“ΗΓΕΤΕΣ” ΚΡΥΠΤΟΜΕΝΟΙ από τον Θάνος Τζήμερο
Ηχηρές απουσίες στην χθεσινή ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης. Δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Σαμαράς και ο Καραμανλής, και ένας υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ, ο Μεϊμαράκης, δεν είχαν το θάρρος της γνώμης. Απών επίσης και ο “πουσαριζόμενος” νέος ανηψιός, η φύτρα της “αχιλλείου πτέρνας” του καραμανλισμού. Αυτοί οι πρώην “ηγέτες” που χαντάκωσαν τη χώρα και οι επίδοξοι νέοι “ηγέτες” είναι από το ίδιο φύραμα: του στρίβειν διά της απουσίας. Δεν κατάφεραν να πουν ένα “ναι” ή ένα “όχι” και να αναλάβουν την ευθύνη της επιλογής τους. Προτίμησαν να κρυφτούν.
Διότι σού λέει, το “ναι” ή το “όχι” σε συνοδεύουν στην πολιτική σου καρέκλα (που κάποιοι ονομάζουν καριέρα). Το “απών” θα ξεχαστεί. Ε, λοιπόν όχι: από δω και μπρος θα θυμόμαστε και θα μνημονεύουμε κυρίως τους απόντες. Διότι ο “λαός” τους έστειλε στη Βουλή να παίρνουν θέση κι όχι να λουφάζουν κρυπτόμενοι. Το “άσ’ το καλύτερα” ή “άσ’ το γι’ αργότερα” που ήταν η “φιλοσοφία” του Βούδα της Ραφήνας δεν είναι ηγετικό προσόν. Πολύ περισσότερο σε εποχές και σε χώρες σαν τη δική μας, που ο ηγέτης πρέπει να έχει ξεκάθαρο, συγκεκριμένο όραμα και να μπει στον κόπο και στο κόστος – πολιτικό και οικονομικό – να το μεταλαμπαδεύσει στους πολίτες, ακόμα και κόντρα στην επικρατούσα αντίληψη. Διοτι ο ηγέτης είναι για να ανοίγει δύσβατους δρόμους, όχι να κάνει χαρούλες στην πεπατημένη του “λαού”.
Δεν κάνετε για αρχηγός κ. Μεϊμαράκη. Δεν χρειαζόμαστε άλλους πονηρούληδες λαϊκιστές του “όπου φυσάει ο αέρας” και του “ό,τι έχει το μικρότερο πολιτικό κόστος”. Τους φαντάζεστε όλους αυτούς τους λιποτάκτες του πολιτικού κόστους να πρέπει να ψηφίσουν, ας πούμε, για την κατάργηση του κρατικού συνδικαλισμού ή την άρση της μονιμότητας των Δ.Υ.; Θα σκάψουν λαγούμι στο κυλικείο της Βουλής να χωθούν μέσα, όπως έκαναν χθες. Δεν τους αφήνουμε μόνιμα εκεί;
Υ.Γ.1 Ηγετική συμπεριφορά είναι αυτή του Κυριάκου. Όχι μόνο χθες αλλά σε όλη την προεκλογική περίοδο: “αυτό πιστεύω και αυτό θα κάνω, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις και το κόστος”.
Υ.Γ. 2 Απών ήταν και ο Άδωνις. Κακώς. Ωστόσο είχε εκφράσει με επιχειρήματα (με τα οποία δεν συμφωνώ) την άποψή του. Άλλο να απουσιάζεις για να μην μάθουν τι ψηφίζεις κι άλλο να απουσιάζεις έχοντας ξεκαθαρίσει τη θέση σου. Θυμίζω μια άλλη απουσία του “όχι” όταν ο Π. Παυλόπουλος ήταν υποψήφιος για ΠτΔ. Ο Κυριάκος εξεδήλωσε την αντίθεσή του, λέγοντας τα εξής:
«Τιμώ τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο ως καθηγητή και ως δάσκαλο. Πρόκειται για εξαίρετο νομικό με βαθιά επιστημονική κατάρτιση.
Δεν έχω πειστεί, όμως, μέσα από την πολιτική του διαδρομή, ότι είναι ο πιο κατάλληλος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τρείς λόγους: Δεν αντιστάθηκε στις “σειρήνες” του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας μας, το Δεκέμβριο του 2008, και τέλος δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στη ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα.
Πίστευα πάντα ότι στη δεδομένη χρονική συγκυρία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν καλύτερο να μην είναι πολιτικό πρόσωπο. Φοβάμαι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να επιλέξει μια σπουδαία Ελληνίδα ή έναν σπουδαίο Έλληνα από την κοινωνία των πολιτών για να σηματοδοτήσει πράγματι την ελπίδα ότι κάτι καινούργιο γεννιέται στην Πατρίδα μας.”
Είπε αυτό που σκεφτόντουσαν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κανένας όμως δεν το εξέφρασε ευθαρσώς. Σε σύγκριση με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, ο Κυριάκος είναι μια κατηγορία, από μόνος του.
Υ.Γ.3 Ανάμεσα στους απόντες της ΝΔ και πρόσωπα του οικονομικού φιλελευθερισμού που φαίνεται ότι στα ατομικά δικαιώματα δεν έχουν την ίδια αντίληψη. Δεν γίνεται έτσι συντρόφια. Η μισή ελευθερία είναι νεκρή ελευθερία.
Υ.Γ.4 ΚΚΕ, ΑΝΕΛ, και ΧΑ, ένα σώμα μια ψυχή. Οι δυνάμεις του φασισμού σε κάτι τέτοια αποκαλύπτουν το κοινό τους DNA.
