Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Επίκαιρο όσο ποτέ το παρακάτω κείμενο 

Αιχμηρός 

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί συνήθως δεν ασχολούνται με την Πολιτική;

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε  το κορυφαίο έργο του Πολιτεία, μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος, με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του. Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται  για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες – πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους – πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].Αφηγείται ο Σωκράτης:«Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά […] το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζομένου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζομένου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυροτέρου.Γι’ αυτό ακριβώς […] κανένας δεν αποφασίζει με τη θέλησή του να γίνεται άρχων [μηδένα ἐθέλειν  ἑκόντα ἄρχειν] και να έχει στα χέρια του την ξένη αθλιότητα, προσπαθώντας να τη διορθώσει, αλλά ζητά μισθό, επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης,  όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο. Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα. Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία,  χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού. Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία. Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία. Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν]. Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα.Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.Οι έντιμοι (αγαθοί – ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνη-μόσυνα ακόμα, για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε. Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώμα-τος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν  ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!   Θεόδωρος Νημάς – trikalanews.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Δημοσιεύτηκε στισ

Ακόμη και για εμάς που είμαστε απλοί θεατές, η έκβαση του παιχνιδιού έχει αρχίσει πια να ξεκαθαρίζει. Η ελληνική πλευρά μοιάζει να χάνει τελικά στα σημεία, κι όπως δείχνουν τα πράγματα σήμερα, οι Γερμανοί θα υποχρεώσουν την Ελλάδα να εφαρμόσει ένα ακόμη υφεσιακό πρόγραμμα. Παράλληλα θα επιβάλουν στην Ευρώπη για άλλη μια φορά τη συντηρητική τους οικονομική πολιτική. Μια πολιτική, που πέρα από το ότι έχει φέρει τις χώρες της περιφέρειας στα όρια των οικονομικών τους αντοχών, έχει αποτύχει στα κυριότερα στοιχήματα που θα έπρεπε να είχε κερδίσει μια σύγχρονη πολιτική, όπως παραδείγματος χάριν να προστατέψει την Ένωση και το νόμισμα της από την μετάδοση των παγκόσμιων κρίσεων.Όπως έχω πρόσφατα γράψει, η ελληνική αντιπροσωπεία, και προσωπικά ο πρωθυπουργός, επέλεξαν έναν θεαματικό μεν αλλά ανορθόδοξο δε, τρόπο για να διαπραγματευτούν κι έκαναν σημαντικά λάθη τακτικής. Έδωσαν υπέρμετρη έμφαση στην εσωτερική απήχηση των διαπραγματευτικών θέσεων και συγκεντρώθηκαν λιγότερο στο ζητούμενο που ήταν να πεισθούν οι εταίροι να χαλαρώσουν την δημοσιονομική πίεση. Η Ελλάδα έχασε συμμάχους, χρόνο, αξιοπιστία και βρέθηκε στην κόψη του ξυραφιού για μήνες. Όμως αυτή τη φορά, προσπάθησε. Ο κ. Τσίπρας έκανε κάτι που κανείς προκάτοχος του δεν σκέφτηκε να κάνει: ακολούθησε την εντολή που πήρε από το εκλογικό σώμα, να διαπραγματευτεί για μια καλύτερη λύση. Μπορεί να μην πέτυχε, αλλά η προσπάθεια έγινε.Έχω γράψει ήδη πολλές φορές πως σε μια διαπραγμάτευση δεν μπορείς να κερδίσεις κάτι αν πρώτα δεν είσαι διατεθειμένος να το χάσεις. Έτσι ακριβώς το διδάσκω στους φοιτητές μου στις αρχές της Θεωρίας Παιγνίων θέλοντας να τους κάνω καταρχάς να καταλάβουν πως σε μια διαπραγμάτευση πάντοτε υπάρχει η προοπτική της ρήξης. Αν δεν υπάρχει, τότε αυτό που διεξάγεται δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι απλή συναλλαγή: «ποσό κάνει, τόσο, ορίστε, ευχαριστώ, γεια σας». Γι αυτό το λόγο, σε μια ορθολογική διαπραγμάτευση δεν χωρά η έκφραση «θέλω κάτι πάση θυσία», η όποια όμως χρησιμοποιήθηκε πολλάκις και από την κυβέρνηση αλλά ιδίως από την αντιπολίτευση. Σε μια διαπραγμάτευση από την έκβαση της οποίας είναι πιθανόν να κερδίσουν όλοι, η κάθε μεριά εκτιμά την διαπραγματευτική της δύναμη σε σχέση με αυτή του αντίπαλου και ορίζει μια στρατηγική η όποια ενέχει και κάποια (μικρή κατά κανόνα) πιθανότητα ρήξης. Στην διαπραγμάτευση του Ελληνικού ζητήματος η Ελλάδα ρίσκαρε όπως αναμενόταν τη ρήξη. Το ίδιο όμως έκαναν και οι εταίροι. Το ίδιο θα έκανε ο καθένας που διατίθεται να διαπραγματευτεί πραγματικά και όχι να παραδοθεί με κατεβασμένα τα χέρια.Η αλήθεια είναι πως το έργο της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας έκανε πιο δύσκολο και η αντιπολίτευση με το να προβάλει διαρκώς κι αποσπασμένα την πιθανότητα της ρήξης και τις συνέπειες της. Είναι αδύνατον να διαπραγματευτείς όταν έχεις διπλά σου κάποιον να λέει συνεχώς σε εσένα και τους αντίπαλους ποσό απεγνωσμένα χρειάζεσαι μια συμφωνία, πως οδηγείς τα πάντα σε καταστροφή, πως δεν έχεις σχέδιο και πως πρέπει να συμφωνήσεις γρήγορα σε οτιδήποτε σου προσφερθεί. Μπροστά σε αυτό το σκόπελο της ιστορίας, οι Έλληνες πολιτικοί έκαναν ξανά την λάθος επιλογή ανάμεσα στο εθνικό και το κομματικό συμφέρον. Και οι μεν και οι δε απέτυχαν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους για το καλό της χώρας, και η Ελλάδα σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για μια ακόμη φορά διχασμένη.Για κάποιον ο όποιος βλέπει τα πράγματα χωρίς κομματικά πρίσματα και πιστεύει πως όλες οι πολιτικές δυνάμεις έχουν τη χρησιμότητα τους σε μια δημοκρατία, είναι φανερό πως διαχρονικά το μεγαλύτερο παράδοξο σε αυτή τη κατάληξη βαρύνει τον κ. Σαμαρά και το κεντροδεξιό κόμμα. Εκ των πραγμάτων, ο Αλέξης Τσίπας, έπαιξε το παιχνίδι «εκτός έδρας». Μια αριστερή κυβέρνηση κλήθηκε από τον λαό να διαπραγματευτεί με μια Ευρώπη που μιλά αυστηρά τη δεξιά διαλεκτό με αποτέλεσμα τον περισσότερο χρόνο η λύση να βρίσκεται χαμένη στην μετάφραση. Αυτό συνέβη διότι η ηγεσία της κεντροδεξιάς παράταξης που μιλούσε την ιδία γλωσσά με τους δανειστές και απολάμβανε περισσότερο της εμπιστοσύνης τους, αρνήθηκε να επιτελέσει τον ρολό της. Αν και πήρε την ιδία ακριβώς εντολή το 2012, να διαπραγματευτεί, προτίμησε να συνθηκολογήσει αμαχητί, παίζοντας για δυόμισι χρονιά το ρολό του αντιπρόσωπου της τρόικας στην Ελλάδα και αφήνοντας το ρολό του διαπραγματευτή γι αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ.Όπως όλα δείχνουν η Ελλάδα θα συνεχίσει να πορεύεται στο τούνελ της συσταλτικής οικονομικής πολίτικης και της ύφεσης χωρίς κανένα ιδιαίτερο προσδοκώμενο αποτέλεσμα στην βελτίωση της πραγματικής της οικονομίας. Το λυπηρό είναι πως η Ελλάδα δεν κατάφερε να πείσει τους εταίρους της πως έπρεπε να επιμείνουν λιγότερο στις περικοπές και περισσότερο στις μεταρρυθμίσεις. Όπως δεν κατάφερε να τους πείσει και για κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Πως αν αυτή η κυβέρνηση αποτύχει να δώσει διέξοδο στην ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, πίσω της έρχεται το πραγματικό… σκοτάδι.*Ο Κοσμάς Μαρινάκης είναι Επ. Καθηγητής Οικονομικής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Μόσχας

Δημοσιεύτηκε στισ
_____________

__Yπεύθυνος σελίδας: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ SOLAN, GARD ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ (video)

Η τηλεοπτική εκπομπή της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου στην Κρατική Τηλεόραση του Βελγίου, την οποία επιμελείται και παρουσιάζει ο Σεβ. Μητροπολίτης Βελγίου κ. Αθηναγόρας, παρουσιάζει το Ορθόδοξο Μοναστήρι του Solan, Gard ( Γαλλία ), μια Ιερά Μονή που ιδρύθηκε από τον Αρχιμανδρίτη Πλακίδα Deseille, μοναχό της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας (Άγιον Όρος), και εξαρτάται κανονικώς από την Ιερά Μητρόπολη Γαλλίας. Οι αδελφές ζουν εκεί στο ρυθμό της γης.
  

Οι μοναχές, ακολουθώντας πιστά το ότι «ο άνθρωπος είναι ο φύλακας της Δημιουργίας», φροντίζουν και προστατεύουν τη γη, δεν την εκμεταλλεύονται αλόγιστα. Στο Solan τα χημικά λιπάσματα, τα εντομοκτόνα και τα ζιζανιοκτόνα είναι άγνωστες λέξεις. Αντίθετα, χρησιμοποιούν την κοπριά και το κομπόστ. Οσο για τα ζιζάνια; Η καταπολέμησή τους γίνεται με μηχανικό τρόπο.  
Ανάμεσα στους οπωρώνες, τον λαχανόκηπο και τις… προσευχές, οι μοναχές της κοινότητας καλλιεργούν τα αμπέλια που είναι φυτεμένα με ποικιλίες όπως Cinsault, Carignan, Grenache, Sauvignon, Syrah, Cabernet Franc κ.ά. Μπορεί, όταν μετακόμισαν εκεί, να μη γνώριζαν τίποτα για το κρασί, ο Κύριος όμως, τους έδωσε ένα αμπέλι κι εκείνες έπρεπε να το καλλιεργήσουν. Τα πρώτα χρόνια έδιναν τα σταφύλια τους στον τοπικό συνεταιρισμό. Κατόπιν όμως και με την καθοδήγηση της ηγουμένης του μοναστηριού, Υπαντίας, αποφάσισαν να προχωρήσουν στην οινοποίηση του δικού τους κρασιού. 
Έκαναν συχνά ταξίδια στην περιοχή της Βουργουνδίας προκειμένου να διδαχθούν τα πάντα για την καλλιέργεια του αμπελιού τους. Κι έμαθαν ότι το μυστικό είναι στη γνώση γύρω από το terroir. Και την κατέκτησαν, με τη βοήθεια ενός γεωλόγου και ενός υδρογεωλόγου. Ξεχώρισαν 4 κύρια terroir των 35 εκταρίων, στα 5 από τα οποία βρίσκονταν φυτεμένα παλαιά κλήματα (30 – 40 χρόνων), και προχώρησαν σε τρύγο με το χέρι και σε μικροοινοποιήσεις σε χωριστά πατητήρια ανάλογα με τα κλήματα και το terroir. Το κλάδεμα, η έκθεση του φυτού στον ήλιο (palissage) και ο πράσινος τρύγος εφαρμόζονται με ευλάβεια, κι όλα μαζί συντελούν στα ιδιαίτερα κρασιά τους. 
Το μοναστήρι -με τη βοήθεια οινολόγων και αναγνωρισμένων οινοχόων- ειδικεύεται στα κρασιά από χαρμάνια. Οι ετικέτες Cuvees Saint-Martin, Saint-Ambroise και Saint-Porphyre είναι οι πιο σημαντικές της παραγωγής τους. Ποιο είναι το μυστικό των μοναχών του Solan για την παραγωγή τόσο καλών κρασιών; Η δουλειά στο αμπέλι γίνεται με στόχο τη χαμηλή απόδοση αλλά την παραγωγή υψηλής ποιότητας σταφυλιών. Ιδιαίτερη σημασία δίνουν οι αδελφές μοναχές και οι σύμβουλοί τους, στην επιλογή των βαρελιών: ξύλινα δρύινα βαρέλια, bourguignonne ή bordelaise. 
Τα βαρέλια απογεμίζονται το λιγότερο μία φορά την εβδομάδα και η τεχνική του batonnage ακολουθείται ανάλογα με τις ανάγκες. Οι δόσεις του θειώδους είναι ελαχιστοποιημένες στα απολύτως απαραίτητα επίπεδα. Το κρασί είναι πολύ ευαίσθητο -«πρέπει να το παρακολουθούμε όπως το γάλα στη φωτιά», λένε χαρακτηριστικά οι ίδιες οι μοναχές- έτσι ώστε «να αναπτύξει και να κρατήσει την πολυπλοκότητα του αρώματός του». Ο Bruno Quenioux επικεφαλής οινοχόος της κάβας του Lafayette Gourmet, δηλώνει για τα κρασιά του μοναστηριού: «Τα κρασιά του μοναστηριού του Solan πάνω απ’ όλα κάνουν καλό στο σώμα και στην ψυχή, διότι είναι κρασιά με συναισθήματα. Αισθανόμαστε την αναζήτηση της καρδιάς σε αυτά ανακαλύπτοντας μία ευθύτητα, μία συνέπεια, μία αληθινή ισορροπία δομής και αρώματος».