Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Το μοβ… φάρμακο της ελονοσίας……..
Πανάρχαια ήταν η αναζήτηση από τον άνθρωπο ουσιών που του επέτρεπαν να βάφει τα ρούχα και τα δέρματα με χρώμα.

Θα έχετε ακουστά για το περίφημο όστρακο «πορφύρα» που έδινε με τα μεταθανάτια – και δύσοσμα – υγρά του το κόκκινο χρώμα των βασιλικών ενδυμάτων. Για χάρη του οι Φοίνικες έφθασαν ως το Μαρόκο στήνοντας αποικίες. Και όταν οι Φωκαείς της Μασσαλίας το πήραν απόφαση πως δεν μπορούσαν να διεισδύσουν στις παραλίες του Ατλαντικού, βρήκαν τα κατάλληλα ορυκτά για να δημιουργήσουν θελκτικά χρώματα. Οι πρώτες ύλες των χρωμάτων όμως ήταν πάντα παράγωγα της φύσης και παρέμειναν έτσι ως τον 19ο αιώνα.


Το πρώτο συνθετικό χρώμα δημιουργήθηκε το 1856 εντελώς τυχαία: ο 18χρονος Βρετανός Γουίλιαμ Πέρκιν (William Perkin) βρισκόταν στο πρώτο έτος των σπουδών του ως χημικός στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου.

Το όνειρό του ήταν να βρει ένα φθηνό και αποτελεσματικό φάρμακο για την ελονοσία. Καταπιάστηκε με το να βρει ένα συνθετικό υποκατάστατο του μόνου διαθέσιμου φαρμάκου, της κινίνης, που παραγόταν από εξωτικά δέντρα.

Δοκίμασε διάφορα υλικά, αλλά πάντα με αποτυχία. Απογοητευμένος πήγε να πετάξει τον πολτό που είχε καθιζάνει στη χύτρα του όταν πρόσεξε το υπέροχο χρώμα που είχε εκείνη η λάσπη.

Ηταν κάτι ανάμεσα στο πορφυρό και στο κυανό, κάτι το οποίο θύμιζε ανεμώνες που πεθαίνουν. Φαντάστηκε αμέσως το πόσο θα λατρευόταν αυτό το χρώμα από το ωραίο φύλο και άρχισε να αναλύει τα συστατικά της λάσπης για να βρει τι το δημιούργησε. Βρήκε τη συνταγή και βάφτισε το χρώμα του «μοβ».


Αμέσως μετά ο Πέρκιν παράτησε τη σχολή και έπεισε τον πατέρα του να ξεπουλήσει όλη τους την περιουσία για να στήσουν το πρώτο εργοστάσιο παρασκευής συνθετικού χρώματος.

Δικαιώθηκε: το μοβ έγινε το χρώμα της μόδας και η οικογένεια έγινε βαθύπλουτη. Επίσης ξεκίνησε μια πραγματική επανάσταση στη χημική βιομηχανία που μεταξύ άλλων έφερε τελικά και την παραγωγή συνθετικής κινίνης.

Δημοσιεύτηκε στισ
Post 10 Αυγούστου 2014Τελευταία Ενημέρωση στις 10 Αυγούστου 2014

Πολιτική τοποθέτηση καταγγελία για την εκμίσθωση του Χανιού της Γραβιάς από την απερχόμενη δημοτική αρχή Δελφών. ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ:”Ανάστατοι είναι οι κάτοικοι της Τ.Κ. Γραβιάς όταν πληροφορήθηκαν ότι ο Δήμαρχος Δελφών Αθανάσιος Μανανάς και συγχωριανός τους αποφάσισε μετά από δύο (2) χρόνια αδράνειας, την εκμίσθωση του Χανίου της Γραβιάς έναντι πινακίου φακής (50 € το μήνα).Είναι ο ίδιος άνθρωπος, που τότε Δήμαρχος Γραβιάς πριν από πέντε (5) χρόνια υπερασπιζόταν με νύχια και με δόντια την ιστορία του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Χανίου, στην πρόταση μείωσης του εισιτηρίου εισόδου στο Χάνι από 3€ σε 2€ στερώντας έτσι από κάποιους επισκέπτες την είσοδο στο «Χάνι της Γραβιάς» λέγοντας ότι θίγουμε την ιστορία του Ανδρούτσου και της μάχης.Σήμερα 07/08/2014 ο ίδιος ξεπουλάει την ιστορία του Ανδρούτσου και της μάχης χωρίς να δείξει την ανάλογη ευαισθησία. Φαίνεται ότι δεν έχει αντιληφθεί το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών.
Εκτός εάν έχει ακόμη προεκλογικές δεσμεύσεις. Εμείς σαν επόμενη Δημοτική αρχή επιφυλασσόμαστε ότι θα επανεξετάσουμε το θέμα ως προς τη νομιμότητα”.Ιωάννης Κ. Γεωργίου
Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Δελφώνlamiastar.gr Σημειώνεται ότι τα προβλήματα με το Χάνι της Γραβιάς είχαν αρχίσει ήδη από το 2011, όταν έληξαν οι συμβάσεις των υπαλλήλων που εργάζονταν εκεί.Διαβάστε το σχετικό άρθρο: Κρίσιμη περίοδος για το Χάνι της Γραβιάς (2011)

Δημοσιεύτηκε στισ

ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ MATRIX

  • Εκτύπωση 
Αυγούστου 2014

άρθρο του παπα-Δημήτρη Θεοφίλου M.D Θα είχε ενδιαφέρον να αναζητήσει κάποιος να βρει ποιο είναι το πολυσυζητημένο matrix.Στο μύθο της σπηλιάς του Πλάτωνα, γίνεται αναφορά για κάποιο μυστικό τόπο μυήσεων, όπου τον υποψήφιο για να μυηθεί, τον κατέβαζαν βαθειά μέσα σε μια σπηλιά (ΜΗΤΡΑ – MATRIX), όπου τον τοποθετούσαν με το πρόσωπο στα τοιχώματα της, κατόπιν άναβαν από πίσω του μια φωτιά και στη συνέχεια, του έδειχναν τις σκιές που σχηματίζονταν φανερώνοντάς του ότι αυτό που έβλεπε με τα «φυσικά του μάτια», οι σκιές δηλαδή, ήταν ο πραγματικός φυσικός κόσμος μας. Όμως στην πραγματικότητα όλα αυτά που έβλεπε, δεν ήταν παρά μια πλάνη, μια αυταπάτη και μια ψευδαίσθηση, αφού τίποτε από όλα αυτά δεν υπήρχε ως αντικειμενική αλήθεια.Όσο πλησιάζεις προς το matrix μιας εικονικής πραγματικότητας, τόσο εστιάζεις και επικεντρώνεις στην υποκειμενική εικόνα των αισθήσεών σου, η οποία κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες μετατρέπεται σε φενάκη (ψευδαίσθηση). Όπως οι σκιές του πλατωνικού σπηλαίου μετατρέπονται σε φαντασιακές απεικονίσεις προσώπων και αντικειμένων, έτσι και μια αλγοριθμική ροή αριθμών μετατρέπεται σε εικόνες προσώπων και γεγονότων, πέρα για πέρα κατασκευασμένων και αντικειμενικά ανύπαρκτων. Η εικόνα της εγκεφαλικής επεξεργασίας, διαμέσου των ανθρώπινων συναισθημάτων, δημιουργεί πολλές φορές εξάρτηση, επιθυμίες, φόβους, ενοχές και ψευδαισθήσεις, σαν μια αλγοριθμική ακολουθία αριθμών δοσμένων σε μια πολύ-παραμετρική εξίσωση.Το matrix μοιάζει με την ονειρική διαδικασία, μόνο που αυτό συμβαίνει σε πραγματικό άγρυπνο χρόνο, παγιδεύοντας το συνειδητό μέρος, του εγκεφάλου και του ψυχισμού, ενώ το όνειρο εκτείνεται με γνώμονα το ασυνείδητο κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου και ψυχισμού.Η εποχή μας είναι γεγονός, πως προσπαθεί επίπονα, να ισορροπήσει στο κατώφλι της μετανεωτερικότητας – που σημαίνει μετά-ιστορία, μετά-θρησκεία και μετά-φιλοσοφία, με κυρίαρχη δύναμη την τεχνική και τα παράγωγά της – με την εικονική ψευδαίσθηση του matrix, αλλά με μεγάλη αστάθεια (χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του χάους που μπορεί να προκαλέσει το «πέταγμα της πεταλούδας»1) και επικινδυνότητα. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο αυτών φάσεων της ανθρώπινης περιπέτειας είναι η ουτοπία, σε σχέση με την δυνατότητα του ανθρώπου, να ορίσει και να προσδιορίσει τα πάντα, δίχως έξω-κοσμικό σημείο αναφοράς, δίχως ελπιδοφόρα προσδοκία της Ανάστασης, με τον ερχομό της Βασιλείας Του.Από τη μια μεριά η τεχνική δρα σαν ένας τεράστιος παράγοντας αφαίρεσης πάνω στην κοινωνική, τη φυσική και την ανθρώπινη πραγματικότητα. Η ιδέα της «εικονικής κοινωνίας» έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αποδεκτή… Δεν υπάρχει πλέον νόημα. Υπάρχει αφαίρεση όλων των δραστηριοτήτων, όλων των εργασιών, όλων των συγκρούσεων, οι οποίες τοποθετούνται σε μια επικαιρότητα που στερείται βάθους2. Από την άλλη η «εσχατολογική» προοπτική της τεχνικής, η οριζόμενη ως matrix, η οποία όμως έχει οδηγήσει τον άνθρωπο σε απόλυτη υποδούλωση, αφού έχει καρπωθεί την ελευθερία και το αυτεξούσιό του, αφήνοντάς τον μόνο του, να παλέψει, με τους δαίμονες του μυαλού και της ψυχής του, σε ένα κόσμο άστοργο και άνυδρο, που θυμίζει την κόλαση του Δάντη3.Ως matrix θα μπορούσε να οριστεί η έννοια της απόλυτης σκλαβιάς και υποδούλωσης του ανθρώπου στις μηχανές και στην ψευδαίσθηση που αυτές παράγουν, το πλήρες ξαστόχημα από το «κατ’ εικόνα» στο «παρά φύσιν» αντί για το «καθ’ ομοίωσιν».Υπάρχουν χειροπιαστά δεδομένα της σύγχρονης σκλαβιάς, που οδηγεί την ανθρωπότητα το matrix, και αυτά είναι:
α)Η μισάνθρωπη φορολογία και οι δαιμονικοί φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί, που εξουθενώνουν τον άνθρωπο, εγκλωβίζοντας τον στην ύλη.
β)Ο άκρατος καταναλωτισμός, ως Ύβρις και ο εν συνεχεία ακατάσχετος δανεισμός από τις τράπεζες και κατόπιν το ανεκπλήρωτο χρέος προς αυτές, ως Νέμεσις.
γ)Η «άρρωστη ιατρική», που θεραπεύει πρόσκαιρα και με μερικότητα, διατηρώντας την αλαζονεία, πως γνωρίζει τα πάντα περί ανθρώπου, και κατά συνέπεια μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα, δίχως καμιά πνευματική αναφορά και ελπίδα πέρα από την ύλη και τη στείρα γνώση.
δ)Η γιγαντοποίηση της φαρμακευτικής παρουσίας, ως ενός δήθεν απαραίτητου παράγοντα, στην εξίσωση της βιολογικής επιβίωσης, μέσα από την καλλιεργούμενη φαρμακομανία, σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο.
ε)Η άκριτη χρήση της τηλεόρασης και του διαδικτύου ως εξαρτησιογόνων μηχανισμών, που αποσκοπούν αρχικά στο μούδιασμα του εγκεφάλου και τη διαφθορά της ψυχής, και στη συνέχεια σε ένα απόλυτο soul – mind control (ψυχο – διανοητικό έλεγχο).
Η παρακολούθηση των πάντων, μέσα από ένα ιδιότυπο big brother (μεγάλο αδελφό) Οργουελικών αναφορών, αλλά εκσυγχρονισμένο με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.
στ)Τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα που οδηγούν μαθηματικά τον άνθρωπο στην ασθένεια και το θάνατο, μεσοπρόθεσμα η μακροπρόθεσμα.
ζ)Η διαμόρφωση νέων στερεότυπων, με την διαγραφή (delete) εθνικών παραδόσεων, θρησκευτικών αναφορών και ιστορίας, γενικότερα μια επιχειρούμενη λοβοτομή, στο συλλογικό χθες των εθνών.Το ερώτημα που ανακύπτει είναι υπάρχει ελπίς;Φυσικά και υπάρχει, φτάνει ο σύγχρονος άνθρωπος να αποσύρει το συντομότερο δυνατόν, την εμπιστοσύνη του από τον εγωισμό του, τις ικανότητές του και την κατασκευασμένη τεχνολογία του.Φτάνει να στραφεί περισσότερο προς το εσωτερικό του κομμάτι, και να κατευθύνει το ενδιαφέρον του προς τις αναντίρρητες ανάγκες, του διπλανού του, παύοντας να θεωρεί τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου και τότε είναι σίγουρο πως θα συναντήσει την πληρότητα και την γαλήνη, που τόσο απεγνωσμένα ψάχνει, αλλά δεν μπορεί να βρει, αφού τις ψάχνει σε λάθος τόπους και με λάθος τρόπους.