ΟΡΕΙΝΟΣ

Αχ! Σπούδασα Φιλοσοφία και Νομική και Γιατρική
κι’ αλί μου και Θεολογία με κόπο και μ’ επιμονή.
Και νά με εδώ με τόσα φώτα,
εγώ, μωρός όσο και πρώτα.
Ναι, πιότερα ξέρω παρά όλοι μαζί
γιατροί, δικηγόροι, παπάδες, χαζοί.
Έτσι όμως κι’ η χαρά μού είναι φευγάτη,
δεν το φαντάζομαι πως ξέρω κάτι
καλό στον κόσμο να το διδάξω,
να τον φωτίσω, να τον αλλάξω.
Γι’ αυτό έχω στην μαγεία παραδοθεί
ό τι δεν ξέρω να γνωρίσω, τί
βαθειά τον κόσμο συγκρατεί,
κάθε αφορμή και σπόρο ν΄αντικρύσω
και κούφια λόγια πια να μην πουλήσω.

(Μτφ Κων/ου Χατζοπούλου και Δημ. Λάμψα)

Ο γνωστός Οικονομολόγος, Αρίστος Δοξιάδης, σχολιάζει τη στάση του πρώην συμμαθητή του, Αντώνη Σαμαρά, που οδήγησε στη διαγραφή του από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, σε ανάρτηση του στο Facebook. 

Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση: 

«Με τον Αντώνη Σαμαρά ήμασταν συμμαθητές στο Κολλέγιο Αθηνών, κι αποφοιτήσαμε το 1970. Στην τάξη μας ήμασταν τουλάχιστο εννέα μαθητές που οργανωθήκαμε σε αντιδικτατορικές οργανώσεις, με κίνδυνο να μας συλλάβουν και να μας βασανίσουν.

Ο Αντώνης έμεινε απέξω, δεν ήθελε να μπλέξει. Και ανέλαβε πολιτική δράση εκ του ασφαλούς στην ΟΝΝΕΔ, όταν έγινε κυβέρνηση η ΝΔ.

Και έχει το θράσος, σήμερα, να γράφει “Για την πατρίδα θυσίασα τα πάντα, μέχρι και την υγεία μου.”
Τίποτε δε θυσίασες Αντώνη. Δεν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη θυσία. Αν κάποια στιγμή το στρες της δουλειάς σε ταλαιπώρησε, επειδή ανέλαβες μια σοβαρή ευθύνη για 2-3 χρόνια, σκέψου πόσος κόσμος, που δεν έχει τη δική σου περιουσία και καταγωγή, στρεσάρεται επί δεκαετίες στη δουλειά.

Σε αυτούς τους εργαζόμενους έκανες τεράστια ζημιά με τη στάση σου ενάντια στο μνημόνιο, με την απάτη των Ζαππείων. Στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ που βρέθηκαν σε κρίση χρέους η αξιωματική αντιπολίτευση έβαλε πλάτη, οι ηγεσίες διαμόρφωσαν μνημόνια με συναίνεση και ξεπέρασαν την ύφεση σε 2-3 χρόνια.

Με τη δική σου στάση, συνέβαλες στη βαθειά φτωχοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, που έχασαν και την υγεία τους. Δείξε επιτέλους λίγη τσίπα, και ζήτα συγνώμη, Ή τουλάχιστο, αποτραβήξου με αξιοπρέπεια.»

Φώναξε με

να μοιραστούμε αν κράτησες

λίγο απ´το φως που ανέμελα σκορπίσαμε

ή μείνε πλάι μου

τώρα που κόπασε η δίψα μας για λάμψη

και του κορμιού μας η αναζήτηση

κάποια ομορφιά και ο ίσκιος θα ‘χει

αφού στο φως κι αυτός χωράει.

Γιάννης Παρισάκης