Κρήτη 2011
Δεν καταλαβαίνω τι κάνουν αυτοί οι μεγάλοι…..
Τσε Γκεβάρα: Αποχαιρετιστήριο γράμμα στον Φιντέλ Κάστρο
Σαν σήμερα ακριβώς πριν 50 χρόνια, την πρώτη του Απρίλη του 1965
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα,
Αβάνα, Έτος της Γεωργίας
1η Απριλίου 1965
Φιντέλ,Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα, όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρία Αντόνια, τότε που μου πρότεινες να ακολουθήσω, όλες τις εντάσεις των προετοιμασιών. Μια μέρα, πέρασαν και μας ρώτησαν ποιός θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου και τότε ήταν που συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Ύστερα μάθαμε ότι ήταν όντως αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση (αν είναι αληθινή) ή νικά κανείς ή πεθαίνει. Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στο δρόμο προς τη νίκη.Σήμερα όλα έχουν ένα τόνο λιγότερο δραματικό, διότι είμαστε πιο ώριμοι, όμως το γεγονός επαναλαμβάνεται. Νιώθω ότι έχω εκπληρώσει το μερίδιο του καθήκοντος που με έδενε με την Κουβανέζικη επανάσταση στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφους, το λαό σου, που είναι τώρα και δικός μου.Επισήμως παραιτούμαι από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, την υπουργική μου θέση μου, το βαθμό μου ως διοικητής και την κουβανική υπηκοότητά μου. Τίποτα δεν με δένει πλέον νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που υπάρχουν είναι διαφορετικής φύσης – δεσμοί που δεν μπορούν να ακυρωθούν όπως οι διορισμοί σε θέσεις.Αναπολώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι εργάστηκα με ακεραιότητα και αφοσίωση για την εδραίωση του επαναστατικού θριάμβου. Το μόνο σοβαρό λάθος μου ήταν ότι δεν σου έδειξα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, από τις πρώτες στιγμές στη Σιέρρα Μαέστρα, και το δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές ικανότητές σου.
Έζησα υπέροχες μέρες δίπλα σου και ένιωσα στο πλευρό σου την περηφάνεια τού να ανήκω στο λαό μας, εκείνες τις φωτεινές αλλά και θλιμμένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Σπάνια υπήρξε πολιτικός τόσο εξαιρετικός όσο ήσουν εσύ εκείνες τις μέρες. Είμαι επίσης υπερήφανος που σε ακολούθησα χωρίς ενδοιασμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο σκέψης σου, με τον τρόπο σου να διαβλέπεις και να κρίνεις τους κινδύνους και τις αρχές μας.Άλλα έθνη στον κόσμο απαιτούν τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Εγώ μπορώ να κάνω αυτό που δεν σου επιτρέπεται, λόγω της ευθύνης σου ως ηγέτη της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.Πρέπει να γνωρίζεις ότι το κάνω με ανάμεικτα αισθήματα χαράς και λύπης. Εδώ αφήνω τις πιο αγνές μου ελπίδες ως δημιουργού και τους πιο αγαπητούς μου ανθρώπους. Αφήνω ανθρώπους που με δέχτηκαν σαν γιο τους. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω σε νέα πεδία μαχών την πίστη που με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης του ιερότερου καθήκοντος: να πολεμάς τον ιμπεριαλισμό, όπου και αν βρίσκεται. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.
Δηλώνω για ακόμα μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από οποιαδήποτε ευθύνη, εκτός από αυτή που απορρέει από το παράδειγμά της. Αν η μοιραία στιγμή με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι για αυτό το λαό και ιδιαίτερα για σένα. Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να μείνω πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου.Πάντα ήμουν ταυτισμένος με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, και συνεχίζω να είμαι. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη τού να είσαι Κουβανός επαναστάτης και ως τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν πικραίνομαι που δεν αφήνω κανένα υλικό αγαθό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Χαίρομαι για αυτό. Δεν ζητώ τίποτα για αυτούς, γιατί το κράτος θα τους εξασφαλίσει αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν.Θα είχα πολλά να πω σε εσένα και στο λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι περιττά. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να μουντζουρώνω τις σελίδες.Μέχρι τη νίκη πάντα. Πατρίδα ή θάνατος!Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο,Τσε————————Πηγή: wikisourceΑντικλείδι , http://antikleidi.com
Πειραιάς
Αναχωρήσεις
Απο τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση,ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΛΟΜΒΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;
ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΥΠΑΝΤΡΙΟΣ… Αν ο Χριστόφορος Κολόμβος είχε γυναίκα, θα είχε ακούσει τα παρακάτω…
ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΥΠΑΝΤΡΙΟΣ… Αν ο Χριστόφορος Κολόμβος είχε γυναίκα, θα είχε ακούσει τα παρακάτω…
– Και γιατί πρέπει να πας εσύ;- Τι; Δεν μπορούν να στείλουν κάποιον άλλον; Τι είσαι εσύ; Ο μοναδικός; Χωρίς εσένα δεν γίνεται; Δεν βλέπεις ότι σε εκμεταλλεύονται;- Εσύ δεν γνωρίζεις καλά ούτε την οικογένειά μου και πας να ανακαλύψεις το Νέο Κόσμο; Τι κρύβεις;- Ποια στρογγυλή Γη, μωρέ;- Τι; Θα πάνε μόνο άντρες; Σώπα!- Γιατί δεν μπορώ να έρθω κι εγώ; Αφού εσύ είσαι το αφεντικό. Εμένα ποτέ δεν με πας ταξίδια.- Αν βγεις από την πόρτα εγώ την ίδια στιγμή επιστρέφω στη μαμά μου.- Τι λες; Και η βασίλισσα θα πουλήσει τα κοσμήματα της για να ταξιδέψεις εσύ; Τι νομίζεις ότι είμαι, βλαμμένη; Τι τρέχει με σένα και αυτήν τη γριά;- Μην ντύνεσαι, διότι εσύ ΔΕΝ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ!!!
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση,
Πότε οι γονείς αναλαμβάνουν την προσωπική και κοινωνική τους ευθύνη στην ανάπτυξη του παιδιού;
Της Μαρίας Σμυρνάκη*
Όταν διαπνέονται από γνήσιο ενδιαφέρον και βαθιά αγάπη για το παιδί, που τολμούν να εκφράσουν. Όταν αποδέχονται την ουσία της ύπαρξής του χωρίς προϋποθέσεις. Όταν του προσφέρουν όλο το χώρο που χρειάζεται, ώστε να δοκιμάσει τις δυνατότητές του και να ανακαλύψει τις κλίσεις, τα ταλέντα του. Όταν του επιτρέπουν να αγωνίζεται έχοντας ως βάση τις δικές του κυρίως δυνάμεις. Όταν είναι διακριτικά «εκεί» σε κάθε βήμα και περισσότερο υποστηρικτικά δίπλα του, όποτε πραγματικά είναι αναγκαίο. Όταν του παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται, ώστε να ξεπερνά τα άγχη και τους φόβους του, δίνοντας κάθε φορά έμφαση στους νέους στόχους της ανάπτυξής του. Όταν στη ματιά τους, καθώς τους αντικρίζει, εισπράττει την πίστη τους στις δυνατότητές του. Όταν το ενθαρρύνουν να χαίρεται τις στιγμές και τις νίκες του απολαμβάνοντας την ομορφιά της ζωής. Όταν το ενισχύουν να αποδέχεται και να αγκαλιάζει τις «ήττες» του σαν δώρα που έχουν να του διδάξουν τα πιο σημαντικά. Όταν αναγνωρίζουν και σέβονται τη μοναδικότητά του. Όταν μπορούν, για το καλό του παιδιού, να ξεπερνούν τις προσωπικές τους προσδοκίες, φιλοδοξίες ή προκαταλήψεις, οι οποίες συχνά προκύπτουν από τις ακάλυπτες συναισθηματικές τους ανάγκες, τις πιθανές τραυματικές εμπειρίες ή ανεκπλήρωτες επιθυμίες τους. Όταν τολμούν να κάνουν τις δικές τους υπερβάσεις βλέποντάς το παιδί περισσότερο σαν μια ξεχωριστή οντότητα, παρά ως προέκταση του εαυτού τους. Όταν καταφέρνουν να απελευθερωθούν από την ανάγκη τους να κατευθύνουν την πορεία και τον τρόπο ανάπτυξής του. Όταν είναι δεκτικοί σε επιλογές του, που το διαφοροποιούν από αυτούς, επιτρέποντας την αυτονόμησή του. Όταν με τις πράξεις τους υπερασπίζουν τις αξίες της εντιμότητας, της ειλικρίνειας, της αυθεντικότητας, του σεβασμού, της κατανόησης, της ταπεινότητας και της αγάπης. Όταν αντέχουν να φανερώσουν τις αδυναμίες τους και ξέρουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Όταν καταφέρνουν να είναι συνεπείς με τις δεσμεύσεις και το λόγο τους. Όταν οι ίδιοι δεν επαναπαύονται και αναζητούν να επενδύουν με νόημα ό,τι κάνουν. Όταν στις σχέσεις τους θέτουν τα όριά τους, κάτι που φυσικά δεν θα μπορούσαν να παραλείψουν στη σχέση τους με το παιδί. Όταν δεν σταματούν να κάνουν την αυτοκριτική τους βλέποντας κάθε εμπειρία ως ευκαιρία για μάθηση, αυτογνωσία, αυτοβελτίωση. Όταν, όσο και αν δυσκολεύονται στη δική τους ζωή, δε σταματούν ποτέ να αγωνίζονται, να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Και γενικότερα, όταν η όλη στάση ζωής τους υποστηρίζει στην πράξη όλα αυτά που με λόγια θέλουν να του μεταδώσουν.
*Η Μαρία Σμυρνάκη είναι ψυχολόγος, Διδάκτωρ ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Κρήτης Θεραπευτικό Προσωπικό ΚΕΘΕΑ Αριάδνη
Οδός Κ Βάρναλη στην Πετρούπολη πριν 30 χρόνια …
Το μάθημα της πεταλούδας- Καζαντζάκης
Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας ,τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.
Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου,τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει. Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.Του κάκου ,είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.Η μικρή ετούτη πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες! ~ Νίκος Καζαντζάκης.
_______ Πηγή: panoramanews.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Συναφές: Η πεταλούδα και η ψυχήH κάμπια που έγινε πεταλούδαΗ κοσμοθεωρία του Ν. Καζαντζάκη
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό
ΑΓΩΝΙΖΟΥ !!!
Δεν έχει τόσο σημασία το ανέπεσες,αλλά το πόσο γρήγορα θασηκωθείς. Άγιος δεν είναι ο αναμάρτητος,αλλά αυτός που αγωνίζεται. Ο «πίπτων καί ἐγειρόμενος». Που μπορεί να πέσει χίλιες φορέςαλλά και χίλιες
Δεν υπάρχουν πια αληθινοί πολιτικοί
Συχνά λέγεται ότι δεν υπάρχουν πια πραγματικοί πολιτικοί, αλλά δεν κατανοούνται τα αίτια αυτού του γεγονότος και επιπλέον μπορεί να ενυπάρχουν σε αυτή τη διαπίστωση πλάνες ως προς το ποιος είναι μεγάλος ως πολιτικός.
Ένας μεγάλος πολιτικός είναι ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο που δεν έχει σχέση με τη μιντιακή προβολή εικόνας ή με τη φανατική προσκόλληση σε ιδεολογίες και πρόσωπα. Είναι ένας πολιτικός που μπορεί να ωθήσει τα πράγματα είτε στο μέλλον ως φίλος της ανθρωπότητας είτε στο παρελθόν ως εχθρός της.
Αλλά θα μείνουμε στον πολιτικό ως φίλο της ανθρωπότητας που θα είναι το θέμα του σύντομου αυτού άρθρου.
Το σίγουρο είναι ότι το γεγονός αυτής της απουσίας πολιτικών είναι συναφές με την παρακμή της εποχής μας. Αλλά ακόμη και αυτό είναι ειπωμένο από όλες σχεδόν τις γενιές που θεωρούσαν πως οι νεότερες γενιές κατέστρεφαν το παλιό και ότι αυτό το παλιό ήταν καλύτερο. Όμως αυτό δεν ήταν αληθές. Υπό την κυριαρχία του φόβου του θανάτου κάθε τι παλιό και γνώριμο φαίνεται ασφαλέστερο και κάθε τι νεότερο επισφαλές και απορριπτέο. Και αυτό που φαίνεται σαν καταστροφή συχνά δεν είναι παρά η παρέλευση ενός πράγματος, όταν αυτό όπως είναι δεν έχει πια να προσφέρει στη ζωή τίποτε άλλο. Αν ο άνθρωπος είχε ξεπεράσει τον φόβο και την ιδιοτέλεια, αντί για την καταστροφή θα είχαμε απλώς μία χαρούμενη και ηθελημένη αλλαγή. Όταν όμως η αλλαγή γίνεται αθέλητα, τότε υπάρχει οδύνη.
Το πρόβλημα με τις αλλαγές είναι ότι, όταν παρέρχεται το ήδη εξαντλημένο παρελθόν, μπορεί και να μην υπάρχει ένα καλύτερο όραμα για το μέλλον ή μια προσδοκία για ένα τέτοιο όραμα. Το μέλλον όμως δεν πρέπει να διαπνέεται από τις δυνάμεις καταστροφής, αλλά από δυνάμεις καλυτέρευσης και πνευματικής αναγέννησης του ανθρώπου. Για να υπερισχύσουν αυτές οι δυνάμεις, πρέπει και ο άνθρωπος να μεταμορφώσει τα κριτήρια της ζωής του και επομένως τα κίνητρά του προς το καλύτερο.
Έλληνας που επέζησε από τη σφαγή στο Δίστομο καλεσμένος γερμανικής εκπομπής που σατιρίζει την τρόικα.
Ένα ανέλπιστο σύμμαχο βρήκε η Ελλάδα στους αγώνες που δίνει τόσο για να κατανοηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία έξι χρόνια από τις πολιτικές της τρόικας όσο και στην διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων.
Πρόκειται για το σόου Die Anstalt (To Ινστιτούτο) που προβάλλεται από ZDF, το δεύτερο κανάλι της κρατικής (!) τηλεόρασης της Γερμανίας. Η επόμενη εκπομπή με αντικείμενο την Ελλάδα, η οποία θα προβληθεί από την γερμανική τηλεόραση αύριο Τρίτη, έχει ήδη «ανέβει» στο ίντερνετ.
Από τα 50 λεπτά που διαρκεί το σόου ξεχωρίζουν δύο ενότητες.
Στην πρώτη παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό και σατυρικό τρόπο η κατάσταση που έχει περιέλθει Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται ως μία ταβέρνα η οποία λειτουργεί υπό τις οδηγίες της τρόικα ενώ στο δεύτερο μέρος θίγεται με πολύ καυστικό και συγκινητικό τρόπο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Παρόν στην εκπομπή είναι και ο επιζών από το Δίστομο, Αργύρης Σφουντούρης, του οποίου οι Γερμανοί εκτέλεσαν και τους δύο γονείς και αρκετούς συγγενείς. Το Die Anstalt πηγαίνοντας κόντρα στις λαϊκιστικές φωνές της Γερμανίας έχει επανειλημμένα και στο παρελθόν παρουσιάσει το ελληνικό πρόβλημα από μία διαφορετική οπτική. Στην αυριανή εκπομπή – η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις – οι παραγωγοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους αλλά και οι Γερμανοί, χωρίς τρικ…
Ποιος είναι ο Αργύρης Σφουντούρης Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε το 1940 στο Δίστομο. Σε πολύ μικρή ηλικία στις 10 Ιουνίου 1944 έχασε τους γονείς του, που εκτελέσθηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα των SS κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Μεταξύ των 218 εκτελεσθέντων, 32 έφεραν το επίθετο Σφουντούρης. Ο μικρός τότε Αργύρης, έφθασε στην Αθήνα, όπου περιπλανήθηκε σε διάφορα ορφανοτροφεία επί τρία χρόνια, μαζί με χιλιάδες άλλα ορφανά παιδιά, αθώα θύματα της ιδίας γερμανικής κατοχής. Το 1949, ήταν ένας από τα 10 παιδιά που ταξίδεψαν στην Ελβετία στο ίδρυμα Πεσταλότσι, που σκοπός του είναι να στεγάζει παιδιά χωρίς οικογένεια. Γρήγορα ξεχώρισε για την ευστροφία του μυαλού του.
Φοίτησε στο γυμνάσιο και στην συνέχεια στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης Μαθηματικά, Πυρηνική Φυσική και Αστροφυσική. Παράλληλα έγραφε ποιήματα και δοκίμια. Μετέφρασε στην γερμανική γλώσσα, διάφορους Έλληνες ποιητές όπως Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Ι. Ρίτσο, Ο. Ελύτη κ.α. Την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκδίδει στην Ελβετία ένα πολιτιστικό περιοδικό στην ελληνική και γερμανική γλώσσα. Διδάσκει σε διάφορα γυμνάσια της περιοχής της Ζυρίχης.
Μετά από 40 χρόνια αποφασίζει μια ριζική αλλαγή στην ζωή του. Πηγαίνει στο Νεπάλ, στην Σομαλία και στην Ινδονησία όπου για 10 περίπου χρόνια βοηθάει ενεργά στην αναδιοργάνωση τους. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη βρίσκει τη Γερμανία ενωμένη, καθώς εν τω μεταξύ οι κάτοικοι του Βερολίνου είδαν το τείχος που τους χώριζε από τον δυτικό κόσμο να πέφτει, δημιουργώντας μία καινούργια κατάσταση στην χώρα.
Με την επανένωση της Γερμανίας αρχίζει μία περίοδος με δυνατότητες απολογισμού και καταμέτρησης των θυμάτων πολέμου. Ο Αργύρης Σφουντούρης οργανώνει το 1994 στους Δελφούς, μία «Σύνοδο για την ειρήνη», στην οποία κάλεσε και Γερμανούς πολιτικούς, εκ των οποίων όμως δεν παρευρέθη κανείς. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες για συζήτηση με τις Γερμανικές Αρχές, το 1995 μαζί με τις τρεις επιζώσες αδερφές του, ζητούν δικαίωση με νόμιμη διαδικασία.
Η καταγγελία και οι ακόλουθες εφέσεις δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα και οι υποθέσεις ακόμα εκκρεμούν στο δικαστήριο της πόλεως Καρλσρούε της Γερμανίας.
Πριν από μερικά χρόνια, ο Ελβετός σκηνοθέτης Στέφαν Χάουπτ αποφάσισε να ανεβάσει την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στη Ζυρίχη. Χρειαζόταν έναν Έλληνα, όχι απαραιτήτως ηθοποιό, για να διαβάσει αποσπάσματα του έργου. Συναντήθηκε με τον Αργύρη Σφουντούρη, ο οποίος -συμπτωματικά- ήταν ο μεταφραστής της «Ασκητικής» στα γερμανικά. Έτσι, δημιουργήθηκε η ταινία «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη».