Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό
Σήμερα στό σχολεῖο ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου ποῦ ἔλειπε. Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη καί πρότεινα στούς μαθητές μου νάπαίξουμε ἕνα παιχνίδι. Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν πῶς εἴμαστε κάτοικοιτῆς Σμύρνης καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας. Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπαστά παιδιά μου, ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποῦ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας καί γράψτε το μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί.Γεμίσαμε λοιπόν ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια. Στή συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱἀρχαῖοι φιλόσοφοι ἔλεγαν πῶς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες – ἀνάγκεςμας. Ἄρα ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τουςαἰφνιδιασμένα. Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πινάκα. Στήν πρώτη τά ὑλικά. Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι πού θά χάσετε γιά πάντα σκεφτεῖτε, τούς εἶπα, πώς ὅτανπεθαίνουμε δέ μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα. Ἄρα εἴμαστε ἕνα τίποτα. Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά καί ὅσοι τάπροτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες καί στήν τρίτη Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίωνκαί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν. Τά παιδιά ἀνήσυχά μου ζήτησαν νάξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια γιά νά συμπληρώσουν κάτι. Ναί ἀγαπητοίμου. Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τή λάθος ἐπιλογή…Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, τούςὑπενθύμισα πῶς…ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει ἀλλά φροντίζει τάδοντιά μας. Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τους μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τόπαιχνίδι, μά ὁ δρόμος πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βροῦμε ποιοί εἴμαστε καί νά διορθωθοῦμε ὅπου χρειάζεται, εἶναι δύσκολος. Τά μικρά μου ἀγγελούδιατό δέχτηκαν καί συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδίὀνομαστικά καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο του ἔγραφε στόν πινάκα σέποιά ὁμάδα ἄνηκε…Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θάἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό. Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσετό χέρι της καί μοῦ εἶπε. Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου κύρια ὅτι εἴμαστε μέσαστήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές. Χαμογέλασα ἁπλά καί κυρίωςἀνακουφίστηκα ποῦ εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία. Μοῦ ζήτησαν νά τόξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι καί ἀφοῦ τά κοίταξα τρυφερά τους εἶπα: αὐτή ἦταν μία πρόβα. Ἄν ποτέ αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα ἐσεῖς θάεἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, γιατί θά ξέρετε πώς εἶστε Ἕλληνες καί Χριστιανοί…Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στό δρόμο τῆς αὐτογνωσίας. Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος.
