– Ότι θυμάσαι πώς ήσουν νέος.
– Ότι θυμάσαι πώς ήσουν νέος.

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Δημοτικό Κεραμειών
Καλημέρα στους αγαπημένους φίλους.Θα σας πω ενα χθεσινό περιστατικό, και θα σας παρακαλούσα να το προωθούσατε.(λάικ και σέαρ)Χθες πηγα στο Δημοτικο των Κεραμειών για να κανονίσω τα του εκκλησιασμού για την γιορτή των τριών Ιεραρχών. Περίμενα τον κ.Διευθυντή, αγαπημένο φίλο, το Γεράσιμο,στο γραφείο του , μόνος.Ανοιξε η πόρτα και μπηκαν δυό μουσουδίτσες,παιδάκια των πολυ μικρών τάξεων του Δημοτικού.Ηρθαν σε μένα ( είδαν μεγάλο – δάσκαλος θα ναι, δεν σκέφτηκαν το ράσο) κι εγώ τους ρώτησα τι θέλουν,σκεφτόμενος οτι θα με αρχίσουν με τα κύριε ο Γιαννάκης μου πήρε τη γόμα…κύριε η Αννα μου τράβηξε το αυτί.Κύριε πεινάμε…μου ειπαν .Εμεινα …κάγκελο.Ημουν τελείως απροετοίμαστος, ενώ πάντα προσπαθώ να κουβαλάω κάτι.Τους υποσχέθηκα οτι σε λίγη ώρα θα τους εχω αγοράσει κάτι απο το κυλικείο του διπλανού γυμνασίου( στο Δημοτικο , λογω πολεοδομικού κωλύματος δεν λειτουργεί κυλικείο), και βγήκαν .Ερχεται ο κ. Γεράσιμος ,ο Διευθυντής,και κανονίζουμε τα του εκκλησιασμού, και πριν πω για τα παιδάκια, ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα.Ο Διευθυντής χωρίς να πει τίποτε, πάει στην ντουλάπα, βγάζει δυό κρουασάν,τους χαιδεύει τα κεφαλάκια και τους τα δίνει….Τι να κάνουμε…μου λέει…Προσπαθούμε παντα να έχουμε κάτι , καθε μέρα, κάποιο παιδί πεινάει, δεν εχει να πάρει απο το σπίτι, καθε μέρα …και καποια…και κάποιες μέρες και περισσότερα….Και ολοι βοηθούν, καθε δασκαλος , καινούριος παλιός, των 600 κάτι ευρώ που εχει νοίκι, εξοδα διαβίωσης ….εξοδα…εξοδα…και παρ όλα αυτα με το περίσεμα της καρδιάς προσπαθούν να εχουν κάτι πάντα στο σχολείο.Αυτό ειναι το μεγαλείο τους. Εμείς να τους περιμένουμε στη γωνία, μην πουν καμιά κουβέντα που θίξει τα βλαστάρια μας,σε αυτούς που τόσο εύστοχα παλαιότερα χαρακτήριζαν ως δεύτερους γονείς.Μπράβο τους.Και σίγουρα χρειάζονται την βοήθεια και δραστηριοποίησή μας.Αν μπορείτε, σεμνά και ταπεινά , μερικά κρουασανάκια(απ τα φτηνά )μπισκοτάκια και γκοφρετούλες,πιστεύω θα τα δεχθούν με περισή χαρά
Θα εκπλαγείτε όταν μάθετε ότι υπάρχουν περισσότερες από…εκατό αμερικανικές πόλεις με ελληνικά ονόματα.
Του Οσίου Εφραίμ του Σύρου σήμερα που ο Μέγας Βασίλειος τον περιέγραψε ως «πάντων ἐλλογιμώτερος».
Γράφει ο Αθανάσιος Χ. ΠαπανδρόπουλοςΜία ελευθερία, εξάλλου, η οποία ενισχύεται σήμερα, όπως θα συνεχίσει να ενισχύεται και στο μέλλον, από τεράστια τεχνολογικά ερείσματα, ευνοϊκά προς την δημιουργία γνώσεων μέσω της παγκοσμιοποίησης των πληροφοριών. Προδιαγράφεται, έτσι, μία φιλελεύθερη νομοτελειακή πραγματικότητα, η οποία, σε πολλές αναπτυγμένες χώρες, κυρίως της Ευρώπης, έχει ήδη προσλάβει και σαφέστατες πολιτικές εκφράσεις ευρύτατου φάσματος.Ωστόσο, συμβαίνει κάτι περίεργο. Το σχεδόν νομοτελειακό αυτό γεγονός, περισσότερο από τους φιλελεύθερους, έχουν συνειδητοποιήσει οι εχθροί του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού –δηλαδή οι παλαιοκομμουνιστές, οι τζιχαντιστές, οι ακροδεξιοί, οι απογοητευμένοι του μαοϊσμού, οι σοσιαλχριστιανοί και γενικώς όλοι αυτοί που αντιδρούν σε κάθε φαινόμενο προόδου και παγίωσης ανοικτών κοινωνιών. Πολεμούν δε τον φιλελευθερισμό με τα γνωστά και δοκιμασμένα όπλα του παρελθόντος, αυτά που κατά κόρον χρησιμοποίησαν οι εχθροί των ανοικτών κοινωνιών με στόχο να τις κλείσουν. Τα όπλα αυτά είναι η μυθοπλασία, η μυθολογία των λέξεων, ο ακραίος εθνικισμός, η θρησκοληψία, η πρόκληση φόβου και η γελοία ξύλινη γλώσσα με τις κενές περιεχομένου λέξεις. Προσφάτως δε, ήλθε να προστεθεί στο οπλοστάσιο αυτό η τυφλή βία του ισλαμοφασισμού.Στο πλαίσιο αυτό, οι εχθροί της ελευθερίας επιδιώκουν να ενοχοποιήσουν κάθε άτομο που θέλει να σκέπτεται και να συμπεριφέρεται ελεύθερα, κατηγορώντας το ότι είναι «νέο-φιλελεύθερο», υπέρμαχο του «άγριου καπιταλισμού».Μέσα, λοιπόν, σε αυτό το νέο περιβάλλον ιδεολογικής τρομοκρατίας και θρησκοεθνικιστικής υστερίας, οι λιγοστοί Έλληνες φιλελεύθεροι όχι μόνον έχουν χάσει την λαλιά τους, αλλά ίσως να αισθάνονται και ενοχές για τις συντριπτικές, αλλά αιματηρές, νίκες που η δημοκρατία, η ελευθερία και η οικονομία της αγοράς πέτυχαν κατά όλων των ολοκληρωτισμών οι οποίοι ταλαιπώρησαν την ανθρωπότητα στην διάρκεια του 20ου αιώνα.Από την πλευρά της, η ελληνική κεντροδεξιά έχει αποβάλει από το λεξιλόγιό της την λέξη «φιλελευθερισμός», τελεί υπό πλήρη ιδεολογική σύγχυση και, κάτω από την πίεση των ακροδεξιών στοιχείων τα οποία οργιάζουν στους κόλπους της, βρίσκεται σε χαρακτηριστική αδυναμία να διατυπώσει ένα συγκροτημένο πολιτικό όραμα. Αρκείται, έτσι, σε μία ανούσια περί μεταρρυθμίσεων φιλολογία που, σε μεγάλο βαθμό, δεν ξεπερνά το επίπεδο των ευχολογίων.Ακόμα χειρότερα, είναι παγιδευμένη από την αριστερή φρασεολογία και την λαϊκιστική κενολογία των μέσων μαζικής επικοινωνίας, τα οποία είναι σήμερα ο μεγάλος εχθρός του φιλελευθερισμού στην Ελλάδα. Έτσι, χρησιμοποιεί κατά κόρον το λεξιλόγιο των αντιπάλων της και, συνεπώς, είναι χαμένη από χέρι. Χωρίς ιδέες, χωρίς οράματα για τον 21ο αιώνα, χωρίς γνώση των κατακλυσμιαίων αλλαγών που πραγματοποιούνται με επιταχυνόμενους ρυθμούς σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής των αναπτυγμένων χωρών, η ελληνική δεξιά αδυνατεί να δώσει μία νέα φιλελεύθερη ερμηνεία στην σημερινή πραγματικότητα και, τελικώς, αυτό ίσως να ήταν το σοβαρότερο λάθος της, ανεξαρτήτως της κρίσης.Η ελληνική κοινωνία, όμως, στην παρακμιακή και αγκυλωμένη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, δεν έχει ανάγκη από άτολμους μεταρρυθμιστές ή ξεπερασμένους διαχειριστές του στρεβλού παρελθόντος της. Χρειάζεται τολμηρούς ανανεωτές, που θα μπορέσουν να την απογειώσουν και να την εκσυγχρονίσουν. Η –χωρίς ιδέες και πολιτικό λόγο– ελληνική κεντροδεξιά θα πρέπει να καταλάβει ότι το κλασσικό παράδειγμα της βιομηχανικής κοινωνίας η οποία στηριζόταν σε ένα παραγωγικό μοντέλο με υλικούς συντελεστές παραγωγής, σήμερα έχει ξεπεραστεί.Οι αποδοτικότερες οικονομικές δραστηριότητες τού σήμερα και τού αύριο θα έχουν ως κεντρικό συντελεστή της οργάνωσής τους την πληροφορία, την γνώση και την ευφυΐα. Η προστιθέμενη αξία σε πάμπολλες περιπτώσεις δεν παράγεται ούτε από τον χρόνο, ούτε από τον όγκο της εργασίας, αλλά είναι συνάρτηση των δημιουργικών ικανοτήτων του ατόμου. Η σημερινή τεχνογνωσία στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην δημιουργική γνώση και στην υψηλή ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων και δευτερευόντως σε άλλους συντελεστές παραγωγής. Στις σημερινές συνθήκες, η εργασία, όπως την περιέγραφαν πριν 200 χρόνια ο Άνταμ Σμιθ και ο Καρλ Μαρξ, δεν βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Στον κλάδο της πληροφορικής αντιπροσωπεύει 7% του συνολικού κόστους ενός προϊόντος και στις λοιπές βιομηχανικές δραστηριότητες δεν ξεπερνά, κατά μέσον όρο, το 20%.Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι στην σύγχρονη φιλελεύθερη οικονομική πραγματικότητα –στην οποία, ζωτικό ρόλο παίζουν οι χρηματοοικονομικές δραστηριότητες– παρατηρείται στον αναπτυγμένο κόσμο μία συνεχής υποχώρηση της οικονομίας της παραγωγής προς όφελος της οικονομίας της δημιουργίας. Με αποτέλεσμα, οι περισσότερες μορφές παραδοσιακής δραστηριότητας να είναι μηδενικής λειτουργικότητας. Παράλληλα, οι κοινωνικοί δεσμοί επίσης εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα. Ξεφεύγουν από τις ιεραρχικές δομές και κατευθύνονται προς την δυναμική του δικτύου.Στο μέτρο που η οικονομία θα στηρίζεται αποκλειστικά στον νεωτερισμό, και άρα θα έχει ανάγκη από μόνιμες ανταλλαγές ιδεών και πληροφοριών μεταξύ δικτυωμένων πυρήνων εργασίας, τα επικοινωνιακά δίκτυα θα αποκτούν όλο και πιο καθοριστική σημασία. Παράλληλα, θα απαιτούν ανθρώπους ανοικτούς, πολύγλωσσους, δημιουργικούς, με έντονη την αίσθηση της ελευθερίας στις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές τους. Οι εργαζόμενοι τού σήμερα κα τού αύριο θα πρέπει να σκέπτονται σαν επιχειρηματίες και να είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν επάγγελμα τρεις και τέσσερις φορές στην διάρκεια της καρριέρας τους. Θα πρόκειται για μία νέα κατηγορία εργαζομένων, η οποία, από πολιτικής πλευράς, θα είναι αντικειμενικά ελεύθερη.Έτσι, είναι εκ των ων ουκ άνευ η ύπαρξη στην χώρα μας ενός νέου και φιλελεύθερου πολιτικού πνεύματος, απαλλαγμένου από ενοχές και αγκυλώσεις της τριτοκοσμικής και εθνικιστικής ιδεολογικής τρομοκρατίας. Θα πρέπει δε να θεωρείται βέβαιον ότι αυτή η προοπτική θα συναντήσει πολύ ισχυρές αντιστάσεις και λυσσώδη πόλεμο από όλους αυτούς που θέλουν την ελληνική κοινωνία μίζερη και ανελεύθερη.