


Στέλλα Ζερβάκη:«ταξίδι του εγώ στο τώρα»
Παιδικότητα
Έκλεισα τα μάτια μου,
Αντίκρυσα το μέλλον σαν ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινα λουλούδια. Άνοιξα τα μάτια μου.
Η αθωότητα ένα κίτρινο πέταλο στο χώμα.
από τη συλλογή ποιημάτων με τίτλο «ταξίδι του εγώ στο τώρα» της Στέλλας Ζερβάκη.
Η Στέλλα Ζερβάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990, σήμερα είναι γιατρός χειρουργός και εργάζεται στο Παρίσι. 
Θ. Βαλτινός: Τι σημαίνει για σας «είμαι αριστερός σήμερα»;
Τι σημαίνει για σας «είμαι αριστερός σήμερα»;
Ο αριστερός επιλέγει, είναι ελευθερόφρων, ανοικτό μυαλό, δεν ακολουθεί δόγματα, κομματικές επιταγές.
Δηλαδή θα βρίσκατε αριστερό και στη ΝΔ;
Για πείτε μου ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε τι διαφέρουν τα προγράμματα τους; Και κάτι παραπέρα. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, που και τα τρία κόμματα πρέπει να κινηθούν μέσα στην Ευρώπη, δεν έχουν πολλά κοινά στοιχεία; Δεν είναι πολύ λεπτές οι αποχρώσεις μεταξύ τους; O αριστερός είναι τελικά η ανεξάρτητη ατομική στάση απέναντι στη ζωή και τα φαινόμενά της. Μπορεί να νομίζει κάποιος ότι είναι αριστερός χωρίς να διαβάζει λογοτεχνία, να ακούει μουσική, να σκέπτεται, να ασχολείται με τα νέα ρεύματα, να είναι ενταγμένος σε ένα πολιτιστικό χώρο
Απόσπασμα από συνέντευξη του Θ. Βαλτινού στον Γιάννη Ν. Μπασκόζο, δημοσιεύτηκε στην εφ. Επένδυση το Σάββατο 21/11/2015



Σύνταγμα






Αθηναϊκή Λέσχη

Βεβιασμένη θετικότητα και εσωτερική δυστυχία
Στην καθημερινότητά μας, συναντάμε ανθρώπους που φαίνεται να έχουν μια ατελείωτη πηγή ενέργειας και θετικότητας.
Τα χαμόγελά τους μοιάζουν σταθερά, το γέλιο τους, αέναο. Αλλά ρίξτε μια πιο προσεκτική ματιά και μπορεί να βρείτε κάτι διαφορετικό.
Αυτή είναι η σφαίρα της αναγκαστικής θετικότητας, μια κοινή συμπεριφορά μεταξύ των ανθρώπων που είναι δυσαρεστημένοι στο εσωτερικό, αλλά προβάλλουν ένα ευτυχισμένο εξωτερικό.
Η εξαναγκασμένη θετικότητα είναι ουσιαστικά η πράξη του να φοράς ένα χαμόγελο σαν μάσκα, για να κρύψεις τα πραγματικά συναισθήματα που σιγοβράζουν μέσα σου.
Είναι σαν να ζωγραφίζεις μια ζωντανή εικόνα πάνω σε ένα θαμπό καμβά.
Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά δυστυχισμένοι βαθιά μέσα τους, συχνά καταφεύγουν σε αυτήν τη συμπεριφορά για να αποφύγουν να επιβαρύνουν τους άλλους με τον πόνο τους ή να ταιριάζουν στις κοινωνικές προσδοκίες της ευτυχίας.
