Το ετήσιο service….
Ψηλά τα χέρια!!
Photo by streethacker
Μεγάλο αφιέρωμα του Reuters: Ο μύθος της ελληνικής ναυτιλίας
Πως οι Έλληνες εφοπλιστές «φουσκώνουν» την αξία τους για να κρατήσουν τις τεράστιες φοροαπαλλαγές τους
Σε αποκαλυπτική έρευνα για τους μύθους και την πραγματικότητα γύρω από την ελληνική ναυτιλία και τη συνεισφορά του κλάδου στην ελληνική οικονομία προχώρησε το Reuters, με εντυπωσιακά και αναπάντεχα αποτελέσματα.
Συγκεκριμένα, η ανάλυση του ειδησεογραφικού πρακτορείου καταγράφει τα εξής:
«Οι Έλληνες πλοιοκτήτες υποστηρίζουν ότι είναι πολύ μεγάλοι για να φορολογηθούν.
Αλλά εάν η Αθήνα μετρήσει τη ναυτιλία όπως οι υπόλοιπες χώρες, το πραγματικό μέγεθος της βιομηχανίας αυτής θα ήταν πολύ μικρότερο.
Φορτηγά πλοία κάτω από τα σύννεφα κοντά στο κεντρικό λιμάνι του Πειραιά.
Την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του ως υπ. Ναυτιλίας τον Ιούνιο του 2012 ο Κωστής Μουσουρούλης δέχθηκε την επίσκεψη ενός 90άχρονου εφοπλιστή.
Ακόμη θυμάται τα λόγια του γηραιού άνδρα:
«Μην ξεχνάς, ο καλύτερος υπ. Ναυτιλίας είναι εκείνος που δεν κάνει τίποτα για τον κλάδο της ναυτιλίας. Είναι εκείνος που μας αφήνει ήσυχους».
Αυτός ο τρόπος λειτουργίας αρέσει στους Έλληνες πλοιοκτήτες. Οι μεγιστάνες που διαχειρίζονται έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο επί μακρόν υποστηρίζουν ότι εάν η Ελλάδα προσπαθούσε να τους φορολογήσει θα έφευγαν. Και ότι η αποχώρησή τους θα κατέστρεφε την οικονομία.
Τα τελευταία χρόνια, εν μέσω των αλλεπάλληλων πακέτων σωτηρίας της Ελλάδας, οι δανειστές πιέζουν την Αθήνα να ανεβάζει τους φόρους. Οι εφοπλιστές αντιστέκονται σε κάθε προσπάθεια να περικοπούν οι φοροαπαλλαγές που απολαμβάνουν και καμία κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να τους αγγίξει.
«Η ναυτιλία είναι πυλώνας της ελληνικής οικονομίας», υποστηρίζει η Ένωσης Ελλήνων Πλοιοκτητών, ο κύριος εκπρόσωπος της ναυτιλιακής βιομηχανίας.
Η ελληνική στατιστική αρχή λέει ότι η ναυτιλία συνεισφέρει στην οικονομία περίπου 9 δισ. δολ. ή το 4% του ΑΕΠ της χώρας. Εάν συμπεριληφθούν και οι συναφείς δραστηριότητες, υποστηρίζει η βιομηχανία, το ποσό εκτινάσσεται στο 7,5% του ΑΕΠ, ή σχεδόν 17 δισ. δολ. ετησίως. Επίσης σημειώνουν ότι η αλιεία και το σχετιζόμενο εμπόριο απασχολεί 192.000 ανθρώπους. Δηλαδή σχεδόν το 4% των εργαζομένων στην Ελλάδα.
Αλλά η ανάλυση του Reuters με βάση τα διαθέσιμα εταιρικά και οικονομικά στοιχεία δείχνει ότι ο ηρωικός ρόλος της ναυτιλίας στην οικονομία της Ελλάδας είναι κατά κύριο λόγο ένας μύθος.Αυτό συμβαίνει επειδή οι Έλληνες εφοπλιστές συμπεριλαμβάνουν στις στατιστικές τους δισεκατομμύρια δολάρια τα οποία ποτέ δεν μπαίνουν στην ελληνική οικονομία. Εάν η Ελλάδα υπολογίσει μόνο τις πληρωμές προς ελληνικές εταιρείες και ιδιώτες, όπως κάνουν οι υπόλοιπες χώρες, η συνεισφορά της ποντοπόρου ναυτιλίας ανέρχεται μόλις στο 1% του ΑΕΠ.
Οι 10 κορυφαίες χώρες στη ναυτιλία (με βάση τον αριθμό των υπο διαχείριση πλοίων και τη σημαία)
Για την Ελλάδα, το κόστος από τις φοροαπαλλαγές που χορηγεί στους πλοιοκτήτες ανέρχεται σε μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Εάν και είναι μικρό ποσό συγκριτικά με το ΑΕΠ, πολλού πολίτες έχουν αναγκαστεί να σφίξουν τη ζώνη του.
Η χώρα έχει περικόψει τα επιδόματα ανεργίας και τις δαπάνες υγείας, ως αντάλλαγμα για τα πακέτα διάσωσης. Οι αγρότες είδαν τις φοροαπαλλαγές τους να περικόπτονται δραματικά και oι φόροι αυξήθηκαν πολλοί για τα υψηλά εισοδήματα.Από την άλλη, οι μεγιστάνες του εφοπλισμού έχουν κατοχυρωμένες τις φοροαπαλλαγές τους στο ελληνικό Σύνταγμα.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί ότι θα προχωρήσει σε περικοπή των προνομίων των εφοπλιστών και ο υπ. Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας έχει παραδεχτεί ότι η Ελλάδα δεν μετράει σωστά τα μεγέθη της ναυτιλίας. Ο ίδιος σημείωσε ότι η κυβέρνηση εξετάζει το φορολογικό σύστημα και σκοπεύει να προχωρήσει σε αλλαγές το 2016. Αλλά ενώ λέει ότι υπάρχει περιθώριο για αλλαγές, δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματική θέληση στην κυβέρνηση για κάποια κίνηση.
Η Ένωση Εφοπλιστών αρνήθηκε να σχολιάσει την ανάλυση του Reuters, αλλά δήλωσε ότι οποιαδήποτε υπόνοια ότι χρησιμοποίησε πολιτική επιρροή ή τα ΜΜΕ για να «φουσκώσει» τα στοιχεία για το ρόλο της ναυτιλίας στην οικονομία «είναι τελείως ψευδείς». Οι εφοπλιστές υποστηρίζουν ότι από την αρχή της κρίσης τα φορολογικά έσοδα από τη ναυτιλία έχουν αυξηθεί περισσότερο από 8 φορές, ενώ κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών έχουν πληρώσει εθελοντικά 420 εκατ. ευρώ σε επιπλέον φόρους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος τα συνολικά έσοδα από τη ναυτιλία ανέρχονται σε 15 δισ. δολ. ή σχεδόν 7% του ΑΕΠ, λίγο πίσω από τα 18 δισ. του τουρισμού. Αλλά η ΤτΕ δεν διευκρινίζει πόσα από αυτά μένουν πραγματικά στη χώρα. Προκειμένου να μην «μεταναστεύσουν» σε φορολογικούς παραδείσους όπως ο Παναμάς, η ελληνική πολιτεία έχει δώσει σημαντικά προνόμια στους εφοπλιστές, τα οποία έχουν περάσει ακόμη και στο ελληνικό Σύνταγμα. Μεταξύ άλλων οι φόροι μπορεί να είναι τόσο χαμηλοί ώστε να φτάνουν ακόμη και στο 1 δολάριο ανά τόνο χωρητικότητας των πλοίων, ενώ οι εφοπλιστές εξαιρούνται από το φόρο εισοδήματος. Πάντως ακόμη και τέτοιες κινήσεις δεν κατάφεραν να φέρουν πίσω τα πλοία που είχαν φύγει από το ελληνικό νηολόγιο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα οι εταιρείες απασχολούν πολλούς ναυτικούς από αναπτυσσόμενες χώρες και όχι έλληνες, ενώ ακόμη και τα μερίσματα, που ξεπερνούν το 1 δισ. δολ. το χρόνο, πληρώνονται κυρίως σε υπεράκτιες εταιρείες. Επίσης, οι εφοπλιστές συχνά μένουν εκτός Ελλάδας, σε χώρες όπως στο Μονακό, την Ελβετία και την Αγγλία.
Πυλώνας της οικονομίας; Οι ελληνικές εταιρείες ελέγχουν τα πλοία, αλλά ελάχιστα από τα ναύλα
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Reuters, το συνολικό ποσό που πραγματικά συνεισφέρει η ναυτιλία στην ελληνική οικονομία, εάν υπολογιστεί όπως συμβαίνει στην Αγγλία ή τη Νορβηγία, ανέρχεται σε μόλις 700 εκατ. δολ. για το 2015, πολύ μακριά από τα 9 δισ. που αναφέρει η ΕΛΣΤΑΤ. Μαζί με τους μισθούς σε προμηθευτές, ναυτικούς και μερίσματα το ποσό προσεγγίζει τα 2 δισ. ευρώ. Παρόλ’ αυτά, οι έλληνες εφοπλιστές έχουν καταφέρει να πείσουν μία σειρά κυβερνήσεων ότι χρήζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης.
Πηγή :bankingnews από reuters
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα βασίλειο μακρινό και απομονωμένο, ήταν ένας
βασιλιάς που του άρεσε πολύ η δύναμη της εξουσίας. Όμως, δεν μπορούσε να
ικανοποιήσει το πάθος του για εξουσία απλώς και μόνο κατέχοντάς την. Είχε και
την ανάγκη να τον θαυμάζουν όλοι για τη δύναμή του.
βασιλιάς που του άρεσε πολύ η δύναμη της εξουσίας. Όμως, δεν μπορούσε να
ικανοποιήσει το πάθος του για εξουσία απλώς και μόνο κατέχοντάς την. Είχε και
την ανάγκη να τον θαυμάζουν όλοι για τη δύναμή του.
Έτσι, —όπως η μητριά της Χιονάτης που δεν της έφτανε μόνο να βλέπει την
ομορφιά της—, χρειαζόταν κι αυτός να κοιτάζεται σ’ έναν καθρέφτη που να
του λέει πόσο δυνατός ήταν. Δεν είχε μαγικούς καθρέφτες, αλλά ένα σωρό
αυλικούς και υπηρέτες τους οποίους ρωτούσε αν ήταν αυτός ο πιο δυνατός
άνδρας του βασιλείου.
ομορφιά της—, χρειαζόταν κι αυτός να κοιτάζεται σ’ έναν καθρέφτη που να
του λέει πόσο δυνατός ήταν. Δεν είχε μαγικούς καθρέφτες, αλλά ένα σωρό
αυλικούς και υπηρέτες τους οποίους ρωτούσε αν ήταν αυτός ο πιο δυνατός
άνδρας του βασιλείου.
Απαράλλαχτα, όλοι του απαντούσαν: «Μεγαλειότατε, είσαι πολύ δυνατός,
αλλά ξέρεις ότι ο μάγος έχει μια δύναμη που κανένας άλλος δεν κατέχει.
Αυτός, γνωρίζει το μέλλον».
αλλά ξέρεις ότι ο μάγος έχει μια δύναμη που κανένας άλλος δεν κατέχει.
Αυτός, γνωρίζει το μέλλον».
Εκείνη την εποχή, αλχημιστές, φιλοσόφους, στοχαστές, ιερείς και
αποκρυφιστές τους αποκαλούσαν, γενικεύοντας, «μάγους».
αποκρυφιστές τους αποκαλούσαν, γενικεύοντας, «μάγους».
Ο βασιλιάς ζήλευε πολύ το μάγο του βασιλείου, ο οποίος όχι μόνο είχε
τη φήμη ανθρώπου καλού και γενναιόδωρου, αλλά και αγαπητού στο
λαό που τον θαύμαζε και γιόρταζε που υπήρχε αυτός ο άνθρωπος και
ζούσε εκεί.
τη φήμη ανθρώπου καλού και γενναιόδωρου, αλλά και αγαπητού στο
λαό που τον θαύμαζε και γιόρταζε που υπήρχε αυτός ο άνθρωπος και
ζούσε εκεί.
Δεν έλεγαν τα ίδια και για τον βασιλιά.
Ίσως επειδή είχε ανάγκη να αποδεικνύει συνεχώς ότι αυτός κυβερνούσε,
ο βασιλιάς δεν ήταν ούτε δίκαιος ούτε αμερόληπτος, και ακόμα λιγότερο
καλός και ευγενικός.
ο βασιλιάς δεν ήταν ούτε δίκαιος ούτε αμερόληπτος, και ακόμα λιγότερο
καλός και ευγενικός.
Μια μέρα, κουρασμένος να ακούει τον κόσμο να του λέει πόσο δυνατός
και αγαπητός ήταν ο μάγος, ή υποκινούμενος από αυτό το κράμα ζήλειας
και φόβου που προκαλεί ο φθόνος, ο βασιλιάς κατέστρωσε ένα σχέδιο: θα οργάνωνε
μια μεγάλη γιορτή στην οποία θα προσκαλούσε το μάγο. Μετά το δείπνο,
θα ζητούσε την προσοχή όλων. Θα καλούσε το μάγο στο κέντρο της αίθουσας
και, μπροστά στους αυλικούς, θα τον ρωτούσε αν ήταν αλήθεια ότι ήξερε να
διαβάζει το μέλλον. Ο καλεσμένος θα είχε δύο δυνατότητες: ή να πει όχι,
διαψεύδοντας έτσι το θαυμασμό των υπολοίπων, ή να πει ναι, επιβεβαιώνοντας
την αιτία της φήμης του. Τότε, θα του ζητούσε να πει ποια ημερομηνία επρόκειτο
να πεθάνει ο μάγος του βασιλείου. Αυτός θα έδινε μια απάντηση, μια οποιαδήποτε
μέρα — δεν είχε σημασία ποια. Ο βασιλιάς σχεδίαζε να τραβήξει το σπαθί του και
να τον σκοτώσει την ίδια εκείνη στιγμή. Έτσι, θα κατάφερνε δύο πράγματα με ένα
μόνο χτύπημα: το πρώτο, να απαλλαγεί από τον εχθρό του για πάντα, το δεύτερο,
να αποδείξει ότι ο μάγος δεν είχε μπορέσει να δει το μέλλον, μιας και θα είχε κάνει
λάθος στην πρόβλεψή του. Σε μία μόνο νύχτα θα τελείωναν ο μάγος και ο μύθος
των δυνάμεών του…
και αγαπητός ήταν ο μάγος, ή υποκινούμενος από αυτό το κράμα ζήλειας
και φόβου που προκαλεί ο φθόνος, ο βασιλιάς κατέστρωσε ένα σχέδιο: θα οργάνωνε
μια μεγάλη γιορτή στην οποία θα προσκαλούσε το μάγο. Μετά το δείπνο,
θα ζητούσε την προσοχή όλων. Θα καλούσε το μάγο στο κέντρο της αίθουσας
και, μπροστά στους αυλικούς, θα τον ρωτούσε αν ήταν αλήθεια ότι ήξερε να
διαβάζει το μέλλον. Ο καλεσμένος θα είχε δύο δυνατότητες: ή να πει όχι,
διαψεύδοντας έτσι το θαυμασμό των υπολοίπων, ή να πει ναι, επιβεβαιώνοντας
την αιτία της φήμης του. Τότε, θα του ζητούσε να πει ποια ημερομηνία επρόκειτο
να πεθάνει ο μάγος του βασιλείου. Αυτός θα έδινε μια απάντηση, μια οποιαδήποτε
μέρα — δεν είχε σημασία ποια. Ο βασιλιάς σχεδίαζε να τραβήξει το σπαθί του και
να τον σκοτώσει την ίδια εκείνη στιγμή. Έτσι, θα κατάφερνε δύο πράγματα με ένα
μόνο χτύπημα: το πρώτο, να απαλλαγεί από τον εχθρό του για πάντα, το δεύτερο,
να αποδείξει ότι ο μάγος δεν είχε μπορέσει να δει το μέλλον, μιας και θα είχε κάνει
λάθος στην πρόβλεψή του. Σε μία μόνο νύχτα θα τελείωναν ο μάγος και ο μύθος
των δυνάμεών του…
Οι προετοιμασίες ξεκίνησαν αμέσως, και πολύ γρήγορα έφτασε η μέρα της γιορτής.
Μετά από ένα μεγάλο δείπνο, ο βασιλιάς έφερε τον μάγο στο κέντρο και του μίλησε:
«Είναι αλήθεια ότι μπορείς να διαβάζεις το μέλλον;»
«Λίγο, είπε ο μάγος.»
«Και μπορείς να διαβάσεις και το δικό σου μέλλον;»
«Λίγο, είπε ο μάγος.»
«Τότε, θέλω να μου δώσεις μια απόδειξη» συνέχισε ο βασιλιάς. «Ποια μέρα
θα πεθάνεις; Ποια είναι η ημερομηνία του θανάτου σου;» Ο μάγος χαμογέλασε,
τον κοίταξε στα μάτια και δεν απάντησε.
θα πεθάνεις; Ποια είναι η ημερομηνία του θανάτου σου;» Ο μάγος χαμογέλασε,
τον κοίταξε στα μάτια και δεν απάντησε.
«Τι έγινε μάγε;» είπε ο βασιλιάς χαμογελώντας. «Δεν το ξέρεις; Δεν είναι αλήθεια
ότι μπορείς να διαβάζεις το μέλλον;»
ότι μπορείς να διαβάζεις το μέλλον;»
«Δεν είναι αυτό…» απάντησε ο μάγος, «αλλά αυτό που ξέρω δεν
τολμώ να σου το πω.»
τολμώ να σου το πω.»
«Τι σημαίνει δεν τολμάς;» είπε ο βασιλιάς. «Είμαι ανώτερος σου και σε
διατάζω να μου το πεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι είναι πολύ σημαντικό
για το βασίλειο να ξέρουμε πότε θα χάσουμε τις πιο εξέχουσες προσωπικότητές μας.
Απάντησέ μου λοιπόν. Πότε θα πεθάνει ο μάγος του βασιλείου;»
διατάζω να μου το πεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι είναι πολύ σημαντικό
για το βασίλειο να ξέρουμε πότε θα χάσουμε τις πιο εξέχουσες προσωπικότητές μας.
Απάντησέ μου λοιπόν. Πότε θα πεθάνει ο μάγος του βασιλείου;»
Μετά από μια γεμάτη ένταση σιωπή, ο μάγος τον κοίταξε και είπε:
«Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς την ημερομηνία, αλλά ξέρω ότι ο μάγος
θα πεθάνει ακριβώς μία μέρα πριν το βασιλιά.»
θα πεθάνει ακριβώς μία μέρα πριν το βασιλιά.»
Για λίγες στιγμές, ο χρόνος πάγωσε. Ένας ψίθυρος απλώθηκε ανάμεσα στους
καλεσμένους.
καλεσμένους.
Ο βασιλιάς πάντα έλεγε ότι δεν πίστευε ούτε σε μάγους ούτε σε προφητείες, αλλά
το σίγουρο είναι ότι δεν τόλμησε να σκοτώσει το μάγο. Αργά, ο άρχοντας κατέβασε
τα χέρια κι έμεινε σιωπηλός.
το σίγουρο είναι ότι δεν τόλμησε να σκοτώσει το μάγο. Αργά, ο άρχοντας κατέβασε
τα χέρια κι έμεινε σιωπηλός.
Οι σκέψεις στριμώχνονταν στο κεφάλι του. Συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει λάθος.
Το μίσος του είχε γίνει ο χειρότερος σύμβουλος.
Το μίσος του είχε γίνει ο χειρότερος σύμβουλος.
«Μεγαλειότατε, χλόμιασες. Τι σου συμβαίνει; ρώτησε ο καλεσμένος.»
«Αισθάνομαι άσχημα» απάντησε ο μονάρχης. «Θα πάω στο δωμάτιό μου.
Σε ευχαριστώ που ήρθες…»
Σε ευχαριστώ που ήρθες…»
Και με μια αόριστη χειρονομία, στράφηκε σιωπηλός και κατευθύνθηκε προς
τα διαμερίσματά του.
τα διαμερίσματά του.
Σκέφτηκε πως ο μάγος ήταν έξυπνος. Είχε δώσει την μοναδική απάντηση
που μπορούσε να αποτρέψει το θάνατό του.
που μπορούσε να αποτρέψει το θάνατό του.
Αραγε, να είχε μαντέψει το θάνατό του;
Η πρόβλεψη δεν μπορούσε να είναι αληθινή. Αλλά, κι αν ήταν; Ένιωθε
μπερδεμένος και ζαλισμένος…
μπερδεμένος και ζαλισμένος…
Ο βασιλιάς επέστρεψε και είπε με βροντερή φωνή:
«Μάγε, είσαι διάσημος στο βασίλειο για τη σοφία σου. Σε παρακαλώ να
περάσεις αυτή τη νύχτα στο παλάτι, γιατί πρέπει να σε συμβουλευτώ το
πρωί πριν πάρω κάποιες βασιλικές αποφάσεις.»
περάσεις αυτή τη νύχτα στο παλάτι, γιατί πρέπει να σε συμβουλευτώ το
πρωί πριν πάρω κάποιες βασιλικές αποφάσεις.»
«Μεγαλειότατε! Θα είναι μεγάλη μου τιμή…» είπε ο καλεσμένος
υποκλινόμενος.
υποκλινόμενος.
Ο βασιλιάς διέταξε τους προσωπικούς του φρουρούς να συνοδεύσουν το μάγο
μέχρι τα δωμάτια των καλεσμένων του παλατιού και να επιτηρούν την πόρτα
του σιγουρεύοντας ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα.
μέχρι τα δωμάτια των καλεσμένων του παλατιού και να επιτηρούν την πόρτα
του σιγουρεύοντας ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα.
Εκείνη τη νύχτα ο βασιλιάς δεν μπόρεσε να αποκοιμηθεί. Ήταν πολύ ανήσυχος,
σκεφτόταν τι θα συνέβαι-νε αν του μάγου του χε κάτσει άσχημα το φαγητό, ή αν
πάθαινε κάποιο ατύχημα κατά τη διάρκεια της νύχτας, ή αν, απλώς, είχε έρθει η ώρα του.
σκεφτόταν τι θα συνέβαι-νε αν του μάγου του χε κάτσει άσχημα το φαγητό, ή αν
πάθαινε κάποιο ατύχημα κατά τη διάρκεια της νύχτας, ή αν, απλώς, είχε έρθει η ώρα του.
Πολύ νωρίς το πρωί, ο βασιλιάς χτύπησε την πόρτα του καλεσμένου του.
Ποτέ στη ζωή του δεν του χε περάσει η σκέψη να συμβουλευτεί κάποιον πριν
πάρει τις αποφάσεις του, αλλά αυτή τη φορά, αμέσως μόλις ο μάγος τον δέχτηκε,
έκανε μια ερώτηση, καθώς χρειαζόταν μια δικαιολογία.
πάρει τις αποφάσεις του, αλλά αυτή τη φορά, αμέσως μόλις ο μάγος τον δέχτηκε,
έκανε μια ερώτηση, καθώς χρειαζόταν μια δικαιολογία.
Και ο μάγος, που ήταν σοφός, του έδωσε μια απάντηση σωστή, δημιουργική και δίκαιη.
Ο βασιλιάς, σχεδόν χωρίς να ακούσει την απάντηση, επαίνεσε τον φιλοξενούμενο
του για την ευφυΐα του και του ζήτησε να κάτσει μια μέρα παραπάνω, υποτίθεται
για να τον «συμβουλευτεί» για κάποιο άλλο ζήτημα… (Προφανώς, ο βασιλιάς ήθελε
μόνο να είναι σίγουρος ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα.)
του για την ευφυΐα του και του ζήτησε να κάτσει μια μέρα παραπάνω, υποτίθεται
για να τον «συμβουλευτεί» για κάποιο άλλο ζήτημα… (Προφανώς, ο βασιλιάς ήθελε
μόνο να είναι σίγουρος ότι δεν θα του συνέβαινε τίποτα.)
Ο μάγος, ο οποίος απολάμβανε την ελευθερία που μόνο οι φωτισμένοι κατακτούν,
δέχτηκε.
δέχτηκε.
Από τότε και κάθε μέρα, το πρωί ή το βράδυ, ο βασιλιάς πήγαινε μέχρι τα
δωμάτια του
μάγου για να τον συμβουλευτεί και να τον δεσμεύσει για μια νέα συμβουλή
την επόμενη μέρα.
δωμάτια του
μάγου για να τον συμβουλευτεί και να τον δεσμεύσει για μια νέα συμβουλή
την επόμενη μέρα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι ο βασιλιάς να αντιληφθεί ότι οι προτροπές του
καινούργιου του συμβούλου ήταν πάντα σωστές, και κατέληξε, σχεδόν χωρίς να
το καταλάβει, να τις υπολογίζει σε κάθε μια από τις αποφάσεις του.
καινούργιου του συμβούλου ήταν πάντα σωστές, και κατέληξε, σχεδόν χωρίς να
το καταλάβει, να τις υπολογίζει σε κάθε μια από τις αποφάσεις του.
Πέρασαν οι μήνες, και μετά τα χρόνια.
Και, όπως πάντα, κοντά σε αυτόν που ξέρει, μαθαίνει κι αυτός που δεν ξέρει.
Έτσι κι έγινε. Σιγά σιγά, ο βασιλιάς γινόταν όλο και πιο δίκαιος.
Δεν ήταν πια ούτε δεσποτικός ούτε αυταρχικός. Δεν είχε πια την ανάγκη να
αισθάνεται δυνατός, και μάλλον γι’ αυτό δεν είχε και την ανάγκη να επιδεικνύει
τη δύναμή του.
αισθάνεται δυνατός, και μάλλον γι’ αυτό δεν είχε και την ανάγκη να επιδεικνύει
τη δύναμή του.
Αρχισε να καταλαβαίνει ότι και η ταπεινοφροσύνη μπορούσε να έχει πλεονεκτήματα.
Αρχισε να κυβερνά με περισσότερη σοφία και γενναιοδωρία.
Έτσι έγινε, κι ο λαός του άρχισε να τον αγαπά όπως δεν τον είχε αγαπήσει ποτέ πριν.
Ο βασιλιάς δεν πήγαινε πια να δει τον μάγο για να ρωτήσει για την υγεία του,
μα για να μάθει, να μοιραστεί μια απόφαση, ή απλώς για να κουβεντιάσει.
μα για να μάθει, να μοιραστεί μια απόφαση, ή απλώς για να κουβεντιάσει.
Ο βασιλιάς και ο μάγος κατέληξαν να γίνουν επιστήθιοι φίλοι.
Μέχρι που, μια μέρα, πάνω από τέσσερα χρόνια μετά από εκείνο το δείπνο,
χωρίς να υπάρξει κανένα κίνητρο, ο βασιλιάς θυμήθηκε.
χωρίς να υπάρξει κανένα κίνητρο, ο βασιλιάς θυμήθηκε.
Θυμήθηκε πως αυτός ο άνθρωπος, που τώρα θεωρούσε τον καλύτερό του φίλο,
είχε υπάρξει μισητός εχθρός του.
είχε υπάρξει μισητός εχθρός του.
Θυμήθηκε το σχέδιο που είχε οργανώσει για να τον σκοτώσει.
Και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να κρατάει αυτό το μυστικό
χωρίς να αισθάνεται υποκριτής.
χωρίς να αισθάνεται υποκριτής.
Ο βασιλιάς μάζεψε το κουράγιο του και πήγε μέχρι το δωμάτιο του μάγου.
Χτύπησε την πόρτα και, μόλις μπήκε, είπε:
Χτύπησε την πόρτα και, μόλις μπήκε, είπε:
«Αδελφέ μου, έχω κάτι να σου πω που μου βαραίνει το στήθος.»
«Μίλα» είπε ο μάγος, «αλάφρωσε την καρδιά σου.»
«Τη νύχτα που σε κάλεσα σε δείπνο και σε ρώτησα για το θάνατό σου,
δεν ήθελα να μάθω τίποτα για το μέλλον σου. Σχέδιαζα να σε σκοτώσω
ό,τι κι αν μου απαντούσες. Ήθελα ο απρόσμενος θάνατός σου να
απομυθοποιούσε τη φήμη σου ως μάντη. Σε μισούσα γιατί όλοι σε
αγαπούσαν… Ντρέπομαι τόσο…»
δεν ήθελα να μάθω τίποτα για το μέλλον σου. Σχέδιαζα να σε σκοτώσω
ό,τι κι αν μου απαντούσες. Ήθελα ο απρόσμενος θάνατός σου να
απομυθοποιούσε τη φήμη σου ως μάντη. Σε μισούσα γιατί όλοι σε
αγαπούσαν… Ντρέπομαι τόσο…»
Ο βασιλιάς εισέπνευσε βαθιά και συνέχισε:
«Εκείνη τη νύχτα δεν τόλμησα να σε σκοτώσω, και τώρα που είμαστε
φίλοι —παραπάνω από φίλοι· αδελφοί—, με τρομοκρατεί η σκέψη όλων
όσα θα είχα χάσει αν το είχα κάνει. Σήμερα αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να
συνεχίσω να σου κρύβω την ντροπή μου. Είχα ανάγκη να σου τα πω όλα
αυτά για να με συγχωρήσεις ή να με απορρίψεις, αλλά χωρίς απάτες.»
φίλοι —παραπάνω από φίλοι· αδελφοί—, με τρομοκρατεί η σκέψη όλων
όσα θα είχα χάσει αν το είχα κάνει. Σήμερα αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να
συνεχίσω να σου κρύβω την ντροπή μου. Είχα ανάγκη να σου τα πω όλα
αυτά για να με συγχωρήσεις ή να με απορρίψεις, αλλά χωρίς απάτες.»
Ο μάγος τον κοίταξε και του είπε:
«Αργησες πολύ μέχρι να μπορέσεις να μου το πεις. Αλλά, όπως και να ’χει,
χαίρομαι που το έκανες… Αυτό θα μου επιτρέψει να σου πω ότι το ήξερα ήδη.
Όταν μου έκανες εκείνη την ερώτηση και χάιδεψες με το χέρι σου τη λαβή του
σπαθιού σου, ήταν τόσο ξεκάθαρη η πρόθεσή σου, που δεν χρειαζόταν να είμαι
μάντης για να καταλάβω τι σκεφτόσουν να κάνεις.»
χαίρομαι που το έκανες… Αυτό θα μου επιτρέψει να σου πω ότι το ήξερα ήδη.
Όταν μου έκανες εκείνη την ερώτηση και χάιδεψες με το χέρι σου τη λαβή του
σπαθιού σου, ήταν τόσο ξεκάθαρη η πρόθεσή σου, που δεν χρειαζόταν να είμαι
μάντης για να καταλάβω τι σκεφτόσουν να κάνεις.»
Ο μάγος χαμογέλασε και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του βασιλιά.
«Σαν δίκαιη ανταμοιβή για την ειλικρίνειά σου, οφείλω να σου πω ότι κι εγώ σου
είπα ψέματα. Σου ομολογώ ότι επινόησα αυτήν την παράλογη ιστορία για τον θάνατό μου
πριν απ’ τον δικό σου, για να σου δώσω ένα μάθημα. Ένα μάθημα που δεν είχες μπορέσει να μάθεις μέχρι σήμερα. Ίσως να είναι το πιο σημαντικό απ’ όσα σου έχω διδάξει.
είπα ψέματα. Σου ομολογώ ότι επινόησα αυτήν την παράλογη ιστορία για τον θάνατό μου
πριν απ’ τον δικό σου, για να σου δώσω ένα μάθημα. Ένα μάθημα που δεν είχες μπορέσει να μάθεις μέχρι σήμερα. Ίσως να είναι το πιο σημαντικό απ’ όσα σου έχω διδάξει.
«Πορευόμαστε στη ζωή απορρίπτοντας με βδελυγμία χαρακτηριστικά των άλλων,
ή ακόμα και δικά μας, που θεωρούμε ευτελή, απειλητικά ή άχρηστα… Όμως, αν
να ζήσουμε χωρίς αυτά που πολλές φορές περιφρονούμε.
ή ακόμα και δικά μας, που θεωρούμε ευτελή, απειλητικά ή άχρηστα… Όμως, αν
να ζήσουμε χωρίς αυτά που πολλές φορές περιφρονούμε.
»0 θάνατός σου, αγαπημένε μου φίλε, θα έρθει ακριβώς την ημέρα του θανάτου σου,
κι ούτε ένα λεπτό νωρίτερα. Είναι σημαντικό να ξέρεις ότι εγώ είμαι γέρος, και η δική
μου μέρα μάλλον πλησιάζει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να σκέφτεσαι ότι η δική σου
αποχώρηση θα πρέπει να είναι δεμένη με τη δική μου. Είναι οι ζωές μας που συνδέθηκαν,
όχι οι θάνατοί μας.»
κι ούτε ένα λεπτό νωρίτερα. Είναι σημαντικό να ξέρεις ότι εγώ είμαι γέρος, και η δική
μου μέρα μάλλον πλησιάζει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να σκέφτεσαι ότι η δική σου
αποχώρηση θα πρέπει να είναι δεμένη με τη δική μου. Είναι οι ζωές μας που συνδέθηκαν,
όχι οι θάνατοί μας.»
Ο βασιλιάς και ο μάγος αγκαλιάστηκαν και γιόρτασαν πίνοντας στην εμπιστοσύνη
που τους ενέπνεε εκείνη η σχέση που είχαν χτίσει μαζί.
που τους ενέπνεε εκείνη η σχέση που είχαν χτίσει μαζί.
Ο μύθος λέει πως, ανεξήγητα, την ίδια εκείνη νύχτα, ο μάγος… πέθανε στον ύπνο του.
Ο βασιλιάς έμαθε την κακή είδηση την επόμενη μέρα και αισθάνθηκε
εγκαταλελειμμένος. Δεν αγωνιούσε στη τη σκέψη του δικού του θανάτου,
καθώς είχε μάθει από το μάγο να ζει απελευθερωμένος από την ιδέα της παραμονής
του σε τούτον εδώ τον κόσμο.
εγκαταλελειμμένος. Δεν αγωνιούσε στη τη σκέψη του δικού του θανάτου,
καθώς είχε μάθει από το μάγο να ζει απελευθερωμένος από την ιδέα της παραμονής
του σε τούτον εδώ τον κόσμο.
Ήταν θλιμμένος για το θάνατο του φίλου του. Εξαιτίας ποιας παράξενης σύμπτωσης
είχε μπορέσει ο βασιλιάς να μιλήσει στο μάγο γι’ αυτό το θέμα, ακριβώς τη νύχτα του
θανάτου του;
είχε μπορέσει ο βασιλιάς να μιλήσει στο μάγο γι’ αυτό το θέμα, ακριβώς τη νύχτα του
θανάτου του;
Είναι πιθανό, με τρόπο ανεξήγητο, ο μάγος να είχε επηρεάσει τις καταστάσεις ώστε ο
βασιλιάς να μπορέσει να του εξομολογηθεί το μυστικό του και να απελευθερωθεί από
το φόβο του να πεθάνει την επόμενη μέρα.
βασιλιάς να μπορέσει να του εξομολογηθεί το μυστικό του και να απελευθερωθεί από
το φόβο του να πεθάνει την επόμενη μέρα.
Ήταν μια τελευταία πράξη αγάπης για να τον λυτρώσει από τους αλλοτινούς του φόβους…
Λένε πως ο βασιλιάς σηκώθηκε κι έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια έναν τάφο για τον
φίλο του στον κήπο, κάτω απ’ το παράθυρό του.
φίλο του στον κήπο, κάτω απ’ το παράθυρό του.
Έθαψε εκεί το σώμα του, και την υπόλοιπη μέρα την πέρασε δίπλα στο
βουναλάκι με το χώμα, να κλαίει όπως κλαίμε μόνο τους πολύ αγαπημένους
μας που χάθηκαν.
βουναλάκι με το χώμα, να κλαίει όπως κλαίμε μόνο τους πολύ αγαπημένους
μας που χάθηκαν.
Και, μόλις έπεσε η νύχτα, ο βασιλιάς επέστρεψε στο δωμάτιό του.
Λέει ο μύθος πως την ίδια εκείνη νύχτα, είκοσι τέσσερις ώρες μετά το
θάνατο του μάγου, ο βασιλιάς πέθανε στο κρεβάτι του ενώ κοιμόταν…
θάνατο του μάγου, ο βασιλιάς πέθανε στο κρεβάτι του ενώ κοιμόταν…
Ίσως ήταν σύμπτωση…
Ίσως ήταν ο πόνος…
Ίσως για να επιβεβαιώσει την τελευταία διδαχή του δασκάλου του.
Τράκαρε το λεωφορείο χωρίς οδηγό στα Τρίκαλα!
Εκτός δρόμου βρέθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης το αυτόματο λεωφορείο των Τρικάλων, το οποίο… λαχτάρησε στο διάβα του περαστικούς της οδούς Διονυσίου, στο κέντρο της πόλης.Όπως κατέγραψε το trikalavoice.gr, το περιστατικό συνέβη λίγο μετά τη 1 το μεσημέρι, όταν και για ανεξήγητο λόγο το αυτόματο, χωρίς οδηγό, λεωφορείο έχασε τον προσανατολισμό του, καβάλησε το πεζοδρόμιο και ακούμπησε σχεδόν το περίπτερο. Ευτυχώς δεν είχαμε τραυματισμούς και άλλες ζημιές.Πηγή: trikalavoice.gr
Κολπική μαρμαρυγή:
Τα συμπτώματα μιας ύπουλης νόσου
Η κολπική μαρμαρυγή είναι μια ανωμαλία στον καρδιακό ρυθμό (αρρυθμία) που εμφανίζεται πιο συχνά στους ηλικιωμένους.
Είναι η πιο συχνή αρρυθμία της καρδιάς παγκοσμίως, ενώ στην Ελλάδα οι πάσχοντες υπολογίζονται στους 100.000.Στην κολπική μαρμαρυγή, ο καρδιακός παλμός μπορεί να ξεπεράσει τους 150 χτύπους το λεπτό σε ώρα ανάπαυσης και μπορεί να διαρκέσει από μερικά λεπτά μέχρι πάνω από μια ώρα.Η κλινική εικόνα για την κολπική μαρμαρυγή διαφέρει από ασθενή σε ασθενή, συχνά δε είναι ασυμπτωματική στους νέους ασθενείς.Όταν όμως παρουσιάσει συμπτώματα, αυτά συνίστανται σε:-δύσπνοια
-ίλιγγος
-αίσθημα παλμών
-κούραση
-συμπτώματα οξείας καρδιακής ανεπάρκειαςΣε αντίθεση με την κοιλιακή μαρμαρυγή, η κολπική μαρμαρυγή δεν συνιστά άμεση απειλή για την ζωή. Αν και τα συμπτώματα μπορεί να τρομάξουν, πολλά άτομα ζουν για χρόνια με κολπική μαρμαρυγή χωρίς προβλήματα. Γι’ αυτό, οι γιατροί, μέχρι και τη δεκαετία του 1990 θεωρούσαν την κολπική μαρμαρυγή ως μια αθώα διαταραχή.Πλέον είναι γνωστό ότι η χρόνια κολπική μαρμαρυγή μπορεί να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια και εγκεφαλικό. Το 25% των εγκεφαλικών υπολογίζεται ότι έχουν αιτία την κολπική μαρμαρυγή και τους θρόμβους που αυτή προκαλεί.
-ίλιγγος
-αίσθημα παλμών
-κούραση
-συμπτώματα οξείας καρδιακής ανεπάρκειαςΣε αντίθεση με την κοιλιακή μαρμαρυγή, η κολπική μαρμαρυγή δεν συνιστά άμεση απειλή για την ζωή. Αν και τα συμπτώματα μπορεί να τρομάξουν, πολλά άτομα ζουν για χρόνια με κολπική μαρμαρυγή χωρίς προβλήματα. Γι’ αυτό, οι γιατροί, μέχρι και τη δεκαετία του 1990 θεωρούσαν την κολπική μαρμαρυγή ως μια αθώα διαταραχή.Πλέον είναι γνωστό ότι η χρόνια κολπική μαρμαρυγή μπορεί να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια και εγκεφαλικό. Το 25% των εγκεφαλικών υπολογίζεται ότι έχουν αιτία την κολπική μαρμαρυγή και τους θρόμβους που αυτή προκαλεί.
Όσα θετικά αποκόμισα από την εμπειρία του καρκίνου
Πώς να μιλήσεις για τον καρκίνο, για αυτή τη δύσκολη ασθένεια; Πολλοί άνθρωποι στο άκουσμα και μόνο της λέξης πανικοβάλλονται. Ο καρκίνος μού φαινόταν πάντα κάτι φοβερό. Ήμουν μαθήτρια του Δημοτικού όταν άκουσα για πρώτη φορά ότι ο καρκίνος γιατρεύεται με χημειοθεραπείες, οι οποίες σε αφήνουν χωρίς μαλλιά. Μέχρι τη μέρα που αρρώστησα δυσκολευόμουν να το πιστέψω. Μου φαινόταν πολύ τρομακτικό.
Όταν αρρώστησε η θεία μου και μου είπαν πως έχασε τα μαλλιά της από τις χημειοθεραπείες δεν πήγα να τη δω. Στα 32 μου πάλεψα με τον καρκίνο και τον νίκησα. Όλα αυτά που μέχρι τότε μου φαινόντουσαν πολύ μακριά και ξένα από μένα, γιατί ήμουν νέα, γιατί μέχρι τότε δεν είχα αρρωστήσει ποτέ σοβαρά, γιατί δεν προλάβαινα να αρρωστήσω μια και βρισκόμουν στην πιο δημιουργική φάση της ζωής μου έγιναν η καθημερινή πραγματικότητά μου για πολλούς μήνες.
Τότε κατάλαβα γιατί ο καρκίνος είναι μια δημοκρατική ασθένεια και αυτό που η λαϊκή θυμοσοφία ονομάζει «λαχείο». Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ: Φανταστείτε ότι έχετε πάει να παρακολουθήσει μια ομιλία. Ο ομιλητής σας κοιτά όλους και επιλέγει τυχαία κάποιους να αποχωρήσουν. Αν δεν έχετε πάει αναγκασμένη να το κάνετε θα θυμώσετε και θα σκεφθείτε «γιατί να φύγω εγώ;». Αν μάλιστα είστε νέα, και έχετε κανονίσει να τα πιείτε μετά με τους φίλους σας, θα θυμώσετε ακόμη περισσότερο, γιατί ίσως χρειαστεί να γυρίσετε σπίτι μέχρι να έρθει η ώρα του ραντεβού με τους φίλους σας. Μπορεί να σκεφτείτε τι θα μπορούσατε να κάνετε για να περάσει η ώρα Έτσι λοιπόν ένιωσα κι εγώ όταν ο καρκίνος μου χτύπησε την πόρτα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «γιατί σ εμένα;» και αμέσως μετά άρχισα να σκέφτομαι «τι θα κάνω τώρα;»
Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια και όπως κάθε ασθένεια είναι ένας αγώνας με πολύπλευρες απώλειες. Θύμωσα πολλές φορές που αρρώστησα τόσο νέα, που έπρεπε να περάσω κλιμακτήριο στα 32 μου και να παλέψω με τις ορμόνες και το σώμα μου, που έπρεπε να ξοδέψω τα λεφτά μου σε διαιτολόγους και να μετράω τις μπουκιές μου. Θύμωσα που ταλαιπώρησα τον άνδρα μου, που στεναχώρησα τα αδέρφια μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου. Δεν θα ξεχάσω πως καθόλη τη διάρκεια της περιπέτειάς μου ένιωθα τους γονείς μου να ψάχνουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν το γεγονός της ασθένειάς μου. Άκουσα πολλές φορές τον πατέρα μου να αναρωτιέται «γιατί στο παιδί μου, που δεν πειράζει ούτε μύγα» και έβλεπα τη μητέρα μου να παλεύει για να κρατήσει ισορροπίες.Αναμφισβήτητα έχασα πολλά πράγματα από τον καρκίνο. Ταλαιπωρήθηκα σωματικά και πνευματικά. Έχασα ίσως μια καριέρα, έχασα χρόνο που θα μπορούσα να ξοδέψω σε άλλα πράγματα όπως έκαναν οι συνομήλικοί μου εκείνη την εποχή (πάρτυ, βόλτες, ταξίδια), Με τον καρκίνο «μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου». Έχασα την εμπιστοσύνη μου στη νεότητα (είμαι νέα, τι μπορώ να πάθω;) και στη φυσική τάξη των πραγμάτων (οι νέοι δεν αρρωσταίνουν από τόσες σοβαρές ασθένειες). Ωστόσο είναι πολλά αυτά που κέρδισα από τον καρκίνο, ώστε ακόμη και αυτά που έχασα και μού φαίνονταν τότε σημαντικές απώλειες, πιστεύω πως δεν τα είχα τότε αλλά ούτε και τώρα τα έχω τόσο πολύ ανάγκη.
Με τον καρκίνο έμαθα πόσοι και ποιοι με αγαπούν πραγματικά. Αρρώστησα σε μια περίοδο της ζωής μου που νόμιζα πως κανείς δεν μ αγαπάει. Περνούσα δύσκολα στη δουλειά μου και δεν μπορούσα να δω την καλή πλευρά της ζωής. Ωστόσο μοιράστηκα την ασθένειά μου με όλους όσους βρισκόντουσαν γύρω μου. Μετά από αρκετό καιρό κατάλαβα πως ήταν ένας τρόπος να ζητήσω βοήθεια, και ήταν πολλοί αυτοί που με βοήθησαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μόλις γύρισα σπίτι από την πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα διαρκώς, χωρίς σταματημό. Φίλοι και συγγενείς ήθελαν να πουν μια καλή κουβέντα, να μου δώσουν θάρρος. Aυτό επαναλαμβανόταν σε κάθε χημειοθεραπεία. Το γραφείο μου γέμισε δωράκια. Οι φίλοι μου μού βάζανε στις τσέπες καραμέλες και σταυρουδάκια, μού έστελναν αστείες κάρτες στο σπίτι… Και τότε σκέφθηκα πως έχω τόσους φίλους και αναρωτήθηκα γιατί δεν το έβλεπα πριν. Επειδή μάλιστα δεν μπορούσα να απαντώ σε όλα τα τηλεφωνήματα καθώς ένιωθα εξαντλημένη από τις θεραπείες, ο σύζυγός μου εκτελούσε χρέη γραμματέα, κρατώντας τηλέφωνα και ονόματα σε ένα μπλοκάκι. Για τις φίλους μου είχα γίνει η «πρωθυπουργός».Με τον καρκίνο επαναδιαπραγματεύτηκα τη σχέση μου. Η αρρώστιά μου ήταν η αφορμή για να ερωτευθώ τον άνδρα μου ξανά. Ο Στράτος είναι από τα εφηβικά μου χρόνια ο σύντροφος μου σε όλες τις καλές αλλά και κακές στιγμές. Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την ασθένειά μου με τόση δύναμη, αξιοπρέπεια και αυτοθυσία. Πάλευε μαζί μου καθημερινά. Κάθε φορά που άνοιγα τα μάτια μου κατά τη διάρκεια της παραζάλης που φέρνει η χημειοθεραπεία έβλεπα απέναντί μου τα δικά του μάτια. Έτρωγε όταν έτρωγα, δηλ. σπάνια, και νομίζω πως δεν κοιμόταν σχεδόν ποτέ. Θέλω να τονίσω πως η βοήθεια του συντρόφου στην αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού είναι πολύ σημαντική για τη γυναίκα. Ο Στράτος είναι αυτός που μου έκανε συντροφιά όταν πήγα να ξυρίσω το κεφάλι μου και μου έδωσε το πρώτο χαρτομάντιλο για να σκουπίσω τα μάτια μου, και μου υπέδειξε τη σωστή οπτική γωνία για να φωτογραφίσω τις τελευταίες τρίχες που είχαν απομείνει στο πάτωμα του κομμωτηρίου. Είναι εκείνος που μου έκανε τις ενισχυτικές ενέσεις και μου μαύρισε το χέρι. Ακόμη ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια όταν θυμόμαστε πώς πήρε τηλέφωνο στο Θεαγένειο και έντρομος είπε στη νοσηλεύτρια «έκανα ενισχυτική στη γυναίκα μου και μελάνιασε το χέρι της. Τι να κάνω;» σα να της έλεγε «νομίζω πως τη σκότωσα». Είναι εκείνος που με πήγαινε στη δουλειά μετά τις χημειοθεραπείες, μου έφερνε φαγητό στη διάρκεια της μέρας και ερχόταν να με πάρει, γιατί πίστευε ότι έπρεπε να συνεχίσω να ζω κανονικά. Είναι εκείνος που με έκανε να νιώθω όμορφη, ποθητή και σέξι παρόλο που ήμουν φαλακρή και είχα ένα πληγωμένο στήθος. Είναι εκείνος με περηφάνια κυκλοφορούσε μαζί μου στην παραλία όταν δε φορούσα τη μαντίλα μου.
Με τον καρκίνο έμαθα να αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβη κατά τη διάρκεια του καρκίνου ήταν το ότι άρχισα να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου, μια πολυτέλεια που δεν μου την επέτρεπα πριν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα μάθει μόνο να δίνω και όχι να παίρνω. Έδινα στους φίλους μου, στους εργοδότες μου, έδινα παντού και θεωρούσα αδυναμία το να ζητάω. Με τον καρκίνο έμαθα πως χρειάζομαι φροντίδα, έμαθα να παίρνω από τους άλλους αυτό που μπορούσαν και ήθελαν να μου δώσουν.Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κέρδισα από τον καρκίνο είναι η συνειδητοποίηση της εσωτερικής μου δύναμης. Ο καρκίνος είναι μια σειρά από μικρές μάχες που όταν τις κερδίζεις μία – μία νιώθεις ακόμη πιο δυνατή. Και όταν λέω μάχη εννοώ τις θεραπείες που γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα και τις μετράς με ανυπομονησία να τελειώσουν «τέσσερις με αυτήν, τρεις με αυτήν κοκ». Μάχη είναι να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις το μαξιλάρι σου με τρίχες που έχουν φύγει από το κεφάλι σου. Μάχη είναι να διαλέγεις περούκα, να ξανασυστήνεσαι με τον εαυτό σου όταν τον βλέπεις στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά. Μάχη είναι ακόμη να καταφέρνεις να πηγαίνεις βόλτα στο εμπορικό κέντρο και να κάθεσαι σε όλα τα παγκάκια, αλλά να μη γυρνάς σπίτι, γιατί θέλεις να απολαύσεις μια βόλτα, να είσαι εκεί έξω μαζί με όλους τους άλλους. Μάχη είναι να αντιμετωπίζεις την αμηχανία των γύρω σου και να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου.Με τον καρκίνο άλλαξα εξωτερικά. Τα μαλλιά μου μπορεί να έπεσαν, αλλά απελευθερώθηκα από αυτά. Τέρμα το άγχος του κομμωτηρίου, τέρμα οι βαφές, τέρμα τα «κόψτα λίγο για να μη φαίνονται τα αυτιά μου», τέρμα τα άγχη γενικά. Όταν μια μέρα φταρνίστηκα και γέμισα τρίχες το γραφείο του έντρομου Διευθυντή μου, πήρα την απόφαση να ξυρίσω το κεφάλι μου. Είχα πάρει την εκδίκησή μου, και δεν τα χρειαζόμουν πια. Τα μαλλιά μου δεν μου έλειψαν ούτε λεπτό κατά τους μήνες που δεν τα είχα, κι ας τα αποχωρίστηκα με δάκρυα. Περούκα δεν φόρεσα. Με στεναχωρούσε να πάω να τη διαλέξω. Φοβόμουν. Κι έπειτα έτσι ένιωθα ότι ήμουν ο εαυτός μου και όχι κάποια άλλη. Η μόνη στιγμή που ένιωσα πραγματικά να τη χρειάζομαι ήταν για κάποια θεατρική παράσταση που ανεβάζαμε με τους συμφοιτητές μου στο Τμήμα Θεάτρου. Τότε μόνο μετάνιωσα που δεν την είχα αγοράσει. Ένιωθα όμορφη χωρίς μαλλιά. Ήμουν διαφορετική και το απολάμβανα…
Ο καρκίνος με βοήθησε να δω τη ζωή διαφορετικά. Να εκτιμήσω όλα όσα έχω και τα οποία τα θεωρούσα δεδομένα, να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο φαίνεται, να αποβάλλω το άγχος μου, αφού πάντα θα υπάρχουν κάποιοι άλλοι να αγχώνονται αντί για μένα και φυσικά να θέλω να επικοινωνήσω την εμπειρία μου για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο για το θέμα του καρκίνου, για να βοηθήσω άλλες γυναίκες να δουν θετικά αυτή την εμπειρία και να την αντιμετωπίσουν με κουράγιο. Έτσι έγινα μέλος του Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού Άλμα Ζωής Θεσσαλονίκης.Ο καρκίνος δεν είναι σίγουρα εύκολη υπόθεση. Είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλους. Και για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους, αλλά και για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Η έγκαιρη πρόληψη όμως βοηθά να τον νικήσουμε, να ταξιδέψουμε μαζί του, να τον μετατρέψουμε σε κάτι δημιουργικό. Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Ο καρκίνος μπορεί να είναι μια μοναδική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.Η έγκαιρη διάγνωση με βοήθησε να συνεχίσω τη ζωή μου. Μετά τον καρκίνο έγινα τρεις φορές θεία, πήρα το δεύτερο πτυχίο μου, ταξίδεψα τον κόσμο και γέμισα αυτοπεποίθηση προσφέροντας εθελοντικά τη βοήθειά μου σε γυναίκες που την έχουν ανάγκη, είτε στο επίπεδο της ενημέρωσης και πρόληψης, είτε στο επίπεδο της ψυχολογικής στήριξης. Είμαι ένα παράδειγμα γυναίκας που κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και χαίρομαι πολύ γι αυτό. Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο πιο άδεια θα ήταν η ζωή μου χωρίς την εμπειρία αυτή.Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Μπορούμε να τον προλάβουμε και να τον αντιμετωπίσουμε, αρκεί να μιλήσουμε γι αυτόν ανοιχτά, να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και τις σκέψεις μας. Είμαι σίγουρη πως μόνο μιλώντας αληθινά μπορείς να κερδίσεις τη μάχη της ενημέρωσης και της πρόληψης. Όλες εμείς οι γυναίκες του συλλόγου ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ Θεσσαλονίκης, ζήσαμε τον καρκίνο και τον ξεπεράσαμε. Γυρίσαμε στις ασχολίες μας, στις οικογένειές μας, προχωρήσαμε στις δουλειές μας, κάναμε καινούριους φίλους, ερωτευθήκαμε. Κάναμε ένα βήμα μπροστά.___________ Πηγή: almazoisthes.gr
Στο τέλος μετριέται η αγάπη
Το λαϊκό παραμύθι «Οι τέσσερις εποχές» αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που είχε τέσσερις γιους και ήθελε να τους μάθει να μην κρίνουν τα πράγματα επιπόλαια. Με αυτόν τον σκοπό, και έναν έναν, τους έστειλε να επισκεφτούν μια αχλαδιά που βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση.
Ο πρώτος γιός έφυγε τον χειμώνα, ο δεύτερος την άνοιξη, ο τρίτος το καλοκαίρι και ο μικρότερος γιος το φθινόπωρο.Όταν επέστρεψε ο τελευταίος από τους γιούς του, ο άντρας τους κάλεσε όλους μαζί και τους ζήτησε να περιγράψουν τι είχαν δει.
Ο πρώτος γιος ανέφερε ότι το δέντρο ήταν φρικτό, γερμένο και στραβό.Ο δεύτερος είπε πως όχι, ήταν πηγμένο στα πράσινα μπουμπούκια και γεμάτο υποσχέσεις.Ο τρίτος γιος δε συμφώνησε και δήλωσε ότι ήταν φορτωμένο λουλούδια, ότι είχε ένα πολύ γλυκό άρωμα και ότι φαινόταν πολύ όμορφο, πράγματι, ήταν κατά τη γνώμη του ότι πιο χαριτωμένο είχε δει ποτέ.Ο τελευταίος από τους γιούς διαφοροποιήθηκε από τους προηγούμενους και διαβεβαίωσε ότι η αχλαδιά ήταν ώριμη και μαραινόταν από τόσον καρπό, γεμάτη ζωή και ικανοποίηση.Τότε ο άντρας εξήγησε στους γιους του ότι όλοι είχαν δίκιο, γιατί είχαν δει μόνο μια φάση της ζωής του δέντρου ο καθένας.Είπε και στους τέσσερις ότι δεν πρέπει να κρίνουν ένα δέντρο ή έναν άνθρωπο μόνο βλέποντας τον σε κάποια περίοδο της ζωής του. Kαι ότι η η ευχαρίστηση, η αγαλλίαση και η αγάπη που έρχεται με τη ζωή, μπορεί να μετρηθεί μόνο στο τέλος, όταν όλες οι εποχές έχουν ήδη περάσει.Πηγή: proskynitis.blogspot.gr
Η καλύτερη φρούταγορά του Αγίου Ιεροθέου
