Bloomberg: Κι αν η Apple πλήρωνε τα χρέη της Ελλάδας;
Ο Μπερσίντσκι αναφέρει, βέβαια, ότι το 2012 είχε προταθεί μεταξύ σοβαρού κι αστείου στον διευθύνοντα σύμβουλο της Apple Τιμ Κουκ σε κάποια δημόσια ομιλία του να «εξαγοράσει την Ελλάδα». Ο Κουκ είχε απαντήσει αμήχανα ότι «η Apple μελετά πολλές επενδυτικές, αλλά όχι αυτή». Ο συντάκτης του Bloomberg σημειώνει στη συνέχεια ότι «ασφαλώς ολόκληρες χώρες δεν μπορούν να πωληθούν με επιτυχία ούτε στα μυθιστορήματα» και αναφέρει την αποτυχημένη απόπειρα εξαγοράς ενός μικρού ασιατικού βασιλείου, που είχε περιγράψει το 1999 στη νουβέλα του «The Business» ο σκοτσέζος συγγραφέας Ιαν Μπανκς.
«Αραχνιάζουν» 1,73 τρισ. δολ.
«Αυτά δεν γίνονται ούτε στα μυθιστορήματα, όταν πρόκειται για μια σκοτεινή μοναρχία στα Ιμαλάια, όχι όταν πρόκειται για μια παλαιά δημοκρατία όπως η Ελλάδα», ξεκαθαρίζει ο Μπερσίντσκι. Στη συνέχεια, όμως, αναλύει την ιδέα του, η οποία εδράζεται στο ότι, σύμφωνα με τις Moody’s Investors Services, οι αμερικανικές επιχειρήσεις που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοοικονομικό τομέα, διαθέτουν σήμερα ρευστότητα που φθάνει συνολικά στα 1,73 τρισ. δολάρια (αυξημένη κατά 4% συγκριτικά με πέρυσι).
Εξ αυτών οι 50 μεγαλύτερες επιχειρήσεις διαθέτουν ρευστότητα που υπολογίζεται στα 1,1 τρισ. δολάρια. Και μόνον οι Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco έχουν αποθεματικά που φθάνουν τα 439 δισ. δολάρια.
Τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά οι εταιρείες τα έχουν εκτός αμερικανικής επικράτειας, διότι αν τα εισήγαγαν στις ΗΠΑ θα έπρεπε να καταβάλουν στην αμερικανική κυβέρνηση φόρο 35%. Να τα ξοδέψουν είναι αδύνατο, ενώ να τα επιστρέψουν στους μετόχους τους – σε αυτούς που υποτίθεται ότι με τόση στοργή φροντίζουν… – «θα ήταν οδυνηρό», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Λεονίντ Μπερσίντσκι.
Γιατί συμφέρει και τις εταιρείες
Η ιδέα να διασώσουν την Ελλάδα οι πέντε αμερικανικές εταιρείες με τη μεγαλύτερη ρευστότητα είναι προκλητικά ενδιαφέρουσα, κατά τον συντάκτη του Bloomberg. «Η Ελλάδα χρειάζεται περί τα 190 δισ. ευρώ (212 δισ. δολ. ) για να ρίξει το δημόσιο χρέος της στο απολύτως διαχειρίσιμο 70% του ΑΕΠ της», γράφει χαρακτηριστικά.
Τα 190 δισ. ευρώ αντιστοιχούν περίπου στο 48% των συνολικών διαθεσίμων σε ρευστό που διαθέτουν οι 5 εταιρείες. Για να αποπληρώσει η Ελλάδα το δάνειο που θα της χορηγούσαν οι αμερικανικές εταιρείες, θα μπορούσε να καθιερώσει γι’ αυτές ένα ειδικό φορολογικό συντελεστή, «να τις ανταμείψει δηλαδή με ένα φορολογικό καθεστώς σαν κι αυτό που απολαμβάνει η Apple στην Ιρλανδία», σημειώνει ο Μπερσίντσκι.
Βεβαίως, οι εταίροι της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πιστωτές της Ελλάδας, πιθανώς να μην εγκρίνουν την ειδική φορολογική συμφωνία με τις αμερικανικές επιχειρήσεις που θα βοηθούσε την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημά της. Και οι ΗΠΑ θα είχαν επίσης κάποιες ενστάσεις, αλλά θα μπορούσαν να σκεφθούν ότι η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον είναι η μεγαλύτερη μέτοχος στο ΔΝΤ και ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα είχε ως συνέπεια να χάσει και η ίδια χρήματα, χώρια ότι ένα ενδεχόμενο Grexit δεν συμφέρει τις ΗΠΑ διότι θα προκαλούσε αναταραχή στις αγορές.
Οι πέντε αμερικανικές επιχειρήσεις με τον τρόπο αυτό θα αξιοποιούσαν τα αποθεματικά τους πληρώνοντας μόνο 13% περισσότερο από αν αποφάσιζαν να τα εισάγουν στις ΗΠΑ και να φορολογηθούν. Επιπλέον, θα εξασφάλιζαν μια εγγυημένη εις το διηνεκές ευνοϊκή φορολόγηση των εκτός αμερικανικής επικράτειας δραστηριοτήτων τους. «Not a bad deal», γράφει χαρακτηριστικά ο Μπερσίντσκι.
Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, θα απολάμβαναν την πολυπόθητη ελάφρυνση από τα χρέη τους και επιπλέον θα επωφελούνταν από τη μεταφορά των ευρωπαϊκών στρατηγείων των Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco στη χώρα τους.
«Πολλά στελέχη των 5 εταιρειών θα μετακόμιζαν ευχαρίστως σε μια ζεστή και ηλιόλουστη παραθαλάσσια τοποθεσία και η Ελλάδα θα βρισκόταν στην αφετηρία για να γίνει ένα ισχυρός τεχνολογικός θύλακας και θα δημιουργούσε πολλές θέσεις εργασίας στον κλάδο των υπηρεσιών. Με τη βοήθεια αυτή η ελληνική κυβέρνηση θα ελάμβανε λιγότερα μέτρα λιτότητας από όσα την υποχρεώνουν οι πιστωτές της. Αλλά θα έπρεπε να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν τις δημόσιες υπηρεσίες της και θα την καθιστούσαν πιο φιλική προς το επιχειρείν», σημειώνει ο συντάκτης του Bloomberg.
Κλείνοντας το άρθρο του ο Μπερσίντσκι θεωρεί ότι αν αυτό ήταν το ερώτημα του δημοψηφίσματος, που ίσως αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση να διενεργήσει, ο ελληνικός λαός θα το ενέκρινε.
«Όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται λίγη ευελιξία. Δυστυχώς πρόκειται για μια αρετή που ουδείς εκ των εμπλεκομένων στην ελληνική κρίση δεν φαίνεται ότι διαθέτει. Έτσι, η Ελλάδα θα συνεχίσει να φλερτάρει με την χρεοκοπία και οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν χρήμα που δεν ξέρουν πώς να το ξοδέψουν», καταλήγει.
-Δείτε πόσους κανόνες επιβάλλετε εσείς στους άλλους. Ρωτήστε τους αν πραγματικά χρειάζονται αυτούς τους κανόνες ή αν θα συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο και χωρίς αυτούς. Ίσως τότε ανακαλύψετε ότι θα μπορούσαν να βρουν περισσότερο αποτελεσματικές και πιο ευέλικτες κατευθυντήριες γραμμές.-Διακινδυνεύστε την πρόκληση ενός κανόνα ή μιας τακτικής που θα θέλατε να εξαλείψετε. Αλλά να είστε προετοιμασμένοι ν’ αντιμετωπίσετε εχθρότητα ως συνέπεια της συμπεριφοράς σας. Λόγου χάρη, αν πάντα πιστεύατε ότι εσείς ως γυναίκα δεν θα έπρεπε ποτέ να ζητήσετε ραντεβού από έναν άντρα και δεν έχετε δεχθεί κάποια πρόσκληση για το Σαββατοκύριακο, τηλεφωνήστε σ’ έναν άντρα για να δείτε τι θα συμβεί. Ή δώστε πίσω ένα ελαττωματικό φόρεμα που αγοράσατε, έστω κι αν ξέρετε πως το κατάστημα δεν δέχεται επιστροφές, αποφασισμένες να φτάσετε ως τα άκρα. Μην αφήνετε να σας καθορίζει η πολιτική των άλλων, αφού τελικά γίνεστε θύμα της.-Σκεφτείτε ότι οι αποφάσεις που θα πάρετε θα έχουν μια άλλη συνέπεια, πέρα από το ορθό ή εσφαλμένο τους. Παίρνοντας μια απόφαση, απορρίψτε την έννοια σωστό-λάθος και πείτε μόνο αν είναι «εντάξει» και αν θα έχει άλλες συνέπειες. Εμπιστευθείτε τον εαυτό σας όταν παίρνετε μια απόφαση, αντί να στηρίζεστε σ’ οποιουδήποτε είδους εξωτερικές εγγυήσεις. Ικανοποιήστε τον εαυτό σας, αντί να προσαρμόζεστε σ’ εξωτερικά πρότυπα.-Προσπαθήστε να βιώσετε τις τωρινές σας στιγμές έτσι ώστε οι κανόνες και τα «πρέπει» να ισχύουν μόνο γι’ αυτές. Αντί να θεωρείτε ότι τα «πρέπει» έχουν γενική ισχύ, αναγνωρίστε την αξία τους μόνο για τη συγκεκριμένη στιγμή.-Αρνηθείτε να μοιραστείτε με κάποιον άλλο τη συμπεριφορά παραβίασης των κανόνων. Είναι υπόθεση μόνο δική σας και δεν πρέπει να βρεθείτε στη θέση αναζήτησης της έγκρισης των άλλων, οπότε ο λόγος της αντίστασης στον καθωσπρεπισμό είναι να προσελκύσετε την προσοχή των άλλων και άρα το θαυμασμό.-Απαλλαγείτε από τους ρόλους που εσείς (κι οι άλλοι) έχετε υιοθετήσει στη ζωή σας. Να είστε αυτό που θέλετε, παρά αυτό που νομίζετε ότι είστε ή υποτίθεται πως πρέπει να είναι ο άντρας, η γυναίκα, ο μεσήλικος κ.λπ.
-Μην περιμένετε από τους άλλους ν’ αλλάξουν. Αναρωτηθείτε γιατί οι άλλοι θα πρέπει να είναι διαφορετικοί, μόνο και μόνο επειδή έτσι θα σας άρεσαν περισσότερο. Παραδεχθείτε ότι καθένας έχει δικαίωμα να είναι αυτό που επιλέγει, έστω κι αν κάτι τέτοιο σας εξοργίζει.- Φτιάξτε έναν κατάλογο με κατηγόριες, όπου θ’ αναφέρετε λεπτομερώς τα σημεία του εαυτού σας που δεν σας αρέσουν.-Αναγγείλτε ότι κατηγορείτε μόνο τον εαυτό σας κι ότι προσπαθείτε να καταργήσετε αυτή τη συμπεριφορά. Δηλώνοντας αυτό το σκοπό σας, θα προσέχετε περισσότερο όσα λέτε σχετικά μ’ αυτά.-Πεισθείτε πως όλες μαζί και καθεμιά χωριστά τις δυστυχίες που σας βρήκαν δεν τις προκάλεσε κάποιος άλλος, αλλά εσείς και η συμπεριφορά σας. Να θυμίζετε διαρκώς στον εαυτό σας ότι κάθε εξωτερικά προκαλούμενη δυστυχία ενισχύει τη σκλαβιά σας, μια που προϋποθέτει ότι δεν την ελέγχετε εσείς, αλλά εκείνη εσάς.-Ξαναγυρίστε στον κατάλογο των «πρέπει» που αναφέραμε προηγουμένως σ’ αυτό το κεφάλαιο. Προσπαθήστε ν’ αντικαταστήσετε αυτές τις παλιές συνήθειες με κάποια νέα και διαφορετική συμπεριφορά -ίσως δειπνώντας αργά τα μεσάνυχτα, αλλάζοντας τη σεξουαλική στάση σας ή φορώντας κάτι που σας αρέσει. Αρχίστε να εμπιστεύεστε τον εαυτό σας και να δίνετε λιγότερη πίστη στα εξωτερικά «πρέπει».-Θυμίστε στον εαυτό σας πως δεν είναι αυτό που κάνουν οι άλλοι άνθρωποι το οποίο σας ενοχλεί, αλλά μόνο η δική σας αντίδραση σ’ αυτό που οι άλλοι κάνουν. Αντί να λέτε «Δεν θα ’πρεπε να το κάνουν αυτό», πείτε «Αναρωτιέμαι γιατί να με απασχολεί τι κάνουν αυτοί».
