ΟΡΕΙΝΟΣ

Η τεχνολογία (με τα επαυξημένα στις μέρες μας επιτεύγματα, λόγω συμβολής της Τεχνητής Νοημοσύνης και – στο όχι πολύ μακρινό μέλλον – λόγω ανάπτυξης (και) των κβαντικών υπολογιστών) δεν είναι ο “κακός” της υπόθεσης (όχι ακόμα τουλάχιστον, και όχι μέχρι να αποκτήσει δυνατότητα αυτενέργειας που θα παρακάμπτει την ανθρώπινη βούληση και επιλογή).

Είναι ένα εργαλείο και ως τέτοιο κατευθύνεται (ακόμα) από την ανθρώπινη βούληση, που οριοθετεί και τη χρήση της.

Εάν λοιπόν τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη άνθηση (στις Η.Π.Α.) εταιρείες βιοτεχνολογίας που προσπαθούν να δώσουν πρακτική λύση στο “πρόβλημα” του θανάτου, αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι (άνθρωποι) το επιζητούν.

Και επειδή το “σπορ ” της κατάκτησης της βιολογικής αθανασίας (μέσω και της αναστροφής της γήρανσης) είναι ακριβό, οι άνθρωποι που το επιζητούν και το χρηματοδοτούν είναι “οι έχοντες και κατέχοντες” και μάλιστα οι πολύ υψηλού επιπέδου…

Ανέκαθεν όμως συνέβαινε αυτό…

Υπάρχει πχ. το ιστορικό προηγούμενο με κάποιους υπερφιλόδοξους Κινέζους Αυτοκράτορες, που για παραμείνουν αθάνατοι (και να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμια του τίτλου τους), πείθονταν από κάποιους τσαρλατάνους της Αυλής τους να καταναλώνουν διάφορα “ματζούνια”, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και ο (τοξικός) υδράργυρος, με αποτέλεσμα να αποχαιρετούν τον μάταιο τούτο κόσμο μια ώρα αρχύτερα…

Εγώ πάλι στοιχηματίζω, ότι αν κάποια στιγμή στο μέλλον αυτή η δυνατότητα (αποφυγής του θανάτου συνδυασμένης με αναστροφή της γήρανσης) καταλήξει οικονομικά προσιτή, θα έχει πολλούς θιασώτες και υποψήφιους αγοραστές…

Και το ερώτημα που ανακύπτει είναι για ποιό λόγο συμβαίνει όλο αυτό??

Ποιός και γιατί φοβάται και προσπαθεί να αποφύγει το θάνατο ??

Εάν υπάρχει αθάνατη ατομική ψυχή, γιατί να φοβάται αυτή??

Μήπως φοβάται ο ανθρώπινος νους, κατακλυσμένος από ένα σωρό προκαταλήψεις ή/και αναπόδεικτες πεποιθήσεις??

Ποιός ο ρόλος των απανταχού θρησκειών που λανσάρουν “τη μετά θάνατο ζωή”, προβλέπουν (ή και προσβλέπουν) σε παραδείσους και κολάσεις, ή ακόμα και σε μετενσαρκώσεις (που ανάλογα με το πόσο καλό ή κακό παιδί ήσουνα, παίρνεις – ή όχι – και το ανάλογο μπόνους στην επόμενη μετενσάρκωση) ??

Εάν είναι να επιβιώνω στον αιώνα τον άπαντα ως ασώματη ατομική ψυχή, ή σε νέα ενσώματη εκδοχή, γιατί να ρισκάρω την “αλλαγή καθεστώτος” αποδεχόμενος την προοπτική του αγνώστου και να μην προσπαθήσω να παρατείνω την παρούσα βιολογική ζωή (που ξέρω κιόλας πώς είναι και τί να περιμένω??).

Εν ολίγοις, “μη ρίχνετε το ανάθεμα” στην πλευρά της Τεχνολογίας, όταν στρατεύεται (με το αζημίωτο), για να υπηρετήσει υποσυνείδητες ανθρώπινες επιθυμίες…

Στα ανθρώπινα μυαλά και στις νοοτροπίες που επηρεάζονται από ισχυρά πολιτιστικά και θρησκευτικά πρότυπα, αναζητήστε τις αιτίες !!

Από την άλλη, πολλά χρόνια πριν ένας δικός μας (Επίκουρος) είχε μιλήσει απλά και σταράτα : 

«Να συνηθίζεις στην ιδέα ότι ο θάνατος είναι για ‘μας ένα τίποτα, γιατί κάθε καλό και κακό έγκειται στον τρόπο με το οποίο γίνεται αισθητό, και ο θάνατος είναι στέρηση της αίσθησης. Η επίγνωση, έτσι, ότι ο θάνατος είναι για ΄μας ένα τίποτα μάς κάνει ευχάριστη τη θνητή ζωή μας, όχι γιατί προσθέτει άπειρο χρόνο σε αυτήν, αλλά γιατί αφαιρεί τον πόθο της αθανασίας. Γιατί τίποτα μέσα στη ζωή δεν είναι φοβερό για όποιον έχει στ’ αλήθεια κατανοήσει ότι τίποτα φοβερό δεν υπάρχει στο να μη ζει κανείς. Είναι ως εκ τούτου ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει σαν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή του είναι δυσάρεστη η ιδέα ότι πρόκειται να έρθει ο θάνατος. Γιατί αδίκως θλιβόμαστε περιμένοντας ένα πράγμα που σαν το ‘χουμε δίπλα μας δεν ενοχλεί. Το πιο φρικτό λοιπόν απ’ όλα τα άσχημα πράγματα, ο θάνατος, είναι για ‘μας ένα τίποτα, ακριβώς γιατί όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι κοντά μας, και όταν πάλι έρθει ο θάνατος δίπλα μας, τότε πια δεν υπάρχουμε εμείς. Ούτε τους ζωντανούς λοιπόν αφορά ο θάνατος, ούτε τους πεθαμένους, αφού για εκείνους δεν υπάρχει, ενώ αυτοί οι τελευταίοι δεν έχουν πια υπόσταση. Βέβαια, οι πολλοί από τη μια πασχίζουν να αποφύγουν το θάνατο ως την πιο μεγάλη, κατ’ αυτούς, συμφορά, κι από την άλλη τον αποζητούν ως ανάπαυση από τα δεινοπαθήματα της ζωής. Ωστόσο, ο σοφός ούτε τη ζωή απαρνιέται, ούτε την ανυπαρξία φοβάται. Γιατί ούτε αποτελεί γι’ αυτόν ενόχληση το ότι ζει, ούτε πάλι νομίζει ότι είναι κακό να μη ζει κανείς. Κι όπως στο φαγητό δεν προτιμά με κανένα τρόπο τη μεγαλύτερη ποσότητα, αλλά το πιο εύγευστο, όμοια κι εδώ δεν απολαμβάνει τον διαρκέστερο χρόνο, αλλά τον όσο το δυνατόν πιο ευχάριστο. Κι αυτός πάλι που προτρέπει το νέο να ζει όμορφα και τον γέροντα να δώσει όμορφο τέλος στη ζωή του είναι ανόητος, όχι μόνο επειδή η ζωή είναι κάτι επιθυμητό, αλλά και επειδή το να ζει κανείς όμορφα και να πεθαίνει όμορφα είναι ένα και το αυτό εγχείρημα. Πολύ χειρότερος είναι όμως αυτός που λέει πώς καλό είναι να μη γεννηθεί κανείς, “κι άμα γεννηθεί, γοργά τις πύλες του Άδη να διαβεί”. Αν το λέει από πεποίθηση, γιατί δεν φεύγει από τη ζωή?? Στο χέρι του είναι να το κάνει, αν αυτό αποτελεί εδραία πεποίθησή του.Αν πάλι το λέει έτσι στ΄ αστεία, δείχνει ελαφρόμυαλος σε πράγματα που δεν το σηκώνουν.»

(Απόσπασμα από την “Επιστολή προς Μενοικέα”). 

Για όσους θελήσουν να εντρυφήσουν περισσότερο στα επικούρεια, συνιστώ το – κατά τη γνώμη μου – καλύτερο βιβλίο για την επικούρεια φιλοσοφία, του καθηγητή Πανεπιστημίου Χ. Θεοδωρίδη “Επίκουρος – Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου” από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ.

Κρατήστε λοιπόν και τα παραπάνω, για την περίπτωση που δεν φτηνήνει αρκετά γρήγορα η “τεχνολογία της αθανασίας” 

Γ.Λ.

Ή όπως έλεγε και ο Henry Ford : “Whether you think you can or you think you can’t, you are right”.

Ο κόσμος του καθενός σχηματίζεται από την αντιληπτική του ικανότητα.

Τα στάδια πάνε κάπως έτσι : παρατήρηση / συλλογή πληροφοριών μέσω των αισθήσεων, καταγραφή στη μνήμη (μέσα από τη  δημιουργία και τη σύνθεση πολλών και πολύπλοκων συνάψεων μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου), παγίωση ενός τρόπου αναγνώρισης και ερμηνείας των ανωτέρω πληροφοριών, που οδηγεί με τη σειρά του σε αναμνήσεις, σκέψεις, συνήθειες, που κινούνται στην “πεπατημένη” που έχουν δημιουργήσει οι εν λόγω “εγγραφές”.

Άρα τελικά, η εκάστοτε “αντίληψη” είναι μια προσωπική (και άρα διαφορετική για τον καθένα) ικανότητα, που χτίζεται και αποτυπώνεται στους νευρώνες και στις συνάψεις του εγκεφάλου του.

Καθώς είναι επιστημονικά και πειραματικά αποδεδειγμένο εδώ και χρόνια ότι ένα βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι η νευροπλαστικότητα, αυτές οι εγγραφές (ευτυχώς) δεν εξομοιώνονται με “χάραγμα στην πέτρα”.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία : αυτό που κάποτε σκέφτηκες, πίστεψες, εφάρμοσες, μπορεί να αλλάξει σε κάτι διαφορετικό, αν (και πάλι εσύ, όπως και την αρχική φορά) το αποφασίσεις !! 

Μόνο που κάθε αλλαγή στο “γνωστό” και “οικείο” προϋποθέτει και αλλαγή στις “εγγραφές”, ήτοι νέες συνάψεις μεταξύ των νευρώνων, νέα “μονοπάτια” που θα σε βοηθήσουν αρχικά να σκεφτείς και εν συνεχεία να δράσεις διαφορετικά. 

Κι αυτό θέλει λίγο δουλίτσα, αλλά δεν είναι αδύνατο ή ακατόρθωτο…σε οποιαδήποτε ηλικία (και αυτό είναι επίσης πειραματικά αποδεδειγμένο).

Το κίνητρο που έχεις ή θα δημιουργήσεις, για να πετύχεις αυτή τη νοητική “μετάλλαξη”  είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά στην προσπάθεια που θα καταβάλεις και στο αποτέλεσμα που θα καταφέρεις…

Στο τέλος, όλοι είμαστε “αρχιτέκτονες” της ζωής που ζούμε…

Γ.Λ.

Οροπέδιο Τσιγκουρατίου