Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Πόσο βολεμένοι είναι οι «βολεμένοι» του εξωτερικού;

Η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο άρρηκτα συνδεδεμένο με την εξέλιξη του ελληνικού κράτους και την πορεία του στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Άλλωστε, είναι και η πιο απτή πραγμάτωση της παγκοσμιοποίησης, με την ουσιαστική κατάργηση των συνόρων και τις μετακινήσεις πληθυσμών. 
Ως πρακτική υπήρξε ιδιαίτερα ευεργετική, αφού σε δυσμενείς περιόδους ήταν μια πρόσφορη λύση που λειτούργησε ως βαλβίδα εκτόνωσης των οικονομικών προβλημάτων και των κοινωνικών κρίσεων που συνεπάγονταν. Αν ανατρέξει κανείς στις σελίδες της πρόσφατης αλλά και της απώτερης ιστορίας μας μπορεί να διαπιστώσει του λόγου το αληθές.
Και ενώ η εντύπωση που είχαμε σχετικά με τη μετανάστευση ήταν μια αδιόρατη ασπρόμαυρη εικόνα από παλιές ελληνικές ταινίες, τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη και διηγήσεις συνταξιούχων που πάντα πίνουν νερό στο όνομα της Γερμανίας, κατά κύριο λόγο, την οποία μνημονεύουν ως υπόδειγμα σε κάθε αφορμή, τα χρόνια της ύφεσης και των μνημονίων το φαινόμενο αναβίωσε σε όλο του το μεγαλείο, προσλαμβάνοντας νέες διαστάσεις.
Αυτή τη φορά το προφίλ των μεταναστών διαφοροποιήθηκε.. Ο μετανάστης σήμερα είναι νέος, μορφωμένος και με αναπτυγμένη αίσθηση πολιτικής και εθνικής συνείδησης. Στη μετανάστευση τον ωθεί πλέον όχι μόνο η ανάγκη για επιβίωση αλλά η ανάγκη για δημιουργία, για αξιοποίηση των πολύτιμων ικανοτήτων του, για ποιότητα στην καθημερινότητα, για σεβασμό, για ζωή… και, πρωτίστως, η αγάπη για την πατρίδα.. ο πόνος που προκαλεί η παρακμή της.
Ποια είναι η άλλη του επιλογή; Ένα σαθρό πολιτικό σύστημα που ευνοεί την αναξιοκρατία, παρωχημένες δομές και μια διογκούμενη οικονομική κρίση που θα τον κρατήσει φυλακισμένο στο παλιό παιδικό του δωμάτιο μέχρι τα 40, σε μια παρατεταμένη εφηβεία και μια χαμένη ζωή.. και μια συλλογή από διπλώματα κρεμασμένη σε ακριβές κορνίζες..
immigration_163995 Agim Sulaj's
Οι νέοι μας λοιπόν επιλέγουν το δρόμο της μετανάστευσης… για να μπορέσουν να ζήσουν.. Και όχι μόνο αυτοί .. άνθρωποι μεγαλύτεροι, με οικογένειες αλλάζουν άρδην την πορεία της ζωής τους και χαράσσουν νέους δρόμους. Με κουράγιο που βρίσκουν στην πορεία.. Και αντί να τους ζητήσουμε συγγνώμη τους κατηγορούμε. Ξαφνικά οι μετανάστες έγιναν οι «βολεμένοι», αυτοί που τα παράτησαν και άφησαν τη χώρα στο έλεός της. Αυτοί που παίρνουν καλούς μισθούς και έχουν εύκολη την κριτική γιατί βρίσκονται μακριά.
Κανείς, βέβαια, δε σκέφτηκε ποτέ ότι αυτοί οι «βολεμένοι» έκαναν κάτι που κανείς από μας δεν είχε το κουράγιο να κάνει. Ξεβολεύτηκαν για τα καλά για να μπορέσουν να είναι δημιουργικοί και να αποφύγουν την εξάρτηση και τη φυγοπονία. Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή και πήγαν σε μέρη αφιλόξενα όπου πρέπει καθημερινά να αποδεικνύουν την αξία τους. Γιατί εκεί δεν υπάρχει «βόλεμα».
Και τους προσβάλλουν τα δημοσιεύματα που αποδεικνύουν ότι η χώρα σε τίποτα δεν άλλαξε και εξακολουθεί να συντηρεί τη διαφθορά. Και τους ντροπιάζουν τα ανθελληνικά σχόλια από τους ίδιους τους Έλληνες δημοσιογράφους. Και τους πληγώνει η αδιαφορία του ελληνικού κράτους που τους έχει ξεγράψει και τους θυμάται μόνο για εισφορές ή ψήφους.
Εν όψει Χριστουγέννων.. τα οποία κάποιοι «βολεμένοι» θα γιορτάσουν μακριά από τις οικογένειές τους γιατί ο «παχυλός» μισθός τους δεν καλύπτει το κόστος των αεροπορικών εισιτηρίων. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας κάνουν περήφανους στο εξωτερικό..
Ειρήνη Ι. Ζαννάκη
Πηγή: vimapress
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ακολουθήστε μας:

Δημοσιεύτηκε στισ



ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ;

Το ‘τέλος’ που έφεραν τα capital controls και τα ‘κόκκινα’ δάνεια

Πόσο άξιζαν οι Τράπεζες στις 30 Ιανουαρίου του 2015 και πώς “κατρακύλησαν” στο 1,3 δισ. ευρώ. Ο καθηγητής Οικονομικών του ΕΚΠΑ, Παναγιώτης Πετράκης γράφει στο NEWS 247

Το πρώτο εξάμηνο η αξία των τραπεζών καταβαραθρωνόταν κάθε μέρα που περνούσε, δανειζόμενες τεράστια ποσά με τα οποία χρηματοδοτούσαν την άρνηση των δανειζομένων να πληρώνουν τα δάνειά τους και την εκροή τεράστιων ποσών καταθέσεων στο εξωτερικό. Την 30/1/2015 οι τέσσερις Ελληνικέςτράπεζες άξιζαν με βάση την κεφαλαιοποίησή τους 12 δις περίπου ευρώ, στις 10/8 κατέβηκε στα 5,5 δις ευρώ και στις 20/11 μειώθηκε στα 1,3 δις ευρώ!Το «τέλος» των τραπεζών ήρθε με τα Capital Controls. Η συμφωνία της 12ης Ιουλίου έγινε υπό το βάρος πολύ μικρής κεφαλαιοποίησης και πολύ μικρής “book value”. Παρόλα αυτά θα μπορούσε να μην ήταν μία κακή συμφωνία για τις τράπεζες. Υπενθυμίζω ότι η συμφωνία μιλούσε για σοβαρή συνεισφορά των τραπεζών στο νέο ΤΑΙΠΕΔ και συμπεραίνω ότι δεν εννοούσε τη σημερινή εξανεμισμένη αξία της δημόσιας συμμετοχής. Διότι δε θα μιλούσαν για 50 δις ευρώ δημόσια περιουσία στο νέο ΤΑΙΠΕΔ εάν δεν υπολόγιζαν τη συνεισφορά των τραπεζών τουλάχιστον γύρω στα 15 με 20 δις ευρώ.Όμως τα πράγματα σταδιακά διολίσθησαν σε μία κατεύθυνση που οδήγησε να πουληθούν σήμερα και οι τέσσερις τράπεζες σε ένα ποσό γύρω στα 5 δις ευρώ, αφού οι νέοι μέτοχοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις τράπεζες που παραλαμβάνουν για να αποπληρώσουν τα CoCos. Εάν αντιθέτως επικρατήσει το κακό σενάριο, οι ξανά (2η φορά) πτωχευμένες τράπεζες θα επιστρέψουν στο δημόσιο δεδομένου ότι τα CoCos θα μεταβληθούν σε μετοχές με ψήφο, αφού οι τράπεζες δε θα έχουν μπορέσει να τα αποπληρώσουν.Όμως το ποσό των 5 δις είναι ένα πολύ μικρό μέγεθος. Πώς φτάσαμε σ’ αυτό; Φτάσαμε με ορισμένες επιμέρους σταθμούς:α) Η απόφαση για τις εκλογές: Η απόφαση αυτή μετέθεσε το χρόνο της αξιολόγησης και μείωσε δραματικά το χρόνο που θα μπορούσε να βρεθούν τα κεφάλαια από τον ιδιωτικό τομέα για να μην περάσει η προθεσμία του bail in (31/12/2015) που θα μπορούσε να προκαλέσει κούρεμα καταθέσεων πάνω από 100.000 ευρώ. Είναι αδιευκρίνιστο (τουλάχιστον σε μένα, ενώ αρμόδιοι έχουν τις σωστές πληροφορίες) εάν θα μπορούσε να προκαλέσει και bail in για κάτω από 100.000 ευρώ. Έχει πάντως σημασία: Άλλο είναι να πουλάς εσπευσμένα τις τράπεζες για να μη γίνει bail in για καταθέσεις πάνω από 100.000 και άλλο να τις πουλάς για να μη γίνει συνολικό bail in που θα συμπεριλάμβανε και τις κάτω από 100.000 ευρώ καταθέσεις.β) Το ΤΧΣ δέχτηκε τις τιμές προσφοράς των μετοχών που έκαναν οι πιθανοί αγοραστές.γ) Η χρονική συμπύκνωση της συγκέντρωσης των ιδιωτικών κεφαλαίων είχε σοβαρές συνέπειες: i) στην τιμή πώλησης, και ii) στην ποιότητα των μετόχων που προσελκύστηκαν, αφού οι περισσότεροι είναι hedge funds κερδοσκοπικού χαρακτήρα!δ) Η απόφαση για τη μετατροπή των κεφαλαίων του ΤΧΣ σε μετοχές με ψήφο και CoCos (αναλογία 25/75), δηλαδή ομολογίες χωρίς δικαίωμα ψήφου. Πάντως εκτιμώ ότι εάν δεν υπήρχε η απόφαση με την αναλογία αυτή, ουδείς ιδιώτης θα πλησίαζε να συμμετάσχει στις αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων υπό αυτές τις συνθήκες.Ας έχουμε υπόψη μας ότι για τις τράπεζες που πουλήθηκαν σήμερα 5 δις. ευρώ ήδη χρωστάμε να αποπληρώσουμε στους εταίρους 30 με 40 δις ευρώ!Υπήρχαν άλλα σενάρια που μπορούσαν να έχουν ακολουθηθεί; Με εκλογές ή χωρίς εκλογές, κ.λπ. Αρκετά! Αυτό που ακολουθήθηκε ήταν το καλύτερο για το συμφέρον μας; Όχι. Ήταν το μοναδικό; Όχι. Αλλά μεταβλήθηκε σε μοναδικό με τη συνέργεια όλων των εμπλεκομένων, και ιδιαιτέρως των εποπτικών και ευρωπαϊκών οργάνων, στις αποφάσεις και την εξέλιξη της συγκυρίας. Το ζήτημα όμως είναι ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι δεδομένο και δημιουργεί προβληματισμό. Φανταστείτε ότι είναι δυνατόν να διοικηθούν οι τράπεζες από τους νέους ιδιοκτήτες τους για κάποιο διάστημα και αφού «αξιοποιηθούν» τα περιουσιακά τους στοιχεία να «παραδοθούν απογυμνωμένες» (στο κακό σενάριο) ξανά στους αρχικούς ιδιοκτήτες, δηλαδή εμάς. Στον αντίποδα διαπιστώνουμε ότι ορισμένοι από του ιδιώτες ιδιοκτήτες βάζουν και ξαναβάζουν χρήματα για να τις διατηρήσουν. Εξάλλου στους ιδιώτες συμμετέχουν και θεσμικές οντότητες όπως το IFC της World Bank, η EBRD και Sovereign Wealth Funds διαφόρων χωρών. Δυστυχώς όμως έχουμε πολύ λίγες πληροφορίες για να κρίνουμε την «ποιότητα» των νέων μετόχων.Υπάρχουν δύο άμεσες επιπτώσεις από τα παρακάτω:α) Η συμφωνία της 12ης Ιουλίου είναι αμφίβολης υλοποίησης τουλάχιστον όσον αφορά το νέο ΤΑΙΠΕΔ, αφού πλέον είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθούν τα 50 δις ευρώ του αρχικού σχεδιασμού του.β) Οι «νέες» τράπεζες θα παίξουν πολύ μεγάλο ρόλο στην επερχόμενη παραγωγική αναδιάρθρωση της Ελληνικής οικονομίας!Συμπερασματικά όμως η ανάγνωση του αφηγήματος των τραπεζών δημιουργεί τρία σημαντικά ερωτηματικά:

  • Πώς μπορεί σε ένα τόσο κρίσιμο οικονομικά θέμα να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης και στην πολιτική πρακτική; 
  • Επειδή πιστεύουμε ότι η νέα πραγματικότητα κυριάρχησε με ένα σταδιακό τρόπο (μικρές σωρευτικές μεταβολές στους θεσμούς και τις απόψεις) και όπως διαπιστώσαμε βρίσκεται μακριά από τις αρχικές προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας, αναρωτιόμαστε βάσιμα για τη διοικητική επάρκεια διαχείρισης παρόμοιων μεγάλων μεταβολών που σχεδιάζονται (π.χ. ασφαλιστικό) όταν αυτές εξελίσσονται με παρόμοιο τρόπο. 
  • Τι δέον γενέσθαι από εδώ και πέρα για τις τράπεζες; Διότι, για τα οικονομικά, το να λυπούμαστε για το παρελθόν έχει αξία μόνο σε όρους βελτίωσης της ικανότητας διαχείρισης του μέλλοντος.

Στο τελευταίο αυτό θέμα εστιάζουμε πολύ σύντομα με ορισμένα σημεία:α) Το γεγονός ότι έγινε η ανακεφαλαιοποίηση, δημιουργεί τουλάχιστον τις προϋποθέσεις επαναλειτουργίας του τραπεζικού συστήματος.β) Οι εξελίξεις στο τραπεζικό σύστημα θα εξαρτηθούν από τη λύση που θα δοθεί στα προβληματικά δάνεια με αιχμή τα επιχειρηματικά δάνεια και από τον τρόπο που θα λυθεί το ζήτημα της εσωτερικής διοίκησης των τραπεζών.γ) Θα παίξει πολύ μεγάλο ρόλο πότε θα αρθούν τα capital controls (μεταξύ πρώτου και δεύτερου τριμήνου 2016) και πότε θα εισέλθουν οι τράπεζες στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του M. Draghi (ΕΚΤ).δ) Ταυτοχρόνως θα πρέπει να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις επιστροφής της εμπιστοσύνης στην οικονομία και το τραπεζικό σύστημα.Όλες οι παραπάνω συνθήκες (β, γ, δ) δεν είναι αυτονόητο ότι θα λειτουργήσουν εύκολα και άμεσα. Θα απαιτηθεί πολύ κόπος για να εξασφαλιστεί η ομαλοποίηση των συνθηκών.http://news247.gr/

Δημοσιεύτηκε στισ
«Ζήσαμε πάντοτε αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί».
Τάσος Λειβαδίτης
Δημοσιεύτηκε στισ

ΟΟΣΑ: Η Ελλάδα ανάμεσα στις δέκα «εξυπνότερες» χώρες του κόσμου!

Μπορεί τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα να περνάει δια πυρός και σιδήρου, όμως από… επιστημονικής πλευράς είναι κορυφαία! Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την ετήσια κατάταξη του ΟΟΣΑ για τις «εξυπνότερες» χώρες του κόσμου, όπου η Ελλάδα καταλαμβάνει την 6η θέση.  Η χώρα μας βρίσκεται στην έκτη θέση με ποσοστό 26%, παρά το γεγονός ότι το 2013 οι κρατικές δαπάνες για την έρευνα μειώθηκαν στο 0,08% του ΑΕΠ, το οποίο είναι και ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στις ανεπτυγμένες χώρες. «Καμπανάκι» ωστόσο χτυπά από την επισήμανση ότι το ποσοστό επιστημόνων στην Ελλάδα υποχώρησε από το 28% που είχε το 2002.  Σημειώνεται ότι η λίστα του ΟΟΣΑ κατατάσσει τις χώρες με βάση τον μεγαλύτερο αριθμό επιστημόνων (σε επιστήμες όπως τα μαθηματικά, τη φυσική, την τεχνολογία και τη μηχανική) κατά κεφαλήν.  Οσο για τους «ανταγωνιστές» μας στην εξυπνάδα; Την πρώτη θέση, με σημαντική πτώση στην κατάταξη, καταλαμβάνει η Νότια Κορέα με το 32% των φοιτητών της να εργάζονται στις επιστήμες (στοιχεία του 2012) από το 39% το 2002.  Ακολουθεί στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Γερμανία με ποσοστό 31% και στην τρίτη θέση η Σουηδία με ποσοστό 28%. Σημειώνεται ότι η Σουηδία είναι η δεύτερη σε κατάταξη χώρα (μετά τη Νορβηγία) που έχει τόσο διαδεδομένη χρήση υπολογιστών στην εργασία. Υπολογίζεται ότι πάνω από τα 3/4 των Σουηδών εργαζομένων χρησιμοποιεί υπολογιστή στη δουλειά.  Στην τέταρτη θέση βρίσκεται άλλη μια σκανδιναβική χώρα, η Φινλανδία, με 28%, μια χώρα που σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ ειδικεύεται στην έρευνα και παραγωγή φαρμάκων.  Πέμπτη με ποσοστό 27% είναι η Γαλλία, με το μεγαλύτερο ποσοστό των επιστημόνων της να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και κυρίως στη βιομηχανία παρά στο Δημόσιο ή τα πανεπιστήμια.  Μετά την Ελλάδα, στην έβδομη θέση βρίσκεται η Εσθονία, η οποία ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια στην ισότητα των δύο φύλων, τουλάχιστον στις επιστήμες, αφού το 2012, ένα ποσοστό 41% των Εσθονών επιστημόνων ήταν γυναίκες.  Στην όγδοη θέση βρίσκεται το Μεξικό, με ποσοστό 25% από το 24% το 2002, μια χώρα που κρατά σταθερά ανοδική πορεία, παρά την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει τις φοροαπαλλαγές για τις επιχειρηματικές επενδύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη.  Ακολουθεί η Αυστρία στην ένατη θέση με ποσοστό 25%, η οποία μάλιστα έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό διδακτορικών σπουδαστών, με περίπου 6,7 γυναίκες και 9,1 άνδρες ανά 1.000 κατοίκους.  Η Πορτογαλία είναι η χώρα που ολοκληρώνει τη δεκάδα, επίσης με ποσοστό 25%. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως η χώρα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό διδακτορικών σπουδαστών (72%) που εργάζεται στην εκπαίδευση. 
Κέρδος online   6/12/2015 20:20

Σχόλια: