Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

«Κιβωτός»: ένας τρελόπαπας άλλαξε τον κόσμο«…Ήταν το 1998 όταν νεαρός ιερέας μόλις 26 ετών διορίστηκα στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Θέλησα να γνωρίσω το πραγματικό ποίμνιο, να καταλάβω γιατί τα παιδιά ήταν παραβατικά, γιατί έμεναν στο δρόμο σαν αγρίμια και έμπαιναν σε συμμορίες. Ένα απόγευμα λοιπόν είδα κάποιους εφήβους να παίζουν μπάσκετ. Τους πλησίασα και έπαιξα μπάσκετ μαζί τους φορώντας το ράσο. Ήταν η αρχή του ταξιδιού…»

Έτσι περιγράφει ο πατήρ Αντώνιος την αφετηρία της Κιβωτού του Κόσμου, αυτής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης. Τώρα, «πατήρ Αντώνιο» δεν τον λες εύκολα, έναν νεότατο άνθρωπο, αστραφτερό στην αύρα, αντίρροπο στην αυστηρότητα του μαύρου ράσου, και αμέτοχο της θρησκειακής μελαγχολίας που μας συνήθισαν οι επαγγελματίες ιερείς των τελευταίων δεκαετιών. Επίσης δεν τη λες «Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση». Μιλάμε για ένα ανθόκηπο του εθελοντισμού, πες την αυγουστιάτικη καταγάλανη παραλία, πες την οικουμενική αγκαλιά της αυταπάρνησης, αλλά μη τη γειώνεις τόσο γραφειοκρατικά ως ΜΚΟ…«Είχα πείσμα ότι πρέπει να γίνει κάτι στη γειτονιά. Ήταν και δική μου ευθύνη αυτό. Έπρεπε να βγάλει κάποιος το φίδι από την τρύπα…» Γεννιέται λοιπόν η «Κιβωτός του Κόσμου». Για τους περίεργους είναι Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός Ειδικής Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού, αφοσιωμένος σε παιδιά υπό συνθήκες  παραμέλησης και εγκατάλειψης, χωρίς ιατρική φροντίδα, χωρίς μέλλον, τα περισσότερα από μονογονεϊκές οικογένειες, και πολλά χωρίς γονείς. Η «Κιβωτός του Κόσμου» ιδρύθηκε το 1998 από έναν εικοσιεξάχρονο ιερέα, τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου με όπλα την αγάπη του για τα παιδιά και την επιθυμία του για τη δημιουργία μιας φωλιάς στοργής και φροντίδας για τα παιδιά αυτά της «άλλης» Αθήνας.Τι είναι τελικά η Κιβωτός και πώς από ένα απλό όραμα κατάφερε να φιλοξενεί σήμερα πάνω από 400 οικογένειες και να αξιοποιεί τουλάχιστον 500 εθελοντές. «Η Κιβωτός του Κόσμου μετράει σήμερα σχεδόν 13 χρόνια δράσης. Ξεκίνησε από το καφενείο της ενορίας του Αγ. Γεωργίου στον Κολωνό όπου στεγάζονταν οι οικογένειες τις οποίες βοηθούσαμε, και τελικά ύστερα από 10 χρόνια μεταφερθήκαμε εδώ», θυμάται και συμπληρώνει: «Η Κιβωτός στεγάζει κόσμο που βρίσκεται σε ανάγκη και σε κίνδυνο, κυρίως μητέρες με παιδιά. Οι μητέρες που έρχονται εδώ είναι κυρίως από την επαρχία και μετακομίζουν στην Αθήνα για να χαθούν μέσα στην ανωνυμία της μεγαλούπολης και να κάνουν μια νέα αρχή».Αυτήν τη στιγμή στην Κιβωτό φιλοξενούνται 320 παιδιά από τη νηπιακή ηλικία, αλλά και μεγαλύτερα. «Θα μπορούσε κάλλιστα η Κιβωτός να είναι ένα μεγάλο ορφανοτροφείο, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μας. Xαρακτηριστικό μας είναι πως προσπαθούμε να κρατήσουμε κοντά τη μητέρα με το παιδί και γι’ αυτό έχουμε τον ξενώνα» λέει ο ίδιος και εξηγεί: «Η μητέρα έχει την επιμέλεια του παιδιού, πάντα όμως με τη βοήθεια των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Δεν θέλουμε να ιδρυματοποιήσουμε αυτά τα παιδιά και γι’ αυτό αν δεν υπάρχει ο γονιός –μιλώντας πάντα για μονογονεϊκές οικογένειες- ψάχνουμε να βρούμε και κάποιον συγγενή του ο οποίος θα μπορούσε να κάνει το παιδί να αισθανθεί πως δεν είναι μόνο του σε ένα κλειστό χώρο χωρίς κάποιο οικείο πρόσωπο. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές οικογένειες οι οποίες ζουν στα όρια της φτώχειας και γι’ αυτό δημιουργήσαμε ένα πρόγραμμα στεγαστικό και πάνω από 30 καταλύματα τα οποία συντηρούμε εμείς, με τους δικούς μας πόρους, μόνο και μόνο για να κρατήσουμε τη μάνα κοντά στο παιδί και να μην το εγκαταλείψει σε κάποιο ορφανοτροφείο».Οι άνθρωποι της Κιβωτού αναλαμβάνουν να γράψουν τα παιδιά στο σχολείο, να τα διαβάσουν, να τα ταϊσουν και να τους προσφέρουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Για το έργο που παράγει η Κιβωτός του Κόσμου χρειάζονται βεβαίως πολλά χρήματα, τα οποία συλλέγονται μέσα από τις προσφορές του απλού κόσμου. «Οι κρατικοί φορείς ουσιαστικά δεν βοηθούν. Ο κόσμος που μας συμπαραστέκεται όμως -και ειδικά μέσα σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά περίοδο- αυξάνεται συνεχώς».Κι ύστερα λέμε κι εμείς ότι χριστιανίζουμε, λέμε ότι  φιλανθρωπούμε, λέμε ότι νοιαζόμαστε… Όποιος μπορεί, όποιος πείθεται να στείλει ένα φιλί, όποιος δεν αυτοκτόνησε ακόμη βλέποντας ΤV, να μια φωτεινή διέξοδος αυτογνωσίας και αυθεντικής χαράςΠηγή: Χαρτογράφος

Δημοσιεύτηκε στισ

Αν πάρεις στα σοβαρά τον κόσμο, οδηγείσαι με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη

Παρατηρώντας και ζώντας σ’ αυτό τον κόσμο, τα συμπεράσματα που βγάζεις παίρνοντας τον στα σοβαρά, σε οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη κατάθλιψη. Βιωματικά και πρακτικά και όχι θεωρητικά, κατανοεί ο καθένας μας πως το απόφθεγμα ¨Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα¨ είναι η κοντινότερη προσέγγιση της εποχής.

Την κατάντια του ανθρώπινου είδους τη βλέπεις σε πάρα πολλές πτυχές της κοινωνίας, από το ότι δεν υπάρχει κανένας δισταγμός στο να θανατώσει άνθρωπος άνθρωπο, μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις στις οποίες  δεν υπάρχει βάθος ούτε κατά διάνοια. Οι σχέσεις είτε στηρίζονται στη χρόνια εξάρτηση είτε στο συμφέρον. Η φιλία είναι ένα σπάνιο είδος, πόσο μάλλον η ερωτική σχέση που περιέχει μέσα και τεράστιες δόσεις εγωισμού.  

BrianRea_SP_9

Για την πρώτη πτυχή του ¨ανθρώπου¨ που αφορά δολοφονίες (είτε με τη πρόφαση του πολέμου, της ομάδας, της θρησκείας κλπ) είναι κάτι που όσο και να μεγαλώσω, όση περισσότερη σοφία και να αποκτήσω, ποτέ δεν θα πάψει να μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως αντί ο κόσμος τα 60-70 χρόνια της ζωής του να τα περνάει όμορφα γαλήνια στον πιο γεμάτο πλανήτη (απ’ όλες τις απόψεις) προτιμά να σκορπά το θάνατο, να καταστρέφει τη φύση, να δολοφονεί ζώα. Για ποιο λόγο; Ποτέ δε θα μάθω πραγματικά τι ψυχικά τραύματα επουλώνει ο καθένας απ’ αυτούς, κάνοντας ανεπανόρθωτο κακό στο συνάνθρωπο.
Η δεύτερη πτυχή που σίγουρα είναι πιο βαριάς μορφής γιατί τη βιώνουμε καθημερινά στον κύκλο μας και δεν τη βλέπουμε απλά στην τηλεόραση, είναι αυτή των διαπροσωπικών σχέσεων. Η αλήθεια είναι πως με το πέρας των χρόνων, μετά από συλλογή εμπειριών καταλήγεις στο συμπέρασμα πως ουσιαστικές και βαθιές ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχουν. Σιγά σιγά βλέπεις γύρω σου την απαξίωση πολλών εννοιών, όπως της φιλίας, της συντροφικότητας  ή της συνεργασίας. Ο άνθρωπος μεγαλώνει, αλλάζει και χάνεται. Πράγματα που ένωναν δύο ανθρώπους στο παρελθόν πλέον όχι απλά έχουν ξεθωριάσει, αλλά έχουν διαγραφεί εντελώς. Έτσι μένει μόνο η συνήθεια η οποία κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί κ αυτή.
MODERNLOVE
Το πρόβλημα σ’ αυτή τη περίπτωση είναι πως μεγαλώνοντας δυσκολεύεσαι ολοένα και περισσότερο να βάλεις καινούρια άτομα στην καθημερινότητα σου. Μπορεί να διευρύνονται οι ορίζοντες σου και να γίνεσαι διαλλακτικότερος στα στραβά της εποχής και των γύρω σου, αλλά πολύ δύσκολα συνυπάρχεις μαζί τους.   Ευτυχώς που στα δικά μου μάτια υπάρχουν δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες που μας δίνουν πνοή κι ενέργεια και μας γλυτώνουν από τη ματαιότητα. Το ένα είναι η τέχνη και το άλλο ο έρωτας. Βέβαια τώρα που το ξανασκέφτομαι ο έρωτας αφορά κυρίως τους νέους ανθρώπους. Όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς πως κι αυτός είναι εγωιστικός και υπερτιμημένος. Οπότε μένει μόνο η τέχνη, η οποία έχει τόσες πολλές μορφές, που είναι αδύνατον να μη βρεις κάτι να σε εκφράζει και να σε γεμίζει ενέργεια και ζωή. Μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, ποίηση, ζωγραφική, φωτογραφία και φύση (κι αυτή τέχνη είναι).
Όλα είναι πράγματα που καθαρίζουν τελείως τον εγκέφαλο και σε κάνουν να δεις τη ζωή όμορφη(κι ας μην είναι). Χωρίς την ανάγκη αναγκαστικής συντροφιάς από ανθρώπους που δεν εκτιμάς ή δεν σε συνδέει τίποτα πλέον. Δεν είναι άσχημο πράγμα η μοναχικότητα όταν έχεις για φίλο τη μαγεία της τέχνης, ανακαλύπτεις στον εαυτό σου κρυμμένες γωνίες  που δεν γνώριζες καν την ύπαρξη τους. Βέβαια αν υπάρξει η σπάνια περίπτωση του να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα έχετε πνευματική και συναισθηματική ταύτιση τόσο δυνατή που να περάσετε όλα τα παραπάνω μαζί, νομίζω πως θα είστε πολύ κοντά στο να αγγίξετε το θεό.
Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός
Του Αλέξανδρου Παύλου
__________
Σχόλιο από Γιάννη Πεντσμοδιανό
ΕΧΩ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞ. ΠΑΥΛΟΥ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΕΩΣ ΟΤΑΝ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ.
ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ (ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΒΡΟΤΩΝ…ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ).
ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ; ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ.
ΚΑΙ ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΜΕΤΑΠΤΩΤΙΚΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΓΟ ΑΥΤΟ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΙΤΕ ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ Η΄ ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΕΙΣ. ΒΑΛΕ ΤΟ ΘΕΟ (=ΑΓΑΠΗ) ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΛΥΣΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ (ΝΑΙ ΟΛΑ) ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. (…εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσι…Ιωαν.10:10). ΚΑΙ ΓΕΜΙΖΕΙ Η ΖΩΗ ΘΑΥΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΙΣ, ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΑ, ΚΑΙ ΞΟΔΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΚΑΙ ΟΣΟ ΞΟΔΕΥΕΙΣ ΤΟΣΟ ΞΑΝΑΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΔΟΧΕΙΟΝ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΛΕΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΡΕ, ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΤΑ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ; ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΜΠΟΥΝΑΤΣΑ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ, ΚΑΙ ΔΡΟΣΙΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΑΝΑΒΕΙ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΑΙΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΛΕΣ ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΦΥΛΛΑΔΕΣ ΟΙ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ..
Δημοσιεύτηκε στισ
ΠΑΛΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ.
Την περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής
εκπαίδευσης ανέβαινε μ’ ένα μουλάρι σ’ ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να
επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο.
Στο δρόμο που πήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:
«Δε μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».
«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι» σχολίασε ο επιθεωρητής.
Ο αγωγιάτης όμως. ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να
μεταφέρει στο δάσκαλο τη στιχομυθία.
«Το και το, δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».
Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι
το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
«Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά», λέει ο επιθεωρητής.
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή στον πίνακα, τον Σήφη, και του είπε να γράψει
τη φράση: Ο επιθεωρητής είπε, ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι.
Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος: «Ποιος είναι,
παιδί μου, γαϊδούρι;».
«Ο δάσκαλος», ψέλλισε ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;».
«Ο επιθεωρητής, κύριε».
«Ωραία», είπε ο δάσκαλος. «Βάλε τώρα ενα κόμμα μετά το επιθεωρητής και ένα
μετά το δάσκαλος».
Ο επιθεωρητής, είπε ο δάσκαλος, είναι γαϊδούρι.
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος: «Ποιος είναι τώρα, παιδί μου,
το γαϊδούρι;».
«Ο επιθεωρητής», απαντά δειλά ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;»
«Ο δάσκαλος», απαντά ο μαθητής.
Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει: «Είδατε παιδιά τι κάνουν τα
κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο»!
Στις μέρες μας, ο Σήφης, παππούς πλέον, καθισμένος στην πολυθρόνα του
μπροστά στη τηλεόραση άκουγε για νέες μειώσεις στις συντάξεις και μονολογεί:
-Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο το δάσκαλο να μας λέει:«Να προσέχετε
τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»
Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.”
Δημοσιεύτηκε στισ
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό 
“Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΝΕΟΥΣ ΩΚΕΑΝΟΥΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ” . 
(ANDRI GIDE, 1869-1951, ΓΑΛΛΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, NOBEL 1947)
Μεγάλη αλήθεια !!!!
Δημοσιεύτηκε στισ

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Κάνεις λάθος Αλέξη, δεν είναι τα σκυλιά που ουρλιάζουν…

«Τα σκυλιά ουρλιάζουν, αλλά το καραβάνι προχωράει», είπε ο Αλέξης Τσίπρας. 

Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα λένε, αλλά ότι τα πιστεύουν κιόλας. 

Αγαπητέ Αλέξη, αυτοί που ουρλιάζουν δεν είναι οι πολιτικοί σου αντίπαλοι. Εκείνοι κοιμούνται. 

Δεν είναι τα σκυλιά Αλέξη που ουρλιάζουν. Κάνεις λάθος! 

Ο κόσμος είναι, που αρχίζει να φωνάζει. Από οργή…

Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει το ίδιο ακριβώς λάθος που έκαναν κι άλλοι πρωθυπουργοί σε αυτήν τη χώρα. 
Η καμαρίλα είναι μία επικίνδυνη ασθένεια. Ο ασθενής συνηθίζει με τον καιρό την αίσθηση της κλεισούρας και παύει να αντιδρά στην έλλειψη παραστάσεων που συνίσταται η καθημερινή του συναναστροφή με τα ίδια ακριβώς πρόσωπα. Κι έτσι αρχίζει να πιστεύει σε μία επίπλαστη πραγματικότητα που την πλάθει ο ίδιος και το περιβάλλον του, σε μία προσπάθεια να κάνουν ευχάριστη την παραμονή τους στη φυλακή που έχουν κτίσει. Καλό, ε;
Γιατί, του Αλέξη ήταν καλύτερο; «Τα σκυλιά ουρλιάζουν, αλλά το καραβάνι προχωράει». Είναι γνωστό ότι η αριστερά δεν συμπαθεί την κριτική. Η ίδια μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε μέθοδο κρίνει για να ανέβει στην εξουσία, αλλά όταν την κατακτά δεν ανέχεται το παραμικρό! Ποια είναι τα σκυλιά κύριε πρωθυπουργέ; Οι πολιτικοί σας αντίπαλοι; Ο Τύπος που σας κάνει κριτική;
Όσο περνάει ο καιρός και όσο πολλαπλασιάζεται η πίεση από τα ίδια τα προβλήματα, η κυβέρνηση θα γίνεται όλο και πιο αυταρχική. Έχουμε να δούμε πολλά και να ακούσουμε ακόμη περισσότερα. Άλλωστε ζούμε σε μία περίοδο που όλοι ακούνε τους πάντες. Έχουν αφήσει οι άνθρωποι τις κανονικές δουλειές τους και έχουν γίνει ωτακουστές.
Μόνο που αυτός δεν είναι δρόμος, αλλά κατήφορος και στον κατήφορο ο σταματημός δεν είναι εύκολος. Κι ύστερα, δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά λίγες ώρες για να αποδειχτεί πόσο δίκιο είχαν όσοι κατηγορούσαν τον κ. Τσίπρα για προσχηματικό διάλογο. Ο κ. Τσίπρας δεν θέλησε να συζητήσει με τους πολιτικούς του αντιπάλους πάνω σε ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Έψαξε να βρει συνενόχους για τα όσα θα ακολουθήσουν. Δεν τους βρήκε, θύμωσε και ύψωσε και πάλι τα τείχη του αυταρχισμού.
Αν ο κ. Τσίπρας ήταν ειλικρινής προς τους συνομιλητές του για τις προθέσεις του, θα έπρεπε να βγει και να πει όλη την αλήθεια προς τον ελληνικό λαό! Ότι η χώρα βρίσκεται ένα μόνο βήμα πριν την καταστροφή κι ότι χρειάζεται μία τιτάνια προσπάθεια όλων μας για να αποτραπεί το ατύχημα. Να δώσει πρώτος το παράδειγμα, ζητώντας συγνώμη για την μέχρι τώρα στάση του και να αναζητήσει μία τίμια λύση μαζί με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα. Δηλαδή, ένα εθνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση που θα το εφαρμόσουν όλες οι επόμενες κυβερνήσεις.

Αλλά για ποιο εθνικό πρόγραμμα μπορούμε να μιλάμε, όταν ο υπεύθυνος πρωθυπουργός μιλάει για… σκυλιά; 

Ή το άλλο που είχε πει «θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει με αυτούς τους όρους. Κάποιοι της δεξιάς παρατάξεως, βεβαίως – βεβαίως, συνεχίζουν να βαυκαλίζονται και να πιστεύουν ότι μπορούν να συμμαχήσουν με έναν αριστερό πρωθυπουργό που σε κάθε ευκαιρία βγάζει τον αυταρχικό του χαρακτήρα. Είναι δικαίωμά τους! Να θυμούνται, πάντως, ότι συμμετείχαν κι αυτοί στο έργο που στήνεται. Να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. 
Ο τελευταίος αθώος που ξέκοψε από το καραβάνι δεν είχε καλή τύχη…

Θανάσης Μαυρίδης
[email protected]

Σχόλιο: Les chiens aboient et la caravane passe . Τα σκυλιά αλυχτούν , το καραβάνι προχωράει . 
Πράγματι κ. Τσίπρα , το καραβάνι προχωράει . Και προσπερνάει αλυχτούντες εξουσιαστές και επηρμένους ψευδολόγους.