ΟΡΕΙΝΟΣ

Το βιβλίο του Στάινμπεκ «Τα σταφύλια της Οργής» είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό αριστούργημα είναι μια ιστορική καταγραφή για την πιο δύσκολη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας. 

Το αριστουργηματικό βιβλίο «Σταφύλια της Οργής» του Στάινμπεκ αφηγείται την ιστορία της μετανάστευσης του Dust Bowl τη δεκαετία του 1930. Η Μεγάλη Ύφεση αποτυπώνεται μέσα από την πένα του Στάινμπεκ, όπου έδωσε φωνή στους αποστεωμένους αγρότες που εκδιώχθηκαν από τη γη τους.

Ο επίλογος του βιβλίου σε ταρακουνάει με απίστευτη ωμότητα, δείχνοντας πως στο τέλος πίσω από τις μεγάλες ιδέες και τις μεγάλες συγκρούσεις, ο φτωχός έχει πάντα το ατυχέστερο πεπρωμένο και σχεδόν πάντα είναι ορισμένο από εξωγενείς παράγοντες όπως λέει και ο λαός: «ο φτωχός και η μοίρα του». Όμως μέσα σ΄ όλη αυτή τη βαριά πραγματικότητα υπάρχει πάντα η ελπίδα, είναι πάντα παρούσα αλλά πάντα αχνοφαίνεται.

Ο λαοφιλής παρουσιαστής του Αντένα εξέφρασε όλο το λουμπεναριό που καλλιέργησε και ανέδειξε η μεταπολίτευση των αξιοθρήνητων μικρομεσαίων στρωμάτων που δεν κατάφεραν ούτε θέλησαν να ενηλικιωθούν παραμένοντας άξεστοι και ανάγωγοι χωριάτες όπως ανατράφηκαν από το αξιακό σύστημα του “σοσιαλαπελευθερωτικού” Κλικ των Μακρυκωσταίων και Κοντογιώργηδων . Όλη η ευθύνη ανήκει στον Αντένα για το θλιβερό όσο και ανίερο ρεπορτάζ σχετικά με τον θάνατο του άτυχου ποδοσφαιριστή όπου το διεστραμμένο ενδιαφέρον του παρουσιαστή προκάλεσε το σπίτι που έμενε ο ποδοσφαιριστής κι όχι η ανθρώπινη απώλεια. «Κοίτα σε τι σπιταρόνα ζούσε ο ….» σκέφτηκε ο άνθρωπος-βδέλυγμα που προφανώς ενοχλήθηκε καθώς θεώρησε το σπίτι του ποδοσφαιριστή καλύτερο από το δικό του, που είναι τόσο «έξυπνος» και «μάγκας» βλάχος. Αυτό είναι το επίδικο. Τα λεφτά, η χλιδή, η απληστία της κάθε σιχαμένης σαπιοκοιλιάς! Καμία Ένωση Συντακτών, κανένας παράγοντας του δημόσιου βίου, ούτε η ηγεσία του Αντένα, κανένας δεν οσμίστηκε, δεν ενοχλήθηκε από την απάνθρωπη δυσωδία που εξέπεμψε αυτός ο άνθρωπος. Κανένας δεν αντιδρά στην επέλαση και κυριαρχία της φτήνιας. Είναι δημόσιο ζήτημα σοβαρό κι αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που αναγκαζόμαστε να λερώσουμε τα χέρια μας γράφοντας για αυτόν τον υπότροπο εσμό της δημοσιογραφίας που πλήττει και απαξιώνει τόσο βάναυσα τον δημόσιο λόγο.
Αυτή τη βία, απότοκη της χυδαιότητας που μαστίζει την ελληνική κοινωνία δεκαετίες τώρα, εξακολουθούμε να την αντιμετωπίζουμε θεσμικά, κοινωνικά και αξιακά με απερισκεψία. Είμαστε μια κοινωνία που επιβραβεύει την «λούμπεν επιτυχία» όπου η γνώμη και ο τρόπος ζωής της κάθε ινφλουένσερ συγκλονίζει το πανελλήνιο και δημιουργεί πρότυπα με ανάλογες συμπεριφορές…

Ξενοφών Μπρουντζάκης, συγγραφέας