Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ



Στοιχεία σοκ στην ετήσια έκθεση της ΓΣΕΕ

Το 48% των νοικοκυριών κάτω από το όριο φτώχειας

Του Στέλιου ΠαπαπέτρουΗ ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού εξαιτίας της κρίσης, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, ο δραματικός περιορισμός των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, η ραγδαία αύξηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, καθώς και η «βύθιση» των μισθών, είναι τα βασικά συμπεράσματα της ετήσιας έκθεσης του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για το 2016. Σύμφωνα με την έκθεση προκύπτει η εξής κατανομή στους καθαρούς μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας: κάτω των 800 ευρώ σε ποσοστό 50% (14,5% μέχρι 499 ευρώ, 22% μεταξύ 500-699 ευρώ και 13,5% μεταξύ 700-800 ευρώ), μεταξύ 800- 1.000 ευρώ σε ποσοστό 18,6% και άνω των 1.000 ευρώ σε ποσοστό 15,7% (9,8% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 5,9% άνω των 1.300 ευρώ).Αξιοσημείωτη είναι και η πτώση της αγοραστικής δύναμης του πραγματικού κατώτατου μισθού στην Ελλάδα, καθώς την περίοδο 2010-2015 σημειώθηκε μείωση κατά 24,7% και κατά 34,3% για τους νέους κάτω των 25 ετών.

Υπερδιπλασιάστηκαν τα φτωχά νοικοκυριάΣυγκεκριμένα, το 48% των νοικοκυριών διαβιούν πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,9% αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες, ποσοστό που αυξάνεται στο 43,4% για τους ανέργους. Παρά τη σημαντική χειροτέρευση του φαινόμενου της φτώχειας, οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας μειώνονται ποσοστιαία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ-15.Σύμφωνα με την έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αποτελεί βασικό πυλώνα των προγραμμάτων λιτότητας, καθώς λειτουργεί ως θεσμικό εργαλείο υλοποίησης της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης. Το εύρος και η ένταση των αλλαγών που έχουν γίνει στις εργασιακές σχέσεις αναλύθηκαν εκτενώς στις Ετήσιες Εκθέσεις του ΙΝΕ ΓΣΕΕ των τελευταίων ετών.Από την ανάλυση των τελευταίων στοιχείων προκύπτει ότι το 2015 οι επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) επικρατούν σχεδόν καθολικά, αντιπροσωπεύοντας το 94% του συνόλου των συλλογικών συμβάσεων. Σε σύνολο 282 ΣΣΕ, οι 263 είναι επιχειρησιακές, μόνο οι 12 είναι εθνικές, κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές, ενώ 7 είναι τοπικές ομοιοεπαγγελματικές.Παρατηρούμε επίσης ότι ο αριθμός των προσλήψεων μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας, δηλαδή οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, αυξάνεται διαχρονικά με αντίστοιχη υποχώρηση των προσλήψεων πλήρους απασχόλησης. Η ποσοστιαία τους αναλογία στο σύνολο των προσλήψεων μεταξύ 2009 και 2015 υπερδιπλασιάζεται. Το 2009, οι προσλήψεις με ευέλικτες μορφές εργασίας αντιστοιχούσαν στο 21% του συνόλου των προσλήψεων, ενώ το 2015 αντιστοιχούν στο 55%. Την περίοδο 2014-2015 οι νέες προσλήψεις με μερική απασχόληση είναι αυξημένες κατά 19,6% και με εκ περιτροπής εργασία κατά 45,6%.Τα ευρήματα αυτά μας οδηγούν στην εκτίμηση ότι οι ευέλικτες μορφές εργασίας είναι πλέον κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής αγοράς εργασίας. Η ευελιξία της αγοράς εργασίας ενισχύεται και επιταχύνεται και από τη μετατροπή των ατομικών συμβάσεων εργασίας από συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας.

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο νέος διευθυντής μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Αντώνης Φωνιαδάκης στη LIFO 

Ο διαπρεπής Έλληνας χορογράφος μιλά για τη λαμπρή σταδιοδρομία του, την άποψή του για τον χορό και το έργο του «Links» που θα δούμε τον Απρίλιο στο Θέατρο Ολύμπια.
Από την ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ 
Καθαρό χορό κάνω, αλλά καθαρός χορός δεν σημαίνει γυμναστικές επιδείξεις. Απαιτεί πνευματικότητα και διανοητική επεξεργασία έντονη –δεν είναι απλώς show, χωρίς βάθος και ψυχή…    
Η πορεία του στον χορό δεν είναι αυτονόητη.
 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιεράπετρα της Κρήτης, σ’ έναν τόπο όπου οι κοινωνικοί ρόλοι είναι αυστηρά καθορισμένοι – ως εκ τούτου θα περίμενε κανείς να μην επέτρεπαν σ’ έναν έφηβο να κάνει μαθήματα μπαλέτου. Κι όμως. Οι γονείς του δεν είχαν πρόβλημα και ήρθαν τα πράγματα έτσι, ώστε ο Αντώνης Φωνιαδάκης (γεν. 1971), από τη σχολή της Νίκης Παπαδάκη, να έρθει στην Αθήνα το 1990 για να σπουδάσει χορό στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. 
Τότε δεν μπορούσε καν να φανταστεί ότι το μέλλον του, και μια ζωή ανοιχτή σε διαρκώς καινούργιες εμπειρίες σε όλον τον κόσμο, θα ήταν συνδεδεμένα με τον χορό. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. «Περνούσα μια μέρα έξω από μια δημοτική σχολή μπαλέτου που είχε ανοίξει, είδα τα παιδιά που περίμεναν για το μάθημα με τα ειδικά ρούχα και ή ζήλεψα ή θαύμασα. Είπα στη μητέρα μου ότι ήθελα να κάνω κι εγώ και μ’ έγραψε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Δεν είχα αντιρρήσεις και ενδοιασμούς από τους γονείς μου, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να με αποτρέψουν για τα μάτια του κόσμου, παρότι ήταν άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με τις τέχνες. Η μόνη καλλιτεχνική αναφορά στο οικογενειακό μου περιβάλλον ήταν ο παππούς μου, που ήταν από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και έπαιζε μαντολίνο. 
Μόνο στήριξη θυμάμαι απ’ αυτούς –η σχέση μας πάντα βασιζόταν στην αγάπη και στην κατανόηση–, κι ας ήμουν το μοναδικό αγόρι στη σχολή. Η επιθυμία μου να κάνω μαθήματα χορού ήταν ενστικτώδης, δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει μπαλέτο, ούτε ποιες ήταν οι απαιτήσεις. 
Πιο πριν, όπως τα περισσότερα αγόρια στην Κρήτη, είχα κάνει μαθήματα παραδοσιακών χορών, οπότε έμοιαζε σαν συνέχεια στο πλαίσιο μιας εξωσχολικής δραστηριότητας. 
Πειράγματα και χλευασμό, αυτό που σήμερα λέμε bullying, αντιμετώπισα εκτός σπιτιού. Δεν ήταν εύκολη η καθημερινότητα για μένα, ντρεπόμουν να αναφέρω ότι πάω στη σχολή χορού, δεν το συζητούσα. Η κοινωνία είναι σκληρή, και ιδίως τα παιδιά. 
Αντιδρούν αυθόρμητα, δεν επεξεργάζονται sτο μυαλό τους τι σημαίνει το ένα και το άλλο και ποιες είναι οι συνέπειες της συμπεριφοράς τους. Δεν δικαιολογώ, είναι η φύση των πραγμάτων έτσι. Η μόνη στιγμή που αισθανόμουν καλά ήταν όταν κάναμε παραστάσεις και δεχόμουν τοn θαυμασμό για τη συμμετοχή και τις επιδόσεις 
Ο χορός μου είναι γρήγορος, ρευστός, μάλλον κυκλικής φόρμας, όχι γωνιώδης. Με ενδιαφέρει η σχέση ταχύτητας και χρόνου. Μπορεί οι ταχύτητες στην κίνηση που ζητώ να δυσκολεύουν τους χορευτές, ωστόσο η ταχύτητα καθαυτή και η ρευστότητα βοηθάνε την κίνηση να απελευθερωθεί, να χαλαρώσει. 

Αυτό που ξεχωρίζει έναν μεγάλο δημιουργό είναι ότι έχει καταπιαστεί με κάτι που τον παθιάζει, που το κατέχει και το έχει φέρει σ’ ένα επίπεδο τόσο υψηλό και μαζί τόσο προσωπικό, τόσο βιωματικό, που η ίδια η δουλειά γίνεται ο εαυτός τους και το αντίστροφο.
 Πηγή: www.lifo.gr
Δημοσιεύτηκε στισ

ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ Α.Ε. 

Πώς σβήνουν τα ψηφιακά σου ίχνη όταν πεθάνεις; 
Στο μέλλον θα υπάρχουν εταιρείες που θα φροντίζουν την ψηφιακή μετα-θάνατον εικόνα μας. 
Με την είδηση ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook θα έχουν σύντομα περισσότερους νεκρούς από τους ζωντανούς χρήστες- μετατρέποντάς τα σε μονίμως διευρυνόμενα ψηφιακά νεκροταφεία για τις διαδικτυακές μας περσόνες – γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρο το ερώτημα: τι συμβαίνει με τις πληροφορίες που έχουμε πρόθυμα κοινόποιήσει όταν πεθαίνουμε;   
Στην τελευταία της ταινία η Αμερικανίδα σκηνοθέτης Emmanuelle Pickett ασχολείται μ’ αυτήν ακριβώς την ερώτηση και φαντάζεται έναν μελλοντικό κόσμο στον οποίο θα υπάρχουν εταιρείες που θα φροντίζουν την ψηφιακή μετα-θάνατον εικόνα μας. Με αυτό το δυστοπικό όραμα θέτει ερωτήματα που σχετίζονται με την γενικότερη επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας, από την κλοπή ταυτότητας μέχρι την ψυχική υγεία. 
  ©Nowness Πηγή: www.lifo.gr