photo by streethacher
photo by streethacher
Photo by streethacher. ευριπίδου στην γειτονιά της Ανατολής !!!
Π Ραλη photo by streethacher
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό
Κάνε κάτι περισσότερο από το ναακολουθείς.Να συνεργάζεσαι.Κάνε κάτι περισσότερο από το ναενδιαφέρεσαι.Να βοηθάς.Κάνε κάτι περισσότερο από το ναδιδάσκεις.Να εμπνέεις.Κάνε κάτι περισσότερο από το νασυμπεριφέρεσαι φιλικά.Να γίνεσαι αδελφός.Κάνε κάτι περισσότερο από το να ζητάς συγνώμη.Να διορθώνεσαι.Κάνε κάτι περισσότερο από το να πιστεύεις στο Θεό.Να υπακούς και να εφαρμόζεις τις εντολές Του.
Με το φως
Bοιωτία
Καθαρή Δευτέρα , Bοιωτία πριν 30 χρόνια
Grexit σημαίνει διάσπαση της Ευρώπης
προειδοποιούν 18 διακεκριμένοι οικονομολόγοι
Κορυφαίοι οικονομολόγοι και πανεπιστημιακοί, συνολικά 18 σε αριθμό, μεταξύ των οποίων και οι Τζ. Στίγκλιτζ και Χρ. Πισσαρίδης, υπογράφουν άρθρο που δημοσιεύεται τους Fianancial Times και ζητούν πραγματισμό στις διαπραγματεύσεις και επίτευξη συμφωνίας με την Ελλάδα.
Ταυτόχρονα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με ενδεχόμενη διάσπαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τονίζουν πως ανάπτυξη στην Ελλάδα, σημαίνει ανάπτυξη και στην ευρωζώνη.
Ειδικότερα, επισημαίνουν, μεταξύ άλλων ότι: «Οι δυσκολίες στη διαπραγμάτευση ανάμεσα στην Ελλάδα και το Eurogroup δημιουργούν πραγματικό κίνδυνο μη επίτευξης συμφωνίας – με πιθανές σοβαρές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό αλλά και για όλους τους πολίτες της ΕΕ. Η ουσία μίας οικονομικής ένωσης είναι το δούναι και λαβείν – δίνοντας τώρα μπορείς να ωφεληθείς αργότερα -αλλά και η ανταπόκριση στα δημοκρατικά αιτήματα των πολιτών. Πράγματι, κατά την άποψη πολλών εξ ημών, οι «κατάλληλοι συμβιβασμοί» από την πλευρά των πιστωτών θα ευνοούσαν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ακόμη και εκείνους που της ζητούν τόσο αδιάλλακτα να παραμείνει στην ίδια πορεία. Χωρίς αλλαγή, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα καταρρεύσει».
Όπως επισημαίνουν, «φοβούμαστε ότι η ανικανότητα επίτευξης θετικής συμφωνίας θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της διάσπασης όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συνεπακόλουθο πλήγμα θα οδηγήσει σε τάσεις πολιτικής αποσύνθεσης«. Κατά την άποψή τους, «είναι ξεκάθαρο τι χρειάζεται τώρα η Ελλάδα: οικονομική ανάκαμψη – με στήριξη από τη σημαντική χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων, θέσπιση μέγιστου πλεονάσματος στο 1,5% του ΑΕΠ, με κάποια χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση των χρεών της, συσχετισμό της εξυπηρέτησης του χρέους με κάποια ουσιώδη ανάπτυξη και με δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που θα περιλαμβάνουν πάταξη της διαφθοράς και αποδυνάμωση των οικονομικών δυνάμεων των Ολιγαρχών».
Επιπλέον, όπως επιμένει και ο αρθρογράφος των Financial Times, Wolfgang Munchau, η ελληνική κυβέρνηση έχει δημοκρατική εντολή για εναλλακτική πολιτική από την αποτυχημένη στρατηγική του παρελθόντος. Για τους εταίρους της, που επί του παρόντος είναι προσκολλημένοι σε ένα μοντέλο δρακόντειας δημοσιονομικής προσαρμογής το οποίο οδηγεί σε ελλιπή ανάπτυξη, υπάρχει η πρόσκληση της ανάκαμψης, των επενδύσεων και της απασχόλησης. Βεβαίως, αυτό απαιτεί έναν βαθμό πραγματισμού. Το αντάλλαγμα όμως, είναι η υπόσχεση για μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη.
Και η ανάπτυξη – όπως λένε – είναι ούριος άνεμος για όλα τα καράβια. Ο χρόνος μπορεί να εξαντλείται, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να επιτευχθεί μία συμφωνία».
Το άρθρο υπογράφουν οι:
Καθ. Joseph Stiglitz, Columbia University, Βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών
Καθ. Chris Pissarides, London School of Economics, ΒραβευμένοςμεΝόμπελΟικονομικών
Καθ. Mary Kaldor, London School of Economics
Καθ. Stephany Griffith-Jones, IPD Columbia University
Michael Burke, Economists Against Austerity
Καθ. Panicos Demetriades, University of Leicester; πρώην κυβερνήτης της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ
Καθ. Charles Goodhart, London School of Economics
Sir Richard Jolly, Emeritus Professor Institute for Development Studies
Καθ. Inge Kaul, Hertie School, Berlin
Καθ. Gustav A Horn, Macroeconomic Policy Institute (IMK)
Neil MacKinnon, VTB Capital
Καθ. Marcus Miller, Warwick University
Καθ. Jose Antonio Ocampo, Columbia University
Avinash Persaud, Peterson Institute for International Economics
Helmut Reisen, Shifting Wealth Consult
Robert Skidelsky, Emeritus Professor, University of Warwick
Hilary Wainwright, Transnational Institute, Amsterdam
Καθ. Simon Wren-Lewis, Merton College Oxford
11 ψυχολογικά τρικ που εφαρμόζουν τα
εστιατόρια για να ξοδεύετε περισσότερα
χρήματα
Μη σας φαίνεται περίεργο που βγαίνετε
για φάτε κάτι πρόχειρο και καταλήγετε
να δίνετε μία περιουσία, χωρίς να
καταλαβαίνετε πώς την πατήσατε…
Σύμφωνα με το Business Insider, πίσω από τους καταλόγους των εστιατορίων υπάρχει ολόκληρη μελέτη από ψυχολόγους και συμβούλους, που έχουν σκεφτεί πολύ προσεκτικά πως θα διαμορφωθεί το μενού ώστε να είναι πιο θελκτικό στον καταναλωτή.
1. Δεν χρησιμοποιούν το σύμβολο του ευρώ
Το σύμβολο του ευρώ θα υπενθύμιζε αυτομάτως στους καταναλωτές ότι ξοδεύουν χρήματα και γι’ αυτό το λόγο είναι και το βασικό που αποφεύγουν οι καταστηματάρχες να φαίνεται στον κατάλογο. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, οι επισκέπτες που είχαν κατάλογο χωρίς το σήμα του δολαρίου, ξόδεψαν πολλά περισσότερα χρήματα από εκείνους που δεν έβλεπαν το σήμα του δολαρίου. Ακόμα κι αν οι τιμές ήταν γραμμένες με τη μορφή «δέκα δολάρια», οδηγούσαν τους καταναλωτές να ξοδέψουν λιγότερα.
2. Είναι ύπουλοι με τους αριθμούς
Οι εστιάτορες καταλαβαίνουν ότι η τιμή 9,99, πολλές φορές εκλαμβάνεται ως λιγότερο ποιοτική. Αντίθετα, η τιμή που λήγει σε 0,95 (π.χ. 10,95) είναι πιο αποτελεσματική και φιλική στον καταναλωτή. Τις περισσότερες φορές τα μενού έχουν μόνο «στρογγυλές τιμές» ώστε να φαίνονται πιο απλά και καθαρά.
3. Χρησιμοποιούν περιγραφική γλώσσα
Έρευνα του Πανεπιστημίου Κορνέλ έδειξε ότι τα προϊόντα του καταλόγου που περιγράφονταν με έναν όμορφο τρόπο ήταν και τα πιο δημοφιλή. Ταυτόχρονα, μία ακόμα έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις έδειξε ότι τα προϊόντα με περιγραφές είχαν 27% μεγαλύτερη ζήτηση σε σχέση με εκείνα που δεν είχαν καμία περιγραφή.
4. Συνδέουν το φαγητό με την οικογένεια
Το καταναλωτικό κοινό νιώθει μεγαλύτερη σύνδεση όταν ο κατάλογος χρησιμοποιεί τις λέξεις «μαμά» ή «γιαγιά», όπως για παράδειγμα το «αρνάκι της γιαγιάς».
5. Χρησιμοποιούν έθνικ όρους για τα φαγητά από άλλες χώρες ώστε να φαίνονται πιο αυθεντικά
Ο καθηγητής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Τσαρλς Σπενς, βρήκε ότι μία εθνική ή γεωγραφική ταμπέλα, όπως ένα ιταλικό όνομα, τραβάει την προσοχή του καταναλωτή σε ένα συγκεκριμένο πιάτο.
6. Χρησιμοποιούν φωτογραφίες
Όταν τα πιάτα στον κατάλογο είναι υπογραμμισμένα, έχουν έντονο χρώμα ή συνοδεύονται από φωτογραφίες, μοιάζουν περισσότερο ξεχωριστά. Παρ’ ολ’ αυτά τα πολύ καλά εστιατόρια αποφεύγουν τέτοιου είδους τακτικές γιατί τις θεωρούν κακόγουστες.
7. Χρησιμοποιούν τα πολύ ακριβά πιάτα για να προωθήσουν τα πιο φτηνά τους πιάτα
Πολλά εστιατόρια χρησιμοποιούν πολύ ακριβά πιάτα ως αντιπερισπασμό, προκειμένου τα λιγότερο ακριβά πιάτα (αλλά πάλι υψηλά σε τιμή) να φαίνονται φτηνότερα. Ο μόνος λόγος για να υπάρχει σε έναν κατάλογο ένα πιάτο των 50 ευρώ είναι για να νιώσει καλύτερα ο καταναλωτής όταν παραγγείλει ένα πιάτο που έχει 35 ευρώ.
8. Έχουν μικρό, μεσαίο και μεγάλο μέγεθος
Ο καταναλωτής δεν έχει ιδέα πόσο μικρή είναι η μικρή σαλάτα και θεωρούν ότι επειδή είναι φτηνότερη θα έχει μία καλή αναλογία τιμής και ποιότητας. Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο καταναλωτής είναι ότι τα εστιατόρια θέλουν να πουλήσουν τις μικρές ποσότητες και οι μεγάλες ποσότητες βρίσκονται στον κατάλογο μόνο για λόγους σύγκρισης.
9. Τοποθετούν τα πιάτα ανάλογα με τον τρόπο που διαβάζει ο καταναλωτής
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στην Κορέα, το 1/3 των συμμετεχόντων ήταν πολύ πιο πιθανό να παραγγείλουν το πρώτο πιάτο που θα τους τραβούσε την προσοχή. Έτσι, τα εστιατόρια τοποθετούν τα πιο «κερδοφόρα» πιάτα τους στην πάνω δεξιά θέση του καταλόγου, επειδή εκεί πέφτει πρώτα το μάτι του πελάτη.
10. Προσφέρουν περιορισμένες επιλογές
Προκειμένου να μη νιώσει ο επισκέπτης του εστιατορίου ότι έχει πάρα πολλές επιλογές από τις οποίες αναγκάζεται να διαλέξει, τα εστιατόρια προσφέρουν λιγότερες επιλογές, με τον ιδανικό αριθμό των πιάτων να είναι 6 πιάτα σε κάθε κατηγορία για τα fast food και 7 με 10 πιάτα ανά κατηγορία στα εστιατόρια.
11. Δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο Λέστερ, η κλασσική μουσική στα εστιατόρια ενθαρρύνει τους πελάτες να ξοδέψουν περισσότερα χρήματα. Αντίθετα, η ποπ μουσική ωθεί τους καταναλωτές να ξοδεύουν 10% λιγότερα χρήματα στα γεύματά τους.
Αλέκος Φλαμπουράρης: Ο μυστικοσύμβουλος του Αλέξη
Το παλαίμαχο στέλεχος του ΚΚΕεσ. νέος συντονιστής
Ο Αλέκος Φλαμπουράρης ορίστηκε στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς ως «υπουργός Επικρατείας για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου».
Αυτό και μόνο δείχνει την απεριόριστη εκτίμηση που τρέφει αλλά και την εμπιστοσύνη που έχει ο Αλέξης Τσίπρας στο παλιό στέλεχος της ανανεωτικής Αριστεράς.
Η γνωριμία τους έγινε πριν πολλά χρόνια όταν ο πατέρας του νεότερου Πρωθυπουργού της Ελλάδας συνεργαζόταν μαζί του σε διάφορα κατασκευαστικά έργα.
Οι κκ Τσίπρας και Φλαμπουράρης είναι ουσιαστικά από τότε συνεχώς μαζί. Όλοι στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ο αναθεωρητής που επέλεξε να μείνει το «Κ» (σ.σ. Κομμουνιστικό) στη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού, ήταν ο μυστικοσύμβουλος του πρωθυπουργού.
Στο σπίτι της οικογένειας Φλαμπουράρη στην Αίγινα περνούσαν τις περισσότερες ημέρες των τελευταίων θερινών διακοπών τους τα μέλη της οικογένειας Τσίπρα. Είναι τόσο στενά συνδεδεμένες οι δύο οικογένειες που τα παιδιά του Αλέξη φωνάζουν τον κυρ Αλέκο «παππού».
Ο Αλέκος Φλαμπουράρης ήταν αυτός που στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα όταν μετά το κακό αποτέλεσμα του Συνασπισμού στις Ευρωεκλογές του 2009, ο Αλέκος Αλαβάνος ήθελε να επιστρέψει ξανά στην ηγεσία του κόμματος. Αλλά και δεύτερη φορά στάθηκε δίπλα του όταν ο Πρωθυπουργός έχασε τον πατέρα του το 2012.
Ο Αλέκος Φλαμπουράρης γεννήθηκε στην Αθήνα και τέλειωσε το 9ο Γυμνάσιο στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Αποτέλεσε τη δεκαετία του ’60 ενεργό μέλος του μαθητικού κινήματος, συμμετέχοντας στους αγώνες για την αυτοδιάθεση της Κύπρου.
Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Γκρατς στην Αυστρία και μετά στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, απ’ όπου και απέκτησε και δίπλωμα Πολιτικού Μηχανικού.
Ως στέλεχος του προδιδακτορικού ΚΚΕ και της Νεολαίας Λαμπράκη, έδωσε το παρών στους αγώνες πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όπου και συνελήφθη.
Μετά τη διάσπαση του κομμουνιστικού κόμματος το 1968 συντάχθηκε με το ΚΚΕ εσωτερικού στο οποίο συμμετείχε στην πολιτική του γραμματεία μέχρι τη διάσπασή του και τη δημιουργία της ΕΑΡ.
Στη συνέχεια με την ομάδα Μπανιά συμμετείχε ενεργά στην πολιτική γραμματεία του ΚΚΕ Εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά, στη συνέχεια της ΑΚΟΑ και του Συνασπισμού.
Ο Αλέκος Φλαμπουράρης αντιτάχθηκε στην ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 αλλά κράτησε ανοιχτές τις πόρτες του Συνασπισμού επί Νίκου Κωνσταντόπουλου στο ΠαΣοΚ και στον τότε ΥΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη. Μάλιστα με δικές του ενέργειες, καθώς ήταν υπεύθυνος του Συνασπισμού, η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου είχε πάει στα γραφεία της Κουμουνδούρου και είχε ενημερώσει τα στελέχη τους κόμματος για την πορεία των έργων.
Πριν τις ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές εκλογές είχε αναλάβει την προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΑΕΚ για το θέμα της κατασκευής του γυπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας.
Από τους 72 χιλιάδες, επιβίωσαν μόνο 6 χιλιάδες μαχητές. Το κατόρθωμα που διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές
To 1934 ο Εθνικός Κινεζικός Στρατός του εθνικιστή Τσιανγκ Κάι Σεκ, ήταν έτοιμος να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους Κινέζους κομμουνιστές. Ο Σεκ ήταν ο πρόεδρος και ανώτατος στρατιωτικός αρχηγός της νεοσύστατης Κινεζικής Δημοκρατίας.
Επτά χρόνια νωρίτερα είχε καταφέρει να εξοντώσει τους κομμουνιστές στη Σαγκάη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Μεταξύ των ετών 1930-1934 είχε εξαπολύσει τέσσερις «Εκστρατείες Τελικής Εξόντωσης» εναντίον του Κόκκινου Στρατού και της «κυβέρνησης των σοβιέτ» του Κιανγκσί. Όλες όμως είχαν καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία. Παρά τη συντριπτική υπεροχή των εθνικιστών του Σεκ σε άνδρες και υλικό, οι κομμουνιστές άντεξαν στην πίεση. Εθνικιστές στρατιώτες. Παρά την υπεροχή τους σε μέσα και αριθμούς δεν κατάφεραν να εγκλωβίσουν τα υπολείμματα του Κόκκινου Στρατού Το 1934, 750.000 πάνοπλοι άνδρες του Εθνικού Στρατού ήταν έτοιμοι να εκτοξεύσουν την Πέμπτη «Εκστρατεία Τελικής Εξόντωσης», προκειμένου να ξεριζώσουν μια για πάντα την κομμουνιστική απειλή.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 1934, οι εθνικιστές είχαν νικήσει σε απανωτές μάχες τους κομμουνιστές και ήταν έτοιμοι να τους περικυκλώσουν προκειμένου να τους αφανίσουν, όπως ήταν και ο αρχικός στόχος. Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αποφάσισε να υποχωρήσει για να φθάσει στον θύλακα του σοβιέτ του Σανγκτζί, 700 χιλιόμετρα μακρύτερα. Στις 16 Οκτωβρίου του 1934, 72.000 κομμουνιστές μαχητές και 14.500 αξιωματούχοι, πολίτες, σύζυγοι και μέλη του κόμματος ξεκίνησαν από το Κιανγκσί. Μετέφεραν στις πλάτες τους μόνο τα απαραίτητα. Τον οπλισμό τους, μια κουβέρτα, μια σακούλα ρύζι και μια μικρή κατσαρόλα. Κανένας ακόμη δεν φανταζόταν ότι τα 700 χιλιόμετρα θα ήταν απλά η αρχή της θρυλικής «Μεγάλης Πορείας». Τελικά ο κύριος όγκος των υπολειμμάτων του Κόκκινου Στρατού αναγκάστηκε να βαδίσει 9.600 χιλιόμετρα, επί 368 ημέρες, να περάσει 24 ποτάμια, να διασχίσει 18 οροσειρές (η υψηλότερη είχε ύψος 4.880 μέτρων), να εμπλακεί σε 15 μεγάλες μάχες με τους εθνικιστές και αμέτρητες συμπλοκές μεμε εχθρικές τοπικές φυλές. Πολλές φορές ο χαμός φαινόταν κάτι παραπάνω από βέβαιος. Όμως, χάρη στην αυτοθυσία και την απίστευτη αντοχή των μαχητών η φάλαγγα συνέχιζε τον ατελείωτο δρόμο της. Κατά τη διάρκεια της απίστευτης αυτής πορείας αναδείχθηκε ως ηγέτης των καταδιωκόμενων μαχητών, ο Μάο Τσε Τουνγκ. Ο αυτοδίδακτος στρατηγός παράδωσε μαθήματα επιχειρησιακής ευκινησίας και ευφυών ελιγμών, που ακόμη και σήμερα διδάσκονται σε στρατιωτικές σχολές. Φθάνει μόνο να αναλογιστούμε ότι οι μονάδες παραπλάνησης και εξαπάτησης του εχθρού βάδισαν πάνω από 19.000 χιλιόμετρα! Τελικά, στις 20 Οκτωβρίου 1935 λιγότεροι από 6.000 ρακένδυτοι μαχητές έφθασαν στην απομακρυσμένη, αλλά και ασφαλή, επαρχία Σενσί της βορειοδυτικής Κίνας.
Παρά τον πρωτοφανή άθλο, κανείς δεν πίστευε ότι τα ανθρώπινα αυτά απομεινάρια μπορούσαν να αποτελέσουν πλέον κίνδυνο για την κυριαρχία του Τσιανγκ Κάι Σεκ. Και όμως 15 χρόνια μετά οι κομμουνιστές θα «κοκκίνιζαν» ολόκληρη την Κίνα. Η αρχή του θριάμβου τους στάθηκε αυτή η πρωτοφανής πορεία η οποία τους οδήγησε στο Σενσί. Η περιοχή ήταν πολύ απομακρυσμένη από τις βάσεις των εθνικιστών. Ακόμη όμως και αν έφθαναν ως εκεί, οι κομμουνιστές μπορούσαν πολύ εύκολα να συμπτυχθούν στη Μογγολία, όπου θα βρίσκονταν υπό την προστασία των Σοβιετικών. Οι τελευταίοι άλλωστε, μέσω της κινεζομογγολικής μεθορίου , ενίσχυαν αφειδώς τους Κινέζους ομοϊδεάτες τους με κάθε είδους εφόδια. Επίσης εξορμώντας από το Σενσί ο Κόκκινος Στρατός μπορούσε να επιτεθεί κατά της βιομηχανοποιημένης Μαντζουρίας. Η αχανής «χώρα των δράκων» έγινε κομμουνιστική, αλλάζοντας τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας. Η κρίσιμη καμπή ήταν η «Μεγάλη Πορεία» η οποία σύμφωνα με τα σχόλια πολλών ιστορικών, «έκανε την υποχώρηση της Μεγάλης Στρατάς του Ναπολέοντα από τη Μόσχα να μοιάζει με πικ νικ και το πέρασμα των Άλπεων από τον Αννίβα με σχολική εκδρομή»!
Νίκος Γιαννόπουλος, Ιστορικός
ΠΗΓΗ: http://news247.gr/eidiseis/mixani-tou-xronou
Στο διάλειμμα ….
ΩΡΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ , extra 3 , on air …. σε λίγο..
Πόσο άλλαξε ο κόσμος την τελευταία δεκαετία
~ του Charles Grant, διευθυντής του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση (CER)
“Έχουμε δημοσιεύσει ένα bulletin κάθε δύο μήνες από το 1998, όταν και ξεκίνησε το CER. Ξαναδιαβάζοντας τα bulletin από το 50 μέχρι το 99, μου κάνει εντύπωση το πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος τον Οκτώβριο του 2006, όταν εμφανίστηκε το 50ο bulletin (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου άποψης για τα πρώτα 50 τεύχη).
Η ΕΕ είχε δυναμική: το ευρώ θεωρούνταν ευρέως επιτυχία. Οι ηγέτες της ΕΕ εργαζόταν για να σώσουν την συνταγματική συνθήκη της. Και η Βουλγαρία και η Ρουμανία προετοιμαζόνταν να ενταχθούν ενώ η Τουρκία -τότε λαμπρό παράδειγμα μιας επιτυχημένης μουσουλμανικής δημοκρατίας- διαπραγματευόταν σοβαρά για να τους ακολουθήσει. Με τον Tony Blair πρωθυπουργό, ελάχιστοι αμφισβητούσαν την θέση της Βρετανίας στην Ένωση.
Η Ουκρανία ήταν ένας εξοργιστικός γείτονας αλλά ένα κυρίαρχο κράτος. Και μολονότι ο υφέρπων αυταρχισμός της Ρωσίας ήταν κάπως ανησυχητικός, φαινόταν να καταλάβαινε πως έπρεπε να εργαστεί με τη Δύση. Ο αραβικός κόσμος κυριαρχούνταν από σταθερά, αυτοκρατικά καθεστώτα. Οι ΗΠΑ διεξήγαν δύσκολους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, με την απρόθυμη ευρωπαϊκή στήριξη (ορισμένες φορές), αλλά ήταν αναμφίβολα η κυρίαρχη δύναμη παγκοσμίως. Και η Κίνα σημείωνε άνοδο.
Έχουν αλλάξει πάρα πολλά από τότε, αν και η Κίνα ακόμη σημειώνει άνοδο. Οι Ευρωπαίοι έχουν σταματήσει να πιστεύουν, ότι ζουν στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Ο Hugo Brady αντιλήφθηκε αυτή την στροφή στο bulletin 79 (Αύγουστος 2011): “Η ΕΕ στην τρέχουσα μορφή της και το ευρώ, γεννήθηκαν στη διάρκεια μιας μοναδικής περιόδου μεταξύ 1989-2008. Επρόκειτο για μια περίοδο σταθερής οικονομικής ανάπτυξης και ελευθερίας από τις υπαρξιακές απειλές. Η συμφωνία για την ευρωπαϊκή ενοποίηση ήταν σχετικά εύκολη σε αυτό το καλοπροαίρετο background. Δεν συμβαίνει πλέον”.
Η Δύση στο σύνολό της τώρα είναι λιγότερο πεπεισμένη για την ικανότητά της να διαμορφώνει τα παγκόσμια γεγονότα. Η διορατικότητα του Barack Obama ότι από τη στιγμή που οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κυριαρχήσουν τον κόσμο, θα πρέπει να γίνουν μια πιο μετριοπαθής δύναμη, ήταν σωστή. Αλλά δυστυχώς ο Obama έχει ορισμένες φορές διαχειριστεί την εξωτερική πολιτική με τρόπους που κάνουν τις ΗΠΑ να φαίνονται αδύναμες. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ θα μπορούσαν να αποτρέψουν την αποτυχία της Αραβικής Άνοιξης (με εξαίρεση την Τυνησία), την άνοδο του αυταρχισμού στην Τουρκία, τον διαμελισμό της Ουκρανίας ή την αναζωπύρωση του εθνικιστικού μιλιταρισμού στη Ρωσία. Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, η διεύρυνση είναι εκτός ατζέντας, σχεδόν κανένας (εκτός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) δεν θέλει μια νέα μεγάλη συνθήκη ενοποίησης και το ευρώ θεωρείται ευρέως ότι έχει υπάρκει οικονομικά καταστροφικά για πολλά από τα μέλη του. Ο λαϊκισμός εναντίον της ΕΕ αυξάνεται σε πολλές χώρες και η βρεανική θέση στην ΕΕ είναι πλέον επισφαλής.
Η κακοδιαχείριση του ευρώ αντιστοιχεί σε διάφορες από τις τρέχουσες δυσκολίες της ΕΕ Όπως έγραψε ο Simon Tilford στο bulletin 71 (Απρίλιος 2010): “προκειμένου η ευρωζώνη να γίνει σταθερή, τρία πράγματα πρέπει να συμβούν: τα κράτη-μέλη της νότιας Ευρώπης πρέπει να αυξήσουν την ανάπτυξη της παραγωγικότητας. Τα βόρεια μέλη -κυρίως η Γερμανία- πρέπει να ενισχύσουν την εγχώρια ζήτηση και να μειώσουν τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών. Και πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη θεσμική ολοκλήρωση”. Είχαμε λίγο από το πρώτο και το τρίτο, που επέτρεψαν στο ευρώ να αντέξει. Αλλά το CER έχει υποστηρίξει ξανά και ξανά ότι χωρίς QE, πιο ευέλικτους δημοσιονομικούς κανόνες, μεγαλύτερο καταμερισμό των κινδύνων, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και περισσότερες δημόσιες επενδύσεις, η ευρωζώνη θα μείνει στάσιμη και η εμπιστοσύνη μεταξύ των κυβερνήσεων θα διαβρωθεί. Δυστυχώς -αν και το QE, καθυστερημένα, έχει πάρει τον δρόμο του- αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο.
Διαγνώσαμε επίσης τις πολιτικές συνέπειες της κρίσης του ευρώ σωστά. Όπως έγραψε η Katinka Barysch στο Bulletin 74 (Οκτώβριος 2010), αυτές ήταν μια “ένωση στην οποία οι κυβερνήσεις βρίσκονται στη θέση του οδηγού, οι μεγάλες χώρες έχουν περισσότερη σημασία από τις μικρές, και οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται από μικρά σύνολα κρατών-μελών. Η κρίση έχει επίσης αποδυναμώσει την γαλλό-γερμανική συμμαχία και αποκάλυψε μια όλο και αυξανόμενη αίσθηση του γερμανικού ευρωσκεπτικισμού”. Πρόσθεσε στο bulletin 81 (Δεκέμβριος 2011) ότι “η Γαλλία και η Γερμανία δεν κρύβουν ότι θέλουν λιγότερο Monnet και περισσότερο de Gaulle¨, και ότι αυτή η εξασθένιση της Κομισιόν έναντι των κρατών μελών, ήταν επικίνδυνη για την ΕΕ. Επισήμανα ότι “η Γερμανία εμφανίζεται, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ, ως ο αδιαμβισβήτητος ηγέτης. Η Γαλλία πρέπει να προσαρμοστεί σε έναν δευτερεύοντα ρόλο”.
Η Γερμανία είναι τώρα κεντρικής σημασίας όχι μόνο για την πολιτική της ΕΕ για το ευρώ, αλλά επίσης και για τη Ρωσία. Αφότου η Ρωσία εισέβαλε στην Γεωργία, υποστήριξα στο bulletin 62 (Οκτώβριος 2008) ότι η οικονομική αδυναμία της θα την απέτρεπε από το να αποτελέσει μια σοβαρή απειλή στη Δύση: δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την εξάρτησή της από εξαγωγές υδρογονανθράκων ή να βελτιώσει τους ανιαρούς κλάδους υπηρεσιών και μεταποίησης. Επίσης τόνισα την στρατηγική της απομόνωση, επικαλούμενος την πάντα έγκυρη ρήση του George Kennan, ότι οι γείτονες της Ρωσίας έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ του να γίνουν εχθροί της ή υποτελείς της. Κάλεσα τους Δυτικούς ηγέτες να καταστήσουν σαφές στη Ρωσία ότι θα πλήρωνε ένα τίμημα εάν έθετε σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα των γειτόνων της. Οι τρέχουσες κυρώσεις για τις ενέργειές της στην Ουκρανία, την κάνουν να πληρώσει αυτό το τίμημα. Και η επίδραση του πολύ φθηνού πετρελαίου σε μια μη διαφοροποιημένη οικονομία, θα αποδειχθεί εξαιρετικά επώδυνο.
Η Γερμανία θα διαδραμτίσει επίσης καίριο ρόλο σε οποιαδήποτε βρετανική προσπάθεια για επαναδιαπραγμάτευση της θέσης της στην ΕΕ. Στο Bulletin 88 (Φεβρουάριος 2013), ο Philip Whyte κατέρριψε ένα μεγάλο μύθο των ευρωσκεπτικιστών, ότι η ΕΕ περιορίζει την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου. Χρησιμοποιώντας στοιχεία του ΟΟΣΑ, έδειξε ότι παρά τα φερόμενα δεσμά που προκύπτουν από την ιδιότητα μέλους της ΕΕ, οι αγορές εργασίας και προϊόντων του Ηνωμένου Βασιλείου είναι μεταξύ των πιο ελεύθερων και των λιγότερο ρυθμισμένων στον αναπτυγμένο κόσμο”. Επίσης, επισήμανε ότι κανένας από τους βασικούς περιορισμούς που επιβάλλονται στην πλευρά της προσφοράς στην βρετανική οικονομία -φτωχές υποδομές (κυρίως στις μεταφορές), έλλειψη δεξιοτήτων (που αποτυπώνεται στα υψηλά ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου και την κακή επαγγελματική κατάρτιση) και οι άκαμπτοι κανόνες σχεδιασμού (που στρεβλώνουν τη χρήση γης και πιέζουν ανοδικά τα ενοίκια) -ήταν σφάλμα της ΕΕ.
Ο Philip συχνά διαψεύδει την συμβατική σκέψη. Στο bulletin 59 (Απρίλιος 2008), ρώτησε εάν η φιλελεύθερη οικονομική μεταρρύθμιση προκάλεσε στα αλήθεια κοινωνικά προβλήματα. Ο ίδιος απέδειξε ότι τα κράτη-μέλη με τις περισσότερο ρυθμισμένες αγορές -στη Νότια Ευρώπη- είχαν τα υψηλότερα ποσοστό φτώχειας, ανισότητας και μακροχρόνιας ανεργίας στην ΕΕ. Και “ο λόγος που οι Σκανδιναβοί και οι Ολλανδοί είναι οι πλέον ισότιμες κοινωνίες, είναι ότι παρέχουν την καλύτερη εκπαίδευση”.
Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, ο Philip έγραψε στο bulletin 65 (Απρίλιος 2009) ότι “πολλοί Ευρωπαίοι έσπευσαν να διαχειριστούν το γεγονός ως ένα παραμύθι ηθικής. ΟΙ Αμερικανοί πληρώνουν για την ασωτία τους και για το άκαρδο μοντέλο τους, του καπιταλισμού”. Αλλά ο Philip εξήγησε ότι η κρίση είχε τις ρίζες της στην φτωχή ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού κλάδου και τις παγκόσμιες ανισορροπίες περισσότερο αντί στον αγγλό-σαξονικό καπιταλισμό και στην απευλεύθερωση των μεταρρυθμίσεων per se. “Οι ΗΠΑ έκαναν λάθος που επέτρεψαν σε τμήματα του χρηματοπιστωτικού τους τομέα να ανατυχθούν με μικρή ρυθμιστική εποπτεία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτα στις ΗΠΑ που να αξίζει να το μιμηθούμε”. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ υπεραποδίδουν άνετα την Ευρώπη σε ό,τι αφορά την παραγωγικότητα.
Εξωτερικοί συνεργάτες έγραψαν κάποια από τα πιο πρωτότυπα κομμάτια. Ο Nick Butler, ο οποίος συνίδρυσε το CER, εξηγούσε στο bulletin 64 (Φεβρουάριος 2009) ότι η υψηλή μεταβλητότητα των πετρελαϊκών τιμών το 2008 είχε καταστρέψει τις πολύ αναγκαίες επενδύσεις στην παραγωγή νέων υδρογονανθράκων και στις ανανεώσιμες. Έκανε λόγο για την ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης στις πετρελαϊκές αγορές: ένας νέος θεσμός πρέπει να περιορίσει την μεταβλητότητα “διατηρώντας ένα μαξιλάρι αποθεμάτων. Αυτά τα αποθέματα θα αυξηθούν καθώς οι τιμές πέφτουν και απελευθερώνονται σταδιακά καθώς αυξάνονται”. Η μείωση των πετρελαϊκών τιμών από τα μέσα 2014, έχει ενισχύσει την πιθανότητα για αυτούς τους μηχανισμούς.
Η ΕΕ ασφαλώς αντιμετωπίζει μεγαλύτερες προκλήσεις από όταν ιδρύθηκε το CER ή από όταν το bulletin ολοκλήρωσε μια 50άδα. Αλλά το CER δεν θα δειλιάσει να συνεχίσει να παρέχει τόσο αυστηρές όσο και νηφάλιες αναλύσεις, και καινοτόμες προτάσεις πολιτικής.”
______
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.cer.org.uk/publications/archive/bulletin-article
ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ πριν 6 χρόνια