Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Οι Beatles στη… Αράχωβα 

Ο Ρίγκο Σταρ, ο Τζώρτζ Χάρισον, ο Τζόν Λέννον και ο Πωλ Μακάρτνεϋ μαζί με δύο παραδοσιακούς οργανοπαίκτες (Παπαλεξανδρής και Μηλιώνης) στην Αράχωβα, τον Ιούλιο του 1967.
 Τρεις μόλις μήνες μετά την έλευση της στρατιωτικής χούντας στη Ελλάδα.
Δημοσιεύτηκε στισ
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. 
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία. 
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: 
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία. 
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο. 
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου. Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα;
Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια. Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια. Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη. 
Νίκος Καζαντζάκης (ασκητική )
Δημοσιεύτηκε στισ

Πραγματικά το παρακάτω κείμενο της Μαριλένας Μπουρμπάρη στο Αντικλείδι επισημαίνει κάποιες αλήθειες που δεν έχουν ενταχθεί στο επίσημο εκπαιδευτικό μας σύστημα με συνέπεια όταν αντιμετωπίζουμε το λέγομενο  πραγματικό κόσμο των αγορών  ( ιδιαίτερα οι νέοι )να χάνουμε την γή κάτω από τα πόδιας μας…..Αιχμηρός 

Όσα ξέχασαν να μας πουν…

by Μπουμπάρη Μαριλένα

-πως ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο, κάνει και τρία ή και τίποτα. Πως δεν ανταμείβονται όλοι οι κόποι. Η ζωή δεν είναι πράξη ιδανική, μήτε εξίσωση ρομαντική και η Θεία Δίκη δε διαφέρει και πολύ από τη θεία Βίκη!-πως τα παιδιά δεν αναθρέφονται μονάχα με γάλα. Θέλουν άλλα πράγματα πιο με…γάλα! Αγάπη και φροντίδα σου ταιριάζει αν θες να λέγεσαι μάνα, κότσια και τσαγανό αν θες να λέγεσαι πατέρας.-πως οι σχέσεις δεν χτίζονται με τούβλα. Θέλουν θεμέλια πιο γερά, συναισθήματα πιο αγνά. Τα «συγνώμη» δεν είναι συγχωροχάρτια, βάστα την αξιοπρέπειά σου σφιχτά, κι όλα τ’ άλλα πέταξέ τα.-πως όμορφος δεν είσαι εσύ με τα γαλανά μάτια, μα εσύ με τη γαλανή καρδιά, εκείνη που κοιτά τον ουρανό και τα χρώματά του αφομοιώνει στο λεπτό. Κι ας έχεις μάτια καστανά, σου πάνε καλύτερα!

Ξέχασαν να μας πουν:-πως μόρφωση δεν είναι ένα σακί με γράμματα αράδα. Θέλει κόπο να τα βάλεις στη σειρά, να σχηματίσεις την ομορφότερη λέξη. Όταν κακόβουλοι δαίμονες κατακλύζουν το νου, λίγα γράμματα, να ξέρεις, χωρίζουν τη συμπόνια απ’ την απονιά και η ελπίδα με την απελπισία δεν έχουν απόσταση μεγάλη.-πως ο συν-άνθρωπος είναι κι αυτός άνθρωπος (ναι, ναι!) και πως για να το συνειδητοποιήσεις οφείλεις πρώτα εσύ να μάθεις να φέρεσαι σαν τέτοιος(άνθρωπος). Μη τους φορτώνεις με ανήθικους χαρακτηρισμούς και λόγια περιπαικτικά, ξέρεις μήπως κι εσύ ποιο Γολγοθά ανεβαίνει ο καθείς;-πως τούτη η γη για όλους πλάστηκε κι έχουμε την ηθική υποχρέωση να την προστατέψουμε. Πως στον αέναο αγώνα να αφήσουμε έναν κόσμο όμορφο για τα παιδιά μας, ξεχάσαμε να αφήσουμε παιδιά όμορφα γι’ αυτόν τον κόσμο!-τα σχολειά μας να φυλάξουμε, είναι ό, τι απέμεινε από γνώση. Δε βαστούν όλοι οι δάσκαλοι αρετές, κανείς δεν αντιλέγει. Μα είναι κι εκείνοι οι Άνθρωποι που κάθε μέρα επιστρέφουν σπίτια τους με μια πνοή λιγότερη, γιατί είναι η αναπνοή που χάρισαν στα παιδιά τους. Στα παιδιά ΣΑΣ.Ξέχασαν τελικά να μας πουν πως η ζωή είναι άδικη και πως όσο πιο γρήγορα το αποδεχτούμε, τόσο καλύτερα θα ζήσουμε. Πως η ζωή είναι γένους θηλυκού- και ΝΑ η δικαίωση της γιαγιάς μου: ό, τι από –η αρχίζει, να το φοβάσαι. Άτιμο είναι!~Μπουμπάρη Μαριλένα