Για τη δυστυχία του να είσαι επιχειρηματίας στην Ελλάδα, αναφέρονται σε άρθρο του οι Financial Times. Το άρθρο υπογράφει ο Μάρκος Βερέμης ο οποίος ανακηρύχτηκε το 2013 Έλληνας επιχειρηματίας της χρονιάς από την Ernst & Young. Περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την εθνική παρακμή, τον λαϊκισμό, τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, τον εθνικιστικό λόγο αλλά και το επιχειρηματικό πνεύμα που «ευνουχίζεται» στην Ελλάδα και αναζητά διέξοδο στο εξωτερικό.
Συγκεκριμένα, το άρθρο αναφέρει:«Καθώς φεύγω με το αεροπλάνο από την Αθήνα ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου την σκέψη πως δεν έχω δει ποτέ την χώρα μου σε τόσο δεινή θέση.Η παρατεταμένη κρίση μας έχει στοιχίσει το ένα τέταρτο του ΑΕΠ, το κράτος στερεύει γρήγορα από ρευστό και η απομόνωση της Ελλάδας γίνεται μεγαλύτερη κάθε ημέρα που περνάει. Η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει το ευρωπαϊκό της μονοπάτι και μαζί του την σύνδεση με τις φιλελεύθερες αξίες και την προσδοκώμενη ευημερία.Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιδίδεται σε μια εθνικιστική ρητορική, δεν ακούγονται οι φωνές από την πραγματική οικονομία, τους ανθρώπους με διεθνείς ορίζοντες και τις επιχειρήσεις που οι εξαγωγές και οι υπηρεσίες τους προσφέρουν την τελευταία ελπίδα για ανάκαμψη. Μου φέρνει στο νου τις λέξεις του WB Yeats: «To κέντρο δεν κρατάει… οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση καμία, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους».Η ευνοϊκή θέση στην οποία βρίσκομαι έρχεται σε αντίθεση με την κατάπτωση της ελληνικής οικονομίας. Η Upstream, η εταιρεία mobile marketing που ίδρυσα, έχει τριπλασιάσει τα έσοδα και το προσωπικό της τα τελευταία τρία χρόνια. Έχουμε δημιουργήσει μια παγκόσμια εταιρεία που εξελίσσει software στην Αθήνα και το εξάγει σε 42 χώρες, με εννιά γραφεία σε όλο τον κόσμο.Η ομάδα μας, με μέσο όρο ηλικίας τα 29 χρόνια, διαψεύδει τα στερεότυπα για τους Έλληνες εργαζόμενους – ότι είναι τεμπέληδες, εσωστρεφείς και ζουν στο παρελθόν. Αντίθετα, είναι αποφασισμένοι, ανταγωνιστικοί και ευπροσάρμοστοι.Η αβεβαιότητα και οι αναταραχές που βιώνουν έξω από το χώρο εργασίας τους έχει βοηθήσει να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους και τους βοήθησε να δημιουργήσουν μια πραγματικά διεθνή εταιρεία. Αυτό μας απελευθέρωσε με την σειρά του από την στενοκεφαλιά και την κλειστοφοβία της εθνικής παρακμής.Αλίμονο, δεν είναι αρκετό να συγχαίρω την ομάδα μου γιατί δραπέτευσε από την ελληνική κρίση. Το να πηγαίνεις καλά σε μια χώρα που καταρρέει είναι σχεδόν το ίδιο καταθλιπτικό με το να απογοητεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν υπάρχει απόλυτη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική και τις επιχειρήσεις.Αναρωτιέμαι αν υπήρξε ποτέ πραγματικά ένα πολιτικό κέντρο για να κρατήσει. Ορισμένοι θα επιρρίψουν σωστά την ευθύνη στην υπερβολική δόση λιτότητας, η οποία σκότωσε τα παραδοσιακά κόμματα που ισχυρίζονταν ότι εκπροσωπούν το κέντρο. Αλλά η αλήθεια είναι πως τα κόμματα του υποτιθέμενου κέντρου δεν εκπροσώπησαν ποτέ μια οικονομικά συνετή, προσανατολισμένη στις εξαγωγές και φιλική προς τις επιχειρήσεις ή φιλελεύθερη πολιτική. Ήταν πελατειακά δίκτυα που φλέρταραν με αντιμαχόμενες ιδεολογίες ενώ ακολουθούσαν το ίδιο κρατικιστικό, εσωστρεφές μοντέλο.Η κατάρρευση τους, που επισπεύτηκε από λάθη εντός και εκτός Ελλάδας, δεν μας άφησε στο σημείο να πρέπει να αναζωογονήσουμε το διεθνιστικό πολιτικό κέντρο όσο στο να το χτίσουμε από την αρχή. Είναι μια αργή και επώδυνη διαδικασία, η οποία μπορεί να μην ολοκληρωθεί έγκαιρα για να μας σώσει από τους λαϊκιστές και τους ζηλωτές που αποστρέφονται την πραγματική οικονομία και την παγκοσμιοποίηση.Ο μέσος φιλελεύθερος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα απλά δεν έχει εκπαιδευτεί να βγαίνει στους δρόμους, να καταλαμβάνει κοινοβούλια ή να φωνάζει στους αντιπάλους του. Ενώ τα ακτιβιστικά κόμματα της άκρας αριστεράς και δεξιάς έκαναν πρόβες στις συναθροίσεις, συγκρούονταν με την αστυνομία και διοργάνωναν καταλήψεις στα πανεπιστήμια, εμείς κοιτούσαμε κυριολεκτικά τις δουλειές μας. Για κάποιο αόριστο λόγο είχαμε επαναπαυθεί στην ιδέα πως το πολιτικό αυτό θέατρο θα χάσει την σημασία του καθώς θα γίνεται πραγματικότητα το αναπόφευκτο ευρωπαϊκό μας μέλλον.Το τίμημα που μπορεί να πληρώσει η δική μου γενιά επαγγελματιών επειδή υπήρξε τόσο αποκομμένη από οτιδήποτε έχει να κάνει με την πολιτική θα είναι να καταντήσουμε ξένοι στην ίδια μας τη χώρα. Υπο-εκπροσωπούμενοι σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής, αναρωτιέται κανείς που έχουν πάει όλοι οι λογικοί άνθρωποι της μεσαίας τάξης. Άνθρωποι όπως αυτοί που απασχολούμε στην Upstream.Οι κεντρώες αξίες που πάντοτε ασπάζονταν, κυρίως η αξιοκρατία και η προσπάθεια για αριστεία, βρίσκονται σήμερα υπό αμφισβήτηση. Πολλοί νέοι, μορφωμένοι Έλληνες, που θέλουν δουλειές και ένα μέλλον μακριά από την αγκαλιά του δημοσίου, αρχίζουν να νιώθουν πως πρέπει να φύγουν για να επιτύχουν τους στόχους αυτούς.Ενώ προσγειώνομαι στο Λονδίνο, θυμάμαι και πάλι ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που απειλείται από εθνικιστές και λαϊκιστές. Αλλά οι επιχειρήσεις καλλιεργούν πολίτες του κόσμου που φέρνουν ακόμα πιο κοντά τις αγορές. Καθώς η διεθνής επιχειρηματική αρένα αποκτάει μεγαλύτερη σημασία, είναι σωστό να διεκδικήσει την παρουσία της στην πολιτική σφαίρα ως μια φωνή λογικής. Όσο πιο δυνατή γίνεται, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να ακουστούν οι γραφικοί τοπικοί νταήδες.Η ιστορία μου δείχνει ότι το επιχειρηματικό πνεύμα μπορεί να λάμψει παρά τις αποτυχίες της πολιτικής. Πέρα από την αποφασιστικότητα να δημιουργήσουμε και να προοδεύσουμε, η διατήρηση μιας παγκόσμιας οπτικής ήταν το πιο σημαντικό συστατικό στην επέκταση μας. Δεν υπάρχει πιο ισχυρό αντίδοτο στις παράλογες, απομονωτικές πολιτικές που έχουν καταβαραθρώσει την χώρα μου από μια σημαντική μερίδα ανθρώπων που βλέπουν πραγματικά προοπτικές σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο».________  Πηγή: imerisia.gr

Πριν χρόνια, ένας φίλος μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, είναι όμως σίγουρα εξόχως διδακτική:Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους τηςνα βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα!Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.Δείτε τώρα πως, το πιο πάνω παράδειγμα έχει εφαρμογή στην καθημερινότητα μας: σκεφτείτε μια σκηνή π.χ. όπου δύο μικρά παιδιά, άγνωστα μεταξύ τους, συναντώνται σε μια παιδική χαρά και παίζουν, στο σκάμμα με την άμμο. Κάποια στιγμή, διεκδικώντας το ίδιο κουβαδάκι, μπαίνουν σε διαδικασία έντασης που οδηγεί σε σωματική επαφή μεταξύ τους, σπρωξίματα και κλάματα.Και τι κάνουν οι γονείς εκείνη την στιγμή; Σηκώνονται αγχωμένοι από το παγκάκι που κάθονται, τρέχουν στα παιδιά τους και προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα παρεμβαίνοντας, συνήθως με κάποιον από τους παρακάτω τρόπους:

• μαλώνοντας το παιδί τους με φράσεις τύπου «άσε κάτω το κουβαδάκι, το θέλει το άλλο παιδάκι να παίξει»
• λέγοντας έντονα και με ύφος τα-λέω-στη-νύφη-για-να-τα-ακούσει-η-πεθερά, κάτι του τύπου «μπορείτε να παίξετε και οι δύο μαζί ήρεμα, χωρίς να μαλώνετε». Αυτού του είδους η παρέμβαση πολλές φορές οδηγεί τελικά σε προστριβή μεταξύ των γονέων!
• παίρνοντας το παιδί τους μακριά από το σκάμμα και παρηγορώντας το, με γλυκόλογα και αγκαλιές.

Σε κάθε περίπτωση (εκτός και αν η ένταση μεταξύ των παιδιών απειλεί σοβαρά την σωματική τους ακεραιότητα), η γονική παρέμβαση είναι λάθος! Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά μπαίνουν σε διαδικασία διεκδίκησης του ίδιου πράγματος, τους δίνει μοναδική ευκαιρία να αρχίσουν να μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται το συναίσθημα και την ανικανοποίητη επιθυμία τους.Και η ζωή μας, καθημερινά, είναι γεμάτη από καταστάσεις που δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γεμάτη από στιγμές που μας χαρίζουν άσχημα συναισθήματα: απογοήτευση, απόρριψη, θυμό, πίκρα.Η δυνατότητα μας να διαχειριστούμε ακριβώς αυτές τις στιγμές, είναι αυτή που στο τέλος της ημέρας διαχωρίζει τον ευτυχισμένο άνθρωπο από τον δυστυχισμένο, τον χαρούμενο και ικανοποιημένο από τον μόνιμα θυμωμένο και βλοσυρό.Η μόνη παρέμβαση λοιπόν που χρειάζεται η πιο πάνω κατάσταση, είναι η ήρεμη και νηφάλια εξήγηση προς το παιδί ότι, κάθε δικό του πρόβλημα, πρέπει το ίδιο το παιδί να βρει τρόπο να το αντιμετωπίσει. Πως; αναπτύσσοντας την δική του κρίση, μαθαίνοντας να ζει χωρίς να δέχεται ή να κάνει παρεμβάσεις στην ατομική ελευθερία την δική του και των γύρω, αποδεχόμενο την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα καθενός, ανακαλύπτοντας κάθε στιγμή τις δικές του εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι καλά και να συνεργάζεται εποικοδομητικά, μέσα στο σύνολο.Αυτά, δεν επιτυγχάνονται φυσικά με εντολές, με αφορισμούς ή όταν οι γονείς λύνουν οι ίδιοι τα προβλήματα. Επιτυγχάνονται μέσα από πολλή συζήτηση, ακούγοντας προσεκτικά το παιδί και ενθαρρύνοντας το να εκφράσει με ειλικρίνεια τους φόβους και τις ανησυχίες του. Και φυσικά, δίνοντας του (στην πράξη) κάθε δυνατότητα να πάρει από νωρίς τα δικά του ρίσκα, να αποφασίζει μόνο του για ότι το αφορά και να μάθει να δέχεται τις συνέπειες των πράξεων του.Γνωρίζοντας ότι, για όλα αυτά, έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη των γονέων του και το δικαίωμα-προτροπή να κάνει πολλά λάθη, από πολύ μικρή ηλικία….Και αν δεν με πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τουλάχιστο τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι:-«βλέπετε, μονάχα ή ήττα προκαλεί την σκέψη, την αναθεώρηση και την περισυλλογή. Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε…»____ ~του Γιάννη Κ. Γιαννούδη  Πηγή: fractalartby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ένας απλός κώδικας συμπεριφοράς για να μην καταδυναστεύει η ηλεκτρονική συσκευή κάθε πτυχή της ζωής μας. Mνιώθετε ότι αργά και σταθερά το κινητό σας τηλέφωνο καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή σας και σας εμποδίζει να την απολαμβάνετε όπως παλιότερα; Κάθε πότε ελέγχετε το κινητό σας μήπως και ήρθε μήνυμα και δεν το πήρατε είδηση;
Αυτές οι σύντομες σχέσεις με την ηλεκτρονική συσκευή ονομάζονται από τους επιστήμονες «μικροαλληλεπίδραση» και περιλαμβάνουν τις γρήγορες ματιές στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις διάφορες εφαρμογές, ενώ πολύ συχνά δεν διαρκούν περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Παρά τη μικρή τους διάρκεια, μπορεί να γίνουν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας δηλητηριάζοντας τη ζωή μας. Η σχέση μας με την έξυπνη συσκευή  πρέπει να οριοθετηθεί κατά τρόπο ώστε να μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα και πιο ελεύθερα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κάποιοι επιστήμονες εμπνεύστηκαν έναν κώδικα δεοντολογίας επτά σημείων, που στοχεύει κατά κύριο λόγο στο να επιτρέψει σε όσους πάνε διακοπές να μην καταδυναστεύονται από το κινητό τους τηλέφωνο, αλλά να απολαμβάνουν περισσότερο τον τόπο όπου βρίσκονται, τον σύντροφό τους και τελικά να ανακτήσουν την ηρεμία τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια σειρά νέων «κανόνων καλής συμπεριφοράς» σε μια εποχή κατά την οποία η κοινώς αποδεκτή συμπεριφορά απέχει χρόνια, ίσως ακόμα και  δεκαετίες, από τα εργαλεία με τα οποία μας έχει εξοπλίσει η νέα τεχνολογία.Παρακάτω παρουσιάζονται οι επτά κανόνες καλής συμπεριφοράς για τους κατόχους έξυπνων κινητών που θα σας επιτρέψουν να μην αφήσετε την τεχνολογία να καταστρέψει κάθε είδους άλλη εμπειρία.1. Μία ημέρα χωρίς τηλέφωνο. Πρέπει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να μάθουμε αυτοέλεγχο και αυτοπειθαρχία. Κάθε συσκευή έχει ένα κουμπί με το οποίο τίθεται εκτός λειτουργίας. Ομως, πολύ συχνά είμαστε εξαιρετικά διστακτικοί ή απρόθυμοι να το χρησιμοποιήσουμε μήπως και χάσουμε κάτι. Πώς άραγε μπορούμε να απαρνηθούμε τον ενθουσιασμό και τη χαρά που νιώθουμε όταν κάποιος κάνει «like» στην ανάρτησή μας ή απαντά στο mail που στείλαμε;Ο συνειδητός νους μας δεν έχει και ιδιαίτερες ικανότητες για λήψη αποφάσεων υψηλής ποιότητας. Οπως σημειώνει στο βιβλίο του ο Τσαρλς Ντάχινγκ («Η δύναμη της έξεως»), οι περισσότερες επιλογές μας δεν είναι αποτελέσματα πολύ βαθιάς σκέψης. Αφήνουμε αναμμένο το κινητό μας στην τσέπη μας ακόμη κι όταν πάψουν να ισχύουν οι αρχικές συνθήκες που μας οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση, δεν το κλείνουμε, δηλαδή, ακολουθώντας κάποιο είδος αυτοματισμού.Σπάστε, λοιπόν, αυτή τη συνήθεια και αφήστε το κινητό σας στο σπίτι ολόκληρη την ημέρα ή βάλτε το σε airplane mode έτσι ώστε να απελευθερωθείτε για μερικές ώρες. Μια άλλη λύση είναι να κλείσετε όλες τις ηλεκτρονικές σας συσκευές σε ένα θησαυροφυλάκιο με χρονοδιακόπτη. Καλό θα ήταν μέσα να κλείσετε και όλα σας τα κατσαβίδια έτσι ώστε την ώρα που θα είσαστε πιο αδύνατος να μη μπείτε σε πειρασμό.2. Μιλήστε τώρα. Στείλτε μήνυμα αργότερα.Καλύτερα να «τουιτάρετε» αργότερα, κάτι που μπορείτε να κάνετε και με το mail. Το σκεπτικό πίσω από αυτόν τον πρώτο κανόνα είναι αρκετά απλό. Η αλήθεια είναι ότι χάρη στα έξυπνα κινητά μπορούμε να κάνουμε διαδικτυακά οτιδήποτε, οπουδήποτε και όποια ώρα της ημέρας και αν είναι. Ετσι δεν διαχωρίζεται η αναψυχή από την εργασία, τα γεύματα ή τον ύπνο, τις διακοπές και τις προσωπικές μας στιγμές. Απολαμβάνουμε τα μικρά ψηφιακά δώρα και τιμάμε τις διαδικτυακές μας υποχρεώσεις, με αποτελέσμα να καταλήγουμε να μην ευχαριστιόμαστε αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας.3. Μην τα ψάχνετε όλα.Εν ολίγοις, ξεχάστε τους χάρτες, τις μηχανές αναζήτησης, τις διάφορες ιστοσελίδες που θα σας δώσουν πληροφορίες και κριτικές για ξενοδοχεία ή οτιδήποτε άλλο. Αν πρέπει αναγκαστικά να χρησιμοποιήσετε το τηλέφωνό σας για να αναζητήσετε κάτι στο περιβάλλον σας, ίσως θα ήταν καλύτερο να χρησιμοποιήσετε κάποιες εφαρμογές που θα σας επιτρέψουν να βρείτε εντελώς τυχαία τις πληροφορίες. Σκεφτείτε πόσο λιγότερες συζητήσεις θα είχαν γίνει και πόσο λιγότερα άτομα θα είχατε συναντήσει αν τελικά όλες τις απαντήσεις σάς τις έδινε το κινητό τηλέφωνο. Το να χάσετε λίγο τον δρόμο, αλλά και τον έλεγχο –κυριολεκτικά και μεταφορικά–, είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να βρείτε νέες απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν ξέρατε καν ότι θέλατε να ρωτήσετε.4. Μην αφήνετε το τηλέφωνο ποτέ πάνω στο τραπέζι.Δεν υπάρχει τίποτα πιο αγενές από το να αδιαφορείτε για τους συνδαιτυμόνες σας και να ασχολείστε με το κινητό σας. Εάν υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στο να δειπνείς και στο να προσλαμβάνεις θερμίδες, τότε σίγουρα είναι η ευγνωμοσύνη, αλλά και η χαρά ότι το δείπνο μας το μοιραζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, το να αφήνετε το κινητό σας σε κοινή θέα πάνω στο τραπέζι γεννάει αρνητικά συναισθήματα σε όλους τους γύρω σας. Κρατήστε το μακριά από το τραπέζι και προσπαθήστε να το βγάλετε και από το μυαλό σας.5. Κοιτάξτε πριν φωτογραφίσετε.Πολλοί άνθρωποι φωτογραφίζουν συνέχεια με το κινητό τους τηλέφωνο. Ωστόσο, έφτασε ο χρόνος να αναγνωρίσετε ότι κάποιες φορές η φωτογραφική απαθανάτιση κάποιων στιγμών μπορεί να καταστρέψει αυτά ακριβώς που προσπαθούμε να αιχμαλωτίσουμε με τον φωτογραφικό φακό. Οι εμπειρίες έχουν πάντα μεγαλύτερη αξία, μην τις χάνετε, λοιπόν, προσπαθώντας να τις κρατήσετε διά παντός στο φωτογραφικό σας άλμπουμ.6. Δοκιμάστε προτού αναρτήσετε.Kάποιες φορές η τεχνολογία μας φέρεται σαν να μην είμαστε ολόκληροι άνθρωποι, αλλά οφθαλμοί που κοιτάζουν στην οθόνη και δάχτυλα που πληκτρολογούν. Ομως η αλήθεια είναι διαφορετική. Εξακολουθούμε να είμαστε ολόκληροι άνθρωποι, που υπάρχουμε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Και ο μοναδικός τρόπος να γευτούμε τη στιγμή είναι να την απολαύσουμε με όλες μας τις αισθήσεις. Προτού, λοιπόν, αναρτήσετε στο Instagram κάποια φωτογραφία, καταστήστε βέβαιο ότι θα σταματήσετε, θα γευθείτε, θα αναπνεύσετε βαθιά και θα απολαύσετε τη στιγμή όσο σας το επιτρέπουν οι δυνατότητές σας. Ο επιστήμονας των ηλεκτρονικών υπολογιστών και φιλόσοφος Τζάρον Λανιέ τονίζει ότι η γεύση και το άρωμα δεν έχουν τύχει αρκετής προσοχής από τις ψηφιακές τεχνολογίες μαζί με κάθε τι άλλο που οι προγραμματιστές δεν μπορούν να περιλάβουν στους αλγορίθμους τους. Ομως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα εργαλεία που διαθέτουμε και που τελικά μπορούν να μας προκαλέσουν ένα είδος λησμονιάς εάν δεν είμαστε προσεκτικοί και αν καταντήσουμε να μετράμε και να εκτιμάμε μόνο τα πράγματα που οι μικρές μας οθόνες μπορούν να αποτυπώσουν.7. Φιλήστε το, καληνύχτα. Καθώς βρίσκεστε ξαπλωμένος στο κρεβάτι σας, είναι πολύ μεγάλος πειρασμός να κοιτάξετε το κινητό σας μια τελευταία φορά, να στείλετε ένα τελευταίο μήνυμα. Ετοιμαστείτε, ούτως ή άλλως, για διαταραγμένο ύπνο. Οι οθόνες εκπέμπουν γαλάζιο φως που ο εγκέφαλός μας συνδέει με τις ώρες που έχουμε ηλιακό φως. Η έκθεση διαταράσσει το βιολογικό μας ρολόι και το ίδιο συμβαίνει και με την ίδια διαταραγμένη προσοχή μας.Τελικά, ένας κώδικας συμπεριφοράς προφανώς δεν μπορεί να επιλύσει όλα τα προβλήματα. Ομως μπορεί να μας βοηθήσει να σπάσουμε κάποιες κακές συνήθειες που πιθανώς να μην καταλαβαίνουμε καν ότι έχουμε.