ΟΡΕΙΝΟΣ

Σε λίγους μήνες η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει στη διάθεση της περισσότερες γνώσεις από όσες όλοι μαζί οι ειδικοί κάθε επιστημονικού κλάδου στον κόσμο!

•Ποιος πόλεμος;

Είναι δευτερεύον θέμα.Το πρωτεύον είναι η αίθουσα χορού στο Λευκό Οίκο.Κοστος 400 εκ ευρώ και θα φιλοξενεί 500 παθιασμένα ζεύγη χορευτών.Και βρέθηκε ένας άθλιος ομοσπονδιακός δικαστής ο οποίος κατ αίτηση του National Trust(φορέας για τα μνημεία) ανέστειλε τις εργασίες προσωρινά λέγοντας πως ο Πρόεδρος είναι διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης του Λευκού Οίκου και τίποτα στο νόμο δεν του δίνει δικαίωμα να κάνει ό,τι γουστάρει.Αστραψε και βρόντηξε ο ανισόρροπος ένοικος.Αποκαλεσε το National Trust και το Δικαστή «αριστερή ριζοσπαστική ομάδα».Τρομοκρατες δηλαδή
•Και βέβαια ονειρεύεται τη μέρα.Οταν το όνομα του θα χαραχθεί στους αιώνες στην αίθουσα χορού.Και ο ίδιος με σμοκιν και παπιγιόν θα ανοίξει το χορό με τη Μελάνια.Και παραδίπλα ο Βανς με τη συμπαθή στην όψη Ινδή σύζυγό.
•Βρήκα και το υπέροχο μουσικό κομμάτι .Το love theme του Νονού´.Αλ Πατσίνο for ever.Nino Rota.Φοβερο έργο.Το άκουσα πρόσφατα σε συναυλία από Ουκρανική ορχήστρα στο Christmas theater στο Γαλατσι.

Πάνος Μπιτσαξής

Η φράση «Άδικα δούλευε, άδικα μην κάθεσαι» κουβαλά μέσα της μια βαθιά, σχεδόν ειρωνική σοφία της λαϊκής εμπειρίας. Με την πρώτη ματιά μοιάζει αντιφατική· πώς γίνεται να αξιώνεται ταυτόχρονα η εργασία και η αποχή; Κι όμως, η αντίφαση είναι μόνο φαινομενική.

Στον πυρήνα της, η φράση μιλά για τη σχέση μας με τον κόπο και το νόημά του. Δεν εξυμνεί την άσκοπη εργασία· αντίθετα, υπαινίσσεται ότι μεγάλο μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας γίνεται «άδικα» — χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, χωρίς δικαίωση. Κι όμως, ακόμη κι έτσι, ο άνθρωπος καλείται να συνεχίσει. Να μη βυθιστεί στην αδράνεια. Γιατί η ακινησία, όσο δελεαστική κι αν φαίνεται, είναι κι αυτή μια μορφή «αδικίας» απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Η λαϊκή σοφία εδώ δεν υπόσχεται ανταμοιβές. Δεν λέει «δούλεψε και θα πετύχεις». Λέει κάτι πιο ώριμο: ότι η αξία βρίσκεται στην πράξη, όχι στο αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος ορίζεται από την κίνησή του, από την προσπάθειά του να δημιουργήσει, να επιμείνει, να σταθεί όρθιος — ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν ευνοούν.

Στην εποχή μας, όπου όλα μετρώνται με δείκτες απόδοσης και άμεσης επιτυχίας, η φράση αυτή λειτουργεί σχεδόν ανατρεπτικά. Μας θυμίζει ότι δεν είναι κάθε κόπος επενδυτικός με την οικονομική έννοια. Υπάρχει και ο κόπος της αξιοπρέπειας, της συνέπειας, της εσωτερικής τάξης.

Τελικά, το «άδικα» δεν είναι παραίτηση· είναι επίγνωση. Και μέσα σε αυτή την επίγνωση, η επιλογή να συνεχίσεις να πράττεις —έστω και χωρίς εγγυήσεις— είναι ίσως η πιο καθαρή μορφή ελευθερίας.

Από τον φίλο μου τον Σπύρο Κ. η πιο κάτω ανάρτηση:

Η αβεβαιότητα δεν είναι μια φάση.

Είναι η νέα περιγραφή της δουλειάς. Και οι περισσότεροι από εμάς δεν προσληφθήκαμε ποτέ γι’ αυτό.

Το 43% των CEOs στις ΗΠΑ κατατάσσει την αβεβαιότητα ως τη μεγαλύτερη οικονομική απειλή για το 2026 — έναντι 29% παγκοσμίως.

Δεν μιλάμε για ρίσκο. Το ρίσκο έχει πιθανότητες. Το ρίσκο έχει μοντέλα. Η αβεβαιότητα δεν έχει.

Αβεβαιότητα σημαίνει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν ενώ ακόμα παίζεις.

Και να τι έχω δει να συμβαίνει στις περισσότερες ηγετικές ομάδες όταν η αβεβαιότητα γίνεται η κανονικότητα:

Τη διαχειρίζονται σαν έργο. Την αναθέτουν σε κάποιον. Τη βάζουν σε μια διαφάνεια. Περιμένουν να «λυθεί».

Δεν λύνεται. Συσσωρεύεται.

Οι πέντε υψηλότερες καταγραφές παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας όλων των εποχών έχουν σημειωθεί μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια.

Οι αναφορές στην αβεβαιότητα σε αξιολογήσεις της Glassdoor έχουν αυξηθεί κατά 80% σε ετήσια βάση.

Αυτό δεν είναι κύκλος. Είναι δομική μετατόπιση.

Οι έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο στρες — και η ομάδα σου το βιώνει αυτό κάθε Δευτέρα πρωί.

Τι κάνεις λοιπόν στην πράξη;

Τρεις κατευθύνσεις που λειτουργούν:

Σταμάτα να διαχειρίζεσαι την αβεβαιότητα. Ξεκίνα να διαχειρίζεσαι την αντίδρασή σου σε αυτήν. Οι ηγέτες αναπτύσσουν ικανότητα προσθέτοντας δεξιότητες. Αναπτύσσουν όμως και «χωρητικότητα» όταν απομαθαίνουν ή αλλάζουν την υπόθεση ότι η ταχύτητα, η διαβεβαίωση και ο έλεγχος είναι πάντα απαραίτητα. Οι ηγέτες που σέβομαι δεν προσπαθούν να εξαλείψουν την αβεβαιότητα — έχουν χτίσει το «μυ» να αποφασίζουν σωστά μέσα σε αυτήν.

Αντικατάστησε τη ψευδή σαφήνεια με ειλικρινή κατεύθυνση. Η ομάδα σου δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται να ξέρει ότι έχεις κατεύθυνση. Όσο περισσότερο τονίζεις ότι «δεν υπάρχει σχέδιο», τόσο ενισχύεις την καχυποψία. Χάραξε μια πορεία μπροστά — έστω και ατελή.

Κάνε την αποφασιστικότητα κουλτούρα, όχι εξαίρεση. Το 87% των CEOs δηλώνει ότι αισθάνεται άνετα με την ατέλεια. Οι ηγέτες που ξεχωρίζουν λειτουργούν αποτελεσματικά μέσα στην ασάφεια: παίρνουν αποφάσεις χωρίς πλήρη πληροφόρηση και προσαρμόζονται καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα.

Οι CEOs πλέον αφιερώνουν το 47% του χρόνου τους σε ζητήματα με ορίζοντα μικρότερο του ενός έτους — τρεις φορές περισσότερο από ό,τι σε σκέψη πέραν της πενταετίας.

Αυτό δεν είναι ηγεσία. Είναι πυρόσβεση με τίτλο.

Η μετατόπιση που πρέπει να κάνει κάθε CEO τώρα:

«Σταμάτα να προσπαθείς να εξαλείψεις την αβεβαιότητα από την επιχείρηση. Ξεκίνα να χτίζεις μια ηγετική ομάδα που αποδίδει μέσα σε αυτήν.»

Αυτή είναι η ικανότητα που ξεχωρίζει τις εταιρείες που βγαίνουν πιο δυνατές από εκείνες που ακόμα περιμένουν μια σαφήνεια που δεν πρόκειται να έρθει.

«Η κυρία Ελένη Χριστοπούλου, η αγαπημένη μας φιλόλογος του εξατάξιου Γυμνασίου Λιδωρικίου, στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ’70.»