Ο δικός μας ο Βαγγελης ο Αγάθης ο Δήμαρχος έγινε τραγούδι !!!!!!
Ακούστε το πατώντας τον πιο κάτω σύνδεσμο:
Από τον Γεώργιο τον Αλεξανδρινό μας στάλθηκε η παρακάτω ανάρτηση,
Δεν θα ήτο υπερβολή να πούμε ότι τα τελευαταία χρόνια μάς κυβερνάνε τα XANAX και το λίθιο.Πρόκειται για ψυχοτρόπες ουσίες από τις οποίες είναι εξαρτημένο μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας.Οι μυημένοι στο κόλπο αρκεί να δουν ένα πολιτικό στην τηλεόραση για να αντιληφθούν κάτω από την επήρεια ποίας ουσίας βρίσκεται.Στο παρελθόν συγκεκριμένα δημόσια νοσοκομεία ήταν οι προμηθευτές προβεβλημένων πολιτικών που είχαν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας-τόσο σε κυβερνητικούς θώκους όσο και στην αντιπολίτευση.Αναγνώστης
ΜΟΝΟ ΣΤΟ “ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ”
Η Συμμορία του Λιθίου και η παράδοση της χώρας
Από τον Πέτρο Παυλίδη*–Κούκλα μου, είσαι σαν ένα αυτοκίνητο που ταξιδεύει στην εθνικό οδό και κάποια στιγμή σταματάς με αναμμένα τα αλάρμ. Τα αφήνεις να αναβοσβήνουν για ώρες. Είναι λογικό κάποια στιγμή να πέσει η μπαταρία και το αυτοκίνητο να μην ξαναπάρει μπρος…Με το λίθιο η μπαταρία δεν πέφτει ποτέ, δεν πρόκειται να σε εγκαταλείψει ποτέ…Η ψυχίατρος απευθύνεται στον ασθενή ο οποίος φυσικά έχει κλείσει ραντεβού δίνοντας ένας διαφορετικό όνομα για τις ανάγκες του ρεπορτάζ.Τουλάχιστο 100 εργαζόμενοι-ανάμεσά τους πολλά στελέχη- μιας κορυφαίας ιδιωτικής εταιρίας είχαν περάσει από την καρέκλα συγκεκριμένων ψυχιάτρων. Αν μόνο σε μια εταιρία 100 άτομα παίρνουν λίθιο από τους ίδιους ψυχιάτρους, γύρευε τι συμβαίνει με την εξάπλωση του συγκεκριμένου φαρμάκου σε άλλες επιχειρήσεις-κλειδιά της χώρας αλλά και σε πρόσωπα που παίζουν καταλυτικό ρόλο στα πράγματα και στις εξελίξεις.Πάνω στο πρώτο πεντάλεπτο της συνομιλίας και δίχως ο γιατρός να εξετάσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενούς, χωρίς καν να ζητήσουν να προηγηθούν οι απαραίτητες εξετάσεις οι συγκεκριμένοι γιατροί χορηγούν αλόγιστα -ένα σπουδαίο κατά τ΄ άλλα φάρμακο-σε ασθενείς που δεν τόχουν ανάγκη.Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από την διαρκή καταστολή ενός υγειούς ανθρώπου ο οποίος οδηγείται συνειδητά από την συγκεκριμένη συμμορία στην χρήση του συγκεκριμένου ψυχοληπτικού φαρμάκου.Τα επιχειρήματα της συγκεκριμένης συμμορίας η οποία σε αντίθεση με τις χημικές ουρές και τις υπόλοιπες περί αυτών θεωρίες συνομωσίας είναι υπαρκτή, περιλαμβάνουν την αφήγηση μιας ιστορίας που την ακούει ο “ασθενής” και ταυτίζεται ώστε να αποδεχτεί στην συνέχεια σαν αυτονόητη την συνταγή.Πριν την κρίση τα πιο εύκολα θύματα των συγκεκριμένων ψυχιάτρων ήταν συνήθως χωρισμένες γυναίκες που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν τον χωρισμό.Κάτι που συμβαίνει σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το να χορηγείς όμως για ψύλου πήδημα λίθιο σε ανθρώπους που δεν τόχουν ανάγκη, είναι εγκληματικό και ποδοπατάει κάθε ιατρικό όρκο. Οι συγκεκριμένοι γιατροί συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τον Ανδρέα Παπανδρέου σαν παράδειγμα λέγοντας στους ασθενείς πως και οι ίδιοι είναι φοβερά εγκεφαλικά άτομα και πως τους θυμίζουν (στον ψυχίατρο) τον Ανδρέα. Αμέσως ο “ασθενής” ταυτίζεται με τον Ανδρέα στον οποίο χορηγούνταν σχεδόν καθημερινά το λίθιο-ένα κατά τα άλλα σπουδαίο φάρμακο, ειδικά για όσους πάσχουν από Διπολική Διαταραχή.Αυτόματα ο ασθενής ταυτίζεται με τον ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου και σου λέει αφού έπαιρνε ο Ανδρέας γιατί να μην το δοκιμάσω κι εγώ.Δεν αναφερόμαστε τυχαία στο όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου. Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη συμμορία των ψυχιάτρων η οποία αυτό το διάστημα νιώθει την καυτή ανάσα του ΣΔΟΕ και πολλών άλλων υπηρεσιών εντός και εκτός Ελλάδας-επένδυσε πολλά στο ιστορικό ασθενούς του Ανδρέα Παπανδρέου. Το παρακάτω απόσπασμα από την συνέντευξη του Παρασκευά Αυγερινού στην “Καθημερινή” το διαβάσαμε στο aixmi.gr του κ. Παναγιωτόπουλου. Ο τίτλος ήταν“Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπασχε από βαριά κατάθλιψη“
Η ασθένεια που βασάνισε πολλούς ηγέτες στην Ιστορία (και εξακολουθεί και σήμερα), η κατάθλιψη, ταλαιπωρούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου και, μάλιστα, για πολλά χρόνια.
Ο Παρασκευάς Αυγερινός, από τους πιο στενούς συνεργάτες του και πρώτος υπουργός Υγείας στις κυβερνήσεις του, αποκαλύπτει το πρόβλημα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.Αναφέρεται, μάλιστα, σε ένα οξύ επεισόδιο που είχε το 1979, όταν του τηλεφώνησε η Μαργαρίτα Παπανδρέου και του ζήτησε να ανέβει στο Καστρί, διότι ο Ανδρέας δεν ήταν καλά.
«Τον βρήκαι αμίλητο στην πολυθρόνα με τη ρόμπα και τον συνόδεψα στον ψυχίατρο. Η διάγνωση ήταν βαριάς μορφής κατάθλιψη, αυτό που ονομάζουμε διπολική διαταραχή», λέει στην Καθημερινή.Πώς το πήρε ο ίδιος ο Ανδρέας;
«Δεν εξεπλάγη, πράγμα που με έκανε να πιστεύω ότι ήξερε από παλιά για την ασθένειά του».Τι έκανε το περιβάλλον του;
«Προσπαθούσε να το κρύψει και τον έβαζαν να παίζει χαρτιά μαζί τους για να τον απαλλάξουν από τη στενοχώρια του. Ο ψυχίατρος Κώστας Στεφανής πήγαινε, για τουλάχιστον έξι μήνες στο Καστρί, και του χορηγούσε φαρμακευτική αγωγή».Ο Παρασκευάς Αυγερινός αποδίδει το επεισόδιο του 1979 στο γεγονός ότι ο Ανδρέας είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει έναν θυελλώδη ερωτικό δεσμό, μια εξωσυζυγική σχέση, που διατηρούσε -λόγω της επερχόμενης εξουσίας.Ο Ανδρέας λοιπόν είναι ένα πολύ πειστικό παράδειγμα των συγκεκριμένων ψυχιάτρων, οι οποίοι δρουν κάτω από τις οδηγίες του κυκλώματος του οποίου οι απολήξεις όπως έχουν εντοπίσει ήδη οι εγχώριες αρχές βρίσκονται εκτός Ελλάδας και ο στόχος είναι προφανής: H καταστολή όσων θεωρούνται opinion leaders στον τομέα τους. Γι΄ αυτό και βλέπεις μια γενικότερη μαλακοκαυλίαση να διαπερνά πρόσωπα που βρίσκονται σε πολύ κρίσιμα πόστα την συγκεκριμένη περίοδο. Μουρόχαυλη η χώρα οδηγείται από τους ελεγχόμενους διαχειριστές της στα βράχια. Για την ακρίβεια στο βυθό. Εδώ όπου υπάρχουν κοιτάσματα μυθικής αξίας τα οποία κάποιοι είναι αποφασισμένοι να μην τα χαρίσουν στους Έλληνες που τους ανήκουν.Τα δις είναι πολλά, τα συμφέροντα τεράστια και κάθε μέσο για την επίτευξη του στόχου επιτρεπτό. Το θέμα είναι εσύ που με διαβάζεις να αποφασίσεις να πάρεις την ζωή στα χέρια σου-χωρίς την βοήθεια λιθίου…
Ο Παρασκευάς Αυγερινός, από τους πιο στενούς συνεργάτες του και πρώτος υπουργός Υγείας στις κυβερνήσεις του, αποκαλύπτει το πρόβλημα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.Αναφέρεται, μάλιστα, σε ένα οξύ επεισόδιο που είχε το 1979, όταν του τηλεφώνησε η Μαργαρίτα Παπανδρέου και του ζήτησε να ανέβει στο Καστρί, διότι ο Ανδρέας δεν ήταν καλά.
«Τον βρήκαι αμίλητο στην πολυθρόνα με τη ρόμπα και τον συνόδεψα στον ψυχίατρο. Η διάγνωση ήταν βαριάς μορφής κατάθλιψη, αυτό που ονομάζουμε διπολική διαταραχή», λέει στην Καθημερινή.Πώς το πήρε ο ίδιος ο Ανδρέας;
«Δεν εξεπλάγη, πράγμα που με έκανε να πιστεύω ότι ήξερε από παλιά για την ασθένειά του».Τι έκανε το περιβάλλον του;
«Προσπαθούσε να το κρύψει και τον έβαζαν να παίζει χαρτιά μαζί τους για να τον απαλλάξουν από τη στενοχώρια του. Ο ψυχίατρος Κώστας Στεφανής πήγαινε, για τουλάχιστον έξι μήνες στο Καστρί, και του χορηγούσε φαρμακευτική αγωγή».Ο Παρασκευάς Αυγερινός αποδίδει το επεισόδιο του 1979 στο γεγονός ότι ο Ανδρέας είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει έναν θυελλώδη ερωτικό δεσμό, μια εξωσυζυγική σχέση, που διατηρούσε -λόγω της επερχόμενης εξουσίας.Ο Ανδρέας λοιπόν είναι ένα πολύ πειστικό παράδειγμα των συγκεκριμένων ψυχιάτρων, οι οποίοι δρουν κάτω από τις οδηγίες του κυκλώματος του οποίου οι απολήξεις όπως έχουν εντοπίσει ήδη οι εγχώριες αρχές βρίσκονται εκτός Ελλάδας και ο στόχος είναι προφανής: H καταστολή όσων θεωρούνται opinion leaders στον τομέα τους. Γι΄ αυτό και βλέπεις μια γενικότερη μαλακοκαυλίαση να διαπερνά πρόσωπα που βρίσκονται σε πολύ κρίσιμα πόστα την συγκεκριμένη περίοδο. Μουρόχαυλη η χώρα οδηγείται από τους ελεγχόμενους διαχειριστές της στα βράχια. Για την ακρίβεια στο βυθό. Εδώ όπου υπάρχουν κοιτάσματα μυθικής αξίας τα οποία κάποιοι είναι αποφασισμένοι να μην τα χαρίσουν στους Έλληνες που τους ανήκουν.Τα δις είναι πολλά, τα συμφέροντα τεράστια και κάθε μέσο για την επίτευξη του στόχου επιτρεπτό. Το θέμα είναι εσύ που με διαβάζεις να αποφασίσεις να πάρεις την ζωή στα χέρια σου-χωρίς την βοήθεια λιθίου…
*Γιατρός-κάτοικος Λονδίνου τα τελευταία 5 χρόνια και φανατικός αναγνώστης σας
Δημοσίευση: 25 Ιουλίου 2015, 11:54
Οι φιλίες στον κόσμο είναι ελάχιστες, και ακόμα λιγότερες ανάμεσα σε ίσους, και συνήθως υπερεκτιμώνται.
Φράνσις Μπέικον
Ευελπίδων
Ελληνικά δικαστήρια ,απουσία στοιχειώδους οργάνωσης ,ταλαιπωρία διαδίκων, μαρτύρων , δικαστών …..
Άλσος πεδίου Αρεως
Νοσταλγώντας τα βουνά των Βαρδουσίων ….
Ζάρια
Άγιος Χαράλαμπος άλσος πεδίου Άρεως
Πεδίο Άρεως
H κακή σχέση με τον χρόνο αποθαρρύνει την ελπίδα στο ιστορικό επίπεδο και την ενθαρρύνει στο θρησκευτικό και μυθολογικό. Συμβαίνει έτσι ένας μαρασμός σαν αργός θάνατος, μια προϊούσα παρακμή, στην οποία οι κοινωνίες πολύ συχνά νομίζουν ότι αντιστέκονται με τις φαντασιώσεις τους
Στέλιος Ράμφος
1.100 μερίδες φαγητό μαγείρεψαν και προσέφεραν τα στελέχη ασφαλιστικών εταιρειών
Το Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015, 100 εθελοντές – μέλη του Συνδέσμου Εκπροσώπων & Στελεχών Ασφαλιστικών Εταιριών έδωσαν ραντεβού στο «Κέντρο της Γης» στο Πάρκο Τρίτση για να γιορτάσουν την Ημέρα Ασφάλισης με μία ξεχωριστή δράση εθελοντισμού και προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.Οι εθελοντές του Συνδέσμου προετοίμασαν, μαγείρεψαν, συσκεύασαν και παρέδωσαν σε διάφορα σημεία της Αθήνας, 1.100 μερίδες φαγητού σε συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν προβλήματα σίτισης, ξεπερνώντας ακόμη και τον αρχικό στόχο των 1.000 μερίδων.«Ήταν μια πραγματικά μοναδική εμπειρία. Aισθανόμαστε ευχαρίστηση και υπερηφάνεια που μπορέσαμε μέσω αυτής της εθελοντικής δράσης να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας. Ζήσαμε τη συλλογική κουζίνα, συμμετείχαμε ενεργά σε όλη τη διαδικασία και βιώσαμε την χαρά του να προσφέρεις με προσωπική και ομαδική εθελοντική εργασία. Η διαδικασία της παράδοσης των μερίδων στους συνανθρώπους μας ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία, πλούσια σε συναισθήματα για όλους. Δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε και να εμπλουτίσουμε το έργο μας στην κοινωνική ευθύνη και αλληλεγγύη.», δήλωσε ο κ. Ερρίκος Μοάτσος, Πρόεδρος του Συνδέσμου.Η δράση πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης για την ανάπτυξη της περιβαλλοντικής και κοινωνικής νοημοσύνης «ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΗ», η οποία καθοδήγησε τους εθελοντές σε όλη τη διαδικασία προετοιμασίας και παρασκευής των γευμάτων και του «ΜΠΟΡΟΥΜΕ» -της μη κερδοσκοπικής εταιρίας κατά της σπατάλης του περισσευούμενου φαγητού- που είχε την ευθύνη της οργάνωσης της διανομής του φαγητού σε ιδρύματα, εστίες αστέγων, συσσίτια, καταφύγια προσφύγων κ.ά.Ο Σύνδεσμος Εκπροσώπων και Στελεχών Ασφαλιστικών Εταιριών είναι σωματείο φυσικών προσώπων με μέλη του πάνω από 400 στελέχη της ασφαλιστικής αγοράς. Αναγνωρίζοντας το ρόλο του στην κοινωνία, ο Σύνδεσμος, μεταξύ άλλων, αναπτύσσει πρόγραμμα δράσεων που περιλαμβάνει την προσφορά σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και την ενθάρρυνση του εθελοντισμού.
Μια κοινωνία που επιβραβεύει τους δήθεν και κυριάρχουσα αξία αναδεικνύει το φαίνεσθαι, ευτυχώς που υπάρχουν και οι αντι-ήρωες και μας δίνουν κουράγιο και δύναμη!!
Αιχμηρός
Ο αντιήρωας
Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του ’73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι’ αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.
Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου…
Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια…Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος…Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε…Πιστεύοντας ότι τίποτε δεν χρειαζόταν εξαργύρωση. Μόνο η ίδια του η ζωή χαμένη πάντα σ’ ένα παρανάλωμα.Ο Γιώργος Κηρύκου, ο άνθρωπος που φαίνεται να «καταπίνει» το στρατιωτικό άρμα όταν εισβάλλει στο Πολυτεχνείο και του οποίου ουδείς γνώριζε για πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1973 το όνομά του, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε, επέλεξε, κάηκε ζωντανός στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993.Προσπαθώντας να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του.Είκοσι χρόνια μετά, η νέα, η τελευταία θυσία.Ο 39χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από τα Λιόσια, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.Σαν εκείνη της ψυχής του, που σιγόκαιε τον Νοέμβριο του ’73 για ελευθερία, σαν αυτή που κατέκαιε, που αποψίλωνε, 20 χρόνια μετά, ολόκληρο το νησί…
* Η διαδρομή του αφανούς
Κανένα αρχείο, κανένα βιβλίο δεν κατέγραψε την παρουσία του στο Πολυτεχνείο. Ποτέ κανένας επισήμως δεν έμαθε το όνομα του νεαρού που φαίνεται να πέφτει κάτω από τις ερπύστριες του τεθωρακισμένου κρατώντας την ελληνική σημαία. Σαν ο ίδιος να ήθελε μ’ αυτή την πτώση, το χάσιμό του κάτω από το τανκ να κλείσει τη μικρή «επαναστατική» του ιστορία.Σαν να επεδίωκε όλοι αυτοί που «εισέπραξαν» το αντίτιμο της συμμετοχής τους στα γεγονότα του Νοεμβρίου να τον θεωρούν «νεκρό».Ο Γιώργος Κηρύκου ζούσε όλα αυτά τα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο από τα λίγα λεφτά που έβγαζε από μαθήματα κιθάρας, από κάποιες πρόσκαιρες δουλειές στην Αθήνα και από το μπάρκο του στα τέλη της δεκαετίας του ’70 σε γκαζάδικα.Το όνομά του στον κατάλογο των 13 νεκρών του τραγικού περιστατικού της Ικαρίας, όπου έμενε δίπλα στη μητέρα του για πολλά χρόνια, δεν σήμαινε σε κανέναν τίποτε. Κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει το τερτίπι της μοίρας. Η αλληλεγγύη στον αγώνα των φοιτητών η ίδια που καθόριζε όλες τις επιλογές του, ακόμη και τη μοιραία, την τελευταία. Δεν είχε επιτρέψει σε κανέναν, παρά μόνο σε λίγους συγγενείς και φίλους, να γνωρίζει, να θρηνήσει, να καταλάβει.Να γνωρίζει την ιστορία του ήρωα δίχως ταυτότητα. Του συμβόλου της «άγνωστης» γενιάς του Πολυτεχνείου.Ο πατέρας του Γιώργου, που δούλευε σε μια χαρτοβιομηχανία, πέθανε το 1970 από πνευμονία στέλνοντάς τον από τα 16 χρόνια του στον αγώνα για το μεροκάματο. Η μάνα του έφυγε για την Ικαρία όπου ήταν το πατρικό της σπίτι και ο Γιώργος για να βοηθήσει όλους δούλευε σε οικοδομές, ελαιοχρωματιστής, κλητήρας σε διάφορες εταιρείες. Μόνο αποκούμπι η κιθάρα του, οι μπαλάντες που δημιουργούσε και τραγουδούσε στον λίγο ελεύθερο χρόνο του.«Ο Γιώργος το μόνο που ήξερε ήταν να αγωνίζεται. Με τον πιο αγνό τρόπο. Για τα ιδανικά του. Χωρίς να πουλάει τίποτε» θυμάται η αδελφή του Κωνσταντίνα, που εξακολουθεί να ζει στη γειτονιά όπου μεγάλωσε. Το άλλο κορίτσι, η Ολγα, ζει στην Πετρούπολη, ο ένας αδελφός του, ο Θόδωρος, στο Μενίδι και ο Φώτης μόνιμα στην Αυστραλία.Ο αγώνας για την ελευθερία μα και η αγάπη του για μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.«Τον θυμάμαι συνέχεια πάνω στην πύλη, να κρατάει τη σημαία, να φωνάζει συνθήματα. Ηταν με μια παρέα φίλων από την Ικαρία και γειτονόπουλων από τα Λιόσια. Δεν ήταν στο μπλοκ των φοιτητών, δεν γνώριζε κανέναν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι μαχητικός, να παρασέρνει τους υπόλοιπους» ξαναφέρνει στη μνήμη της η Θάλεια Φράγκου, φοιτήτρια τότε της ΑΣΟΕΕ, που καταγόταν από την Ικαρία και ήξερε τον Γιώργο.Ο Γιώργος Κηρύκου κατέρρευσε μπροστά στα μάτια της. Εκείνη στεκόταν λίγα βήματα πιο πίσω. Χαθήκανε. Η Θάλεια οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του Γκύζη και βασανίστηκε. Ο Γιώργος κρατήθηκε ένα μήνα στο ΚΕΒΟΠ και στην ΕΣΑ, όπου ξυλοκοπήθηκε δίχως έλεος.«Δεν ξέραμε πού βρισκόταν. Οταν πήγαμε στο Χαϊδάρι, μας είπαν ότι δεν είχαν κανένα κρατούμενο με το όνομα αυτό. Οταν ήλθε σπίτι μας, τα ρούχα του ήταν γεμάτα αίματα. Τον χτυπούσαν με δύναμη στο στομάχι και αυτό του δημιούργησε χρόνιο πρόβλημα υγείας. Το στομάχι του τον βασάνιζε ως το τέλος» θυμάται με δυσκολία και με πνιγμένη φωνή η μητέρα του κυρία Χρύσα Κηρύκου.Ο Γιώργος μόλις συνήλθε γύρισε στη δουλειά. Ποτέ δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε, να αναδείξει τον ρόλο του στα γεγονότα του Νοέμβρη. Ποτέ δεν πέρασε από το «γκισέ» της δημοσιότητας να εισπράξει κάτι.«Γνωρίζω ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και δεν εμφανίζονται πουθενά. Τον Κηρύκου δεν τον ήξερα, ούτε ότι ήταν αυτός που έπεσε μπροστά στο τανκ. Δεν ήξερα ποιο ήταν αυτό το άτομο. Στο βιβλίο μου υπάρχουν πολλά κενά…» αναφέρει ο κ. Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας του βιβλίου «Η Γενιά του Πολυτεχνείου» όπου συγκεντρώνει πληροφορίες από τα πάσης φύσεως αρχεία και έχει κατάλογο χιλιάδων συμμετεχόντων στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973.* Ο αλτρουισμός και η αυτοθυσίαΣτα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Γιώργος, αφού τελείωσε το στρατιωτικό του, μπαρκάρισε. Το καράβι έπιανε σε όλα τα λιμάνια της Αμερικής. Στη Νέα Υόρκη γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκαν και έμεινε εκεί ως το 1983. Επαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας και ζούσαν ανεκτά. Απέκτησε και έναν γιο. Προσπάθησε να έλθει με την οικογένειά του στην Ελλάδα, όμως η γυναίκα του επέστρεψε γρήγορα πίσω, μαζί με το παιδί του. Δούλεψε σε μερικά μπαρ της Αθήνας αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε στην Ικαρία, μαζί με τη μητέρα του. Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστο αντίτιμο μαθήματα κιθάρας. Οι μαθητές, λόγω του λυρισμού, της γλυκιάς φωνής του, τον φώναζαν «Αλμπάνο». Εμοιαζε και λίγο στον ιταλό τραγουδιστή. Για το Πολυτεχνείο, για την εξέγερση, για την εισβολή του τανκ, για ό,τι ακολούθησε μιλούσε πλέον σπάνια.Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπιανε φωτιά στην Ικαρία, που ο Γιώργος Κηρύκου έτρεχε πρώτος για να βοηθήσει. Ετσι και εκείνο το καλοκαίρι του 1993. Οταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευθεί τέσσερις γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους άρπαξαν στα χέρια και τους μετέφεραν σε άλλο μέρος. Πίστεψαν ότι ήσαν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήλθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν. Προσπάθησαν να σώσουν τους γέροντες. Κάηκαν όλοι.Τα τρία παιδιά τιμήθηκαν από την Ακαδημία για την αυτοθυσία τους.«Οχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».Το ανέμισμα της σημαίας, το μάγκωμα της ερπύστριας δίπλα από το κορμί του, τα βογκητά από τον ξυλοδαρμό, τα λόγια της δικής τους γενιάς στο ικαριώτικο καφενείο, η γλυκιά μελωδία της μπαλάντας του, το πύρινο αγκάλιασμα, το τέλος, η παντοτινή σιωπή.
Λαμπρόπουλος Βασίλης Γ. – To ΒΗΜΑ 15/11/1998
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
