Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό,Κάποτε ένας ορειβάτης, θέλησε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, την περιπέτεια του μετά από πολλή προετοιμασία. Όμως, επειδήήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνόμόνος. Η νύχτα όμως που τον πρόλαβε, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και ταάστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχελίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενόμε μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης καθώς έπεφτε, ένοιωθε την τρομερήαίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και ταάσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβάδυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σκοινίτον κρατούσε ζωντανό… Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλληςεπιλογής, φώναξε:
– Θεέ μου, βοήθησε με!
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
– Τί θέλεις να κάνω;
– Σώσε με, Θεέ μου!
– Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
– Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
– ΤΟΤΕ, του απαντά ο Θεός, ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ.
-!…
Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκενεκρός, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί ΜΟΝΟ 2 μέτρα πάνω από τη γη!…
Εγώ κι εσύ; Πόσο «κολλημένοι» είμαστε στο «σκοινί» μας και τις βεβαιότητές μας;Ποτέ μην αμφισβητήσεις την αγάπη Του. Μην πεις ότι σε έχει ξεχάσει, σεέχει εγκαταλείψει, ότι δεν σε φροντίζει. Πάντα σε κρατάει με το δεξί Του χέρικαι η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ανήκει σε εσένα.
