Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Οι ψαράδες της Σρι Λάνκα

Το ψάρεμα πάνω σε στύλο είναι ένας παραδοσιακός τρόπος ψαρέματος στη Σρι Λάνκα. Οι ψαράδες κάθονται πάνω σε στύλους λίγα μέτρα από την ακτή. Η μοναδική αυτή τεχνική μπορεί να φαίνεται πρωτόγονη και αρχαία, όμως δεν είναι έτσι. Οι ψαράδες της Σρι Λάνκα ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν αυτό τον τρόπο ψαρέματος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,κυρίως λόγω της έλλειψης τροφίμων και του γεγονότος ότι οι κλασσικοί ψαρότοποι ήταν υπερπλήρεις από κόσμο.
Αρχικά χρησιμοποίησαν συντρίμμια πλοίων και αεροσκαφών και στη συνέχεια άρχισαν να στήνουν τους στύλους τους σε κοραλλιογενείς ύφαλους. Η απαιτητική τεχνική πέρασε σε δύο τουλάχιστον γενιές αλιέων, που ζουν κατά μήκος 30 χιλιομέτρων της νότιας ακτής, ανάμεσα στις πόλεις του Unawatuna και Weligama.
Η παράδοση εξαφανίστηκε μετά το καταστροφικό τσουνάμι του 2004,που έπληξε την περιοχή και κατάστρεψε μεγάλο μέρος της ακτογραμμής του Ινδικού Ωκεανού. Σύντομα όμως οι ψαράδεςεπέστρεψαν στα έθιμά τους. Ο επισκέπτης στη Σρι Λάνκα μπορεί να τους δει να στέκονται πάνω στους στύλους τους, ελπίζοντας να πιάσουν κάτι. Οι ψαριές όμως είναι φτωχές και όλο και πιο λίγοι ψαρεύουν με αυτή την μέθοδο.
Το ψάρεμα σταματά εντελώς κατά τη διάρκεια των ετήσιων μουσώνων. Πολλοί ψαράδες, για οικονομικούς λόγους, νοικιάζουν τους στύλους τους σε ανθρώπους που υποδύονται τους ψαράδες για τουριστικούς λόγους. Τόσο οι πραγματικοί όσο και οι υποδυόμενοι τους ψαράδεςέχουν αποτελέσει θέμα φωτογραφικών έργων.
Πραγματικοί ή όχι, με τον παράδοξο αυτό τρόπο ψαρέματος οι άνθρωποι κερδίζουν τα προς το ζην και είναι πράγματι όμορφες οι εικόνες των ψαράδων που προσπαθούν να ισορροπήσουν πάνω στους στύλους!
Πηγήaxioperierga.blogspot.com/
Αναρτήθηκε από  

Η γνώμη σας 
Δημοσιεύτηκε στισ

παράξενες φώτο.


Richard Drew – Ο Falling Man, 2001

Η φωτογραφία του Richard Drew, που ονομάστηκε “The Falling Man”, έγινε εικόνα – σύμβολο της τρομοκρατικής επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου που συγκλόνισε τον κόσμο.
Μέχρι και σήμερα κανείς δεν γνωρίζει την ταυτότητα του ανθρώπου -ένας από τους πολλούς που επέλεξαν να πηδήξουν- της συγκεκριμένης φωτογραφίας.
Η απόλυτη αποτύπωση της φρίκης και της απελπισίας. Ανθρώπινες ψυχές που έχουν παγώσει στον αέρα, ενώ οδηγούνται στον θάνατο.
Ο Richard Drew εκείνο το πρωινό του 2001 κάλυπτε μια εκδήλωση για τον χώρο της μόδας όταν του τηλεφώνησε ο αρχισυντάκτης του για να πάει εσπευσμένα στο World Trade Center.
“Σήκωσα τη φωτογραφική μου μηχανή και ξαφνικά βλέπω ανθρώπους να πέφτουν από το World Trade Center. Η φωτογραφία είχε μια συμμετρία.
Είναι σαν να πέφτει με το κεφάλι. Το ένα του πόδι είναι ελαφρώς λυγισμένο στο γόνατο. Φαίνεται, όπως τον περιέγραψε ο Tom Junod από το Esquire, σαν ένα βέλος“.
Η επιλογή των New York Times να τη δημοσιεύσουν στην 7η σελίδα τους την επόμενη ημέρα επικρίθηκε έντονα. Για αρκετό καιρό είχε κατά μία έννοια μπει στο αρχείο έως ότου εμφανίστηκε ξανά σε άρθρο του Esquire το 2003.
Με το πέρασμα του χρόνου όμως άρχισε να εκδηλώνεται έντονο ενδιαφέρον για την ταυτότητα του ανθρώπου της φωτογραφίας που τραβήχτηκε στις 9:41:15 εκείνου του τραγικού πρωινού.
Ο ρεπόρτερ της The Globe and Mail Peter Cheney επιχείρησε να λύσει τον γρίφο. Ένας από τους ανθρώπους με τους οποίους έχει συνδεθεί ο άγνωστος άνδρας είναι ο Norberto Hernandez που εργαζόταν ως σεφ ζαχαροπλαστικής.
Η φωτογραφία μάλιστα δίχασε από τότε την οικογένεια του Norberto Hernandez. Όταν ο Peter Cheney πήγε στον αδερφό του Tino και την αδερφή του Milagros, και οι δύο συνέδεσαν το πρόσωπο της φωτογραφίας με τον αδερφό τους.
Είχε όμως εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση όταν πήγε με τη φωτογραφία στην κηδεία του, με τη μεγαλύτερη κόρη του Jacqueline να απαντά οργισμένα στον δημοσιογράφο, ενώ και η σύζυγός του Eulogia αρνείται να πιστέψει πως είναι εκείνος.
Ένα χαρακτηριστικό – κλειδί για την ανακάλυψη της ταυτότητας του άγνωστου άνδρα είναι το ανοιχτόχρωμο πορτοκαλί t-shirt που φορούσε και φαίνεται σε μια σειρά 12 λήψεων που απαθανάτισε με τον φακό του ο Drew.
“Εκείνο το πρωί φορούσε Old Navy εσώρουχο. Πράσινο. Μαύρες κάλτσες. Μπλε τζιν. Ένα ρολόι Casio και ένα μπλε Old Navy μπλουζάκι. Όχι πορτοκαλί” θυμάται η Eulogia.
Ένας άλλος όμως υπάλληλος των Windows, ο Jonathan Briley, συνήθιζε να φοράει πορτοκαλί μπλουζάκι και όπως σημείωσε η αδερφή του Gwendolyn θα του ήταν αδύνατο να αναπνεύσει επειδή είχε άσθμα.
Η ταυτότητα πάντως του ανθρώπου της φωτογραφίας δεν έχει επίσημα επιβεβαιωθεί.
Δημοσιεύτηκε στισ

παράξενες φωτο.

Alfred Eisenstaedt – Το φιλί του ναύτη, 1945

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει και οι στρατιώτες στις 14 Αυγούστου 1945 επέστρεφαν στα σπίτια τους.
Μέσα στο γενικότερο κλίμα ευφορίας, το φιλί του ναύτη Glenn McDuffie με την άγνωστή του τότε νοσοκόμα Edith Shain προέκυψε αυθόρμητα στη μέση του δρόμου στην Times Square.
Η στιγμή απαθανατίστηκε από τον Alfred Eisenstaedt και έμεινε στην ιστορία ως “το φιλί του ναύτη”, συμβολίζοντας το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 27 Αυγούστου του 1945 η ασπρόμαυρη φωτογραφία έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό LIFE περνώντας στην αιωνιότητα.
“Ήμουν ευτυχισμένος! Άρχισα να τρέχω στους δρόμους και τότε είδα τη νοσοκόμα. Με είδε και αυτή να είμαι χαμογελαστός… Απλά την πλησίασα και τη φίλησα.
Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Στη συνέχεια μπήκα στον σταθμό του τρένου και κατευθύνθηκα στο Μπρούκλιν“.
Με τον φωτογράφο να μην έχει κρατήσει τα στοιχεία τους, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια έως ότου αναγνωριστούν τα πρόσωπα της εμβληματικής φωτογραφίας.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που θέλησαν να θέσουν εαυτούς ως τους πρωταγωνιστές της διάσημης φωτογραφίας. Η Eith Shain έστειλε επιστολή στον Alfred Eisenstaedt προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 ισχυριζόμενη πως είναι εκείνη που απεικονίζεται στη φωτογραφία.
Περιγράφοντας το περιστατικό σημείωνε πως δεν θα μπορούσε να μην του επιτρέψει να τη φιλήσει από τη στιγμή που είχε πολεμήσει και για εκείνη στον πόλεμο.
Από τη στιγμή που η πρωταγωνίστρια είχε αποκαλυφθεί, το περιοδικό LIFE στο τεύχος Αυγούστου του 1980 κάλεσε τον ναύτη να βγει επίσης μπροστά, αποκαλύπτοντας την ταυτότητά του. Την πατρότητα του πρωταγωνιστή διεκδίκησαν αρκετοί άνδρες και μόλις το 2008, στα 81 του χρόνια, αποδόθηκε στον Glenn McDuffie.
Έδινε μάλιστα μια άλλη διάσταση στο διάσημο φιλί, σημειώνοντας πως ήταν ενθουσιασμένος, καθώς με τη λήξη του πολέμου θα απελευθερωνόταν ο αδερφός του που κρατούνταν αιχμάλωτος από τους Γιαπωνέζους.
Σε αντίθεση μάλιστα και από τους ισχυρισμούς του φωτογράφου, σημείωνε πως παρέτεινε το φιλί για να έχει τη δυνατότητα να τους απαθανατίσει.
“Είδα έναν άνδρα να τρέχει προς το μέρος μας. Φοβήθηκα πως μπορεί να είναι κάποιος θυμωμένος σύζυγος ή φίλος που ερχόταν για να με χτυπήσει. Κοίταξα και είδα πως μας έβγαζε φωτογραφία και έτσι παρέτεινα το φιλί για να έχει τη λήψη“.
Δημοσιεύτηκε στισ

Eddie Adams – Η εκτέλεση της Saigon, 1968

Αφού ο αρχηγός Αστυνομίας του νοτίου Βιετνάμ Nguyen Ngoc Loan σήκωσε το χέρι του και πυροβόλησε τον Βιετκόνγκ Nguyen Van Lem στο κεφάλι, προχώρησε προς τους ρεπόρτερ: “Αυτοί οι τύποι σκοτώνουν πολλούς από τους ανθρώπους μας και νομίζω πως ο Βούδας θα με συγχωρήσει“.Ο φακός του Eddie Adams απαθανάτισε την τραγική στιγμή και η εν λόγω φωτογραφία έγινε γρήγορα σύμβολο της βιαιότητας του πολέμου του Βιετνάμ.Τραβηγμένη ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το τράβηγμα της σκανδάλης, η φωτογραφία φαίνεται να απεικονίζει την ακριβή στιγμή του θανάτου. Με μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί κανείς να διακρίνει τη σφαίρα που εξέρχεται από το κρανίο του άτυχου Βιετκόνγκ.”Οι φωτογραφίες είναι το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο” έγραψε κάποτε ο Adams. Η φωτογραφία της εκτέλεσης του 1968 κατάφερε όχι μόνο να αποφέρει στον φωτορεπόρτερ της AP ένα βραβείο Πούλιτζερ αλλά και να επηρεάσει την αμερικανική κοινή γνώμη σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ.Ο ίδιος ο Adams ωστόσο δήλωσε πως ένιωθε συμπάθεια για τον σκοπευτή και ευχόταν να μην είχε δημοσιευθεί ποτέ η φωτογραφία.”Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την φωτογραφία: ο αποδέκτης της σφαίρας και ο Nguyen Ngoc Loan. Ο Loan σκότωσε τον Βιετκόνγκ. Εγώ σκότωσα τον Loan με τη φωτογραφική μου μηχανή. Οι φωτογραφίες είναι τα πιο ισχυρά όπλα στον κόσμο.Οι άνθρωποι τις πιστεύουν. Αλλά οι φωτογραφίες μπορούν να πουν ψέματα – ακόμη και χωρίς χειραγώγηση. Είναι μόνο μισές αλήθειες.Αυτό που η φωτογραφία δεν είπε ήταν: “Τι θα έκανες αν ήσουν εσύ ο αρχηγός της Αστυνομίας εκείνη την ώρα, σε εκείνο τον τόπο, εκείνη τη ζεστή μέρα, και έπιανες τον “κακό” αμέσως αφού είχε σκοτώσει έναν, δύο, τρεις Αμερικανούς;“.

Δημοσιεύτηκε στισ

Ακριβώς 15 χρόνια πριν, στις 7 Σεπτεμβρίου και ενώ οι δείκτες των ρολογιών έδειχναν 14:57 ολόκληρη η Αθήνα σείστηκε συθέμελα από τον ισχυρότερο και πιο φονικό σεισμό των τελευταίων χρόνων.Ο σεισμός της Πάρνηθας, είχε ένταση 5,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και άφησε πίσω του περίπου 143 νεκρούς, τουλάχιστον 700 τραυματίες και 40.000 άστεγες οικογένειες.Συγκλονιστικές ήταν οι προσπάθειες των ανδρών διάσωσης της ΕΜΑΚ και των συνεργείων από δεκάδες χώρες που έσπευσαν να βοηθήσουν και έψαχναν νυχθημερόν για μια ένδειξη ζωής στα συντρίμμια.Δεκάδες άνθρωποι ανασύρθηκαν ζωντανοί, πολλές συγκινητικές ιστορίες ανθρωπιάς και ηρωισμού ήρθαν στο φως της δημοσιότητας -όπως εκείνη του πατέρα που προστάτευε με το σώμα του τα παιδιά του και τα έσωσε, αλλά ξεψύχησε όταν τους βρήκε η ΕΜΑΚ- και πολλές οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος.Το χρονικό του ισχυρού σεισμού 
Ο σεισμός έλαβε χώρα 14:57 το μεσημέρι της Τρίτης, 7 Σεπτεμβρίου, και είχε για επίκεντρο ένα σημείο στους πρόποδες της Πάρνηθας, κοντά στο Μενίδι και τα Άνω Λιόσια, σε μια περιοχή μόλις 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.Η ισχύς του ήταν 5,9 βαθμοί της κλίμακας Ρίχτερ, και το βάθος όχι παραπάνω από 10 χιλιόμετρα, πράγμα που έκανε το χτύπημα στην πόλη ιδιαίτερα δυνατό.Όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής βυθίστηκε λίγο σε σχέση με την Πάρνηθα, με την περιοχή στο Θριάσιο Πεδίο να μετακινείται περίπου 8 εκατοστά!Αυτό που έκανε τον τρόμο ακόμη πιο μεγάλο ήταν πως μέχρι εκείνη την αποφράδα ημέρα, το σημείο που έδωσε τον σεισμό εθεωρείτο ακίνδυνο.Βρισκόταν μεν κοντά σε σεισμική ζώνη (αυτήν του Κορινθιακού Κόλπου που είχε δώσει και τον προηγούμενο μεγάλο σεισμό της Αθήνας, το 1981, με τα 20 θύματα) αλλά εντός του λεκανοπεδίου της Αττικής που οι σεισμολόγοι το θεωρούσαν ασεισμικό.Όπως είναι λογικό, οι περιοχές που βρίσκονταν πιο κοντά στο επίκεντρο ήταν αυτές που επλήγησαν και περισσότερο. Κι επειδή μιλάμε για δήμους σχετικά φτωχικούς (Μενίδι, Άνω Λιόσια, Νέα Φιλαδέλφεια, Περιστέρι, Μεταμόρφωση κ.λπ) με κατασκευές είτε άναρχες, είτε όχι ιδιαίτερα γερές, το μέγεθος της καταστροφής πολλαπλασιάστηκε.Η τρομερή ιστορία με το εργοστάσιο της ΡικομέξΟι πιο τραγικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στα σημεία όπου ήταν συγκεντρωμένοι περισσότεροι άνθρωποι. Από τον σεισμό κατέρρευσαν τρία εργοστάσια, μεταξύ των οποίων εκείνο της Ρικομέξ. Στο μοιραίο κτήριο, με τις άπειρες κακοτεχνίες, έχασαν την ζωή τους 39 άνθρωποι. 8 σκοτώθηκαν στα γραφεία της Φαράν, 3 στο εργοστάσιο Φιλοπλάστ και 6 στο εργοστάσιο της ΒΙΟΚΥΤ. 7 έχασαν την ζωή τους στην οικοδομή της οδού Πίνδου στη Νέα Φιλαδέλεια και 16 στην πολυκατοικία της οδού Ψυχάρη, στη Μεταμόρφωση.Ήταν τα 6 σημεία για τα οποία συζητούσε όλη η Ελλάδα τότε, 6 τάφοι που απασχολούσαν για μέρες τα σωστικά συνεργεία που έκαναν μάταιες προσπάθειες να βρουν ζωντανούς κάτω από τα συντρίμμια.

Δημοσιεύτηκε στισ
Αναρτήθηκε: 8 Σεπτεμβρίου, 2014 στις 15:44
Αποτελεί αναμφισβήτητα ένα παράδοξο φαινόμενο. Μια εξωκοσμική σύμπραξη ανθρώπου και φύσης.
Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, που βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης, στέκει όρθιο για σχεδόν 9 αιώνες φιλοξενώντας στη σκεπή του 17 δέντρα, ενώ από τα θεμέλιά του αναβλύζουν τα νερά ενός κελαριού. Οι ρίζες των δέντρων δε φαίνονται στο εσωτερικό του ναΐσκου, αλλά περνούν μέσα από τους τοίχους!
Η παράδοση αναφέρει πως αυτό το διαρκές θαύμα της φύσης έχει σχέση με το μαρτύριο της Αγίας Θεοδώρας: Την περίοδο του Βυζαντίου κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα.
Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για την πληρωμή ενός μισθοφόρου που θα την εκπροσωπούσε.
Ο θαρραλέος στρατιώτης… Θεοδώρα
Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη.
Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετάσχει η ίδια στον στρατό του χωριού της. Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και, όπως ήταν λογικό, προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε.
Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της, γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της και προσπάθησε να μεταπείσει τη νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι είναι αφιερωμένη στο Θεό, αλλά μάταια. Η κοπέλα ήθελε τον νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει. Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε τη νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση. Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη, από τον οποίο έμεινε έγκυος, και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα ευθυνόταν για την εγκυμοσύνη της και πως έπρεπε να την παντρευτεί.
Η άρνηση της Θεοδώρας να παντρευτεί την κοπέλα (αλλά και να αποκαλύψει το μυστικό της) την οδήγησε στην καταδίκη σε θάνατο λόγω ατίμωσης. Την εκτέλεσαν έξω από το χωριό και καθώς ξεψυχούσε, ευχήθηκε: «Χριστέ μου, συγχώρεσε τους εχθρούς μου. Κάνε το σώμα μου εκκλησία, τα μαλλιά μου δέντρα και το αίμα μου ποτάμι». Έτσι και έγινε…
Η Θεοδώρα που βασίλεψε ως άντρας
Άλλη θεωρία λέει ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα – κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του στρατιωτικού που τη διαδέχθηκε με κίνημα – αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ΄ άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε.
Μερικούς αιώνες αργότερα (τον 12ο αιώνα) φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι στη μνήμη της, όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του ναϊδρίου αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα στη στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας, όταν θανατώθηκε.
Ακόμα και σήμερα το εκκλησάκι στέκει δίπλα στα νερά ενός χείμαρρου που διασταυρώνεται με τον ποταμό Χάραδρο και, παρότι μικρό σε μέγεθος, εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη των 17 πανύψηλων δέντρων στη σκεπή του χωρίς ίχνος ρίζας στο κάτω μέρος της στέγης ή το εσωτερικό του ναΐσκου.
Το εκκλησάκι γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου, αλλά χιλιάδες είναι οι προσκυνητές  που το επισκέπτονται καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό φαινόμενο.