ΟΡΕΙΝΟΣ

Ιντεραμέρικαν

Ασωπια

Ο αξέχαστος Αντώνης Σκουλιός!

•Το γεύμα στο Fatsio,στο Παγκράτι,της νυν και του επόμενου Προέδρου, ήταν σημειολογικά πολύ σημαντικό.Μπράβο τους.Η πολιτική σταθερότητα εκπέμπει και τα ανάλογα ήθη.Καλά ξεκινά ο Τασουλας.Άριστη και η τελευταία ομιλία του στη Βουλή.Για το «αόρατο νήμα» που μας ενώνει και το οποίο πρέπει να διαφυλάττουμε όλοι,όπου μας αναλογεί.Να το διαφυλάττουμε,προσθέτω,από το «αόρατο ρήγμα» το οποίο μας διαιρεί από τα εθνικά μας γεννοφάσκια.Η προφανής πολιτική στόχευση της επιλογής Τασουλα ,το μήνυμα της πανδεξιας πανστρατιάς,θα χάσει σύντομα την συγκυριακή σημασία της.Θα μείνει το Fatsio και η πολιτική κουζίνα του.Ντολμαδάκια.
•Με την ευκαιρία ένας λίγο πικρός συνειρμός για την ματαιότητα.Στην Αρχαία Κόρινθο,στον αρχαιολογικό χώρο,σώζονται οι ανδριάντες των αρχόντων.Με στέρεα υλικά.Όταν πέθαινε κάποιος άρχων αφαιρουσαν-έκοβαν την κεφαλή του από το άγαλμα και έβαζαν την κεφαλή του νέου άρχοντα.Το έκαναν για οικονομία κλίμακας.Να αποφύγουν κάθε τρεις και λίγο την κατασκευή νέων ανδριάντων.Ακριβο σπορ.Παρα τον πλούτο της Κορίνθου και το «ου παντός πλειν ες Κόρινθον».Αυτες ήταν οι «εναλλαξιμες κεφαλες».Στον αιώνα των αιώνων.

Πάνος Μπιτσαξής 

Νίκος Ιεραπετρίτης,Κώστας Μπερτσιάς, Μιχάλης Παπαϊωάννου, Κώστας Τσουκάτος.

έφυγε και ο τελευταίος των μοϊκανών….

Ο Νίκος Ιεραπετρίτης, πρώτος από αριστερά, μας αποχαιρέτησε οριστικά ..

Ο αείμνηστος Νίκος τελειώνοντας την καριέρα του στον ΟΤΕ, ξεκίνησε μια νέα λαμπρή πορεία στην Ιντεραμέρικαν. Ως διευθυντής υποκαταστήματος στο Ηράκλειο συνέβαλλε σημαντικά στην ανάπτυξη και ισχυροποίηση της εταιρίας στην Κρήτη. Από το δικό του υποκατάστημα προήλθαν πολλοί διακεκριμένοι ασφαλιστές. Πέρα από τον επαγγελματισμό του ο Νίκος ήταν ένας εξαίρετος άνθρωπος, αγαπητός στους συναδέλφους τους και στην κοινωνία της πόλης του, με πλούσια κοινωνική προσφορά.

Καλό κατευόδιο αγαπητέ Νίκο .. θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ντέμιαν

…..«Κάθε άνθρωπος δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό. Για τούτο, κάθε ιστορία ανθρώπινη είναι σημαντική, αιώνια και ιερή. Για τούτο, κάθε άνθρωπος, ενόσω ζει και εκπληρώνει τη θέληση της φύσης, είναι μια ύπαρξη υπέροχη που της πρέπει υπέρτατη προσοχή. Δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου πολύξερο.

Ήμουν κι ακόμα είμαι ερευνητής, μα δε γυρεύω πια στ’ αστέρια ή στα βιβλία αυτό που ζητώ. Ακούω τους ψίθυρους μες στο αίμα μου. Δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία η δική μου, δε διαθέτει τη γλυκιά αρμονία μιας ιστορίας που πλάθουμε με τη φαντασία μας. Όμοια όπως η ζωή όλων των ανθρώπων που σταμάτησαν να εξαπατούν τον εαυτό τους, έτσι κι η δική μου είναι παράλογη μαζί και χαώδης, έχει κάτι από τρέλα μαζί και όνειρα.

Κάθε ανθρώπου η ζωή είναι ένας δρόμος μέσα στον εαυτό του, μια προσπάθεια να βρει κάποιο δρόμο, το ίχνος ενός μονοπατιού. Κανείς ποτέ δεν υπήρξε ολότελα ο εαυτός του, ωστόσo ο καθένας αγωνίζεται να το πετύχει, και ο κουτός και ο ευφυής, όσο καλύτερα μπορεί. Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ’ αυγό ενός αρχέγονου κόσμου.

Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του.»

…..

Στο μυθιστόρημα αυτό,πέρα από την επιφανειακή διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο «φωτεινό» και στο «σκοτεινό» κόσμο, ο νεαρός Εμίλ Σίνκλερ αναζητά την ολοκλήρωση, γυρεύει να βρει τον πραγματικό του εαυτό, καθώς περνά τα διαδοχικά στάδια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας.

Ένας δρόμος κουραστικός, μια περιπέτεια του νου και της ψυχής, μια πορεία κοπιαστική. Στήριγμα, φίλος και οδηγός του ένας μεγαλύτερος μαθητής, ο Ντέμιαν. Μορφή άλλοτε θεϊκή, άλλοτε σατανική, συμβολίζει τον άνθρωπο, το μοναδικό και ξεχωριστό σημείο όπου συγκλίνουν τα φαινόμενα του σύμπαντος.
Ένα από τα σημαντικότερα και πιο αγαπητά μυθιστορήματα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα.