Ένα κείμενο προσωπικό, ιδιαίτερο, με έντονη στοιχεία κριτικής και πολεμικής, έρχεται στην επιφάνεια, 34 χρόνια μετά, δια χειρός Μάνου Χατζιδάκι. Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης το είχε γράψει στις 20 Μαΐου 1980 όταν και  βρισκόταν στη Μελβούρνη.
Τρεις δεκαετίες μετά και με αφορμή τη συμπλήρωση των 20 ετών από τον θάνατό του, η εφημερίδα Νέος Κόσμος το φέρνει στη δημοσιότητα. Ένα κείμενο που δείχνει το εύρος της σκέψης του Μάνου Χατζιδάκι και την αντίθεσή του σε κάθε μορφή ευτέλειας και ξεπεσμού.
Ο τίτλος του κειμένου -από τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι- είναι «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό»
Ακολουθεί το κείμενο:
«Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό
Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του ’25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.
Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ’ την Κρήτη. Με φέραν το ’31 στην Αθήνα απ’ όπου έλαβα την Αττική παιδεία – όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.
Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ’ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν’ αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Εγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.
Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ’ απομάκρυναν απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή – σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.
Ταξίδεψα πολύ. Κι’ αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.
Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια – δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, – μέσ’ απ’ τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.
To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.
Εξόφλησα τα χρέη μου το ’72 κι’ επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ’ ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.
Κι’ έτσι απ’ το ’75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε η υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ’ όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ’ όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ’ αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν’ αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.
Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι’ όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ’ αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.
Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» – πού λένε – κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.
Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι’ αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».

Πηγή: Αδημοσίευτο κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι: «Επιθυμώ να στείλω εις τον διάβολον, κάθε άνθρωπο που δεν με σέβεται» 

Δεν είναι λίγοι οι χρήστες που κινδύνεψαν να χάσουν την ηρεμία τους, την δουλειά τους, το σπίτι τους, ακόμα και την ίδια τους την ζωή από δεδομένα που δημοσιεύτηκαν στο…
κοινωνικό δίκτυο.
Αρκετές φορές όμως τα δεδομένα αυτά δεν διέρρευσαν από κάποιο κενό ασφαλείας, ούτε από κάποιον hacker. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, τα δημοσίευσαν οι ίδιοι οι χρήστες, πιστεύοντας λανθασμένα ότι θα τα έβλεπαν μόνο οι φίλοι τους.Δείτε πέντε στοιχεία που δεν θα πρέπει ποτέ να δημοσιεύετε στα κοινωνικά δίκτυα ασχέτως με τις ρυθμίσεις ασφαλείας σας:1) Την ημερομηνία γενεθλίων σας
Ξέρουμε όλοι πόσο ωραίο είναι το να διαβάζουμε δεκάδες ή εκατοντάδες ευχετήρια μηνύματα την ημέρα των γενεθλίων μας στο Facebook, έστω και μέσα από μια «ψυχρή» οθόνη. Το πρόβλημα όμως είναι πως η ημερομηνία γενεθλίων είναι ένα από τα λίγα στοιχεία που χρειάζεται κάποιος προκειμένου να υποκλέψει τον κωδικό σας ή την ταυτότητα σας. Αν είναι εφικτό, μην καταχωρήσετε καθόλου την ημερομηνία ή τουλάχιστον παραλείψτε το έτος γέννησης. Οι πραγματικοί σας φίλοι ήδη θα το γνωρίζουν άλλωστε.2) Την κατάσταση της σχέσης σας
Είτε είστε σε σχέση, είτε όχι, δεν είναι πάντα η καλύτερη ιδέα να το δημοσιεύετε. Ο λόγος δεν είναι τόσο η ίδια η κατάσταση της σχέσης σας, όσο η πιθανή αλλαγή της σε «Ελεύθερος/η». Κάτι τέτοιο μπορεί να δώσει το έναυσμα σε ενοχλητικούς χρήστες, ακόμα και επιτήδειους να σας βομβαρδίσουν με μηνύματα. Τέτοιου είδους ενόχληση συνήθως μπορεί να αντιμετωπιστεί με block ή αναφορά του χρήστη, στην περίπτωση όμως που αυτός γνωρίζει αρκετά για εσάς τα πράγματα περιπλέκονται.Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου stalker, «κυνηγοί» δηλαδή, έχουν φτάσει στα άκρα προκειμένου να πλησιάσουν χρήστες κοινωνικών δικτύων ακόμα και πρόσωπο με πρόσωπο. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τελείως την κατάσταση σχέσης, ή ακόμα και να την έχετε μονίμως «σε σχέση» προκειμένου να αποτρέψετε κάθε είδους ενόχληση.3) Την τοποθεσία σας
Πολλοί χρήστες του Facebook χρησιμοποιούν αρκετά συχνά την υπηρεσία geotagging του κοινωνικού δικτύου προκειμένου να δημοσιεύσουν την τοποθεσία τους στα status και τα μηνύματα τους, τις φωτογραφίες τους και βέβαια μέσω των check-in. Κάποιοι μάλιστα το κάνουν συνέχεια. Το πρόβλημα εδώ είναι πως αποδέκτης των πληροφοριών αυτών δεν είναι μόνο οι φίλοι σας, αλλά ενδεχομένως και επιτήδειοι, οι οποίοι δεν πρόκειται να ζηλέψουν.Γνωρίζοντας την τοποθεσία σας και πιθανώς το για πόσο χρόνο θα βρίσκεστε εκεί και πόσο θα σας πάρει να επιστρέψετε, υπάρχει πιθανότητα κάποιοι να εκμεταλλευτούν την κατάσταση. Αρκετές φορές στο παρελθόν χρήστες οι οποίοι δημοσίευαν συνέχεια από τις διακοπές τους έπεσαν θύμα διαρρήξεων. Αντί να «ανεβάζετε» φωτογραφίες από το κινητό σας και να λέτε σε όλο το Facebook πόσο ωραία περνάτε στις διακοπές σας, το ασφαλέστερο θα ήταν να χρησιμοποιήσετε γραπτά μηνύματα για το δεύτερο και να δημοσιεύσετε τις φωτογραφίες σας αφού γυρίσετε σπίτι.4) Το γεγονός ότι είστε μόνοι στο σπίτι
Ιδίως για μικρά παιδιά, τα οποία έχουν την τάση να «διαφημίζουν» τέτοιου είδους γεγονότα στους φίλους στους (και ταυτόχρονα σε όλο το Facebook) μια τέτοια τακτική μπορεί να αποβεί επικίνδυνη. Οι λόγοι είναι προφανείς και πάνω κάτω οι ίδιοι με τα δυο προηγούμενα στοιχεία. Το συγκεκριμένο θέμα μάλιστα ένας από τους κυριότερους λόγους που θα πρέπει οι γονείς να ελέγχουν προληπτικά τις αναρτήσεις των παιδιών τους στο διαδίκτυο, αλλά και να φροντίσουν να τα ενημερώσουν για τους πιθανούς κινδύνους. Το ίδιο βέβαια μπορεί να ισχύει και για εφήβους ή ακόμα και για ενήλικες. Όπως πάντα, ειδοποιήστε τους φίλους σας μέσω τηλεφώνου ή γραπτού μηνύματος, όχι μέσω του Facebook.5) Φωτογραφίες και ονόματα παιδιών, συγγενών και φίλων
Η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δημοσιεύει στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες των παιδιών τους μαζί με το όνομα και την ημερομηνία γέννησης.Πολλές φορές μάλιστα αυτό γίνεται προτού καλά καλά γυρίσουν από το μαιευτήριο. Ταυτόχρονα δημοσιεύουν φωτογραφίες συγγενών και φίλων κάνοντας «tag» τα ονόματα τους χωρίς προηγουμένως να λάβουν την συγκατάθεση τους. Αυτό μπορεί να προξενήσει δυο ειδών προβλήματα.Αρχικά, χρησιμοποιώντας αυτά τα στοιχεία, ακόμα και αν πρόκειται απλά για ένα όνομα, οι stackers μπορούν πιο εύκολα να πλησιάσουν εσάς ή ακόμα και τα παιδιά σας, προσποιούμενοι πως είναι γνωστοί κάποιων φίλων ή συγγενών.Εκτός αυτού, τίθεται και το θέμα της χρήσης των φωτογραφιών αυτών αφού τα άτομα που εμφανίζονται μπορεί να μην θέλουν να δημοσιευτούν στο διαδίκτυο, ειδικά αν οι φωτογραφίες περιλαμβάνουν το όνομα τους.Για αυτόν ακριβώς το λόγο αποφεύγετε να δημοσιεύετε . Σε περίπτωση που θέλετε μπορείτε να πάρετε την άδεια των συγγενών ή φίλων σας για την δημοσίευση, χωρίς βέβαια να τους κάνετε «tag» με το όνομα τους.Σε γενικές γραμμές, οι αναβαθμισμένες υπηρεσίες ασφαλείας και απόρρητου του Facebook βέβαια μπορεί να σας δώσουν την δυνατότητα να μοιράζεστε όλα τα παραπάνω μόνο με αυτούς που θέλετε. Το θέμα όμως είναι πως δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζετε ποιος πραγματικά τα διαβάζει στον λογαριασμό τους.Πέρα από την πιθανότητα κάποιος τρίτος να τα διαβάσει ενώ ο φίλος σας έχει το Facebook ανοιχτό στον υπολογιστή του, κάλλιστα θα μπορούσε το προφίλ του να έχει πέσει θύμα κλοπής ή hacking, με αποτέλεσμα οι πληροφορίες σας να πέσουν σε λάθος χέρια.Ακόμα και με τις πιο αυστηρές ρυθμίσεις λοιπόν, η πιθανότητα κινδύνου από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις είναι μεν μικρή, αλλά υπαρκτή.alter.blogspot.gr

Λουκάς Σαμαράς

Μεγάλα λόγια από ένα μεγάλο εικαστικό…

Το να είσαι καλλιτέχνης είναι να είσαι θεός 

Ανταλλάξαμε μια γιαγιά μια παιδική ηλικία μια χώρα για μια χρυσή
ευκαιρία,ένα πατέρα και μια αποδεκτή δικαιολογία,για να είμαι ιδιόρρυθμος.Έγινα
μετανάστης.
Ημουν πολύ επικριτικός με τον εαυτό μου παλιότερα,αλλά τώρα με βλέπω με
περισσότερη καλοσύνη.Όσο μεγαλώνεις,συνηθίζεις στην ιδέα της εξαφάνισης .όταν
ήμουν νέος,ο θάνατος ήταν για μένα ένα φρικτό πράγμα που με περιτριγύριζε,αλλά
τώρα μοιάζει σαν κάτι φυσικό .
Το εγώ είναι προζύμι…..

Ν. Πλαστήρας:«Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο!», είπε ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος.




Η φτώχεια του Ν. Πλαστήρα δεν λέει τίποτε στους πολιτικούς κηφήνες!
 
«Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο», είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος.

 
Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος –έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα… Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;».
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!» Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: – Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. – Μα θα προσβληθεί… – Δεν πειράζει… Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!
Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ…».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.