o Γιώργος Μπερτσιάς νεαρούλης πριν μερικά χρόνια και σήμερα μαθητευόμενος καπετάνιος στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Μας έστειλε ο φίλος ο Γίαννης ο Πενταμοδιανός το παρακάτω κείμενο ,που αναρτούμε με πολύ χαρά.
Περί της απολεσθείσας αυτογνωσίας μας
Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη*
Δεν είναι πρωτόγνωρη ετούτη η κατάσταση, ούτε ασυνήθιστη. Σε κάθε κατρακύλισμα της χώρας, ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό, κ.ο.κ., αυτόματα αναφύεται αριθμός κρίσιμων ερωτημάτων τα οποία ως σκοπό έχουν την ανεύρεση των αιτίων και των υπευθύνων που οδήγησαν τη χώρα στις αφιλόξενες ξέρες. Ερωτήματα τα οποία εγείρονται από συνανθρώπους στον εαυτό τους, σε άλλους, ποιούς άραγε, και σκοπό έχουν να αναδείξουν τον τρόπο σκέψεως, τις βαθύτερες επιλογές τους, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό υπόβαθρο και κατʼ επέκταση τις μελλοντικές διαθέσεις και τις προοπτικές εξέλιξης ή έστω απόδρασης από τη στυγνή περιρρέουσα πραγματικότητα. Το κέντρο όλων των αναφυόμενων συζητήσεων παντού, σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο και τηλεοπτικούς δέκτες, αλλά και κατʼ ιδίαν συναντήσεις, είναι ποίος ο υπεύθυνος για τη σημερινή οικτρή κατάσταση, με τους πολιτικούς βεβαίως πάντοτε σε πρώτο πλάνο και στόχο.
Τοιουτοτρόπως δημιουργείται τεχνηέντως μια μεγάλη κατηγορία, τα θύματα, και άλλη μια μικρότερη, οι θύτες, οι πολιτικοί, με την πρώτη να καταγγέλλει ασύστολα τη δεύτερη, και φυσικά να υπαινίσσεται ότι το δικό της μερίδιο ευθύνης είναι μάλλον αμελητέο. Οι απαντήσεις σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αναμφίβολα εύκολες, αλλά είναι όμως αρκετές να συγκαλύψουν την ωμή πραγματικότητα, τουτέστιν τις ευθύνες ενός εκάστου εξ ημών; Οι μεγαλύτεροι εν ζωή συνάνθρωποι στις μέρες μας, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις δεκαετίες του ʼ30 και του ʼ40. Ήταν εποχές δύσκολες, ο λαός προσπαθούσε να ορθοποδήσει, να πάει λίγο παραπέρα. Δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια απόδοσης ευθυνών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν. Το αντίθετο, υποστηρίχτηκε, και καλώς. Ο εμφύλιος που ακολούθησε αποτέλειωσε ότι έμεινε, την ώρα που οι άλλοι, νικητές και ηττημένοι, ανασυγκροτούνταν. Οι επόμενες δεκαετίες, βρήκαν τους πολίτες έρμαια των προηγούμενων ετών, να ξεκινούν την εκ βάθρων ανασυγκρότηση του κράτους, αλλά και της προσωπικής τους ευδαιμονίας. Σταδιακά, γενιά με γενιά, αναπτύχτηκε η φιλοσοφία της καλύτερης ζωής, της απόκτησης περισσότερων αγαθών με λιγότερο μόχθο, με ότι αυτό συνεπαγόταν μακροπρόθεσμα, νοοτροπία η οποία επιβλήθηκε σταδιακά, αργά, αλλά αποτελεσματικά. Η εσωτερική μετανάστευση συμπλήρωνε εκείνη που βρισκόταν σε εξέλιξη για το εξωτερικό, η απογύμνωση της ελληνικής υπαίθρου από τον κρίσιμο ιστό, η εγκατάλειψη των γεωργικών και κτηνοτροφικών απασχολήσεων, η αστικοποίηση, με κυρίαρχο στόχο έστω την ανεύρεση μιας θέσης θυρωρού στις αθηναϊκές πολυκατοικίες, ναι, κι όλα αυτά σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποφυγής κόπου. Ακολούθησαν οι δεκαετίες με τα κοινοτικά κονδύλια για εκ νέου δρομολόγηση και ενδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας, με χειρισμούς και αποτελέσματα εν πολλοίς γνωστά. Ανάλογη ιστορία επεφύλαξε η μοίρα και για τις τέχνες που είχαν ολόκληρη πίσω τους ολάκαιρη ιστορία. Η είσοδος στο πανεπιστήμιο και κυρίως ο ανεξέλεγκτος αριθμός εισαγομένων φοιτητών στις σχολές, με κριτήρια κάθε άλλο παρά αξιοκρατικά, για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς, τις δεκαετίες που ακολούθησαν, αποτελείωσαν την κοινωνία μας. Η εκπαίδευση και η κατοχή ενός πτυχίου μιας επιστήμης, με όποιο τρόπο γινόταν κατορθωτό, έγινε επιτακτική ανάγκη για νέους και γονείς. Οι προσπάθειες κατάληψης κάποιας θέσης στο Δημόσιο, ακολούθησε κατά πόδας. Ο γενετικά στερημένος πολίτης, αποκτά με κάθε τρόπο, διαφθορά και δάνεια κατά κύριο λόγο, πρόσβαση στη νέα τεχνολογία, αυτοκίνητα, κινητά τελευταίας κυκλοφορίας, συσκευές δυτικότροπης έμπνευσης, όλα προγραμματισμένα και δρομολογημένα από την αλάνθαστη διαφήμιση. Θα κουραζόμαστε όλοι εάν συνεχίζαμε την απαρίθμηση και αναφορά, έτι περαιτέρω.
Ποιοι λοιπόν ευθύνονται και κρύβονται πίσω από τη σημερινή κατάσταση; Είναι μόνο οι πολιτικοί μας που βρισκόντουσαν πίσω απʼ όλα αυτά; Μα φυσικά κι εμείς οι ίδιοι! Εμείς που εγκαταλείψαμε τις παραδοσιακές μας αξίες, τη γη μας, τους τόπους μας, όλοι όσοι ζήλεψαν την ευδαιμονία, τις ευκολίες, όλοι όσοι ποθήσαμε ανελέητα αλλότρια αγαθά και ξένους τρόπους ζωής κι επιδοθήκαμε στο κυνήγι τους. Δύσκολη φαντάζει η έξοδος και αρκούντως επώδυνη, χωρίς όμως να απαιτείται κυριαρχία και επικράτηση της μεμψιμοιρίας. ʽʽΥπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ʽταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάταιʼʼ, έλεγε κάποια στιγμή ο μεγάλος μας Νίκος Καζαντζάκης.
Ας κατηφορίσει όμως κι ο καθένας στα ενδόμυχα του εαυτού του. Λίγος αυτοέλεγχος, αλλά και κάποιου βαθμού μετάνοια και παραδοχή, μια υποψία παραπάνω σκέψης και ίσως αλλαγή ενός βαθμού νοοτροπίας, κρίνονται απαραίτητα σε αυτές τις περιπτώσεις. Αν δεν αναμετρηθούμε πριν απʼ όλα με τις δικές μας επιλογές, όποιες κι αν ήταν αυτές στο παρελθόν, πολιτικές, κοινωνικές και προσωπικές, αν δεν έρθουμε ενώπιος ενωπίω με τα δικά μας εγκληματικά, ναι πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε, σφάλματα, τόσο θα συνεχίσουμε, κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, να σερνόμαστε μαζί με τον Έρεβο στη σιωπή και το βάθος της νύχτας των καταστροφικών μας επιλογών.
* Ο Γ. Σχορετσανίτης είναι χειρουργός, διευθυντής του Χειρουργικού τομέα στο ΠΑΓΝΗ
Πρόοδος στα ορεινα….
Το Ηρώδειο το πιο εντυπωσιακό θέατρο στον κόσμο
Το Ηρώδειο είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά, αν όχι το πιο εντυπωσιακό, θέατρα του κόσμου σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Telegraph. Η Telegraph παραθέτει 12 θέατρα, που αποτελούν τα καλύτερα του κόσμου.Πρώτη επιλογή είναι το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, που κοσμεί από τον 2ο αι. μ.Χ τη νοτιοδυτική πλαγιά της Ακρόπολης των Αθηνών. Η Telegraph παραθέτει και πληροφορίες σχετικά με το Ηρώδειο όπως το γεγονός ότι ….η αναστήλωση στις θέσεις των θεατών και την ορχήστρα, άρχισε τη δεκαετία του 1950, ενώ από τότε έχει φιλοξενήσει σπουδαίες συναυλίες, από την Μαρία Κάλλας μέχρι τον Ελτον Τζον. Χτίστηκε από τον πάμπλουτο Ηρώδη Αττικό, φιλόσοφο και γόνο παλιάς αθηναϊκής οικογένειας, στη μνήμη της συζύγου του Ρήγιλλας.
-
Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗΤο ενδεχόμενο επιβολής οικονομικών κυρώσεων ενδέχεται αντί αν γονατίσει… τη Ρωσία, να γονατίσει την ίδια την ΕΕ σε μία μάλιστα κρίσιμη περίοδο για την προσπάθεια οικονομικής σταθεροποίησης και σωτηρίας του ευρώ και του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.Η Ρωσία είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της ΕΕ, μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα. Η αξία των προϊόντων και υπηρεσιών που εμπορεύθηκαν οι δύο πλευρές το 2012, έφθασε τα 500 δισ. δολάρια. Επιπλέον η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής ενέργειας της ΕΕ και ευρωπαϊκές πολυεθνικές του πετρελαίου, όπως για παράδειγμα η BP, έχουν στενούς δεσμούς με ρωσικές επιχειρήσεις.Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους αυστηρότερους επικριτές της ευρωπαϊκής πολιτικής στο ζήτημα της Ουκρανίας, είναι ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, σύμβουλος σήμερα του ρωσικού κολοσσού αερίου Gazprom.Ο πρώην καγκελάριος με πρόσφατες δηλώσεις του στη ρωσική εφημερίδα Vremya, θεωρεί την ΕΕ υπεύθυνη για την κρίση στην Κριμαία, κατηγορώντας τη για τη συμφωνία σύνδεσης και τους εκβιαστικούς όρους που αυτή έθετε.Δεν είναι όμως μόνο το αέριο και το πετρέλαιο που «δένει» τη Ρωσία με την ΕΕ. Μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές επενδύσεις στη Ρωσία είναι αυτή της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Renault-Nissan, που κατέχει το 25% της ρωσικής αυτοκινητοβιομηχανίας AvtoVAZ, που κατασκευάζει τα Lada. Η ΕΕ ήταν άλλωστε βασικός υποστηρικτής της ρωσικής ένταξης της Ρωσίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2012.“Ολιγάρχες” και ΣίτιΑκόμη και το λονδρέζικο Σίτι εξαρτάται από τα δολάρια Ρώσων και Ουκρανών ολιγαρχών, που αγοράζουν από ακριβά ακίνητα μέχρι ποδοσφαιρικές ομάδες. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή του Ρώσου μεγιστάνα Ρόμαν Αμπράμοβιτς που αγόρασε προς 59 εκατ. λίρες την ποδοσφαιρική ομάδα Τσέλσι. Ο Αμπράμοβιτς αγόρασε επίσης το 2011 πολυτελή έπαυλη αξίας 90 εκατ. λιρών.Μόνο από τις εκδόσεις ομολόγων ρωσικών εταιριών, το Σίτι εισέπραξε τα τελευταία χρόνια προμήθειες αξίας 300 εκατ. δολαρίων το χρόνο. Επιχειρήσεις από τη Ρωσία και άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες συγκέντρωσαν κεφάλαια 82,6 δισ. δολαρίων τις τελευταίες δύο δεκαετίες από δημόσιες εγγραφές στο χρηματιστήριο του Λονδίνου.Κατά ακόμη και ο ΚίσινγκερΔεν είναι ωστόσο μόνο το άμεσο οικονομικό συμφέρον που διακυβεύεται και το οποίο κάνει τα περί οικονομικών κυρώσεων κατά της Μόσχας, επικίνδυνο παιχνίδι με άγνωστο το που θα μπορούσε να καταλήξει.Ο επονομαζόμενος και «μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας, πρώην υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, προειδοποίησε πρόσφατα με άρθρο του στην «Ουάσιγκτον Ποστ» για το αδιέξοδο μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας για την Ουκρανία. «Έχω δει τέσσερις πολέμους να ξεκινούν με μεγάλο ενθουσιασμό και δημόσια στήριξη, για τους οποίους δεν ξέραμε το πώς θα τελειώσουν, τρεις από τους οποίους αποσυρθήκαμε μονομερώς. Το τεστ για μία πολιτική είναι το πώς τελειώνει και όχι το πώς αρχίζει», έγραφε προ ημερών ο Κίσινγκερ, επικρίνοντας παράλληλα την ΕΕ:: «Η ΕΕ πρέπει να αναγνωρίσει ότι η γραφειοκρατική της αναβλητικότητα και η υποταγή του στρατηγικού στοιχείου στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση κατά τη διαπραγμάτευση της σχέσης της Ουκρανίας με την Ευρώπη συνέβαλε στο να μετατραπεί η διαπραγμάτευση σε κρίση».Σε ανύποπτο χρόνο, το 1997, ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρώην Αμερικανού προέδρου Τζίμι Κάρτερ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, έγραφε για τη Ουκρανία στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα», πως «ούτε η Δύση ούτε η Ρωσία μπορούν να αντέξουν την απώλεια της Ουκρανίας προς όφελος του αντιπάλου τους», προϊδεάζοντας για τη μεγάλη γεωπολιτική μάχη που θα δινόταν αρκετές δεκαετίες αργότερα.Όψεις του ίδιου νομίσματος
Πίσω ωστόσο από το δίλημμα, με την… ΕΕ ή με την… Ρωσία, κρύβεται το «ουκρανικό 2008». H χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε με την κατάρρευση του αμερικανικού τραπεζικού κολοσσού Lehman Brothers, πάγωσε τις πιστώσεις διεθνώς, με άμεσες επιπτώσεις στις αναδυόμενες οικονομίες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπως η Ουγγαρία, η Λετονία και η Ουκρανία. Αντί του υποσχόμενου «ευρωπαϊκού παραδείσου» της «Πορτοκαλί επανάστασης», η κυβέρνηση του Κιέβου αναγκαζόταννα προσφύγει στη «βοήθεια» του ΔΝΤ που υποσχόταν να χορηγήσει 16,5 δισ. δολάρια το 2010 για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό της ουκρανικής κυβέρνησης, με αντάλλαγμα την απελευθέρωση των τιμών στο αέριο.Η οικονομική κρίση ήταν καταλύτης για να ηττηθεί η ηγέτης της «Πορτοκαλί Επανάστασης» Γιούλια Τιμοσένκο και να αναδειχθεί πρόεδρος ο φιλορώσος Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Τιμοσένκο και Γιανουκόβιτς είναι ωστόσο εκπρόσωποι της ίδιας ελίτ.Η Γιούλια Τιμοσένκο είναι πρώην μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας(Κομσομόλ) και έκανε περιουσία η οποία ανέρχεται σήμερα σε 11 δισ. δολάρια-ο μέσος μισθός στην Ουκρανία είναι 300 ευρώ-χάρη στην ιδιωτικοποίηση του συστήματος μεταφοράς του αερίου. Ο νυν έκπτωτος πρόεδρος Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, ήταν μάνατζερ την εποχή της ΕΣΣΔ και έγινε βασικός εκπρόσωπος των Ουκρανών ολιγαρχών της ανατολικής Ουκρανίας.Ως δύναμη «ριζοσπαστικοποίησης» εμφανίστηκαν οι απόγονοι των Ουκρανικών Ες-Ες, Σβόμποντα και «δεξιός τομέας». Για πρώτη φορά ευρωπαϊκή κυβέρνηση έχει επτά ναζί υπουργούς, χωρίς να εξανίσταται κανείς…*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Finance & Markets Voice” (13/03/2014).
Ελλάδος ομορφιές.Αγιος Γεώργιος στο Κάστρο Βελουχιού στην λίμνη Μόρνου.
Ομάδα ριψοκινδυνων με Willis σχεδιάζουν 
το πέρασμα χειμάρου.
το πέρασμα χειμάρου.Ένας Μητροπολίτης σε αγώνα ποδοσφαίρου για ιερό σκοπό (φωτο)
Συντάχθηκε απο τον/την Desk AgioritikovimaΔευτέρα, 17 Μάρτιος 2014 19:27
Φωτορεπορτάζ του Ευάγγελου Μπουγιώτη
Τη Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014 έγινε φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας στο δημοτικό στάδιο Ναυπλίου μεταξύ των παλαιμάχων του Ολυμπιακού Πειραιώς και των παλαιμάχων του Πανναυπλιακού, για τα καθημερινά «συσσίτια αγάπης» του ιερού ναού Ευαγγελιστρίας Ναυπλίου τα οποία προσφέρουν φαγητό σε δεκάδες οικογένειες της πόλης.
Τον υπ’ αριθμόν 616 αγώνα έδωσαν οι βετεράνοι του Ολυμπιακού στο Ναύπλιο Η οργάνωση του αγώνα, έγινε με κάθε επισημότητκαι με πρωτοβουλία του μεγάλου διεθνούς βετεράνου ποδοσφαιριστή και αρχηγού του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας, Ηλία Πουρσανίδη, της Ιεράς Μητρόπολης Αργολίδος και του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Νεκταρίου, του Ιερέα της Ευαγγελιστρίας Πατέρα Ελευθερίου Μίχου, των βετεράνων του Ολυμπιακού και των βετεράνων του Παναυπλιακού.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης τιμήθηκαν ο Πρόεδρος του Ολυμπιακού, Βαγγέλης Μαρινάκης, για την κατάκτηση του 40ου πρωταθλήματος ,ο Μητροπολίτης Νεκτάριος, ο Ιερέας Ελευθέριος Μίχος, ο Ηλίας Πουρσανίδης, οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, καθώς και του Παναυπλιακού.
Τον αγώνα παρακολούθησε πλήθος κόσμου, οι πολιτικές, θρησκευτικές και αθλητικές αρχές της Αργολίδας, ο υφηπουργός πολιτισμού και αθλητισμού Ιωάννης Ανδριανός , ο δήμαρχος Ναυπλίου Δ. Κωστούρος ,ο βουλευτής Αεγολίδος Δ. Κοδέλας . ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης του Δήμου Ναυπλίου Χ. Γραμματικόπουλος κα.
 |
 |
 |
|
17/03/2014@7:24
Σαν σήμερα, το 1988
Η αυτοκτονία του Νικόλα Άσιμου
Στις 17 Μαρτίου 1988 αυτοκτονεί στο σπίτι του στα Εξάρχεια, σε ηλικία 39 ετών, ο συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής Νικόλας Άσιμος.
Ο Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου του 1949 από γονείς Κοζανίτες. Το πραγματικό το όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Πριν φύγει από την γενέτειρά του, την Κοζάνη, ήταν αθλητής του ύψους, έπαιζε μπάσκετ αλλά ήταν και τερματοφύλακας στην τοπική ομάδα με την οποία δεν δέχθηκε να βγάλει δελτίο αρνούμενος να ενταχθεί σε ομάδα.Το 1967 εγγράφεται στη Φιλοσοφική σχολή του Α.Π.Θ.. Τα χρόνια της φοιτητικής του ζωής ασχολήθηκε ενεργά με το θέατρο, ενώ παράλληλα έγραφε τραγούδια και τραγουδούσε σε μπουάτ. Συχνά είχε προβλήματα με την αστυνομία καθώς ήταν η περίοδος της Χούντας και ήταν αντίθετος με τη λογοκρισία που είχε επιβάλλει.Ήταν ιδιαίτερα αντισυμβατικός καλλιτέχνης, κυρίως όσον αφορά τον τρόπο ζωής του. Οι συμπεριφορές του και τα τραγούδια που έγραψε θεωρήθηκαν συχνά προκλητικά.Ο Νικόλας Άσιμος ήταν ένα έντονα πολιτικοποιημένο άτομο, που ιδεολογικά δεν ανήκε σε κάποιο χώρο. Ποτέ δεν αποδέχτηκε την «ταξινόμηση» σε κάποια ιδεολογία. Αρχικά ήταν αριστερός, στη συνέχεια απέκτησε αναρχική συνείδηση και αργότερα αρνήθηκε και αυτό καθώς δεν επιθυμούσε να του «κολλούν ταμπέλες».Στην ΑθήναΤο 1973 φεύγει από τη Θεσσαλονίκη και πηγαίνει στην Αθήνα. Συνεχίζει να ασχολείται με το θέατρο και τελειώνει μια ιδιωτική σχολή Δραματικής Τέχνης. Γράφει τραγούδια τα οποία δε δισκογραφεί επίσημα, αλλά τα γράφει μόνος του σε κασέτες τις οποίες πουλάει σε διάφορους δρόμους της Αθήνας.Δίνει επίσης μουσικές παραστάσεις σε μπουάτ της Πλάκας, και συνεργάζεται με καλλιτέχνες όπως ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σάκης Μπουλάς, και η Κατερίνα Γώγου. Το 1976 απέκτησε μία κόρη από τη σχέση του με την Λίλιαν Χαριτάκη, εκτός γάμου.Η πρώτη του συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν το 1974 με το single «Ρωμιός-Μηχανισμός» σε ηλικία 25 χρόνων.Το 1977 φυλακίστηκε προσωρινά μαζί με άλλους πέντε εκδότες και συγγραφείς, ενώ αργότερα όλοι αποφυλακίστηκαν μετά από πρωτοβουλία του Διονύση Σαββόπουλου.Το 1978 κατατάχτηκε στον στρατό. Ωστόσο πήρε απαλλαγή στράτευσης, καταφέρνοντας να του αναγνωριστεί ότι πάσχει από σχιζοειδή ψύχωση. Η πάθησή του αυτή δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα αφού, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία του, υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος προς τη στράτευση και απλά ήταν ένα σχέδιο για να την αποφύγει.
Βιβλίο σε φωτοτυπίεςΤην περίοδο 1980 – 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκάνθρωπους», το οποίο δεν εκδόθηκε επίσημα, αλλά κυκλοφόρησε από τον ίδιο σε φωτοτυπημένα αντίγραφα. Μετά τον θάνατό του, το βιβλίο κυκλοφόρησε από εκδοτικό οίκο, κάτι που ο ίδιος δεν θα ήθελε να συμβεί.Το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο μεγάλης διάρκειας με τίτλο «Ο Ξαναπές». Μελοποίησε το «Ουλαλούμ» του Γιάννη Σκαρίμπα. Το 1987 κατηγορήθηκε για το βιασμό μίας κοπέλας και οδηγήθηκε για λίγο στο ψυχιατρείο, γεγονός που τον καταρράκωσε ψυχολογικά. Στις 17 Μαρτίου του 1988 κρεμάστηκε στο σπίτι του από μια σωλήνα καλοριφέρ. Πέθανε σε ηλικία περίπου 39 ετών.Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει ένα τραγούδι με τίτλο «Ο φίλος μας» αναφερόμενος στον Νικόλα Άσιμο, δηλώνοντας: «Το τραγούδι αυτό, είναι αφιερωμένο στον Νικόλα Άσιμο. Τον καλλιτέχνη και άνθρωπο που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας».Δισκογραφία και συνεργασίεςΟι «παράνομες κασέτες», όπως ήθελε ο ίδιος να τις ονομάζει, λόγω του στιχουργικού τους περιεχομένου, ηχογραφήθηκαν σε σπίτια ή άλλους τόπους με διάφορους μουσικούς και διακινούνταν μέσω του ίδιου του καλλιτέχνη ή φίλων του, αποφεύγοντας έτσι την εκμετάλλευση των συνθέσεών του από τις δισκογραφικές εταιρίες. Όταν ήταν εν ζωή, ηχογράφησε, πλην των κασετών, ένα single με 2 τραγούδια και ένα δίσκο και συμμετείχε και σε δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με 5 δικές του συνθέσεις. Οι υπόλοιπες εκδόσεις τραγουδιών του είναι μετά το θάνατο του.
Photo by G mInetas
Φωτο g minetas
Τα πρώτα βήματα …
Πλούσιο γεύμα στην κυρά Μαρία μεσημέρι Κυριακής ..
Μασημέρι Κυριακής
