Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Δεν αρκεί η ηλικιακή νεότητα για να πλησιάσεις την πρόοδο. Ο συντηρητισμός είναι θέμα ανατροφής και πνεύματος, δεν κατοικεί σε ληξιαρχικές πράξεις γέννησης.

Δημοσιεύτηκε στισ
Συζητώντας με ένα κληρικό της Νότιας Κρήτης για το νόημα της ζωής Πηγή: www.lifo.gr
Ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (πατέρας Λίβυος)  γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Από όταν ήταν μαθητής Γυμνασίου ήρθε σε επαφή με εναλλακτικούς πολιτικούς, φιλοσοφικούς και μουσικούς δρόμους. Σήμερα ζει στη νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος, μεταξύ Αστερουσίων Ορέων και Λιβυκού Πελάγους. 
«Ζω ήσυχα και απλά κάπου στο Λιβυκό Πέλαγος. Γι αυτό και Λίβυος», θα μου πει. Με τον πατέρα Χαράλαμπο συναντηθήκαμε ένα Σάββατο βράδυ όταν ήρθε στην Αθήνα για να παρουσιάσει το τελευταίο βιβλίο του, «Κάθε Τέλος Μια Αρχή». 
Αντικρίζω έναν άνθρωπο χαμογελαστό και έναν κληρικό που έχει μάθει να ακούει, να μαθαίνει και να αφιερώνει το χρόνο του στους άλλους. Με τα βιβλία του θέλει να τονίσει τις ευκαιρίες συμφιλίωσης με τον χαμένο μας εαυτό και να υπογραμμίσει ότι όλα τελικά είναι δρόμος. «Τα πάντα. Ακόμη και τα αδιέξοδα, κι εκείνα σε αναγκάζουν να πάρεις άλλη κατεύθυνση. Δεν υπάρχει αδιέξοδο. Όλα κάπου οδηγούν», λέει.   
Ποιο είναι το τραύμα της εποχής και πώς μπορεί να γιατρευτεί; 
Ο φόβος. Μια αδιόρατη φοβία που σαρκώνεται σε πρόσωπα και πράγματα, σε θεσμούς και δομές. Οι άνθρωποι φοβούνται απίστευτα, δίχως να μπορούν να προσδιορίσουν αυτόν το φόβο. Η θεραπεία βρίσκεται στην προσπάθεια να αρχίσουμε και πάλι να εμπιστευόμαστε. Τον εαυτό μας, την ζωή και τον Θεό. Αυτό το τρίπτυχο, είναι η επούλωση του τραύματος. Να μάθουμε εκ νέου να αφηνόμαστε στην σχέση τον εαυτό μας, τον άλλο και Άλλον. Να κτίσουμε την ζωή μας στην ελπίδα και την πίστη. Όταν δεν πιστεύεις, κολοβώνεις την ύπαρξη από μια σπουδαία δυνατότητά της. Εκείνης, να μένεις ανοιχτός στο θαυμαστό και το  παράδοξο της ζωής. Στην έκπληξή. Σκοτώσαμε την έκπληξη μέσα μας και τώρα πεθαίνουμε από ένα τεράστιο χασμουρητό. 
Έχει αξία σήμερα η συγγνώμη ή έχουμε χαθεί στα εγώ μας; 
Τεράστια σημασία. Δίχως αυτή δεν ζούμε. Εάν δεν μάθουμε να χωράμε μέσα μας τον εαυτό μας και τον άλλο, δεν μπορούμε να υπάρξουμε. Η ζωή είναι μια μεγάλη συν-χώρεση. Ένα χώρος όπου πρέπει να υπάρξουμε όλοι μαζί. Η συγνώμη σε πλαταίνει και σε ανοίγει ως άνθρωπο σε άλλες καταστάσεις ζωής. Στο διαφορετικό, το μοναδικό και ιδιαίτερο, στο αλλιώς της ζωής. Γι αυτό επιμένει και παρά πολύ ο Χριστός σε αυτήν. Για τον πλάτυσμα της ύπαρξης. 

  -Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσετε ποτέ και μια ανεξίτηλη συνάντηση; 

Δεν θυμάμαι, περιορίζω την μνήμη μου στο παρόν της ζωής. Οι αναμνήσεις ζουν μέσα μου, δίχως να τις σκέφτομαι. Η καλύτερη ανάμνηση είναι η ίδια η ζωή. Αγωνίζομαι να μην την λησμονήσω. 
  -Το νόημα της ζωής που κρύβεται; 
Στις αστοχίες και τις ανείπωτες επιθυμίες; Να κάνουμε τον Θεό να γελάει. Και τον κάνουμε όταν δεν φοβόμαστε να ζήσουμε το δώρο της ύπαρξης. Το νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή. Αυτή μας μαθαίνει τα υπόλοιπα.   –
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αγγίξει την ελευθερία; 
Στην συνάντηση με αυτό που τον ξεπερνάει. Αυτό θέλει ρίσκο. Η ελευθερία ανθίζει στο ρίσκο και όχι στο υπολογισμό και τον φόβο. Ελεύθερος είναι εκείνος που έμαθα να κινείται στα όρια του σωστού και του λάθους. Στα όρια του θανάτου και της ζωής. Εκεί κάπου συναντάει και τον Θεό. Στην αυθεντικότητα της ύπαρξής του.  
 –Έχει αξία σήμερα η συγγνώμη ή έχουμε χαθεί στα εγώ μας; 
Τεράστια σημασία. Δίχως αυτή δεν ζούμε. Εάν δεν μάθουμε να χωράμε μέσα μας τον εαυτό μας και τον άλλο, δεν μπορούμε να υπάρξουμε. Η ζωή είναι μια μεγάλη συν-χώρεση. Ένα χώρος όπου πρέπει να υπάρξουμε όλοι μαζί. Η συγνώμη σε πλαταίνει και σε ανοίγει ως άνθρωπο σε άλλες καταστάσεις ζωής. Στο διαφορετικό, το μοναδικό και ιδιαίτερο, στο αλλιώς της ζωής. Γι αυτό επιμένει και παρά πολύ ο Χριστός σε αυτήν. Για τον πλάτυσμα της ύπαρξης.  
-Ποια είναι η φύση της αμαρτίας; 
Το κενό και ανεκπλήρωτο. Η βαθιά έλλειψη του ανθρώπου. Η αμαρτία σε ξεγελά. Σε παραπλανά σε κάτι ψευδές και εικονικό. Όμως, προσέξτε, η αμαρτία δεν είναι ηθικό και μόνο γεγονός. Είναι λάθος να το βλέπουμε έτσι. Είναι πρωτίστως υπαρξιακό. Αστοχώ να υπάρξω σε αλήθεια με το Θεό και τον εαυτό μου. Ξεγελιέμαι σε επίπεδο υπαρξιακό και πιστεύω ότι μπορώ μόνος μου να ολοκληρωθώ. Αυτή είναι και η πτώση του Αδάμ. Ένας αρρωστημένος ναρκισσισμός αυτοσωτηρίας, δίχως τον Θεό και τον άλλο. Μια αυτοαναφορική σωτηριολογία. Μια «θέωση» δίχως Θεό, φύση και κτίση. Η αμαρτία μας απομονώνει από το όλον. Μας διαμελίζει και κατακερματίζει. Μας φανερώνει την μερικότητα και όχι την ολότητα των πραγμάτων. 
 -Γίνονται θαύματα σήμερα; 
Βεβαίως και γίνονται. Τα πάντα είναι ένα θαύμα της παρουσίας του Θεού. Και κυρίως ο άνθρωπος. Ρώτησαν κάποτε ο Άγιο Παχώμιο εάν είδε κάποιο θαύμα στην ζωή, αφού ζούσε τόσα χρόνια ως μοναχός στην έρημο. Και απάντησε σαφώς και είδα. Τον άνθρωπο. Τα πάντα είναι ένα θαύμα, αρκεί να έχουμε αφήσει ανοιχτά τα μάτια μας στην έκπληξη και τον θαυμασμό. 
  -Τι σας προκαλεί φόβο; 
Η ακινησία της ύπαρξης. Θέλω να εξελίσσομαι, να κινούμαι, να μην μένω στάσιμος στην ρουτίνα της επανάληψης. Είναι κόλαση αυτό. Αυτό το μεγάλο χασμουρητό που θέλει να μας καταπιεί.   
-Μια χρήσιμη συμβουλή σας.
 Μην σκέπτεστε, ζήστε.
   -Τι όνειρα κάνετε; 
Πολύχρωμα.   
–Όλα είναι δρόμος τελικά; 
Τα πάντα. Ακόμη και τα αδιέ-Μπορεί μια χαμένη γενιά να ανακαλύψει το δρόμο της;  Βεβαίως και μπορεί. Αρκεί να είναι δικός της δρόμος, κι όχι αυτός που της είπαν ή την έπεισαν να βαδίσει. Ο δρόμος, είτε προσωπικός είτε συλλογικός. πρέπει να απαντάει στις ανάγκες και τα χαρίσματά μας. Αυτό για να γίνει χρειάζεται να έχουμε εικόνα εαυτού και το σημαντικότερο, να μην αρχίσουμε το γνωστό ψυχικό παιγνίδι, ότι οι παλιοί δεν μας έφτιαξαν καλά το δρόμο γι’ αυτό δεν μπορούμε να βγούμε από το αδιέξοδο. Πρέπει να μιλήσουμε με ψυχικούς όρους μέλλοντος και όχι παρελθόντος. Με ελπίδα και παρρησία, με πάθος και πόθο για το καλύτερο, το ομορφότερο, το γνησιότερο και δυναμικότερο, μέσα και έξω από εμάς. Αυτό όμως χρειάζεται υγιή σχέση με τον εαυτό και την ζωή. Εκεί παίζεται το παιγνίδι, ότι σήμερα έχουμε ανθρώπους δίχως σαφή εικόνα εαυτού. Οι ψυχές έχουν θρυμματιστεί στο φόβο και την συνεχή απειλή. Η απαισιοδοξία διχάζει την ύπαρξη σε ένα ενοχικό παρελθόν και ένα αγχωτικό μέλλον. Σκοτώνει κάθε δυνατότητα του παρόντος.  
Πηγή: www.lifo.gr
_____________ Το βιβλίο του πατέρα Χαράλαμπου Παπαδόπουλου «Κάθε Τέλος Μια Αρχή», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμός. Πηγή: www.lifo.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

13 διαφημίσεις που σόκαραν (και άλλαξαν) τον κόσμο

“Η διαφήμιση αντικατοπτρίζει 

τα ήθη της κοινωνίας αλλά δεν τα επηρεάζει”, είχε δηλώσει ο 

πρωτοπόρος διαφημιστής 

David Ogilvy το 1982. 

Το ίδιο έτος, ο Bruce Weber 
κάνοντας την καθοριστικής 
σημασίας για το χώρο της 
διαφήμισης, διαφήμιση για το 
Calvin Klein με τον 
Tom Hintnaus, εξοικείωσε το κοινό με εικόνες ομοερωτισμού, 
εικόνες που έμοιασαν πρωτοφανείς για τα πουριτανικά δεδομένα 
που επικρατούσαν. Σκοπός του να αναιρέσει ό,τι…

υπερασπίστηκε ο πατριάρχης της διαφήμισης πιο πάνω. 

Να αποδείξει ότι η διαφήμιση και μπορεί αλλά και έχει
 αλλάξει τα πιστεύω του κόσμου.

“Περνώντας με το λεωφορείο από μια στάση, παρατήρησα τους 
επιβάτες να στρίβουν το κεφάλι για να δουν την εικόνα καλύτερα,
 μια λήψη που ούτε λίγο, ούτε πολύ σε ανάγκαζε να δεις την 
σεξουαλικότητα του μοντέλου σε όλο της το μεγαλείο” εξηγεί η 
κριτικός τέχνης και μόδας Ingrid Sischy για την πρώτη φορά που 
είδε το billboard με τον Hintanaus.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε την εποχή της κρίσης του AIDS, όταν 
η ομοφυλοφιλία ήταν περισσότερο ταυτισμένη με τον φόβο παρά με 
την έλξη. Η διαφήμιση του Weber έφερε τα πάνω κάτω στο χώρο με 
τον ερωτισμό της και την ανατρεπτικότητα της, θέτοντας έτσι τις 
βάσεις για ένα νέο, επαναστατικό ρεύμα αντίθετο με τα πρότυπα της εποχής.

Κάτι περισσότερο από μία φαντασίωση

“Είναι πολλοί αυτοί που επικεντρώνονται στα αρνητικά του χώρου της
 διαφήμισης μόδας, μη διστάζοντας να τον παρομοιάσουν με μια επιπόλαιη 
και ελαφριά φαντασίωση. Αυτές οι εικόνες όμως σχολιάζουν, ουσιαστικά 
επηρεάζουν το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε” σχολιάσει η Emma Hope Allwood, υπέυθυνη μόδας στο Dazed.
Η διαφήμιση έχει τη δυνατότητα να υπαγορεύσει φιλοδοξίες, να προωθήσει
 μειονότητες και να δημιουργήσει ιδεολογίες.
“Μια διαφήμιση έχει την δυνατότητα να απεικονίσει τη πραγματικότητα 
και να προωθήσει το ιδανικό ταυτοχρόνως” σημειώνει η Jean Kilbourne 
στο δοκίμιο της από το 2013, ‘Beauty… and the Beast of Advertising’.
 “H διαφήμιση πουλάει πολλά περισσότερα πράγματα από απλά προϊόντα. 
Πουλάει αξίες, 
εικόνες, ιδανικά επιτυχίας, πουλάει συναίσθημα και αισθαντικότητα, 
δημοφιλία και κανονικότητα. Οι διαφημίσεις μας λένε ποιοι είμαστε 
και ποιοι πρέπει να γίνουμε” συμπληρώνει
Η ποικιλομορφία -σεξουαλική, φυλετική κα.- των σύγχρονων 
διαφημίσεων διευρύνει αισθητά τα όρια του κοινωνικά 
αποδεκτού, σε βαθμό που διευκολύνεται η ένταξη μέχρι 
τότε περιθωριοποιημένων ομάδων στο σύνολο.

Η πραγματικότητα στο προσκήνιο

Κομβικό σημείο στην πορεία της βιομηχανίας ήταν ο διορισμός 
του φωτογράφου Oliviero Toscani ως καλλιτεχνικός διευθυντής 
της Benetton, το 1982, ενός άντρα που δημιούργησε διαφημίσεις 
οι οποίες αντίκρουσαν αμέτρητα ταμπού. Χαρακτηριστικό 
παράδειγμα, η καμπάνια με “αντιήρωα” έναν ετοιμοθάνατο 
άντρα, που πάσχει από AIDS, σε κρεβάτι νοσοκομείου.
Αξιοποιώντας την επιβλητικότητα των billboards, πέρασε 
μηνύματα αντίστοιχης συμβολικής σημασίας με εκείνα του 
Weber – υπογραμμίζοντας καταστάσεις καταπίεσης και 
χωρισμού. Υπολόγιζε στην εξωτερίκευση των ταμπού σαν 
πρώτο βήμα προς την κατάρριψη τους, κατά κάποιον τρόπο 
αναγκάζοντας το κοινό να δει και να αποδεχθεί κάποιες 
ασυνήθιστες μέχρι πρότινος εικόνες.
“Δεν υπάρχουν σκανδαλιστικές εικόνες, μόνο σοκαριστική 
πραγματικότητα” δήλωσε o Toscani στο CNN. “Η δυναμική 
μιας εικόνας μπορεί να ξεπεράσει τη δυναμική ενός στρατού 
ολόκληρου”. Οι διαφημίσεις του προώθησαν πέρα από φανταχτερά 
πουλόβερ και τζιν και κάτι ακόμη, θέματα σκληρά και 
“απαγορευμένα” όπως η φυλετική ανισότητα και η 
θανατική ποινή στην Αμερική.
Ο Nicola Formichetti, ο δημιουργικός διευθυντής της Diesel 
δηλώνει ότι οφείλει την καλλιτεχνική του ματιά στην ανορθόδοξη 
προσέγγιση του Toscani, με τον οποίον έχει συνεργαστεί. 
“’Εμαθα δίπλα του το πόσο σημαντικό είναι να χρησιμοποιούμε 
το μέσο για να περάσουμε ένα μήνυμα” λέει. Ο ίδιος έχει διευρύνει τα 
πρότυπα ομορφιάς, τοποθετώντας γυναίκες όπως η Winnie Harlow
 (που πάσχει από λεύκη) ή η Jilian Mercado (που πάσχει από μυϊκή 
δυστροφία), προωθώντας την αποδοχή τους από την κοινή γνώμη ως πρόσωπα της Diesel.

Γεφυρώνοντας το χάσμα

To 2010 o Riccardo Tisci έγραψε ιστορία προσλαμβάνοντας το πρώτο 
τρανσέξουαλ μοντέλο, την Lea T, που συμμετείχε σε καμπάνια στον χώρο 
της μόδας. “Είμαι ιδιαίτερα τυχερή που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία, μιας 
και το μόντελινγκ δεν ήταν ποτέ στα σχέδια μου. Ελπίζω η παρουσία μου 
στον χώρο της μόδας να περάσει ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλους 
εκεί έξω. Νοιώθω περηφάνια, τιμή και υποχρέωση” είπε η ίδια.
Mπορεί η διαφήμιση να πρέπει να φέρει κέρδος, μπορεί το κίνητρο
 πίσω από μια ανορθόδοξη επιλογή να μην είναι ανιδιοτελές ωστόσο 
το συνολικό κέρδος σε μια κοινωνία που ακόμη δεν έχει αποδεχθεί 
τη διαφορετικότητα της σύνθεσης της, είναι μεγαλύτερο από αυτό 
που εξαργυρώνεται στα ταμεία.
Δημοσιεύτηκε στισ

«Κιβωτός»: ένας τρελόπαπας άλλαξε τον κόσμο«…Ήταν το 1998 όταν νεαρός ιερέας μόλις 26 ετών διορίστηκα στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Θέλησα να γνωρίσω το πραγματικό ποίμνιο, να καταλάβω γιατί τα παιδιά ήταν παραβατικά, γιατί έμεναν στο δρόμο σαν αγρίμια και έμπαιναν σε συμμορίες. Ένα απόγευμα λοιπόν είδα κάποιους εφήβους να παίζουν μπάσκετ. Τους πλησίασα και έπαιξα μπάσκετ μαζί τους φορώντας το ράσο. Ήταν η αρχή του ταξιδιού…»

Έτσι περιγράφει ο πατήρ Αντώνιος την αφετηρία της Κιβωτού του Κόσμου, αυτής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης. Τώρα, «πατήρ Αντώνιο» δεν τον λες εύκολα, έναν νεότατο άνθρωπο, αστραφτερό στην αύρα, αντίρροπο στην αυστηρότητα του μαύρου ράσου, και αμέτοχο της θρησκειακής μελαγχολίας που μας συνήθισαν οι επαγγελματίες ιερείς των τελευταίων δεκαετιών. Επίσης δεν τη λες «Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση». Μιλάμε για ένα ανθόκηπο του εθελοντισμού, πες την αυγουστιάτικη καταγάλανη παραλία, πες την οικουμενική αγκαλιά της αυταπάρνησης, αλλά μη τη γειώνεις τόσο γραφειοκρατικά ως ΜΚΟ…«Είχα πείσμα ότι πρέπει να γίνει κάτι στη γειτονιά. Ήταν και δική μου ευθύνη αυτό. Έπρεπε να βγάλει κάποιος το φίδι από την τρύπα…» Γεννιέται λοιπόν η «Κιβωτός του Κόσμου». Για τους περίεργους είναι Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός Ειδικής Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού, αφοσιωμένος σε παιδιά υπό συνθήκες  παραμέλησης και εγκατάλειψης, χωρίς ιατρική φροντίδα, χωρίς μέλλον, τα περισσότερα από μονογονεϊκές οικογένειες, και πολλά χωρίς γονείς. Η «Κιβωτός του Κόσμου» ιδρύθηκε το 1998 από έναν εικοσιεξάχρονο ιερέα, τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου με όπλα την αγάπη του για τα παιδιά και την επιθυμία του για τη δημιουργία μιας φωλιάς στοργής και φροντίδας για τα παιδιά αυτά της «άλλης» Αθήνας.Τι είναι τελικά η Κιβωτός και πώς από ένα απλό όραμα κατάφερε να φιλοξενεί σήμερα πάνω από 400 οικογένειες και να αξιοποιεί τουλάχιστον 500 εθελοντές. «Η Κιβωτός του Κόσμου μετράει σήμερα σχεδόν 13 χρόνια δράσης. Ξεκίνησε από το καφενείο της ενορίας του Αγ. Γεωργίου στον Κολωνό όπου στεγάζονταν οι οικογένειες τις οποίες βοηθούσαμε, και τελικά ύστερα από 10 χρόνια μεταφερθήκαμε εδώ», θυμάται και συμπληρώνει: «Η Κιβωτός στεγάζει κόσμο που βρίσκεται σε ανάγκη και σε κίνδυνο, κυρίως μητέρες με παιδιά. Οι μητέρες που έρχονται εδώ είναι κυρίως από την επαρχία και μετακομίζουν στην Αθήνα για να χαθούν μέσα στην ανωνυμία της μεγαλούπολης και να κάνουν μια νέα αρχή».Αυτήν τη στιγμή στην Κιβωτό φιλοξενούνται 320 παιδιά από τη νηπιακή ηλικία, αλλά και μεγαλύτερα. «Θα μπορούσε κάλλιστα η Κιβωτός να είναι ένα μεγάλο ορφανοτροφείο, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Xαρακτηριστικό μας είναι πως προσπαθούμε να κρατήσουμε κοντά τη μητέρα με το παιδί και γι’ αυτό έχουμε τον ξενώνα» λέει ο ίδιος και εξηγεί: «Η μητέρα έχει την επιμέλεια του παιδιού, πάντα όμως με τη βοήθεια των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Δεν θέλουμε να ιδρυματοποιήσουμε αυτά τα παιδιά και γι’ αυτό αν δεν υπάρχει ο γονιός –μιλώντας πάντα για μονογονεϊκές οικογένειες- ψάχνουμε να βρούμε και κάποιον συγγενή του ο οποίος θα μπορούσε να κάνει το παιδί να αισθανθεί πως δεν είναι μόνο του σε ένα κλειστό χώρο χωρίς κάποιο οικείο πρόσωπο. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές οικογένειες οι οποίες ζουν στα όρια της φτώχειας και γι’ αυτό δημιουργήσαμε ένα πρόγραμμα στεγαστικό και πάνω από 30 καταλύματα τα οποία συντηρούμε εμείς, με τους δικούς μας πόρους, μόνο και μόνο για να κρατήσουμε τη μάνα κοντά στο παιδί και να μην το εγκαταλείψει σε κάποιο ορφανοτροφείο».Οι άνθρωποι της Κιβωτού αναλαμβάνουν να γράψουν τα παιδιά στο σχολείο, να τα διαβάσουν, να τα ταϊσουν και να τους προσφέρουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Για το έργο που παράγει η Κιβωτός του Κόσμου χρειάζονται βεβαίως πολλά χρήματα, τα οποία συλλέγονται μέσα από τις προσφορές του απλού κόσμου. «Οι κρατικοί φορείς ουσιαστικά δεν βοηθούν. Ο κόσμος που μας συμπαραστέκεται όμως -και ειδικά μέσα σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά περίοδο- αυξάνεται συνεχώς».Κι ύστερα λέμε κι εμείς ότι χριστιανίζουμε, λέμε ότι  φιλανθρωπούμε, λέμε ότι νοιαζόμαστε… Όποιος μπορεί, όποιος πείθεται να στείλει ένα φιλί, όποιος δεν αυτοκτόνησε ακόμη βλέποντας ΤV, να μια φωτεινή διέξοδος αυτογνωσίας και αυθεντικής χαράςΠηγή: Χαρτογράφος