ΟΡΕΙΝΟΣ

*Albert Einstein

 

Μπορεῖ κανεὶς νὰ μεθύσει ἀπὸ φῶς; Κι ὅμως ἐγὼ καθὼς ἀκουμπῶ πάνω στὸ βουβὸ κανόνι εἶμαι μεθυσμένος ἀπὸ φῶς καὶ διάφανο γαλάζιο, ἀπ’ ὁλοκάθαρες γραμμὲς ποὺ τὶς χαράζει σὰ μὲ μαχαίρι ὁ ἥλιος γιὰ νὰ σημαδέψει τὰ σύνορα τοῦ βουνοῦ καὶ τ’ οὐρανοῦ, τῆς στεριᾶς καὶ τῆς θάλασσας. Εἶν’ ἕνα λεπτό, ἡδονικὸ μεθύσι. Σὰ ν’ ἀρχίζω νὰ διαχέομαι στὴν ἀπεραντοσύνη τοῦ γαλάζιου.

Γιώργης Μανουσάκης

ΠΡΟΣΕΧΕ τὴν ἄρρωστη μαμά της. Ὅ­λη τὴν βδο­μά­δα, κά­θε μέ­ρα. Καὶ ὅ­ταν δὲν ἦ­ταν νο­σο­κό­μα στὸ σπί­τι της, θὰ ἔ­κα­νε τὴν νο­σο­κό­μα στὴν κοι­νω­νι­κὴ πρό­νοι­α. Φρόν­τι­ζε κά­θε πι­κρα­μέ­νο, κά­θε πα­ρα­τη­μέ­νο ἀ­πὸ τὴν μοί­ρα, ἀ­πὸ τοὺς συγ­γε­νεῖς του ἄν­θρω­πο. «Συγ­γε­νὴς πρώ­του βαθ­μοῦ!» «Ἀ­στεῖ­ο», σκε­φτό­ταν, «ἂν δὲν ἦ­ταν κα­κό­γου­στο, θὰ μπο­ροῦ­σε καὶ νὰ ἦ­ταν ἀ­στεῖ­ο».

Μὰ δὲν ἦ­ταν, δὲν γε­λοῦ­σε κα­νείς. Ἦ­ταν σω­στὸ δρά­μα . «Σι­γὰ τὴν σχέ­ση», ἔ­λε­γε ἀ­πὸ μέ­σα της, καὶ θύ­μω­νε μὲ τοὺς ἀν­θρώ­πους κι ἄλ­λο, κι ἀ­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο. «Συγ­γε­νὴς ἐ­σχά­του βαθ­μοῦ» ἔ­λε­γε, πὼς θύ­μι­ζαν οἱ σχέ­σεις στὸ οἰ­κο­τρο­φεῖ­ο, μιὰ γέν­να στὴν τύ­χη, σὰ βα­ρι­ε­στη­μέ­νη ζα­ριά, καὶ ἔ­πει­τα; Ἔ­πει­τα δὲν γνω­ρι­ζό­μα­στε. Πο­λὺ ἁ­πλά.

       Κά­θε Κυ­ρια­κὴ ὅ­μως ζοῦ­σε μό­νο γιὰ τὴν ἴ­δια. Οὔ­τε γιὰ τὴν μά­να της ποὺ ἦ­ταν στὰ τε­λευ­ταῖ­α της, οὔ­τε γιὰ κα­νέ­ναν.

       Πή­γαι­νε στὴν ἐκ­κλη­σί­α. Ἐ­κεῖ ἀ­νά­σαι­νε. Ἐ­κεῖ τὸν συ­ναν­τοῦ­σε. Τὸ πρω­ι­νὸ φῶς ἔ­πε­φτε πά­νω στὸ παμ­πά­λαι­ο τέμ­πλο, καὶ τὸ χρῶ­μα ἀ­πὸ ξύ­λο τρι­αν­τα­φυλ­λιᾶς ἄ­νοι­γε. Ἀ­νά­με­σα ἀ­πὸ τὶς σκα­λι­στὲς λε­πτο­μέ­ρει­ες, ἀ­νά­με­σα ἀ­πὸ τὶς ἀ­να­πα­ρα­στά­σεις τῶν φυλ­λω­μά­των, ἔμ­παι­νε τὸ φῶς καὶ τὰ δι­α­περ­νοῦ­σε ὅ­λα, σὰν ἕ­να λυ­τρω­τι­κὸ συ­ναί­σθη­μα, σὰν νὰ ἔ­βλε­πε τὴν ἀ­γά­πη.

       Ἐ­κεῖ κά­που, ἀ­νά­με­σα ἀ­πὸ τὶς ἀ­νά­λα­φρες αὐ­τὲς σκέ­ψεις, ἀ­νά­με­σα ἀ­πὸ τὸ ζων­τά­νε­μα τῆς μέ­ρας, καὶ ἐκείνη τὴν ἐρώτηση, τὴν ἀ­δύ­να­το νὰ ἀ­πο­δει­χτεῖ πέ­ραν ἀ­πὸ τοὺς χτύ­πους τῆς καρ­διᾶς της, ποὺ ἀ­πο­δει­κνυ­ό­ταν ἁ­πλὰ καὶ μό­νο θαυ­μά­ζον­τας ὅ­λα αὐ­τὰ σκε­πτό­με­νη γιὰ ὅ­λα αὐ­τά, ἡ ἐ­ρώ­τη­ση λοι­πόν, πού, ἦ­ταν ἀ­δύ­να­το νὰ ἀ­πο­δει­χτεῖ, πέ­ρα καὶ ξέ­χω­ρα ἀ­πὸ τοὺς χτύ­πους τῆς καρ­διᾶς της, ἐ­κεῖ ἔ­παιρ­νε τὴν ἀ­πάν­τη­σή της. Καὶ ἦ­ταν πει­στι­κή. Ἀρ­κε­τὰ πει­στι­κή.

       Νὰ ἐ­κεῖ: Λί­γο με­τὰ τὴν λει­τουρ­γί­α ἔμ­παι­νε μέ­σα το γε­ρον­τά­κι… θὰ ‘λε­γες πιά, κον­τὰ στὰ ἑ­βδο­μῆν­τα, ἴ­σως καὶ πα­τη­μέ­να κά­πως. Ἔμ­παι­νε μέ­σα το γε­ρον­τά­κι, ὁ πα­λιός της ἀ­νεκ­πλή­ρω­τος ἔ­ρω­τας, καὶ πή­γαι­νε καὶ κα­θό­ταν σχε­δὸν δί­πλα της. Τί ἀ­νεκ­πλή­ρω­τος δη­λα­δή; Ἁ­πλὰ εἶ­χε ἀρ­γή­σει νὰ ἐκ­δη­λω­θεῖ.

       Καὶ κά­θε Κυ­ρια­κὴ βλε­πόν­του­σαν, πα­ρά­νο­μα βέ­βαι­α, ὅ­μως φα­νε­ρά, τό­σο φα­νε­ρὰ θὰ ἔ­λε­γες, στὴν ἐκ­κλη­σί­α. Καὶ εἶ­χαν καὶ οἱ δύ­ο κα­θα­ρὴ τὴν συ­νεί­δη­σή τους. Καὶ τὰ γράμ­μα­τα ποὺ εἶ­χαν κά­πο­τε ἀλ­λά­ξει δὲν θυ­μό­ταν κα­νείς τους σὲ πιὸ συρ­τά­ρι ἦ­ταν πλέ­ον ξε­χα­σμέ­να. Ἴ­σως νὰ τὰ εἶ­χαν κι­ό­λας πε­τά­ξει. Ἴ­σως νὰ ἦ­ταν πλέ­ον ἄ­χρη­στα μιᾶς καὶ εἶ­χε ὁ ἕ­νας τώ­ρα τὸν ἄλ­λο, σὲ ἀ­πό­στα­ση ἀ­να­πνο­ῆς.

Κί­μων Κα­λα­μά­ρας

Πριν από την Αρχή της πρώτης Δημιουργίας που ονομάζουμε Θεόν, το μόνον που υπήρχε ήταν δυο τεράστιοι αόρατοι και Άπειροι κολοσσοί με απόλυτη ησυχία, γαλήνη, ηρεμία και αρμονία..

Ο ένας κολοσσός ήταν ο αγέννητος Άπειρος Χρόνος (όπως τον είχε περιγράψει πρώτος ο Έλλην φιλόσοφος και μαθηματικός Δημόκριτος) εκφραζόμενος ως  Μηδέν (0) και ο δεύτερος ο Άπειρος Κενός Χώρος (όπως τον είχε περιγράψει ο Αναξίμανδρος) εξ ίσου εκφραζόμενος ως Μηδέν (0).

Φάνηκαν τα πρώτα σπίτια του χωριού που είναι θαμμένο στα νερά της λίμνης του Μόρνου….η στάθμη της λίμνης πέφτει επικίνδυνα, θα πούμε το νερό νεράκι;