Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Ελλάδα: Η χώρα που βοηθάει τις γερμανικές πολυεθνικές να μην κλείσουν

 

Και όμως, η φτωχή Ελλάδα στηρίζει τους μεγάλους γερμανικούς ομίλους για να
αποφύγουν την χρεοκοπία. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει στην περίπτωση της αλυσίδα
Praktiker.

Γράφει:  Νατάσα
Σπαντιδάκη

Μπορεί ο γερμανικός κολοσσός Praktiker να ανακοίνωσε ότι βρίσκεται στα
πρόθυρα της πτώχευσης, λόγω της έλλειψης ρευστότητας και των υψηλών χρεών της,
οι Έλληνες καταναλωτές όμως παρά την φτώχεια τους, του δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης
και βάζουν στην άκρη τις «εμπάθειες» που δημιούργησε η κρίση μεταξύ Ελλάδας –
Γερμανίας.

Την ώρα που ο όμιλος το 2012 εμφάνισε ζημιές μετά φόρων 188,9 εκατ. Ευρώ ενώ
ζημιογόνο ήταν και το 2011, και μάλιστα πολύ χειρότερο, με ζημιές μετά φόρων
στα 554,7 εκατ. Ευρώ, στην Ελλάδα των μνημονίων η Praktiker Hellas παραμένει η
μόνη κερδοφόρα αλυσίδα στον κλάδο της στην χώρα, και μία από τις καλύτερες σε
αποδόσεις στον Όμιλο Praktiker, με κύκλο εργασιών €196 εκ. & κέρδη προ
φόρων € €3,5 εκ. για το οικονομικό έτος 2012.

Σε «αναμμένα κάρβουνα» οι εργαζόμενοι – Φόβοι για νέες απολύσεις

Προβληματισμός και αναστάτωση επικρατεί στους κύκλους των εργαζομένων της
θυγατρικής στην Ελλάδα παρά τις διαβεβαιώσεις από την διοίκηση της Praktiker
Hellas ότι οι εξελίξεις του Ομίλου στη Γερμανία θα επηρεάσουν την λειτουργία
της εταιρείας στην Ελλάδα.

Η αναστάτωση όμως εντείνεται καθώς οι εργαζόμενοι φοβούνται για νέες απολύσεις.
Ήδη η Γερμανική πολυεθνική Praktiker έχει προβεί σε σωρεία επιπλήξεων και
απολύσεων (8 από την αρχή του 2013 και 15 μέσα σε ενάμιση χρόνο) στο κατάστημα
των Ιωαννίνων.

Και στο Βόλο, η διεύθυνση του Praktiker ανακοίνωσε την απόλυση πέντε
υπαλλήλων, προκαλώντας αναστάτωση στο κατάστημα της γνωστής αλυσίδας . Θα
πρέπει να σημειωθεί ότι μέχρι τέλους του 2012 είχαν απολυθεί δέκα άτομα από το
τοπικό υποκατάστημα.

Η εταιρεία από την αρχή του χρόνου με τις ανεξέλεγκτες απολύσεις που έχουν
ξεπεράσει τις 40 σε όλα τα καταστήματα πανελλαδικά και σε εργαζομένους όλων των
ειδικοτήτων δεν έχει σταματημό.

 

http://www.fmvoice.gr/index.php/2012-09-12-05-29-17/columnists/2012-09-12-05-31-50



Δημοσιεύτηκε στισ

from D.ZORBAS

Πώς αντιδρά ένας Άγγλος, Αμερικανός, αρκετοί άλλοι… και
φυσικά ένας Έλληνας

1. Άγγλος
Πετάει την κούπα με τον καφέ και φεύγει από την καφετέρια.

2.
Αμερικανός
Βγάζει το έντομο και συνεχίζει να πίνει τον καφέ του.

3. Κινέζος
Τρώει το έντομο και πετάει τον καφέ.

4.
Παλαιστίνιος
Πίνει τον καφέ μαζί με το έντομο.

5.
Σκοτσέζος
Πιάνει το έντομο και το σφίγγει φωνάζοντας «φτύσε τον καφέ ρε»!

6.
Ισραηλινός
– Πουλάει τον καφέ στον Αμερικάνο και το έντομο στον Κινέζο.

– Διαμαρτύρεται ότι η προσωπική του ασφάλεια βρίσκεται σε κίνδυνο.

– Φωνάζει ότι οι Παλαιστίνιοι του ρίχνουν έντομα στον καφέ.

– Κατηγορεί ότι οι Χεζμπολάχ, η Συρία και το Ιράν βρίσκονται πίσω από επιθέσεις
με όπλα μαζικών εντόμων.

– Συσχετίζει αυτή την ποταπή επίθεση με την Παλαιστινιακή τρομοκρατία, με
καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τον αντισημιτισμό, το ολοκαύτωμα, τη
διασπορά, την έξοδο.

– Ζητά δάνειο ενός δισεκατομμυρίων δολαρίων με 100ετή περίοδο αποπληρωμής από
τους Αμερικάνους για την αγορά καινούριας κούπας καφέ.

– Απαιτεί εφ’ όρου ζωής δωρεάν καφέ από την καφετέρια ως αποζημίωση.

7.
Έλληνας
Κατεβάζει μπινελίκια στην γυναίκα του και πάει στη μάνα του να πιει ένα καφέ
της προκοπής.

Δημοσιεύτηκε στισ

Κτήμα Αυτάρκεια ,πλούσια  σοδειά απο αχλάδια κοντούλες μας έδοσε η κεντρωμένη αγριοαχλαδιά (αγκορτσιά)  .Πρίν 4 χρόνια έγινε ο επιτυχημένος εμβολιασμός απο τον αείμνηστο  μπάρμπα Γιώργο.

Δημοσιεύτηκε στισ

Δυστυχώς συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα …………..

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»

 

 Στην φωτογραφία τα άτομα αυτά κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς περιοριστικούς όρους!

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν.
 Ώσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ’ την τσέπη του. Ήταν ένα σημείωμα:…


«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».
Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο.
 Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ’ εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες.
Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους. «Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
 Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS.

Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά.
«Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει.
 «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ’ αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». 
Το ακούω στη φωνή της. Στέκονται και κοιτάζουν Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι’ αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της.
«Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Όταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Όσο ακραία κι αν φαίνεται σ’ εμάς.
«Εβγαινα απ’ το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ’ αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ…». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει. Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Όσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ.
«Το κρατούσε απ’ το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».