Κόλλιας
London in Athens ..
Αφιέρωμα στις μπύρες…..προσεχώς
Φωτογραφήθηκε η Ψυχή κατά τον θάνατο, για πρώτη φορά από Ρώσους επιστήμονες
Φωτογραφία: Oscar Burriel
Η χρονική στιγμή της αστρικής απενσάρκωσης, κατά την οποία το πνεύμα αφήνει το
σώμα, έχει συλληφθεί από τον Ρώσο επιστήμονα Konstantin Korotkov, ο οποίος
φωτογράφησε ένα πρόσωπο κατά τη στιγμή του θανάτου του με μια βιοηλεκτρογραφική κάμερα.
Η εικόνα που λήφθηκε με τη μέθοδο της απεικόνισης εκκενώσεως αερίου, μια προηγμένη
τεχνική της φωτογράφησης Kirlian, και απεικονίζει σε μπλε χρώμα την δύναμη της ζωής του
ατόμου που εγκαταλείπει το σώμα σταδιακά.
Σύμφωνα με τον Korotkov, ο ομφαλός και το κεφάλι είναι τα μέρη που πρώτα χάνουν την
δύναμη της ζωής (η οποία ενδεχομένως είναι η ψυχή) ενώ η βουβωνική χώρα και η καρδιά
είναι οι τελευταίες περιοχές που το πνεύμα εγκαταλείπει προς τον χώρο του απείρου.
Σε άλλες περιπτώσεις, σύμφωνα με τον Korotkov: στις “ψυχές” των ανθρώπων που πεθαίνουν
βία και απροσδόκητα, εκδηλώνεται συνήθως μια κατάσταση σύγχυσης στις “ρυθμίσεις” της
δύναμης οπότε επιστρέφει στο σώμα, κατά τις ημέρες που ακολουθούν το θάνατο του.
Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πλεόνασμα αχρησιμοποίητης ενέργειας.
 |
| Konstantin Korotkov |
Η τεχνική που αναπτύχθηκε από τον Korotkov, ο οποίος είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών
Φυσικής Αγωγής, της Αγίας Πετρούπολης, έχει εγκριθεί ως ιατρική τεχνολογία από το Υπουργείο
Υγείας της Ρωσίας και χρησιμοποιείται από περισσότερους από 300 γιατρούς του κόσμου για το
άγχος και την παρακολούθηση της προόδου των ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία
για ασθένειες όπως ο καρκίνος.
Ο Korotkov λέει πως η τεχνική της απεικόνισης της ενέργειας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί
για να παρακολουθήσει όλα τα είδη των βιοφυσικών ανισορροπιών και να διαγνώσει σε
πραγματικό χρόνο, αλλά και για να δείξει αν ένα άτομο έχει ή δεν έχει ψυχικές δυνάμεις,
οπότε είναι μια απάτη.
Αυτή η τεχνική, η οποία λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο και ενισχύει τη διεγερμένη
ακτινοβολία από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, είναι μια πιο προηγμένη έκδοση της
τεχνολογίας που αναπτύχθηκε για τη καταγραφή της αύρας από τον Semyon Kirlian.
Οι παρατηρήσεις του Korotkov επιβεβαιώνουν, όπως προτάθηκε από τον Kirili,
ότι «το εξαναγκασμένο ηλεκτρο-φωτονικό φως γύρω από τις άκρες των δακτύλων
του ανθρώπου περιέχει συνεκτική αλλά ολοκληρωμένη την κατάσταση ενός ατόμου,
τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.” diadrastika
– See more at: http://www.diadrastika.com/2015/05/fotografithike-psychi-stigmi-thanatou.html#sthash.RjD8rLnY.dpuf
Απαγορεύονται οι “καραβολίδες”
Τα “ξερόμυτα” δεν μετράνε, “στα 3 κόρνερ πέναλτι”, ο ορισμός του νοητού τέρματος,
ο τύπος που είχε την μπάλα και τον είχαμε στα όπα όπα. Το Contra.gr κάνει φλας μπακ
στο ποδόσφαιρο που παίζαμε στα παιδικά μας χρόνια. Πάμε να ξεσκονίσουμε μαζί τις
αναμνήσεις μας!
Για όσους έχουμε περάσει τα 22-23, το ποδόσφαιρο πλέον έχει ταυτιστεί με το
τρίπτυχο πίτσες-μπίρες-Champions League με μερικά “δημιουργικά” διαλείμματα
για “Pro” και “Football Manager”. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν πάντοτε έτσι.
Ξεσκονίζοντας τις προάλλες την αποθήκη μου, έπεσα πάνω σε ένα κιτρινισμένο
τετράδιο που στο εξώφυλλο είχε κολλημένα ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα της Panini
με παίκτες που αγωνιζόντουσαν στο ελληνικό πρωτάθλημα στις αρχές της δεκαετίας του
’90. Το άνοιξα με ανυπομονησία για να δω και τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα της
τότε συλλογής μου, αλλά έπεσα πάνω σε κάτι που δεν περίμενα. Στην πρώτη
σελίδα έγραφα “Πρωτάθλημα 1993-1994”. Δεν επρόκειτο για το πρωτάθλημα
της τότε Α’ Εθνικής, αλλά όπως μαρτύρησαν οι επόμενες σελίδες του τετραδίου,
για ένα πρωτάθλημα μεταξύ των δύο ομάδων που είχαμε φτιάξει στην 5η δημοτικού.
Υπήρχαν γραμμένα τα ονόματα των συμμαθητών μου και πλάι τους τα γκολ που
είχαν πετύχει σε κάθε αγώνα, ενώ υπήρχε και ένας πίνακας με τη βαθμολογία των
δύο ομάδων. Τότε η νίκη έδινε ακόμα δύο βαθμούς και η ισοπαλία έναν.
Στην επόμενες σελίδες υπήρχαν και άλλα αντίστοιχα “πρωταθλήματα”, ενώ στη
μέση του τετραδίου υπήρχε γραμμένος ένας άλλος τίτλος: “Άλλα σχολεία”. Εκεί
είχα περάσει τα αποτελέσματα των αγώνων του δικού μας κόντρα στα υπόλοιπα
σχολεία της γειτονιάς. Υπήρχαν σελίδες με τα ονόματα των παιδιών του κάθε
σχολείου και πλάι σε αυτά το πόσο καλή μπάλα ήξερε κάθε παιδί και μια υποσημείωση
για το δυνατό του σημείο, σε ένα άτυπο σκάουτινγκ της εποχής. Συνέχισα να ξεφυλλίζω
το τετράδιο και έπεσα πάνω σε ακατάλυπτα συστήματα και σε σημειώσεις με τα
man-to-man κάθε αγώνα. Man-to-man που θεωρητικά έπρεπε να ακολουθήσουν
όλοι οι παίκτες της ομάδας.
Ήθελα να το ζήσω ξανά όλο αυτό. Για κλάσματα δευτερολέπτου φαντάστηκα πως
πήγαινα στο σταθερό μου να πάρω τηλέφωνο τον “Μπούμπη”, τον “Τσίλια” και
τον “Σαλάτα” για να τους δώσω ραντεβού στις 4 στην πλατεία. “Πάρτε και τον
“Ποντικό” και πείτε του να μην ξεχάσει να φέρει την μπάλα”…
Κάποτε παίρναμε μια μπάλα, μαζευόμασταν σε μια αλάνα, πλατεία, σχολείο και
παίζαμε ένα διπλό από το μεσημέρι, μέχρι να νυχτώσει. Αυτοί οι ποδοσφαιρικοί
“μαραθώνιοι” διέπονταν από κάμποσους κανόνες και είχαν αρκετά χαρακτηριστικά,
που τους καθιστούσαν μοναδικούς και τους θυμόμαστε ακόμα με νοσταλγία.
Το “γήπεδο” και η μπάλα
Τα βασικά μέρη που δίνονταν τα ποδοσφαιρικά ραντεβού ήταν προαύλια σχολείων,
πλατείες, δρόμοι, γήπεδα μπάσκετ και αλάνες. Τα γήπεδα 5×5 αποτελούσαν ακόμα
σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Το γεγονός ότι θα παίζαμε ποδόσφαιρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είχαμε και
μπάλα ποδοσφαίρου. Ποιος δεν έχει παίξει με πατημένο κουτάκι από αναψυκτικό
; Όχι, όμως, πατημένο όπως να ναι. Υπήρχε συγκεκριμένη τεχνική, ώστε το κουτάκι
να είναι κατάλληλο για ποδόσφαιρο. Έπρεπε να έχει πατηθεί εντελώς κάθετα και
να μην είναι στραβό, ώστε να μπορεί να τσουλάει και να αντέχει.Κάποιες φορές
και ειδικά τα καλοκαίρια όλο και κάποιο μπαλάκι του τένις ή κάποια μπάλα του
βόλεϊ θα είχε ξεμείνει από την οικογένεια κάποιου από την παραλία, με
αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται αισθητά το παιχνίδι μας.
Σαν εναλλακτική υπήρχαν και κάποιες μεγάλες μπάλες που πουλούσαν τα
περίπτερα της γειτονιάς και είχαν πάνω τα σήματα μεγάλων ομάδων, γνωστές
και ως “αερόμπαλες”, αφού από τη στιγμή που σούταρες, ο αέρας ήταν εκείνος
που αποφάσιζε την κατάληξή του σουτ.
Υπήρχαν και εκείνες οι ευλογημένες μέρες που η παρέα είχε στη διάθεση της
κάποια κανονική, ποδοσφαιρική μπάλα. Μία “Select”, μια “Mitre” ή κάποια που
είχε δέρμα τέλος πάντων. Τότε τα πράγματα σοβάρευαν. Η αδρεναλίνη χτυπούσε
κόκκινο και το παιχνίδι είχε την ένταση και το πάθος που θα ζήλευε και ένας
τελικός Champions League. Να παίζεις ποδόσφαιρο με μπάλα της οποίας έχουν
φύγει οι ραφές και περισσεύει η σκασμένη σαμπρέλα, αξία ανεκτίμητη.
Ο κάτοχος της μπάλας
Το παιδί που διέθετε την μπάλα ήταν για την παρέα ό,τι ο Πλατινί για την UEFA.
Μπορούσε σχεδόν να ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού από την αρχή και όχι
μόνο δεν έβρισκε αντιδράσεις από τους υπόλοιπους, αντιθέτως μάλιστα τον είχαμε
στα όπα όπα.
Αυτός όριζε την ώρα που θα ξεκινήσει, αλλά και θα τελειώσει το παιχνίδι και όλοι
μαζευόμασταν και το “διαλύαμε” με βάση το πρόγραμμά του. Αν μάλιστα τον
έφερνε ο πατέρας του, καλοπιάναμε και εκείνον, προκειμένου να αφήσει τον
φίλο μας να κάτσει περισσότερο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρακαλούσαμε
τον πατέρα να μας αφήσει την μπάλα με υποσχέσεις ότι θα την προσέχαμε σαν
τα μάτια μας και θα του την επιστρέφαμε σώα την επομένη.
Τα προνόμια του κατόχου της μπάλας πολλές φορές επεκτείνονταν στο να μπορεί
να διαλέξει τους συμπαίκτες του, ακόμα και αν δεν του χαμε κάνει ποτέ ξανά
αυτή τη χάρη, αφού στην πραγματικότητα ήταν τελείως άμπαλος.
Ο ορισμός του τέρματος
Στα γήπεδα που αγωνιζόμασταν μικροί είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν τέρματα.
Αν υπήρχαν, μάλλον δεν θα είχε και κανένα λόγο ύπαρξης το παρόν κείμενο.
Επομένως, πριν από κάθε αγώνα ορίζαμε νοητά το τέρμα. Τα κάθετα δοκάρια
μπορούσαν να οριστούν με διάφορους τρόπους. Με σχολικές τσάντες, με πέτρες,
με νοητά σημάδια από γκράφιτι σε κάποιο τείχο, με τις βάσεις από μπασκέτες,
με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Για να ναι ίσα τα τέρματα μετρούσαμε βηματάκια,
ενώ ήταν άπειρες οι φορές πριν από κάποιο, πέναλτι, κόρνερ ή φάουλ που
ο εκάστοτε τερματοφύλακας αναπροσάρμοζε τις διαστάσεις του τέρματός του.
Η μαγεία, όμως, είχε να κάνει με τον ορισμό του οριζόντιου δοκαριού.
Τις περισσότερες φορές το οριζόντιο δοκάρι ήταν μέχρι εκεί που έφτανε να
πηδήξει ο τερματοφύλακας. Όταν, λοιπόν, ο τερματοφύλακας “έτρωγε” κάποιο
γκολ με σουτ που πήγαινε ψηλά, ξεκινούσε καβγάς για το πού βρισκόταν το
οριζόντιο δοκάρι, συνοδευόμενος από ταυτόχρονα πηδηματάκια με τεντωμένα
χέρια από όλους μας για να δείξουμε ότι δεν φτάναμε το σημείο από το οποίο
πέρασε η μπάλα.
Πώς χωριζόμασταν σε ομάδες
Πριν μπουν τα “αριθμάκια” στη ζωή μας, είχαμε έναν πιο ευφάνταστο τρόπο για
να ορίζουμε τις ομάδες. Δυο παιδιά, συνήθως οι καλύτεροι παίκτες ή ο κάτοχος
της μπάλας, στεκόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλο και έκαναν “βηματάκια”
για να δουν ποιος θα διαλέξει πρώτος παίκτη.
Θυμάστε τι ήταν τα βηματάκια; Στεκόντουσαν τα δύο παιδιά, το ένα απέναντι
στο άλλο σε εύλογη απόσταση και έλεγαν εναλλάξ ονόματα ποδοσφαιρικών
ομάδων ή παικτών. Για κάθε συλλαβή της λέξης που έλεγαν έκαναν και ένα βήμα
προς τον “αντίπαλο”. Όποιος πατούσε πρώτος τον αντίπαλό του, είχε το bonus να
διαλέξει πρώτος παίκτη. Κι αν νομίζεις πώς τα “βηματάκια” ήταν κάτι τυχαίο,
είσαι γελασμένος. Υπήρχε τακτική, αφού χρησιμοποιούσαμε και πλαγιαστά
“βηματάκια” προκειμένου να μείνουμε μακριά από τον αντίπαλο, αν θεωρούσαμε
πως θα μας πατούσε πρώτος.
Αφού έβγαινε ο νικητής της παραπάνω διαδικασίας, συνήθως επέλεγε τον καλύτερο
παίκτη ή αυτόν που ξέραμε πως θα κάτσει τερματοφύλακας σε όλο τον αγώνα
χωρίς να γκρινιάξει και χωρίς να ζητήσει να παίξει καθόλου μέσα.
Όσον αφορά τον τερματοφύλακα, αν δεν υπήρχε κάποιος που θα καθόταν με την
θέλησή του -πράγμα σπάνιο- τότε μπαίναμε όλοι τέρμα μέχρι να φάμε ένα γκολ.
Επειδή, κάποιοι το έτρωγαν επίτηδες για να ξαναμπούν γρήγορα μέσα, βάζαμε
άλλους κανόνες όπως “φάμε-βάλουμε δύο” ή χρονομετρούσαμε τη θητεία του
καθενός στο τέρμα.
Αν ο αριθμός των παιδιών ήταν μονός, η ομάδα με το πιο αδύναμο “ρόστερ”
έπαιρνε τον παίκτη παραπάνω.
Όταν χάναμε την μπάλα
Πόσες φόρμες και σορτσάκια έχουν σκιστεί στην προσπάθεια μας να φτάσουμε
με τα πόδια την μπάλα που είχε καρφωθεί κάτω από κάποιο αυτοκίνητο ή είχε
μπει σε κάποιο χώρο που έπρεπε να πηδήξουμε ένα συρματόπλεγμα; Πόσες
κλωτσιές έχουμε ρίξει ομαδικά στους κορμούς δέντρων για να πέσει η μπάλα
που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω
γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ:
που είχε σφηνώσει σε κάποιο κλαδί; Τις περισσότερες φορές τα παραπάνω
γινόντουσαν ενώ φωνάζαμε εν χορώ:
“πού ναι η μπάλα, οέο πού ναι η μπάλα”.
Επίσης, άπειρες ήταν οι φορές που η μπάλα πήγαινε σε συγκεκριμένο μπαλκόνι
ή έσπαγε τα ποτήρια στα τραπέζια συγκεκριμένης κάθε φορά καφετέριας και
εμείς παρακαλάγαμε τον ιδιοκτήτη να μας την δώσει πίσω και υποσχόμασταν
για χιλιοστή φορά πως η συγκεκριμένη ήταν η τελευταία που συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Το λεξικό του ποδοσφαίρου
Υπήρχαν μια σειρά από φράσεις και λέξεις που λέγαμε όσοι παίζαμε μπάλα που
δεν καταλάβαινε κανείς πλην των συμμετεχόντων.
Φυσικό εμπόδιο: Την συγκεκριμένη φράση την αναφέραμε όταν παίζαμε
ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και η μπάλα έπεφτε σε κάποιον διερχόμενο.
Λέγοντας “φυσικό εμπόδιο” εννοούσαμε πως το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά,
αφού το να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.
Περίπτερο/καφενείο: ‘Ετσι αποκαλούσαμε τον παίκτη που ελλείψει offside άραζε
στην άμυνα του αντιπάλου και δεν το κουνούσε αν δεν ερχόταν η μπάλα στα
πόδια του. Προφανώς, το “καφενείο” δεν γυρνούσε ποτέ στην άμυνα.
Παγκότερμα/μπακότερμα: Όχι, δεν είναι ανακάλυψη του Νόιερ. “Παγκότερμα”
είχαμε συνήθως όταν στο τέρμα καθόταν κάποιος πολύ καλός παίκτης ή κάποιος
που βαριόταν να κάτσει τέρμα. Επομένως όταν η ομάδα του ήταν στην επίθεση
έβγαινε και αυτός μπροστά, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιδιότητα του
τερματοφύλακα.
Γκελάκια/αγγελάκια/ποδαράκια: Με αυτή τη λέξη εννοούσαμε τα χτυπήματα
που μπορούσε να κάνει κάποιος με την μπάλα χωρίς να πέσει εκείνη στο έδαφος.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε διαγωνισμό για το ποιος έκανε τα περισσότερα.
Καραβολίδα: Το πάρα πολύ δυνατό σουτ. Υπήρχε μάλιστα ο άγραφος κανόνας
σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονταν οι “καραβολίδες” από κοντά, κυρίως
μετά από απαίτηση του άτυχου που τον έβαζαν πάντα τέρμα. Παραβίαση του
συγκεκριμένου κανόνα ήταν λόγος για καβγά.
Ξερόμυτο: Το πολύ δυνατό σουτ που γινόταν με την μύτη του παπουτσιού.
Μπεκάτσα/τσαρούχι/στα περιστέρια: Το πολύ άστοχο σουτ που δεν έβρισκε
στόχο και θεωρητικά πήγαινε στα πουλιά.
Οι κανόνες
Το γεγονός ότι παίζαμε ποδόσφαιρο, δεν σημαίνει πως οι κανόνες ήταν δεδομένοι.
Προφανώς δεν υπήρχε offside, ενώ ένα ξακαθάρισμα που κάναμε από την αρχή του
ματς ήταν το αν θα παίζαμε με “τους παλιούς ή με τους καινούργιους κανόνες”.
Το γεγονός ότι στην προηγούμενη πρόταση χρησιμοποιούσαμε πληθυντικό δεν είχε
απολύτως κανένα νόημα, αφού στην ουσία ο μοναδικός κανόνας που άλλαζε
ήταν το “έμμεσο”.
Σύμφωνα με τους παλιούς κανόνες, μπορούσαμε να γυρίσουμε την μπάλα στον
τερματοφύλακα και εκείνος να την πιάσει με τα χέρια, χωρίς να καταλογιστεί έμμεσο. Ενώ, με βάση τους καινούργιους, δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Δεν μετράνε οι σπόντες: Ο συγκεκριμένος κανόνας έβρισκε εφαρμογή σε
γήπεδα που περιλάμβαναν τείχους, όπως τα προαύλια σχολείων. Με αυτό τον
κανόνα ξεκαθαρίζαμε το κατά πόσο θα μπορούσαμε να ντριμπλάρουμε κάνοντας
σπόντες με τον τοίχο.
Στα τρία κόρνερ πέναλτι: Αυτός ο κανόνας αφορούσε τα μονά και συνέβαινε αυτό
ακριβώς που περιγράφει. Όταν μια ομάδα έβγαζε την μπάλα τρεις φορές άουτ,
οι αντίπαλοι χτυπούσαν πέναλτι.
“Αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή”: Η ατάκα αυτή λειτουργούσε ως κανόνας
πάνω από τους κανόνες. Αν για παράδειγμα δεν είχαμε ξεκαθαρίσει από την αρχή
αν θα παίζαμε π.χ. με σπόντα ή χωρίς, μόλις κάποιος έλεγε αυτή την ατάκα έθετε
θέμα για τους κανόνες του παιχνιδιού από εκείνη τη στιγμή και μετά. Συνήθως
ήταν λόγος για να ξεσπάσει σύρραξη στο γήπεδο.
Η “φάση”
Η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί την πιο “δημιουργική ασάφεια” του ποδοσφαίρου
των παιδικών μας χρόνων. Όταν το παιχνίδι έφτανε χρονικά προς την λήξη του, η
ομάδα που καιγόταν να ισοφαρίσει ή να πλησιάσει στο σκορ άρχιζε να φωνάζει
“φάση”. Λέγοντας “φάση” στην ουσία εννοούσε πως έπρεπε να γίνει ακόμα μια
φάση πριν να ολοκληρωθεί το παιχνίδι. Ποτέ, όμως, δεν είχε διευκρινιστεί με
σαφήνεια αν η φάση τελείωνε όταν η μπάλα έβγαινε άουτ, πλάγιο, γινόταν φάουλ
ή έμπαινε γκολ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές η “φάση” να πλησιάζει
σε διάρκεια ολόκληρο το μέχρι τότε παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της “φάσης” έχουν
μπει τα πιο επικά γκολ, έχουν γίνει οι πιο εντυπωσιακοί πανηγυρισμοί και έχει
πέσει το περισσότερο ξύλο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της “αλάνας”.
Τα παιχνίδια
Πέρα από το κλασικό “διπλό” υπήρχε μια σειρά ποδοσφαιρικών παιχνιδιών που
παίζαμε είτε για “ζέσταμα” είτε γιατί δεν μαζευόμασταν ο απαραίτητος αριθμός
ατόμων για “διπλό’.
Πασούλες και σουτ: Μέχρι να μαζευτούμε για να αποφασίσουμε τι θα παίξουμε,
όσοι είχαν πάει νωρίτερα στο “γήπεδο” έκαναν πάσες και σούταραν στον
τερματοφύλακα. Τόσο απλό!
Μονό ή μονάκι: Στο μονό συνήθως συμμετείχαν 3 ή 5 άτομα. Ένας εναντίον
ενός ή δύο εναντίον δύο και ένας τερματοφύλακας. Το παιχνίδι ξεκινούσε με τον
τερματοφύλακα να έχει γυρισμένη την πλάτη προς τους παίκτες και να τους πετάει
την μπάλα στα τυφλά για λόγους αξιοκρατίας. Στο μονό έβρισκε εφαρμογή ο
κανόνας “στα τρία κόρνερ πέναλτι”.
Ένας άλλος κανόνας που ίσχυε στο μονό ήταν πως για να μετρήσει ένα γκολ θα
έπρεπε η μια ομάδα να έχει περάσει τουλάχιστον έναν από τους αντιπάλους.
Ο μοναδικός τρόπος για να μετρήσει το γκολ χωρίς να περάσεις τον αντίπαλό σου
ήταν να βάλεις γκολ απευθείας από την επαναφορά του τερματοφύλακα, χωρίς
εκείνη να έχει προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος.
Πρωταθληματάκια: Όταν υπήρχαν πολλά άτομα, αλλά βαριόμασταν να παίξουμε
διπλό, χωριζόμασταν σε ομάδες των δύο ατόμων και παίζαμε knock-out μονάκια,
μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής.
Γερμανικό/άγια: Για το παιχνίδι αυτό χρειαζόταν ένας τερματοφύλακας και δύο
έως τέσσερις παίκτες (παραπάνω δεν ήταν βολικό). Σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε
να σκοράρεις μετά από πάσα χωρίς η μπάλα να πέσει στο έδαφος. Ανάλογα με
τον τρόπο που θα έβαζες το γκολ έπαιρνες και πόντους. Για απλό σουτ έπαιρνες
έναν πόντο, για κεφαλιά δύο, για ψαλιδάκι -λέμε τώρα- πέντε.
Ο κ. Πάνος Δημητρίου στην Ώρα Ασφάλισης
Τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Generali κ. Πάνο Δημητρίου θα φιλοξενήσει η εκπομπή «Ώρα Ασφάλισης»που θα προβληθεί την Πέμπτη 14/5.Με τον κ. Δημητρίου οι συντελεστές της εκπομπής θα συζητήσουν για την πορεία της Generali Hellas, την σημαντική άνοδο όλων των μεγεθών που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αλλά και τις πρωτοβουλίες της για τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές. Επίσης θα εξετασθούν όλα τα επίκαιρα θέματα της ασφαλιστικής αγοράς με έμφαση στις προκλήσεις που δημιουργεί στις ασφαλιστικές εταιρείες η οδηγία Solvency II. Επισημαίνεται ότι ο κ. Πάνος Δημητρίου είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος και πρόεδρος της Επιτροπής Solvency II και Οικονομικών της ΕΑΕΕ.Η «Ώρα Ασφάλισης» είναι η μοναδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης που ασχολείται με τα θέματα της δημόσιας και της ιδιωτικής ασφάλισης.Συντονιστείτε με την «Ώρα Ασφάλισης»:
- Κάθε Πέμπτη στις 20:00 και κάθε Κυριακή στις 18:30 σε επανάληψη στο Extra Channel
- Κάθε Παρασκευή στις 18.00 στη Θεσσαλονίκη στο τηλεοπτικό κανάλι Extra
- Κάθε Κυριακή στις 18.30 στην Δυτική Ελλάδα στο τηλεοπτικό κανάλι ΝΕΤ Πελοποννήσου.
Ο Ευάγγελος Σπύρου, ο Κώστας Μπερτσιάς, και η δημοσιογραφική ομάδα του nextdeal.gr και του«Ασφαλιστικού ΝΑΙ» με τον Λάμπρο Καραγεώργο, τον Κωστή Σπύρου και τους υπόλοιπους συνεργάτες, παρουσιάζουν επίκαιρα και χρηστικά θέματα της κοινωνικής και ιδιωτικής ασφάλισης.Στείλτε ερωτήσεις, απορίες, καταγγελίες, προτάσεις, απόψεις, γνώμες στο [email protected] και στο [email protected].
ΕΠΙΣΤΟΛΗ – ΚΟΛΑΦΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ! ΟΜΑΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ !!!
Κύριοι, Διάβασα με προσοχή την όντως εξαιρετικά εμπεριστατωμένη έκδοση της ΤτΕ, για την πραγματικά «ιστορική» περίοδο που διανύσαμε την παρελθούσα 7ετία. Οι καχύποπτοι ίσως την συνδυάσουν με τον ενδεχόμενο καταλογισμό ευθυνών για τα όσα διεπράχθησαν κατά το χρονικό διάστημα της θητείας του απελθόντος Διοικητού, οι πιο κακεντρεχείς ίσως το αποδώσουν στην…. μη ανανέωση της θητείας του.Επειδή θα ήταν άσκοπο και αδιάφορο για τον αναγνώστη να διαβάσει επί μακρόν αναλύσεις ενός απλού πολίτη όπως εγώ, επιθυμώ να υποβάλλω 5 ερωτήσεις προς την Διοίκηση της ΤτΕ δημοσία, και να λάβω και απάντηση με τον ίδιο τρόπο, αν είναι δυνατόν.Μέρος 1ο : Το κούρεμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Στην σελίδα 107, στο Κεφ. 6.3.1, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:«……Όμως, το καθαρό όφελος από την αναδιάρθρωση του χρέους μετριάστηκε σημαντικά, κυρίως λόγω: ………γ) του γεγονότος ότι η μείωση της αξίας των ομολόγων που διακρατούσαν τα ασφαλιστικά ταμεία ή άλλοι φορείς (ύψους 16,2 δισεκ. Ευρώ), δεν οδήγησε σε μείωση του χρέους, επειδή επρόκειτο για ενδοκυβερνητικό χρέος».
Ομολογώ ότι το πρώτο μου «συναίσθημα», ήταν –ας μου επιτραπεί η γλαφυρότητα- σαν να είχα δεχθεί μια γροθιά στο στομάχι! Ισως λόγω του γεγονότος ότι εγώ προσωπικά, «μοιραία τη τύχει» έχω ασχοληθεί επιστημονικά ως Δικηγόρος-Οικονομολόγος με το θέμα των Ασφαλιστικών Ταμείων, ήδη από το 2004, πότε συμμετέχοντας σε επιτροπές (του ρηξικέλευθου Αρκά πρώην Γ.Γ.Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δημ. Κωστόπουλου), πότε ως Σύμβουλος Υπουργού (της χαλκέντερης κ. Φάνης Πετραλιά) και κυρίως ως Δ/νων Σύμβουλος της ΑΕΔΑΚ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ (που κατά τα πρόσφατα λεγόμενα του κ. Αντιπροέδρου της κυβερνήσεως κ. Βενιζέλου,κατάφερε να επιτύχει την πλήρη αποκατάσταση της ζημίας των επενδύσεων μέσω Α/Κ των Ασφαλιστικών Ταμείων μετά το PSI (εκπομπήMEGA Σαββατοκύριακο, Κυριακή 4 Μαίου 2014,μετά το 18ο λεπτό).Φυσικά, δεν μου προξενεί καμία εντύπωση, η ψυχρότητα και ας μου επιτραπεί να πώ ο «τελεσιγραφικός» τόνος με τον οποίο περιγράφεται ο αναίτιος και παντελώς ατελέσφορος αποδεκατισμός της περιουσίας εκατομμυρίων Ελλήνων, χωρίς, όπως με λακωνική κομψότητα αποκαλύπτεται, να αποφέρει ΟΥΔΕΝ στην απομείωση του χρέους!«Τζάμπα» λοιπόν, η περιουσιακή σφαγή; «Τζάμπα» η «φτωχοποίηση», η ερήμωση, ο εκμηδενισμός Ταμείων Κυρίας κι Επικουρικής Ασφαλίσεως, (τα οποία ειρήσθω έν παρόδω, από 1ης Ιουλίου 2014 ΔΕΝ θα έχουν πλέον ούτε τους θεσμοθετημένους από δεκαετίες κοινωνικούς πόρους για να επιβιώσουν!), Νοσοκομείων, Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, Κληροδοτημάτων, κλπ);Απευθύνω λοιπόν τα κάτωθι ερωτήματα στην ΤτΕ:1. Το ότι «το Χρέος των Ταμείων ήταν ενδοκυβερνητικό» και άρα αποκλειόταν να αποτελέσει μέρος της συμφωνίας του PSI ήταν γνωστό εκ των προτέρων ή το μάθατε αργότερα;2. Εφ’ όσον το ξέρατε εκ των προτέρων, γιατί δεν αρνηθήκατε -κατά το (μέγιστο) μέρος που εσείς διαχειριζόσασθαν- να συμπεριληφθεί; Εσείς συμμετείχατε εξ αρχής ex officio με τις διαπραγματεύσεις με το IIF και την Τρόικα. Γιατί δεν καταστήσατε σαφές ότι η όποια ένταξη των κεφαλαίων των Ταμείων στο PSI ήταν πέρα από αυταπόδεικτα καταστροφική καιΠΑΝΤΕΛΩΣ ΜΑΤΑΙΗ, αφού δεν θα επετυγχάνετο η μείωση του Χρέους;3. Αν υποθέσουμε ότι εσείς δεν είχατε ως Κεντρική Τράπεζα την σχετική «πολιτική» αρμοδιότητα: Από όσο αντελήφθην από όλο το «Ιστορικό της Μεγάλης Κρίσεως»- εσείς διαρρηγνύετε τα ιμάτια σας per mare per terraότι είχατε εγκαίρως ενημερώσει για την καταστροφή που έρχεται τους πάντες, ήδη από το 2004 καιπάντως εντονότατα κατά το 2008-9.Γιατί δεν φροντίσατε, έχοντας την ευθύνη διαχείρισης του «Κοινού Κεφαλαίου», στο οποίο υποχρεωτικά επενδύονται τα διαθέσιμα (πλεονάζοντα) κεφάλαια των Ασφαλιστικών Ταμείων (α.ν. 1611/1950, ν.2216/1994, ν.3586/2007 και εσχάτως 3863/2010)σύμφωνα με το ν.2469/1997, άρθρο 15 παρ.11 υποπαρ.γ’, δηλ. άμεσα και αποκλειστικά σε τίτλους του ελληνικού Δημοσίου, (δηλ. ομόλογα κι Εντοκα Γραμμάτια Ελληνικού Δημοσίου), να επιλέξετε, να τοποθετηθούν υπαλλακτικά, ήδη πρίν το 2010 ή έστω και κατά τη διάρκεια της κρίσεως, αφού εσείς ΞΕΡΑΤΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, σε έντοκα γραμμάτια, ώστε να μην υποστούν τα Ταμεία το ανώφελο «κούρεμα»; 4. Αφού έγινε το PSI, γιατί δεν σπεύσατε, αφού είχατε όλη τη αρμοδιότητα ΚΑΙ υποχρέωση, ως διαχειριστές εκ του Νόμου ενός τεράστιου Πλούτου, που σας τον εμπιστεύθηκε η Πολιτεία διαχρονικά, ακριβώς διότι «είχατε» το τεκμήριο της «Χρηστής και Συντηρητικής Διαχείρισης», να κάνετε, αυτό που κάναμε εμείς, η εταιρεία ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών, επιτυγχάνοντας αποδόσεις άνω του 120%, όπως παραδέχθηκε και ο κ. Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Βενιζέλος;5. Μετά το PSI, βρεθήκατε να έχετε υπό διαχείριση στο «Κοινό Κεφάλαιο» σειρά νέων «χρηματοπιστωτικών» στοιχείων, ήτοι, ομόλογα EFSF κατά 15%, (Σαφέστατα μη υπαγόμενα στην περιγραφή «Τίτλοι Ελληνικού Δημοσίου») νέα ΟΕΔ ΒΡ. Δικαίου 31,5% και το warrant (μικρής δυνατότητας αξιοποιήσεως).Γιατί, αφού ως ΤτΕ διενεργούσατε «απαρέγκλιτα» αυτά που απαιτούσε ο Ν.2469/97, ΔΗΛΑΔΗ «ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ» ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, γιατί δεν σπεύσατε να ρευστοποιήσετε τα ΕFSF και να αγοράζατε νέους τίτλους ΟΕΔ που εκείνη την εποχή, κι αφού πιά είχε εκλεγεί «σταθερή» κυβέρνηση, κι αφού τα νέα ΟΕΔ είχαν ΜΗΔΑΜΙΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ, λόγω των ρητρών Βρετανικού Δικαίου, ήσαν σε εξευτελιστική αγοραία αξία περί το 15-25%; Στο κάτω κάτω της γραφής, το Νόμο θα εφαρμόζατε και πάλι: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΑΤΕ; ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΤΕ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, δεν θα τα είχατε διαχειρισθεί κερδοφόρα;Πάντως, με αυτή την πραγματικά εμπεριστατωμένη έκθεση που δημοσιεύσατε, υπάρχει αρκετό υλικό για τον προσεκτικό αναγνώστη, ώστε να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα….Μετά τιμής Γ.Κυριακόπουλος Πρώην Δ/νων Σύμβουλος ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών, 2009-2013 Δικηγόρος Ζημιωθέντων Ομολογιούχων KYROS LAW OFFICES
Γιατί πρέπει να κινείστε για δύο λεπτά κάθε μία ώρα
BY ADMIN
Όλοι γνωρίζουν ότι η καθιστική ζωή επιφέρει δυσάρεστες συνέπειες στην υγεία. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι ο χρόνος τους είναι τόσο περιορισμένος, που δε μπορούν να διαθέσουν μερικές ώρες την εβδομάδα για να γυμνάζονται.Σύμφωνα με μια νέα έρευνα όμως, ακόμη και δύο λεπτά την ώρα αρκούν για να προσφέρει κανείς ευεργετικά οφέλη στην υγεία του οργανισμού του.Μια ομάδα επιστημόνων από το πανεπιστήμιο της Γιούτα στις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι αν κανείς αφιερώσει δύο λεπτά κίνησης κάθε μία ώρα, αντί να κάθεται, μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του να… ζήσει περισσότερο.Οι ερευνητές βρήκαν, ότι αν κανείς παραμένει δραστήριος για δύο λεπτά κάθε μία ώρα, αντί να παραμένει ξαπλωμένος σε ένα καναπέ ή καθιστός πίσω από ένα γραφείο, μπορεί να μειώσει κατά ένα τρίτο τον κίνδυνο θανάτου.Μάλιστα, όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, για τους ανθρώπους που υποφέρουν από χρόνια νεφρική νόσο, η αλλαγή αυτή στην καθημερινότητά τους μειώνει τον κίνδυνο θανάτου κατά 41%.Για τις ανάγκες της μελέτης τους, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στατιστικές τεχνικές για να εξετάσει την επίδραση της «αντικατάστασης της καθιστικής συμπεριφοράς με διαφορετικά επίπεδα δραστηριότητας» όπως αναφέρει δημοσίευμα της MailOnline.Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, αυτό που διαπίστωσαν ήταν ότι όταν επιλέγει κανείς να παραμένει όρθιος αντί να κάθεται για δύο λεπτά κάθε ώρα δεν υπάρχει κάποιο όφελος. Ωστόσο, η αντικατάσταση του καθισιού με ελαφριάς έντασης ασκήσεις (π.χ. περπάτημα ή δουλειές του σπιτιού) είχαν σημαντική επίδραση στον οργανισμό.«Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι συναρπαστικά, γιατί αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι ελαφριές ασκήσεις σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα θνησιμότητας» σχολίασε ο επικεφαλής της έρευνας, καθηγητής Srinivasan Beddhu.«Βασιζόμενοι στα αποτελέσματα της έρευνάς μας, συνιστούμε την προσθήκη ελαφριών δραστηριοτήτων (περπάτημα) για δύο λεπτά κάθε ώρα, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες δραστηριότητες της καθημερινότητας ενός ατόμου, στις οποίες πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και 2,5 ώρες μέτριας έντασης γυμναστικής την εβδομάδα» πρόσθεσε ο ίδιος.Τα συμπεράσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό της Αμερικανικής Ένωσης Νεφρολογίας, Clinical Journal.
Malavakis’farm στο οροπέδιο
Μινεττα
Oι φίλοι και οι φιλίες – ότι πρέπει να ξέρεις
Φίλος, φιλία∙ από το φιλώ που θα πει ‘αγαπώ’.Όμως, οι φιλίες δεν είναι όλες ίδιες, δηλαδή η ποιότητα και το βάθος της σχέσης ποικίλλει σημαντικά σε κάθε περίπτωση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά θεωρούμε ότι έχουμε πολλούς, και μάλιστα καλούς φίλους. Αλλά η ποιότητα και το βάθος μιας σχέσης δοκιμάζεται στις δυσκολίες, όπως «ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται», γιατί στη μπουνάτσα κι ένα παιδί μπορεί να κρατήσει το πηδάλιο ίσια. Στις χαρές, τις γιορτές και τα γλέντια μπορούμε να περνάμε καλά με πάρα πολλούς. Στις λύπες και τα ζόρια όμως, λίγοι θα αντέξουν να είναι μαζί μας∙ να είναι πραγματικά μαζί μας, με την ψυχή τους. Ή ακόμη και σε πιο προσωπικές εκ βαθέων εξομολογήσεις, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι «φίλοι» το ίδιο.
Κάνουμε φίλους στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, και μάλιστα συχνά καλούς και διαχρονικούς. Άλλοτε πάλι, συνδεόμαστε με κάποιους ανθρώπους λόγω κάποιας πρόσκαιρης αλλά έντονης κοινής εμπειρίας, μιας συγκυρίας δηλαδή. Αλλά είναι και περιπτώσεις, που απλώς «κολλάμε» με κάποιους ανθρώπους όχι τόσο λόγω των εξωτερικών συνθηκών, αλλά κυρίως λόγω ενός βαθύτερου συνδέσμου που μας ενώνει, ένα είδος πνευματικού συντονισμού.
Συνάντηση Φίλων – Max Ernst – 1922
Έτσι, μια σχέση που ξεκινά σε μικρή ηλικία έχει αρκετές πιθανότητες να ‘δέσει’. Μπορεί όμως να διατηρώ επαφή με έναν φίλο από τα μικράτα μου, συχνά όχι τόσο επειδή μπορώ να μοιράζομαι τα εσώψυχά μου, τις ιδέες και αντιλήψεις μου σε παρόντα χρόνο, αλλά επειδή έχω ήδη μοιραστεί τα παλιά και κοινά μας βιώματα σε παρελθόντα χρόνο, σε μια ηλικία τρυφερή και καθοριστική στο ‘χτίσιμο’ της προσωπικότητάς μου. Αυτό το στοιχείο μπορεί να μας δένει μέχρι και σήμερα, και παρότι ίσως αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση δεν έχει ιδιαίτερο βάθος και πλάτος, ο δεσμός κρατιέται χάρη στο συνήθως έντονο συναισθηματικό στοιχείο της μικρής ηλικίας. Μια τέτοια σχέση θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει ιστορική φιλία.Άλλοτε πάλι, μέσα από κάποια κοινή εμπειρία, συγκυρία, κ.τ.λ., μπορεί να γνωρίσω έναν άνθρωπο με τον οποίο αναπτύσσω ιδιαίτερη επαφή κάποια συγκεκριμένη περίοδο, π.χ. στο στρατό, στη δουλειά, σε μια ομάδα/παρέα/σύλλογο/κόμμα/δραστηριότητα, κ.τ.λ. Αναλόγως τις συνθήκες, μπορεί με κάποιον να δεθώ όσο κρατάει αυτή η κοινή και πρόσκαιρη εμπειρία, και μάλιστα να δεθώ ουσιαστικά στο κοινό κομμάτι που μοιραζόμαστε στην ίδια συγκυρία, αλλά μόλις οι συνθήκες αλλάξουν, ή η συγκυρία εκλείψει, σταδιακά ατονεί ή και παύει απότομα η επαφή μας∙ «Χαθήκαμε. Τί να κάνει αυτή η ψυχή!» Αυτή την περίπτωση θα την έλεγα συγκυριακή φιλία.
Hanna Pauli – Φίλοι – (1900-1907)
Μια άλλλη ξεχωριστή περίπτωση, ανεξαρτήτως συγκυριών, συνθηκών, κοινών βιωμάτων, κ.τ.λ. είναι να νιώσω εξαρχής ότι με κάποιον άνθρωπο κάτι βαθύτερο και πιο στέρεο με δένει μαζί του. Είναι ένα αίσθημα που έχεις, σπάνια βέβαια, σαν να τον ήξερες χρόνια. Μια τέτοια σχέση μπορεί να χαρακτηριστεί καρδιακή φιλία, με την έννοια ότι δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά σε συναισθηματικούς (ή και συγκινησιακούς) δεσμούς –ιστορική φιλία-, ούτε σε κάποια κοινή και προσωρινή εμπειρία/συγκυρία, αλλά σε απευθείας σχέση προσώπων ανεξαρτήτως εξωτερικών παραγόντων. Για παράδειγμα, ένας γείτονας, ένας φίλος φίλου, κ.τ.λ., μπορεί να καταλήξει να γίνει απ’ τους καλύτερούς μου καρδιακούς φίλους, ανάμεσα σε τόσους και τόσους γείτονες και φίλους φίλων με τους οποίους έχουν διασταυρωθεί κατά καιρούς οι δρόμοι μας.Εννοείται ότι μια ιστορική ή μια συγκυριακή σχέση μπορούν να εξελιχθούν σε καρδιακή, αλλά αυτό μάλλον σπανίζει.
2 φίλες – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας 1959
Πρακτικά, κάθε σχέση οφείλεται σε κάποιες εξωτερικές συνθήκες, αλλά η καρδιακή σχέση πάει παραπέρα, ενώ μια ιστορική ή συγκυριακή σχέση συνήθως είναι περιορισμένες στις εξωτερικές συνθήκες που τις γέννησαν, και το παραπέρα συχνά εξαντλείται σε πρακτικά καθημερινά ζητήματα χωρίς εσώτερο βάθος και προσωπικό στίγμα. Εννοείται βέβαια ότι, δεν αναζητούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια πράγματα από τους φίλους τους, ούτε ορίζουν τη φιλία με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια κριτήρια. Άλλοι ικανοποιούνται με λιγότερα, άλλοι θέλουν περισσότερα∙ κάποιοι αρκούνται στην καθημερινή παρέα κάποιων φίλων, κάποιοι άλλοι ξεχωρίζουν επιλεκτικά τα άτομα με τα οποία επιδιώκουν να βρίσκονται συχνότερα. Είναι νομίζω πάντως καλό, να γνωρίζουμε την ποιότητα και τον βαθμό σχέσης που μπορούμε να αναπτύξουμε με τους ανθρώπους, γιατί έτσι προστατευόμαστε από πιθανές απογοητεύσεις, για τις οποίες μπορεί να μην φταίει ο «φίλος», αλλά εμείς που περιμέναμε παραπάνω «επιδόσεις» από αυτόν, γεγονός που ενδέχεται να μας οδηγήσει στην πικρία και το αίσθημα «προδοσίας», ενώ στην ουσία μάλλον έχουμε φανεί άδικοι απέναντι στους άλλους. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια, ούτε μπορεί ο καθένας να μοιραστεί τα πάντα με τον καθένα.Τέλος, ένα 4ο είδος «φιλίας» θα μπορούσε να είναι η εικονική φιλία που τελευταίως αρχίζει να εδραιώνεται με τα (αντι)κοινωνικά δίκτυα, όπου φίλος = φάτσα (face+book) και όχι φίλος = αγαπητός. Δεν είναι βέβαια το ίδιο το κοινωνικό δίκτυο που φταίει ως μέσο, αλλά η ελαφρότητα των χρηστών στην εφαρμογή του, που δεν συνειδητοποιούν ότι κάνοντας «συλλογή φίλων», βάζουν το λιθαράκι τους για την αργή αλλά σταθερή μετάλλαξη και διαστρέβλωση του όρου φίλος στην πραγματική ζωή. Δεν είμαι σίγουρος ότι σε 20 χρόνια από σήμερα ο όρος φίλος θα έχει την ίδια έννοια. Ήδη από την αρχαιότητα έχει αλλάξει πολύ. Οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και φυσικές. Οι διαστρεβλώσεις όμως είναι άλλο πράγμα. Και αν διαστρεβλώνονται οι έννοιες, επηρεάζεται προοδευτικά η σκέψη και η αντίληψη, άρα και η επικοινωνία μεταξύ μας. Πάντως, δεν είναι απίθανο κιόλας να προκύψει και μια καρδιακή σχέση μέσα από τέτοια δίκτυα, αλλά ως εξαίρεση μάλλον παρά ως κανόνας, όπως οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται την εποχή χωρίς ίντερνετ, το θεσμό του Pen Pal, όπου αλληλογραφούσες με πολλούς αλλά με ελάχιστους είχες κάτι βαθύτερο και πιο προσωπικό να πεις πέρα από τα καθημερινά, λίγο πολύ κοινά σε όλους. Βασίλης Μούσκουρης (Μουσικός, μεταφραστής) http://antikleidi.com/author/mouskouris/by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Μέσα στην τεχνολογία
Bloomberg: Κι αν η Apple πλήρωνε τα χρέη της Ελλάδας;
O διευθύνων σύμβουλος της Apple Τιμ Κουκ, σκεπτικός. Το Bloomberg προτείνει στην εταιρεία του καθώς και σε άλλες τέσσερις να σπεύσουν να ξεπληρώσουν αυτές, με τα τεράστια διαθέσιμα που έχουν, τα χρέη της ΕλλάδαςΠηγή: AP Photo
Μια ανατρεπτική ιδέα για την επίλυση του ελληνικού οικονομικού γρίφου ανέπτυξε ο Λεονίντ Μπερσίντσκι σε μια ανάλυσή του για το πρακτορείο Bloomberg, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι μεγάλοι αμερικανικοί επιχειρηματικοί όμιλοι με τα τεράστια αποθεματικά σε ρευστό που έχουν συσσωρεύσει, μπορούν να πληρώσουν τους πιστωτές της Ελλάδας και το όφελος να είναι τριπλό: γι’ αυτούς τους ίδιους, για την Ελλάδα και για τους πιστωτές της. Το μόνο αίτημα που θα είχαν οι αμερικανικοί κολοσσοί από την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να της μεταβιβάσουν τα δισ. που της… λείπουν θα ήταν ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς!
Ο Μπερσίντσκι αναφέρει, βέβαια, ότι το 2012 είχε προταθεί μεταξύ σοβαρού κι αστείου στον διευθύνοντα σύμβουλο της Apple Τιμ Κουκ σε κάποια δημόσια ομιλία του να «εξαγοράσει την Ελλάδα». Ο Κουκ είχε απαντήσει αμήχανα ότι «η Apple μελετά πολλές επενδυτικές, αλλά όχι αυτή». Ο συντάκτης του Bloomberg σημειώνει στη συνέχεια ότι «ασφαλώς ολόκληρες χώρες δεν μπορούν να πωληθούν με επιτυχία ούτε στα μυθιστορήματα» και αναφέρει την αποτυχημένη απόπειρα εξαγοράς ενός μικρού ασιατικού βασιλείου, που είχε περιγράψει το 1999 στη νουβέλα του «The Business» ο σκοτσέζος συγγραφέας Ιαν Μπανκς.
«Αραχνιάζουν» 1,73 τρισ. δολ.
«Αυτά δεν γίνονται ούτε στα μυθιστορήματα, όταν πρόκειται για μια σκοτεινή μοναρχία στα Ιμαλάια, όχι όταν πρόκειται για μια παλαιά δημοκρατία όπως η Ελλάδα», ξεκαθαρίζει ο Μπερσίντσκι. Στη συνέχεια, όμως, αναλύει την ιδέα του, η οποία εδράζεται στο ότι, σύμφωνα με τις Moody’s Investors Services, οι αμερικανικές επιχειρήσεις που δεν δραστηριοποιούνται στον χρηματοοικονομικό τομέα, διαθέτουν σήμερα ρευστότητα που φθάνει συνολικά στα 1,73 τρισ. δολάρια (αυξημένη κατά 4% συγκριτικά με πέρυσι).
Εξ αυτών οι 50 μεγαλύτερες επιχειρήσεις διαθέτουν ρευστότητα που υπολογίζεται στα 1,1 τρισ. δολάρια. Και μόνον οι Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco έχουν αποθεματικά που φθάνουν τα 439 δισ. δολάρια.
Τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά οι εταιρείες τα έχουν εκτός αμερικανικής επικράτειας, διότι αν τα εισήγαγαν στις ΗΠΑ θα έπρεπε να καταβάλουν στην αμερικανική κυβέρνηση φόρο 35%. Να τα ξοδέψουν είναι αδύνατο, ενώ να τα επιστρέψουν στους μετόχους τους – σε αυτούς που υποτίθεται ότι με τόση στοργή φροντίζουν… – «θα ήταν οδυνηρό», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Λεονίντ Μπερσίντσκι.
Γιατί συμφέρει και τις εταιρείες
Η ιδέα να διασώσουν την Ελλάδα οι πέντε αμερικανικές εταιρείες με τη μεγαλύτερη ρευστότητα είναι προκλητικά ενδιαφέρουσα, κατά τον συντάκτη του Bloomberg. «Η Ελλάδα χρειάζεται περί τα 190 δισ. ευρώ (212 δισ. δολ. ) για να ρίξει το δημόσιο χρέος της στο απολύτως διαχειρίσιμο 70% του ΑΕΠ της», γράφει χαρακτηριστικά.
Τα 190 δισ. ευρώ αντιστοιχούν περίπου στο 48% των συνολικών διαθεσίμων σε ρευστό που διαθέτουν οι 5 εταιρείες. Για να αποπληρώσει η Ελλάδα το δάνειο που θα της χορηγούσαν οι αμερικανικές εταιρείες, θα μπορούσε να καθιερώσει γι’ αυτές ένα ειδικό φορολογικό συντελεστή, «να τις ανταμείψει δηλαδή με ένα φορολογικό καθεστώς σαν κι αυτό που απολαμβάνει η Apple στην Ιρλανδία», σημειώνει ο Μπερσίντσκι.
Βεβαίως, οι εταίροι της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πιστωτές της Ελλάδας, πιθανώς να μην εγκρίνουν την ειδική φορολογική συμφωνία με τις αμερικανικές επιχειρήσεις που θα βοηθούσε την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημά της. Και οι ΗΠΑ θα είχαν επίσης κάποιες ενστάσεις, αλλά θα μπορούσαν να σκεφθούν ότι η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον είναι η μεγαλύτερη μέτοχος στο ΔΝΤ και ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα είχε ως συνέπεια να χάσει και η ίδια χρήματα, χώρια ότι ένα ενδεχόμενο Grexit δεν συμφέρει τις ΗΠΑ διότι θα προκαλούσε αναταραχή στις αγορές.
Οι πέντε αμερικανικές επιχειρήσεις με τον τρόπο αυτό θα αξιοποιούσαν τα αποθεματικά τους πληρώνοντας μόνο 13% περισσότερο από αν αποφάσιζαν να τα εισάγουν στις ΗΠΑ και να φορολογηθούν. Επιπλέον, θα εξασφάλιζαν μια εγγυημένη εις το διηνεκές ευνοϊκή φορολόγηση των εκτός αμερικανικής επικράτειας δραστηριοτήτων τους. «Not a bad deal», γράφει χαρακτηριστικά ο Μπερσίντσκι.
Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, θα απολάμβαναν την πολυπόθητη ελάφρυνση από τα χρέη τους και επιπλέον θα επωφελούνταν από τη μεταφορά των ευρωπαϊκών στρατηγείων των Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco στη χώρα τους.
«Πολλά στελέχη των 5 εταιρειών θα μετακόμιζαν ευχαρίστως σε μια ζεστή και ηλιόλουστη παραθαλάσσια τοποθεσία και η Ελλάδα θα βρισκόταν στην αφετηρία για να γίνει ένα ισχυρός τεχνολογικός θύλακας και θα δημιουργούσε πολλές θέσεις εργασίας στον κλάδο των υπηρεσιών. Με τη βοήθεια αυτή η ελληνική κυβέρνηση θα ελάμβανε λιγότερα μέτρα λιτότητας από όσα την υποχρεώνουν οι πιστωτές της. Αλλά θα έπρεπε να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν τις δημόσιες υπηρεσίες της και θα την καθιστούσαν πιο φιλική προς το επιχειρείν», σημειώνει ο συντάκτης του Bloomberg.
Κλείνοντας το άρθρο του ο Μπερσίντσκι θεωρεί ότι αν αυτό ήταν το ερώτημα του δημοψηφίσματος, που ίσως αποφασίσει η ελληνική κυβέρνηση να διενεργήσει, ο ελληνικός λαός θα το ενέκρινε.
«Όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται λίγη ευελιξία. Δυστυχώς πρόκειται για μια αρετή που ουδείς εκ των εμπλεκομένων στην ελληνική κρίση δεν φαίνεται ότι διαθέτει. Έτσι, η Ελλάδα θα συνεχίσει να φλερτάρει με την χρεοκοπία και οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να συσσωρεύουν χρήμα που δεν ξέρουν πώς να το ξοδέψουν», καταλήγει.