Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

© ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
ΔΙΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Δημοσιεύτηκε στισ
Sesamis το παστέλι νέας γενιάς από σήμερα στην αγορά 
Πρόκειται ουσιαστικά για τρία παστέλια που παρασκευάζονται από τη φ choice ΙΚΕ Σκουρτα  , έργο Ορέστη   καλη επιτυχία  …

Δημοσιεύτηκε στισ

Η… τέχνη της σωστής αφόδευσης

BY  · 29 ΜΑΪ́ΟΥ 201

1CB5BD76B329A5CEDF22233D3DE8F2AB.jpg

  Ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αφοδεύουμε. Αν λάβουμε υπόψη μας, μάλιστα, την πρόσφατη, σχετική με το θέμα, έρευνα ισχύει το δεύτερο αφού όπως αποδεικνύεται ο δυτικός τρόπος δεν είναι απλά λανθασμένος και χρονοβόρος αλλά μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας.Σύμφωνα με όσα αναφέρει η δρ. Τζούλια Έντερς αναφέρει πως «όταν στεκόμαστε όρθιοι ή όταν καθόμαστε, το έντερο “τσακίζει” και εμποδίζει την αφόδευση. Αλλά όταν κάνουμε βαθύ κάθισμα, στάση που παίρνουμε αναγκαστικά όταν χρησιμοποιούμε τις λεγόμενες τούρκικες τουαλέτες το έντερο έρχεται σε ευθεία θέση προσφέροντας την ευχαρίστηση της ανεμπόδιστης αφόδευσης».Τους ισχυρισμούς αυτούς ενισχύει το γεγονός πως σύμφωνα με τις έρευνες «1,2 δισεκατομμύρια άνθρωπο στον κόσμο που χρησιμοποιούν το βαθύ κάθισμα δεν έχουν σχεδόν κανένα περιστατικό εκκολπωμάτωσης (σακοειδείς προσεκβολές στο εσωτερικό του εντέρου) ούτε παρουσιάζουν συχνά προβλήματα αιμορροΐδων. Σε αντίθεση, εμείς στη Δύση, πιέζουμε τον ιστό του εντέρου, γεγονός που προκαλεί προβλήματα» σημειώνει η Έντερς.Η παρατήρηση της Έντερς βέβαια δεν είναι πρωτάκουστη. Ήδη από το 2003, ισραηλινή έρευνα, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως η αφόδευση σε βαθύ κάθισμα και όχι σε λεκάνη, είναι «πιο ευχάριστη». Η έρευνα του δρ. Ντοβ Σικίροφ εξέταζε τρεις θέσεις: καθισμένος σε λεκάνη ύψους 42 εκατοστών, σε λεκάνη 31 εκατοστών και απλά εκτελώντας βαθύ κάθισμα. Το τεστ κατέληξε στο συμπέρασμα πως η τελευταία μέθοδος απαίτησε μόλις 50 δεύτερα για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ενώ στην τουαλέτα χρειάστηκαν 130 δευτερόλεπτα.Τώρα μιας και τα περισσότερα σπίτια είναι ήδη εξοπλισμένα με λεκάνη η κ. Έντερς προτείνει να πατάμε με τα πόδια πάνω στη λεκάνη ή εναλλακτικά συστήνει να χρησιμοποιείται ένα σκαμνάκι μπροστά από τη λεκάνη ώστε τα πόδια να έρχονται πιο ψηλά.

Δημοσιεύτηκε στισ

Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής; Συγκέντρωση αποδείξεων ίσων με το 90% του εισοδήματος!

Του Γιάννη Σιάτρα
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής είναι κάτι περίπλοκο. Το πρόβλημα είναι ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα εκτεταμένη και συνεπώς, η οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια για την καταπολέμησή της συνεπάγεται ένα μεγάλο πολιτικό κόστος για την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Για να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή, θα πρέπει να υπάρξουν σοβαρά κίνητρα. Και το μόνο κίνητρο το οποίο θα μπορούσε να συγκινήσει τον Έλληνα φορολογούμενο, είναι το οικονομικό.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το Κράτος περιορίζει την υποχρέωση συγκέντρωσης και υποβολής αποδείξεων στο 10% ή (παλαιότερα) στο 25%. Και μάλιστα, όχι για όλους, αλλά μόνον για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Αλλά ακόμη και αυτές οι αποδείξεις δεν ελέγχονται ποτέ, απλούστατα επειδή δε μπορούν να ελεγχθούν. Το σύστημα αυτό συνιστά μία ακόμη “κοροϊδία” και δηλώνει ότι το ίδιο το Κράτος, απλά δεν έχει τη διάθεση να “κτυπήσει” τη φοροδιαφυγή και το “μαύρο χρήμα” στα σοβαρά.
Πριν από εβδομάδες, οι «Έλληνες Φορολογούμενοι» καταθέσαμε μία ακόμη πρόταση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η οποία βασίζεται σε οικονομικά κίνητρα και στην αρχή των “αντίθετων συμφερόντων”. Καθώς όμως η πρόταση αυτή θα μπορούσε να «ταράξει τα νερά» και να συμμαζέψει τη φοροδιαφυγή, υποψιαζόμαστε ότι πήγε κατ’ ευθείαν στο καλάθι των αχρήστων.
Πιο συγκεκριμένα είχαμε προτείνει:
Να νομοθετηθεί η υποχρέωση για συγκέντρωση αποδείξεων για το 90% του εισοδήματος κάθε φυσικού προσώπου. Δηλαδή, αν κάποιος έχει εισόδημα 20.000 ευρώ, θα πρέπει να συγκεντρώσει αποδείξεις τουλάχιστον 18.000 ευρώ. Στο ποσό αυτό θα συμπεριλαμβάνονται όλες οι δαπάνες (ακόμη και για ΔΕΚΟ, φόρους ή δαπάνες που πραγματοποιούνται σε οποιοδήποτε μέρος του εξωτερικού). Αν για οποιονδήποτε λόγο κάποιος επιλέξει να μην καταναλώσει το σύνολο του εισοδήματός του, τη διαφορά θα πρέπει να τη δικαιολογεί με αντίστοιχη αύξηση των τραπεζικών του καταθέσεων, ή με άλλη νόμιμη χρήση. (Για παράδειγμα, αν κάποιος, αντί για 18.000 ευρώ καταναλώσει 10.000 ευρώ, τότε θα πρέπει να εμφανίσει αύξηση καταθέσεων κατά 8.000 ευρώ, ή άλλη νόμιμη χρήση των χρημάτων του, πχ μία δωρεά κλπ). Σε διαφορετική περίπτωση θα φορολογηθεί για το ποσό που του λείπει σε αποδείξεις ή σε άλλα δικαιολογητικά, με βάση την κατώτερη φορολογική κλίμακα.
Με τον τρόπο αυτό, ο κάθε φορολογούμενος θα έχει το κίνητρο της αναζήτησης κάθε απόδειξης για τα χρήματα που πληρώνει. Θα γνωρίζει ότι, αν δε ζητήσει την απόδειξη της συναλλαγής του (από την ταβέρνα, το δικηγόρο, το γιατρό κλπ), το φόρο που δεν θα πληρώσει ο αντισυμβαλλόμενός του, θα τον πληρώσει ο ίδιος! Αυτή είναι και η αρχή των “αντίθετων συμφερόντων” πάνω στην οποία στηρίζεται η συγκεκριμένη πρόταση.
Οι αποδείξεις δε θα πρέπει να συγκεντρώνονται σε χάρτινη μορφή, αφού αυτό δεν είναι πρακτικό ούτε για τους πολίτες, αλλά ούτε και για τους ελεγκτές. (Πάντα πιστεύαμε ότι η συγκέντρωση των αποδείξεων σε χάρτινη μορφή είναι ακόμη μία πρόφαση για την ατελή λειτουργία του μέτρου της συγκέντρωσης αποδείξεων, αφού πρακτικά δε μπορεί να γίνει έλεγχος). Οι αποδείξεις θα πρέπει να συγκεντρώνονται μέσω της “κάρτας αποδείξεων” η οποία θα πρέπει να επανακυκλοφορήσει, είτε αυτόνομα, είτε σε συνδυασμό με κάποια άλλη κάρτα του πολίτη, είτε ακόμη και να “ενσωματωθεί” σε όλες τις πιστωτικές κάρτες. Η κάρτα αυτή θα πρέπει να γίνει υποχρεωτική για τους πολίτες. Βεβαίως, αν κάποιος –για διάφορους λόγους ή για διάφορες ιδεοληψίες- δεν επιθυμεί να έχει την κάρτα, θα μπορούσε να επιλέξει την παλαιά μέθοδο της συγκέντρωσης των αποδείξεων («τα χαρτάκια στη σακούλα») αφού όμως επιβαρυνθεί ένα ποσό (έστω 50 ή 100 ευρώ), έτσι ώστε να αποζημιώσει το Δημόσιο για το πρόσθετο κόστος ελέγχου που αυτή η επιλογή του θα συνεπάγεται. 
Βεβαίως, το Κράτος θα πρέπει να δεσμευτεί ότι θα σεβαστεί τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών και παράλληλα θα πρέπει να διαβεβαιώσει τους πολίτες για την ασφάλεια του τραπεζικού συστήματος, ή -αφού αυτό μέσα από τους νέους κανόνες λειτουργίας των τραπεζών δεν είναι εφικτό- ότι το σύστημα εγγύησης των καταθέσεων, με τους όρους που αυτό λειτουργεί, είναι φερέγγυο. Με άλλα λόγια, χρειάζεται και ένα σοβαρό και αξιόπιστο Κράτος.
Το σημαντικό από αυτό το μέτρο είναι ότι θα αυξηθούν σημαντικά τα έσοδα από την άμεση φορολογία. Και αυτό θα συμβεί χωρίς κάποιος να πληρώσει παραπάνω φόρους, εκτός ίσως απ’ αυτούς που σήμερα φοροδιαφεύγουν. Αυτό με τη σειρά του, θα επιτρέψει την ελάφρυνση της άμεσης φορολογίας, ενώ θα επιτρέψει την εφαρμογή ενιαίας φορολογικής κλίμακας για όλους τους πολίτες, αλλά και την κατάργηση ενός μέρους των τεκμηρίων. Αυτό επειδή  με την εφαρμογή του μέτρου της συγκέντρωσης αποδείξεων σε ποσοστό 90% του εισοδήματος, στην πράξη «συλλαμβάνονται» σχεδόν όλες οι συναλλαγές στην οικονομία και κλείνει ο κύκλος του “μαύρου χρήματος”. Έτσι καταρρίπτεται η (άδικη και αναπόδεικτη) άποψη ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποκρύπτουν εισοδήματα και παύει η ανάγκη (ή η πρόφαση) της φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών με διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές. Παράλληλα, καθώς θα μειωθεί ο φορολογικός συντελεστής των ελευθέρων επαγγελματιών -και σε συνδυασμό με αυστηρότερες διατάξεις στη νομοθεσία για την απόκρυψη εισοδήματος- μειώνεται σοβαρά το κίνητρο για την απόκρυψη εισοδήματος και την φοροδιαφυγή.
Είναι βέβαιο ότι η πρόταση αυτή θα βρει αντιδράσεις από αυτούς που “βολεύονται” από το σημερινό άδικο σύστημα που όχι απλά επιτρέπει, αλλά συχνά προτρέπει σε φοροδιαφυγή. Όμως, σε κάποιες στιγμές οι κυβερνήτες πρέπει να παίρνουν τις αποφάσεις τους. Ή θα τα αλλάξουν όλα και θα δημιουργήσουν ένα περιβάλλον φορολογικής δικαιοσύνης, ή θα αφήσουν την κοινωνία και την οικονομία να συνεχίσουν το δρόμο που οδηγεί στην κατάρρευση.
* Ο κ. Γιάννης Σιάτρας, είναι οικονομολόγος και επικεφαλής του Κινήματος Πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι”.
Δημοσιεύτηκε στισ
  • ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ; Τι σε αναγκάζει να κάνεις συνεχώς το γράμμα «Ν» της Ελληνικής γλώσσας;;;
    Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια… και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το γράμμα «Ν» συντονίζει τον εγκέφαλο.

    Το 1996 στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL στη Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν: «Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

    Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση. Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»; Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ, (Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ) νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες.

    Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν»στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν! Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει!! Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα; Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκουμε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα,π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.).

    Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας… Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»! Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη: «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει, «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του” λειπε η οπτική του ήχου». Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει».

    Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!)…Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και Nτο σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.

    Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

    Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική. Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά. Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.

    Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

    Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά: Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού. Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.