Από Γιάννη Πενταμοδιανό ,ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ!Δεν κοστίζει τίποτε.Πλουτίζει αυτόν που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει.Διαρκεί μόνο μια στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα μένει για πάντα.Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μη το χρειάζεται.Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να το δώσει στον καθένα.Φέρνει ευτυχία σ’ όλους παντού.Είναι το σύμβολο της φιλίας, της καλής θέλησης, είναι ενθάρρυνση για τουςαπελπισμένους.Ξεκούραση για τον κουρασμένο, αχτίδα ήλιου για τον λυπημένο, ανάστασηγια τον ξοφλημένο.Δεν μπορεί ούτε ν’ αγοραστεί ούτε να νοικιαστεί.Όλο το χρήμα του κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει την αξία του.Δεν υπάρχει κανείς που να χρειάζεται το χαμόγελο τόσο πολύ, όσο αυτόςπου δεν μπορεί πια να χαμογελάσει.Όταν γεννήθηκες, όλοι χαμογελούσαν κι εσύ έκλαιγες. Ζήσε τη ζωή σου μετέτοιο τρόπο ώστε, όταν πεθάνεις, οι άλλοι γύρω σου να κλαίνε κι εσύ ναχαμογελάς αιώνια!
Μια από την βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε έχω αιτία να είμαι χαρούμενος.
Όμως δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Άδικα περιμένουμε.
Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί είναι η ομορφιά της.
Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή.
Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις.
Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.
Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.
Στον περίπατο με έναν φίλο, με ένα ζώο ή με έναν καλό φίλο.
Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.
Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.
Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.
Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή.
Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις.
Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.
Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.
Στον περίπατο με έναν φίλο, με ένα ζώο ή με έναν καλό φίλο.
Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.
Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.
Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.
π.Λίβυος
Είσαι εντελώς ελεύθερος όταν πάψεις να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και την σπουδαιότητα του…..
Αιχμηρός
Σκούρτα
Μια φορά και ένα καιρό…
Λαοσύναξη !!!
Από τον Γιάννη Τον Πενταμοδιανό,Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σας δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφούγρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στοντόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
Φαντάζομαι ότι θα χρειαστούν περίπου τρία λεπτά για να διαβάσετε αυτό το κείμενο.
Σύμφωνα με τις στατιστικές, κατά τη διάρκεια αυτού του μικρού χρονικού διαστήματος, 300 άνθρωποι θα πεθάνουν και 620 θα γεννηθούν. Χρειάζομαι περίπου μισή ώρα για να γράψω το κείμενο: κάθομαι εδώ, συγκεντρώνομαι στον υπολογιστή μου, τα βιβλία είναι αραδιασμένα δίπλα μου, οι σκέψεις στο κεφάλι μου, αγναντεύω το τοπίο έξω από το παράθυρό μου, τα πάντα γύρω μου φαίνονται απολύτως φυσιολογικά. Κι όμως, κατά τη διάρκεια αυτών των τριάντα λεπτών, 3000 άνθρωποι θα χάσουν τη ζωή τους και 6200 θα δουν για πρώτη φορά το φως του κόσμου. Πού να είναι όλες αυτές οι χιλιάδες οικογένειες που μόλις έχουν αρχίσει να κλαίνε για την απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, ή οι άλλες οικογένειες που γιορτάζουν την γέννηση του γιου, εγγονού ή αδελφού; Σταματώ και προβληματίζομαι για λίγο: ίσως πολλοί από αυτούς τους θανάτους είναι το τέλος μιας μακράς, επώδυνης ασθένειας, και κάποιοι ανακουφίζονται που ο Άγγελος ήρθε γι ‘αυτούς. Απ’ την άλλη, σκέφτομαι ότι πριν τελειώσω αυτό το κείμενο, κάποια από τα εκατοντάδες παιδιά που μόλις έχουν γεννηθεί θα εγκαταλειφθούν στο επόμενο λεπτό και θα μεταφερθούν στις στατιστικές του θανάτου. Τι σκέψεις! Ένα απλό στατιστικό στοιχείο το οποίο διάβασα τυχαία – και ξαφνικά μπορώ να αισθανθώ όλες τις απώλειες και τις γεννήσεις, τα χαμόγελα και τα δάκρυα. Πόσοι φεύγουν από τη ζωή, μόνοι στα δωμάτιά τους, χωρίς κανείς να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει; Πόσοι θα γεννηθούν κρυφά και θα εγκαταλειφθούν στην πόρτα κάποιου ιδρύματος ή μοναστηρίου; Και τότε αναλογίζομαι ότι και εγώ ήμουν κάποτε μέρος των στατιστικών στοιχείων των γεννήσεων, ενώ μια μέρα θα περιλαμβάνομαι στη στατιστική των θανάτων. Πόσο καλό είναι που έχω πλήρη επίγνωση ότι πρόκειται να πεθάνω. Έχω συνειδητοποιήσει ότι παρόλο που η ζωή συνεχίζεται και είναι αιώνια, μια μέρα η ύπαρξη μου θα λάβει τέλος. Οι άνθρωποι σκέφτονται πολύ λίγο για το θάνατο. Περνούν τη ζωή τους ανησυχώντας για εντελώς παράλογα πράγματα, παραβλέποντας και αφήνοντας στην άκρη τα σημαντικά. Δεν ρισκάρουν τίποτα, επειδή πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνο. Γκρινιάζουν πολύ, αλλά ενεργούν σαν δειλοί όταν έρχεται η ώρα να κάνουν συγκεκριμένα βήματα. Θέλουν τα πάντα γύρω τους να αλλάξουν, αλλά οι ίδιοι αρνούνται να αλλάξουν. Αν σκεφτόντουσαν λίγο περισσότερο για το θάνατο, θα έκαναν αμέσως αυτό το τηλεφώνημα που διαρκώς αναβάλουν. Θα στεναχωριόντουσαν λιγότερο. Δεν θα φοβόντουσαν για το τέλος της ζωής τους, γιατί δεν πρέπει να φοβάσαι για κάτι που πρόκειται να συμβεί ούτως ή άλλως.
Οι Ινδοί λένε: «Σήμερα είναι μια πολύ καλή μέρα, όπως και κάθε άλλη, για ν’ αφήσεις αυτόν τον κόσμο.” Και ένας μάγος είπε κάποτε: “Ο θάνατος μπορεί να κάθεται πάντα δίπλα σου. Με αυτόν τον τρόπο, όταν πρόκειται να κάνεις κάτι σημαντικό, θα σου δώσει τη δύναμη και το κουράγιο που χρειάζεσαι.” Ελπίζω, αναγνώστη, ότι μ’ έχεις συνοδεύσει μέχρι εδώ.
Θα ήταν ανόητο να επιτρέψεις το θέμα του άρθρου να σε τρομάξει, γιατί αργά ή γρήγορα όλοι θα πεθάνουμε. Και μόνο όσοι το έχουν αποδεχτεί, είναι προετοιμασμένοι για τη ζωή. ”
1991
Επίσκεψη Γ Στουρνάρα στην Ένωση Ασφαλιστικών εταιριών Ελλάδος 
Κουΐζ:τι σημαίνει το παρακάτω,
«πρώτα Βούρλα μετά Τρούμπα γειά σου Πιπινέλη λούμπα,
παριστάνεις τον τζελέπη έχεις όμως τρύπια τσέπη»
«πρώτα Βούρλα μετά Τρούμπα γειά σου Πιπινέλη λούμπα,
παριστάνεις τον τζελέπη έχεις όμως τρύπια τσέπη»
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό ,
Μια γερόντισσα Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένααπό τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάςδιαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο χρόνια η γερόντισσα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλειατο σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευασθεί. Το ραγισμένο δοχείο ήτανδυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπεκαι ένοιωθε ντροπή για την ατέλειά του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε ναμιλήσει στην γερόντισσα. «Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγνώμη!» «Μα γιατί;» ρώτησε η γριά. «Για ποιο λόγω νιώθεις ντροπή;» «Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!» Η γερόντισσα χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την αξιοποίησα». «Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!».
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γερόντισσας να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του. Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας. Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. «Ραγισμένοι» φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας. Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν τη γερόντισσα τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!
Ζωγράφος, Χ Στέφος
Ζωγράφος , Χ Στέφος
Γιάννα-Λάκης: το σύστημα τρόμαξε!’!’!
Οι δύο πιο γνωστοί αντισυστημικοί της χώρας αγαπούν τις φωτογραφίσεις, την καλή ζωή και τη Μύκονο. Ο λαός τους γνωρίζει με τα μικρά τους ονόματα και τους φωνάζει η Γιάννα και ο Λάκης. Είναι αυτοί που το σύστημα άρχισε μόλις να φοβάται. Οι διαδρομές των δύο σπάνια συνέπεσαν, αν και κινούνται στον ίδιο χώρο, του πλούτου. Εκείνη από τους πιο πλούσιους Έλληνες, εκείνος από τους καλύτερους φίλους των πλουσίων Ελλήνων. Και οι δύο μαθαίνουν το σύστημα από μέσα, το κατακτούν, το υπνωτίζουν, το κάνουν φίλο τους και όμοιό τους. Για να το καταρρίψουν την κατάλληλη στιγμή.Εκείνος την πολεμούσε σφοδρά για χρόνια, ίσως γιατί τα ομώνυμα απωθούνται. Ίσως γιατί σύχναζαν σε διαφορετικά γκαλά. Κάποτε η έχθρα τους πήρε τέλος. Ο τρόπος ήταν απλός κι εκείνη τον γνώριζε. Αγόρασε μία μεγάλη εφημερίδα, τον γνωστό αντισυστημικό Ελεύθερο Τύπο κι έδωσε προσφορά DVD σε συνέχειες όλη την πνευματική αντισυστημική εργασία του Λάκη, έναντι αμέτρητων αντισυστημικών ευρώ. Η έχθρα σταμάτησε, ο καλλιτέχνης δεν ξανάνοιξε το στόμα του για τη Γιάννα, μπήκε αυτοδικαίως στον κύκλο των επιχειρηματιών που δεν ακουμπούμε, δηλαδή όλων. Οι αντισυστημικοί έχουν το δικό τους τρόπο να συσφίγγουν τις σχέσεις τους.Το σύστημα τρομοκρατήθηκε, κατάλαβε ότι το τέλος του είναι κοντά. Από τη στιγμή που η παρεξήγηση μεταξύ τους λύθηκε, τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου. Και βεβαιωθήκαμε και οι υπόλοιποι. Μετά τον αντισυστημικό Λάκη και η αντισυστημική Γιάννα βρήκε το κόμμα της. Και το λανσάρει. Ήρθε η ώρα επιτέλους να επαναστατήσουν μαζί.ΠΡΟΣΩΠΑ21 Οκτωβρίου 2014Γιάννα Αγγελοπούλου Λάκης Λαζόπουλος ΣΥΡΙΖΑΣχόλιαΛίνα Παπαδάκη 
Σ