ΟΡΕΙΝΟΣ

Παλαιότερα γνωρίζαμε από πού προέρχεται το φαγητό το οποίο τρώμε καθημερινά. Σήμερα, μιλάμε για χάσμα, καθώς οι περισσότεροι από εμάς συναντάμε το φαγητό που θα καταναλώσουμε για πρώτη φορά μέσα από μια συσκευασία ή ένα ράφι. Οι πόλεις μεγάλωσαν, οι αλυσίδες εφοδιασμού έγιναν πιο σύνθετες, άρα και η απόσταση ανάμεσα στον παραγωγό και τον καταναλωτή αυξήθηκε. Μαζί της μεγάλωσε και ένα κενό γνώσης.

Η γαστρονομία δεν αφορά μόνο το φαγητό. Αφορά τη μνήμη. Την υγεία. Τον πολιτισμό. Τη γη. Τους ανθρώπους που παράγουν. Τους ανθρώπους που μοιράζονται ένα τραπέζι. Η ελληνική γαστρονομία είναι ένα πολύχρωμο μωσαϊκό. Από το κυριακάτικο τραπέζι της γιαγιάς μέχρι τα μάτια των ανθρώπων που επισκέπτονται τη χώρα μας, η μοναδικότητά της ακτινοβολεί!

1) Δεν έχει τελειώσει τίποτα εκεί κάτω!!! Ένα διάλειμμα γίνεται για να βγάλουν το καλοκαιράκι στις Η.Π.Α. με φθηνή βενζίνη (gasoline το λένε εκεί) και να πάει και ο κ. Πρόεδρος κάπως πιο ομαλά στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. 

2) Φράγκο δεν θα βάλουν στην τσέπη οι Ιρανοί. Τις δουλειές (της “ανοικοδόμησης”) θα τις πάρουν οι εταιρείες των χωρών που θα δώσουν τα λεφτά (300 δις ή όσα βγουν τελικά). Έτσι γίνεται πάντα, βγαίνουν από τη μία (κρατική) τσέπη (= τσέπη φορολογούμενων) και μπαίνουν στην τσέπη του “ιδιωτικού τομέα” στο μετοχικό κεφάλαιο του οποίου, βέβαια, δεν αποκλείεται να συμμετέχει και κάποιος υψηλά ιστάμενος κρατικός αξιωματούχος (οι νεότεροι – για να διδάσκονται από την Ιστορία – ας googlάρουν Dick Cheney (πρώην – και συγχωρεμένος πλέον – Αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. τον καιρό του πολέμου / εισβολής των Η.Π.Α. στο Ιράκ).

Γ.Λ.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων που άλλαξαν την ιστορία, τις επιχειρήσεις ή την καθημερινότητά μας; Δεν ήταν η τύχη, ούτε η έλλειψη φόβου. Ήταν η αισιοδοξία.

Ο πραγματικός ηγέτης δεν μπορεί παρά να είναι αισιόδοξος. Όχι γιατί αγνοεί τους κινδύνους, ούτε επειδή ζει μέσα σε μια αφελή βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά. Αντίθετα:

 Βλέπει καθαρά τις δυσκολίες.

 Αρνείται να παραδοθεί σε αυτές.

 Επιλέγει να πιστεύει πως, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει δρόμος προς τα εμπρός.

Η παγίδα της «σοφής» απαισιοδοξίας

Η απαισιοδοξία είναι συχνά μια μορφή παραίτησης μεταμφιεσμένης σε σοφία. Ο απαισιόδοξος αναλύει, προβλέπει, σχολιάζει, αμφισβητεί… σπάνια όμως δημιουργεί.

Στέκεται στην άκρη της ζωής σαν θεατής. Παρακολουθεί τους άλλους να παίρνουν ρίσκα, να πέφτουν, να σηκώνονται και –τελικά– να αλλάζουν τον κόσμο, ενώ ο ίδιος παραμένει ασφαλής, αλλά στάσιμος.

Η αισιοδοξία ως κινητήριος δύναμη

Αντίθετα, ο αισιόδοξος κινείται.

 Ξεκινά επιχειρήσεις όταν οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα.

 Χτίζει ομάδες όταν κυριαρχεί η καχυποψία.

 Εμπνέει ανθρώπους όταν το περιβάλλον γεννά φόβο και κόπωση.

Η αισιοδοξία δεν είναι ψυχολογική πολυτέλεια· είναι δύναμη δράσης. Είναι η εσωτερική πεποίθηση ότι το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς περιμένουμε, αλλά κάτι που μπορούμε να διαμορφώσουμε.

Ποιος γράφει την ιστορία;

Κανένα μεγάλο έργο δεν γεννήθηκε από ανθρώπους που πίστευαν πως «δεν γίνεται». Οι κοινωνίες και οι επιχειρήσεις προχώρησαν επειδή κάποιοι τόλμησαν να δουν δυνατότητες εκεί όπου οι πολλοί έβλεπαν μόνο εμπόδια.

Ο κόσμος, τελικά, ανήκει στους αισιόδοξους. Όχι επειδή έχουν πάντα δίκιο, αλλά επειδή είναι οι μόνοι που δοκιμάζουν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Οι απαισιόδοξοι μπορεί να παραμένουν πιο ασφαλείς — αλλά σχεδόν πάντα μένουν στο περιθώριο.