Minetta
Fix
ΠΕΡΟΚΕ
Να γιατί είναι επί 195 χρόνια σφραγισμένη η πύλη του Πατριαρχείου – Μία απίστευτη εξήγηση!
Όποιος θέλει να εισέλθει, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στο χώρο όπου τους τελευταίους αιώνες εδρεύει η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, γίνεται μάρτυρας ενός συνεχούς βουβού θρήνου, αλλά και τιμής σε έναν άνθρωπο που προτίμησε τη θυσία.Κάθε χρόνο, στις 10 Απριλίου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανάβει ένα κερί και προσεύχεται. Γιατί άραγε;Ήταν 10 Απριλίου 1821. Σ’ αυτήν την κλειστή σήμερα μαύρη πύλη οθωμανοί στρατιώτες κρέμασαν ένα χοντρό σχοινί με μια θηλιά. Στόχος τους δεν ήταν άλλος από τον Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ που παρά τις πιέσεις να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και να φυγαδευτεί, προτίμησε να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την μοίρα του.Τον κρέμασαν στην κεντρική πύλη για να τον ατιμώσουν και να παραδειγματίσουν. Άφησαν το άψυχο κορμί του να κρέμεται εκεί για τρία μερόνυχτα. Με κόπους η σωρός του έφτασε στην Οδησσό για να αναπαυτεί, ενώ σήμερα τα λείψανα του, φυλάσσονται σε μαρμάρινη λειψανοθήκη, στον καθεδρικό ναό των Αθηνών.Κάποιοι θέλουν να πείσουν τον Ελληνισμό πως ο Γρηγόριος ήταν ένας «προδότης» που για να διασωθεί είχε αφορίσει την Επανάσταση του Υψηλάντη. Μια μικρή αναζήτηση στις πηγές ωστόσο αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο.Παρά την διαφωνία του –όπως υποστηρίζουν κάποιοι ιστορικοί- για το χρόνο που θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί η Επανάσταση, ο Γρηγόριος Ε΄ είχε στηρίξει με κάθε μέσον τον Ελληνισμό.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι ο Γρηγόριος θα μπορούσε να είχε σωθεί. Αρκετοί ήταν αυτοί που τον πίεζαν να φυγαδευτεί. Ο Υψηλάντης είχε στείλει πλοίο για να τον μεταφέρει μακριά από τον Σουλτάνο. Για τον Γρηγόριο όμως αυτό δεν υπήρχε σαν επιλογή!Όπως αναφέρει η Wikipedia, σύμφωνα με τον πανηγυρικό που εκφώνησε για τον Πατριάρχη το 1853 ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως αυτός μεταφέρεται από τον ανιψιό του Πατριάρχη, ο Γρηγόριος Ε’ απέρριψε προτάσεις υπαλλήλων ξένων πρεσβειών να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη λέγοντας: «Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείται, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω…ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου…ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν οφέλειαν από την ζωή μου…Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγύιων, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης».Η αγιοκατάταξη του έγινε στις 10 Απριλίου 1921
Η Λάρνακα με τα λείψανα του Εθνομάρτυρα στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι ο Γρηγόριος θα μπορούσε να είχε σωθεί. Αρκετοί ήταν αυτοί που τον πίεζαν να φυγαδευτεί. Ο Υψηλάντης είχε στείλει πλοίο για να τον μεταφέρει μακριά από τον Σουλτάνο. Για τον Γρηγόριο όμως αυτό δεν υπήρχε σαν επιλογή!Όπως αναφέρει η Wikipedia, σύμφωνα με τον πανηγυρικό που εκφώνησε για τον Πατριάρχη το 1853 ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως αυτός μεταφέρεται από τον ανιψιό του Πατριάρχη, ο Γρηγόριος Ε’ απέρριψε προτάσεις υπαλλήλων ξένων πρεσβειών να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη λέγοντας: «Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείται, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω…ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου…ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν οφέλειαν από την ζωή μου…Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγύιων, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης».Η αγιοκατάταξη του έγινε στις 10 Απριλίου 1921Η Λάρνακα με τα λείψανα του Εθνομάρτυρα στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών
Πηγή: tonwtiko.com | Tο διαβάσαμε εδώ
2008 ,τοποθέτηση νέας καμπάνας (κλέφτες είχαν αφαιρέσει την παλιά καμπάνα) στην αγία Παρασκευή με εξοδα κυριών από το ΤΣΙΓΚΟΥΡΑΤΙ.
με το αξέχαστο Βασίλη στο τιμόνι στην αγία παρασκευή το 2008
Μαθαίνοντας την Αθήνα ,
Πού βρίσκεται η «Μπλε Πολυκατοικία»;
Στα Εξάρχεια
Στην πλατεία Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 80 & Αραχώβης 61). Μεσοπολεμική πολυκατοικία του 1933, σταθµός στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Στα Εξάρχεια
Στην πλατεία Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 80 & Αραχώβης 61). Μεσοπολεμική πολυκατοικία του 1933, σταθµός στην ιστορία της ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Εδώ διέµειναν προσωπικότητες όπως ο Δηµήτρης Χoρν, ο Φρέντυ Γερµανός, η Κατίνα Παξινού κ.ά. Στο ισόγειο της πολυκατοικίας στεγάζεται το γνωστό καφε-ζαχαροπλαστείο «Φλοράλ».
«Θέλουν να σιχαθεί ο κόσμος την Αριστερά»
Ο Μίκης στο σπίτι του Ο Μίκης Θεοδωράκης στη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου του, το μεσημέρι στο σπίτι του, παρουσιάστηκε όπως ήταν και είναι πάντα, δηλαδή: ένας αναρχικός. Μάλιστα σε κάποιο σημείο της κουβέντας του, μαζί μας, ήταν ο ίδιος που χαρακτήρισε τον εαυτό του «αναρχικό».
«Διάλογοι στο λυκόφως. 90 συνεντεύξεις», έτσι λέγεται το βιβλίο του Μίκη που κυκλοφορεί από
τις εκδόσεις Ιανός.
Εδώ περιλαμβάνονται 90 γραπτές συνεντεύξεις, της χρονικής περιόδου 2003 έως2015, όπως ακριβώς ανασύρθηκαν από το αρχείο του και σε σειρά, από τις πιο πρόσφατες έως τις πιο παλιές, ανά έτος.
Η επιλογή έγινε από τον ίδιο τον συνθέτη, ο οποίος διάλεξε και τους τίτλους. Περισσότερα θα διαβάσετε σήμερα στην έντυπη έκδοσή μας, στην Εφημερίδα των Συντακτών της Τετάρτης.
Ακμαίος ο Μίκης, σε καλή φόρμα, είχε όρεξη για κουβέντα. Μίλησε και για τα πολιτικά,φυσικά. Μερικές από τις ατάκες του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ας τις σταχυολογήσουμε:
- «Μονάχα εγώ παρέμεινα μέχρι σήμερα αμετανόητος και περήφανος».
- «Πήγαμε και μεις στην Αριστερά μετά τόσα χρόνια πάλης να… κυβερνήσουμε».
- «Η Ευρώπη των μεγάλων τραπεζιτών σήμερα θέλει να διαλύσει τους ανθρώπους».
- «Το μνημόνιο μοιάζει με ένα δίχτυ αράχνης και όποιος κολλά εκεί τον τρώει η αράχνη».
- «Βάλανε την Αριστερά πάνω και της προσθέτουν βάρη ώστε να τη σιχαθεί ο κόσμος. Τους ενοχλεί που ο ελληνικός λαός είναι προοδευτικός, ανεξαρτήτως τι ψηφίζει».
- «Οι Ευρωπαίοι είναι καρτεσιανοί, ορθολογιστές. Ο Βαρουφάκης τους αποσυντόνισε πλήρως με τη δημιουργική του ασάφεια».
http://www.efsyn.gr/
11.05.2016, 08:01
Από την ιστοσελίδα Καπετανιανά.
Το φαράγγι της Γούλας ξεκινάει νότια των Καπετανιανών και καταλήγει στον οικισμό του Αγίου Ιωάννη ,είναι απροσπέλαστο χωρίς εξοπλισμό canyoning.
Η πρόσβαση σε αυτό γίνεται είτε από τα Καπετανιανά είτε, ευκολότερα, από τη κεραία κινητής τηλεφωνίας που βρίσκεται στο δρόμο προς τον Άγιο Ιωάννη που απαιτεί λιγότερο περπάτημα.
Το μήκος του είναι περίπου στα 1.700 μέτρα, απαιτούνται περίπου 4:30 ώρες για τη διάσχιση του, από ομάδα 5 ατόμων και απαιτεί καλή φυσική κατάσταση.
Είναι ένα όμορφο φαράγγι με αρκετή βλάστηση και πεύκα, που την εποχή της ανθοφορίας οι μυρωδιές που αναδύονται είναι μεθυστικές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και το ανάγλυφο του εδάφους με πολλές βραχοσκεπές και σαθρά τοιχώματα. Το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου είναι ξερό.
Το φαράγγι της Γούλας έχει και περιπατητικό πέρασμα, το οποίο γίνεται από σχηματισμένο μονοπάτι στα δεξιά πρανή του φαραγγιού. Ο χρόνος διάσχισης είναι περίπου 2:30
Μαθαίνοντας την Αθήνα…..
Ποια εκκλησία σήμαινε γιορτάζοντας το πρώτο ελεύθερο Πάσχα τον Απρίλιο του 1833;
O Ναός Αγίου Νικολάου Ραγκαβά
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας η χρήση καμπανών απαγορευόταν με διάταγμα. Στις 24 Μαΐου 1833, όταν τα οθωμανικά στρατεύματα παρέδωσαν το φρούριο της Ακρόπολης, ταυτόχρονα με την ανύψωση της ελληνικής σημαίας χτύπησε και η καμπάνα αυτή, που βρισκότανε σε κρύπτη και σήμερα μπορούμε να δούμε στον πρόναο της εκκλησίας. Ο Άγιος Νικόλαος Ραγκαβάς, βυζαντινός ναός του 11ου αιώνα, βρίσκεται μεταξύ των οδών Πρυτανείου και Επιχάρμου. Η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε και πάλι με την ενθρόνιση του ΄Οθωνα τον Δεκέμβριο του 1834 και επίσης ήταν η πρώτη που σήμανε την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς στις 12 Οκτωβρίου του 1944 κατά τη στιγμή της έπαρσης της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη.
Ο «αναρχικός» ιερέας Φιλόθεος Φάρος: «Σε χασικλήδες και πόρνες είδα
περισσότερο Θεό απ’ ό,τι σε υποτιθέμενους ευσεβείς»
Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή.
Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα,
πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…
Είναι φορές που η ανάγκη μας για στηρίγματα είναι μεγάλη, έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη στην ίδια τη ζωή και τη γεύση των αληθινών πραγμάτων. Από τη μια, η ανάγκη, από την άλλη, υπαρξιακά ερωτήματα, που έως τώρα δεν έχουν απαντηθεί, μ’ έφεραν κοντά σε μια προσωπικότητα, τον πατέρα Φιλόθεο Φάρο. Μερικοί από εσάς μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία του, αρκετοί μόνο το «Έρωτος Φύσις»εξαιτίας του οποίου πολλοί τον χαρακτήρισαν «επαναστάτη ή αναρχικό παπά», άλλοι, πάλι, τον ακούτε για πρώτη φορά. Άλλοι πιστεύετε στον Θεό και άλλοι όχι. Το βέβαιο είναι πως, όλοι είμαστε φτιαγμένοι απ’ το ίδιο ύφασμα και άνθρωπος χωρίς ανησυχίες δεν υπάρχει.«Μεγάλωσα στην Τρούµπα, ο πατέρας µου είχε εκεί κουρείο. Έτσι είχα την ευκαιρία να γνωριστώ µε τους χασικλήδες και τις πόρνες της περιοχής. Σας διαβεβαιώνω, πωςσ’ αυτούς τους ανθρώπους είδα περισσότερο Θεό απ’ ό,τι σε υποτιθέμενους ευσεβείς.Γιατί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς».Γιατί γίνατε ιερέας;Στην πραγματικότητα έγινα για να καλύψω δικές µου ανάγκες, για να σώσω εμένα…Από τι;Μεγάλωσα σ’ ένα πολύ προβληματικό περιβάλλον, µε δυο γονείς που δεν είχαν καμιά επικοινωνία και τίποτα κοινό µεταξύ τους. Ο πατέρας μου ήταν αλκοολικός.. Ήθελα να πιαστώ από κάπου, έψαχνα ένα καταφύγιο. Και το βρήκα στα λόγια των πατέρων της Εκκλησίας. Είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να γνωρίζει τον εαυτό του, αλλά και τα κίνητρά του. Δεν έχει σημασία τι κάνουμε και τι λέμε, αλλά γιατί το κάνουμε και γιατί το λέμε. Κυρίως το πρόβλημα δεν είναι «πόσα έχουμε», αλλά πώς τα διαχειριζόμαστεΗ σχέση σας µε τον Θεό;Λίγο πριν χειροτονηθώ είχα πάει ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος και εκμυστηρεύτηκα στον ηγούμενο της Μονής Διονυσίου πως δεν είχα αρκετή πίστη. Μα θέλετε να γίνετε παπάς και δεν έχετε αρκετή πίστη; µε ρώτησε. Μαζί µου ήταν τότε ο καθηγητής Θεολογίας Σάββας Αγουρίδης, ο οποίος του είπε, τι νομίζετε γέροντα, πως µόνο σαρκικές έγνοιες ταλαιπωρούν τους ανθρώπους; Είναι και οι υπαρξιακές.Τί είναι πίστη; Πως μπορεί κάποιος να βοηθηθεί από κάτι που δεν γνωρίζει;Είναι μια τραγική ερώτηση και δεν ξέρω αν καλυφθείτε από την απάντηση μου. Η πίστη βιώνεται μέσα από άσκηση, μέσα από τον περιορισμό του Εγώ, μέσα από την άρνηση του κόσμου των υλικών πραγμάτων και ο άνθρωπος δεν μπορεί να τη βρει όσο είναι απορροφημένος από τη ρηχή πραγματικότητα των υλικών ανέσεων, του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας.
Έρωτας η αγάπη; Οι φροϋδικοί, λένε ότι ερωτευόμαστε αυτόν που μας καθρεφτίζει καλύτερα απ’ όλους τους άλλους.Η δυσκολία είναι ότι φοβόμαστε πως αν αφεθούμε, δεν θα ερωτευτούμε αυτόν που «πρέπει». Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, αλλά µία διαρκής αναζήτηση. Για να τον ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριμότητά σου. Ο Χριστός λέει «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.Γιατί οι θρησκείες μιλάνε για τη μετά θάνατον ζωή, την ανάσταση; Γιατί κανείς δεν δέχεται το «πεπερασμένο»του μυαλού μας;Διότι ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι θα «καταλήξει» στο μηδέν. Γι’ αυτό είναι πολύ επιρρεπής σε οποιονδήποτε του προσφέρει κάποια διέξοδο, κάποια «θεραπεία» γι’ αυτήν την αγωνία του θανάτου. Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Υποσχόμαστε τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα.Γιατί υπάρχουν αδικίες;Επειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αν δεν είναι ελεύθερος να κάνει κακό, παύει να είναι ελεύθερος.Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη.Πως διαχειριζόμαστε τις ενοχές μας;Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας. Είναι η άρνηση ενός ανθρώπου να δεχτεί ότι μπορεί να έχει κάνει κάτι αποκρουστικό και ότι έπεσε τόσο χαμηλά. Η αλαζονεία είναι ανωριμότητα, και είναι γεγονός πως ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι είναι ατελής. Ο Σκοτ Πεκ έχει γράψει ότι η επίτευξη της κοινωνίας προϋποθέτει κατάθεση της κατάντιας. Ο άνθρωπος που ζει μόνος, που η ανάγκη του ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί δεν καλύπτεται, βιώνει μια οδύνη από την οποία αναπόφευκτα θα ζητήσει μια απόδραση: φάρμακα, πολιτική, θρησκεία, ταχύτητα, επιστήμη, δεν έχει σημασία το μέσο απόδρασης. Ο νέος άνθρωπος μεγαλώνει ευνουχισμένος σπίτι του, με την ψευδαίσθηση ότι είναι το κέντρο του κόσμου, κι έτσι όταν κάποια στιγμή στην εφηβεία βγαίνει στον κόσμο, τα χάνει…Γιατί αγαπάτε τη λέξη «οικτίρμων;»Στα στενά της Τρούµπας, όπως σας είπα, συνάντησα την Ορθοδοξία. Εκεί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς. Έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάντιας τους, ήταν ανεκτικοί τόσο μεταξύ τους όσο και µε τους άλλους. Αυτοί οι «μεγάλοι αμαρτωλοί» βίωναν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποδοχή του άλλου. Στο βιβλίο μου «Κλήρος: Μια υπόσχεση πατρότητας που δεν έχει τηρηθεί», αναφέρεται πως ο Θεός έλαβε σάρκα για να προσφέρει τη δυνατότητα ολοκλήρωσης και πληρότητας στον άνθρωπο. Αυτή η δυνατότητα δεν εξασφαλίζεται ούτε και προσφέρεται απρόσωπα και εξ αποστάσεως. Αν δεν «µπούμε και δεν περπατήσουμε μέσα στα παπούτσια των ανθρώπων», δεν µπορούµε να βοηθήσουμε.Όποιος Ζει, κάνει λάθη.Μετανάστες, ξενοφοβία, ρατσισμός, φράχτες για να τους κρατάμε έξω, άλλοι τους πετάνε στη θάλασσα. Τι λέτε;Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες τους; Αν αγαπάς έναν άνθρωπο, σκέφτεσαι ποιες είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες. Η κοινωνία μας διέπεται από μια στάση, η οποία για μένα είναι παρακμιακή, που λέει πως, αν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον χαϊδεύεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ένας άνθρωπος έχει λιποθυμήσει, χρειάζεται ένα χαστούκι, όχι ένα χάδι.Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή. Είναι θεόδοτο το δικαίωμα του ανθρώπου να ζήσει και να πεθάνει όπως εκείνος θέλει. Ο Θεός δεν επεμβαίνει σε αυτήν την ελευθερία. Ποιος είμαι εγώ να επέμβω;Στο βιβλίο σας «Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά» αναφέρετε ότι η μέση ηλικία είναι παραμελημένη. Πώς ξεπερνιέται η κρίση της μέσης ηλικίας εσωτερικά αλλά και στις σχέσεις με τους άλλους;Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…Είστε ευτυχισμένος πάτερ;Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι μέσα σου «γεμάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση! Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω και στιγμές δυσφορίας, απογοητεύσεις, στιγμές πικρίας… Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μου είναι εσωτερική γαλήνη..
Έρωτας η αγάπη; Οι φροϋδικοί, λένε ότι ερωτευόμαστε αυτόν που μας καθρεφτίζει καλύτερα απ’ όλους τους άλλους.Η δυσκολία είναι ότι φοβόμαστε πως αν αφεθούμε, δεν θα ερωτευτούμε αυτόν που «πρέπει». Ο έρωτας δεν είναι κατοχή, αλλά µία διαρκής αναζήτηση. Για να τον ζήσεις όσο γίνεται ουσιαστικότερα, πρέπει να ασχοληθείς µε την ωριμότητά σου. Ο Χριστός λέει «αν θέλεις να κερδίσεις τη ζωή σου, πρέπει να τη χάσεις». Στον έρωτα πρέπει να δοθείς µέχρι θανάτου, αν θέλεις να βιώσεις την πληρότητά του.Γιατί οι θρησκείες μιλάνε για τη μετά θάνατον ζωή, την ανάσταση; Γιατί κανείς δεν δέχεται το «πεπερασμένο»του μυαλού μας;Διότι ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αγωνία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι θα «καταλήξει» στο μηδέν. Γι’ αυτό είναι πολύ επιρρεπής σε οποιονδήποτε του προσφέρει κάποια διέξοδο, κάποια «θεραπεία» γι’ αυτήν την αγωνία του θανάτου. Η πραγματική χριστιανική παράδοση δεν αναζητεί αλλού τη ζωή, αλλά εδώ και τώρα. Υποσχόμαστε τη μετά θάνατον ζωή, όταν δεν έχουμε να προσφέρουμε τίποτα τώρα.Γιατί υπάρχουν αδικίες;Επειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Αν δεν είναι ελεύθερος να κάνει κακό, παύει να είναι ελεύθερος.Υπάρχει δρόμος για τη σωτηρία της ψυχής;Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε, κοινωνούμε με τους άλλους ανθρώπους, τόσο πιο ξεκάθαρα θα βλέπουμε που μπορούμε να πάμε. Ωστόσο, η αυτογνωσία είναι πάρα πολύ ρηχή. Δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται μέσα μας. Ο άνθρωπος όταν περιμένει από αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, είναι σε πολύ άσχημη θέση.Γιατί χρειάζονται οι άλλοι; Δεν καταλαβαίνω. Εννοείτε το καθρέφτισμα;Η δυνατότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται είναι ασύλληπτη. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως όταν ένας άνθρωπος σου πει πως είσαι άλογο, το παραθεωρείς. Όταν ένας δεύτερος σου το ξαναπεί, το σκέφτεσαι. Όταν ένας τρίτος στο επαναλάβει, πας και αγοράζεις μια σέλα. Η δυνατότητα να πιστεύω πως είμαι ο Βαλεντίνο, ενώ έχω μια μύτη τρία μέτρα, είναι πραγματικά ασύλληπτη.Πως διαχειριζόμαστε τις ενοχές μας;Η ενοχή είναι μια κρίση αλαζονείας. Είναι η άρνηση ενός ανθρώπου να δεχτεί ότι μπορεί να έχει κάνει κάτι αποκρουστικό και ότι έπεσε τόσο χαμηλά. Η αλαζονεία είναι ανωριμότητα, και είναι γεγονός πως ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί ότι είναι ατελής. Ο Σκοτ Πεκ έχει γράψει ότι η επίτευξη της κοινωνίας προϋποθέτει κατάθεση της κατάντιας. Ο άνθρωπος που ζει μόνος, που η ανάγκη του ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί δεν καλύπτεται, βιώνει μια οδύνη από την οποία αναπόφευκτα θα ζητήσει μια απόδραση: φάρμακα, πολιτική, θρησκεία, ταχύτητα, επιστήμη, δεν έχει σημασία το μέσο απόδρασης. Ο νέος άνθρωπος μεγαλώνει ευνουχισμένος σπίτι του, με την ψευδαίσθηση ότι είναι το κέντρο του κόσμου, κι έτσι όταν κάποια στιγμή στην εφηβεία βγαίνει στον κόσμο, τα χάνει…Γιατί αγαπάτε τη λέξη «οικτίρμων;»Στα στενά της Τρούµπας, όπως σας είπα, συνάντησα την Ορθοδοξία. Εκεί είδα ανθρώπους οικτίρμονες. Σπλαχνικούς. Έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάντιας τους, ήταν ανεκτικοί τόσο μεταξύ τους όσο και µε τους άλλους. Αυτοί οι «μεγάλοι αμαρτωλοί» βίωναν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποδοχή του άλλου. Στο βιβλίο μου «Κλήρος: Μια υπόσχεση πατρότητας που δεν έχει τηρηθεί», αναφέρεται πως ο Θεός έλαβε σάρκα για να προσφέρει τη δυνατότητα ολοκλήρωσης και πληρότητας στον άνθρωπο. Αυτή η δυνατότητα δεν εξασφαλίζεται ούτε και προσφέρεται απρόσωπα και εξ αποστάσεως. Αν δεν «µπούμε και δεν περπατήσουμε μέσα στα παπούτσια των ανθρώπων», δεν µπορούµε να βοηθήσουμε.Όποιος Ζει, κάνει λάθη.Μετανάστες, ξενοφοβία, ρατσισμός, φράχτες για να τους κρατάμε έξω, άλλοι τους πετάνε στη θάλασσα. Τι λέτε;Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες τους; Αν αγαπάς έναν άνθρωπο, σκέφτεσαι ποιες είναι οι δικές του πραγματικές ανάγκες. Η κοινωνία μας διέπεται από μια στάση, η οποία για μένα είναι παρακμιακή, που λέει πως, αν αγαπάς κάποιον, πρέπει να τον χαϊδεύεις. Αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ένας άνθρωπος έχει λιποθυμήσει, χρειάζεται ένα χαστούκι, όχι ένα χάδι.Η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα;Η οµοφυλοφιλία δεν είναι επιλογή για να είναι αµαρτία. Η αµαρτία προϋποθέτει επιλογή. Είναι θεόδοτο το δικαίωμα του ανθρώπου να ζήσει και να πεθάνει όπως εκείνος θέλει. Ο Θεός δεν επεμβαίνει σε αυτήν την ελευθερία. Ποιος είμαι εγώ να επέμβω;Στο βιβλίο σας «Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά» αναφέρετε ότι η μέση ηλικία είναι παραμελημένη. Πώς ξεπερνιέται η κρίση της μέσης ηλικίας εσωτερικά αλλά και στις σχέσεις με τους άλλους;Όσο μεγαλώνουμε, δύσκολα αλλάζουμε, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ό,τι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Αν ο άνθρωπος θέλει να ζει μέσα στην πραγματικότητα, πρέπει ν’ αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω…Είστε ευτυχισμένος πάτερ;Δεν ξέρω τι πάει να πει ευτυχία. Για µένα καταλληλότερη λέξη είναι η «πληρότητα». Να αισθάνεσαι μέσα σου «γεμάτος». Χαρά, αγαλλίαση, συγκίνηση! Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχω και στιγμές δυσφορίας, απογοητεύσεις, στιγμές πικρίας… Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μου είναι εσωτερική γαλήνη..
Άγιος Μελέτιος
Ϊ
Όταν βρεθείτε στο χωριό, ακολουθήστε τον δρόμο που βγάζει στο κοιμητήριο του χωριού. Διασχίζοντάς το, θα φτάσετε στο πάρα πολύ γραφικό εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, με την εκπληκτικότερη θέα στη λίμνη και στην περιοχή ολόκληρη. Είναι χτισμένο πάνω σε έναν βράχο, δίπλα σε γκρεμό, και είναι του 1636.
Όταν βρεθείτε στο χωριό, ακολουθήστε τον δρόμο που βγάζει στο κοιμητήριο του χωριού. Διασχίζοντάς το, θα φτάσετε στο πάρα πολύ γραφικό εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, με την εκπληκτικότερη θέα στη λίμνη και στην περιοχή ολόκληρη. Είναι χτισμένο πάνω σε έναν βράχο, δίπλα σε γκρεμό, και είναι του 1636.Ένα όμορφο αφιέρωμα για την όμορφη λίμνη Τριχωνίδα και την ευρύτερη περιοχή δημοσίευσε σήμερα, Τρίτη 10 Μαΐου 2016, η Αθηναϊκή Εφημερίδα «LIFO» που συνοδεύει το αφιέρωμα με τον τίτλο «Λίμνη Τριχωνίδα: Εκδρομή στο ‘πολύ’ μιας άλλης Ελλάδας».
Λαφαζάνης.
Πολύ πράσινο για πολλούς περιπάτους ή ποδηλατάδες δίπλα σε υπέροχα νερά και γραφικά μονοπάτια
Ξεκινώντας για το ταξίδι στη λίμνη Τριχωνίδα και το Θέρμο, δεν ήξερα τι να περιμένω από αυτή την πλευρά της Ελλάδας που πρώτη φορά επισκεπτόμουν.Μετά τη γέφυρα του Ρίου, επέλεξα τη διαδρομή μέσω του παλιού επαρχιακού δρόμου Ναυπάκτου – Θέρμου που είναι όμορφη και γραφική. Ο δρόμος είναι αρκετά στενός και χρειάζεται προσοχή. Έχει ένα ιδιαίτερα όμορφο σημείο, τη μεταλλική γέφυρα Μπανιά, την οποία διασχίζει ο ποταμός Εύηνος.Φτάνοντας στο Θέρμο, έπειτα από μια σύντομη στάση, προχώρησα στη λίμνη Τριχωνίδα και στην περιοχή της Μυρτιάς. Τα τραπεζάκια των καφετεριών ακριβώς δίπλα στη λίμνη ήταν πολύ όμορφα.Η διαδρομή μου με βγάζει στα Λουτρά Μυρτιάς. Βρίσκονται στη βορειανατολική παραλία της Τριχωνίδας και είναι γνωστά ως «Κόκκινο Στεφάνι», ονομασία που πήραν από το χρώμα του βράχου, που κάθε ηλιοβασίλεμα γίνεται κόκκινος και στεφανώνει τα λουτρά. Η πηγή είναι από τις πρώτες στον ελληνικό χώρο που ανακηρύχθηκε επισήμως «ιαματική» και αναφέρεται ως «ψυχρή, θειούχος πηγή», με θερμοκρασία 20°C. Για να φτάσεις εκεί, παίρνεις έναν χωματόδρομο που ακολουθεί τις όχθες της λίμνης και είναι ευχάριστος.Αν στην επιστροφή θελήσετε να κάνετε στάση για φαγητό, επιλέξτε την Ταβέρνα του Νταλ με τον εκπληκτικό λεμονόκηπο.Την επόμενη μέρα επιλέγω τη διαδρομή Θέρμο-Πλάτανος. Ο Πλάτανος απέχει 28 χλμ. από το Θέρμο και είναι με διαφορά από τα πιο όμορφα και ιστορικά χωριά της Ρούμελης. Αξίζει να το επισκεφτεί κανείς όχι μόνο για την ομορφιά της φύσης αλλά και για το αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Δικαίως η πλατεία του χωριού θεωρείται μία από τις ομορφότερες στην Ελλάδα.Γενικότερα, διαπίστωσα ότι η περιοχή της λίμνης Τριχωνίδας είναι ένα μέρος με ελάχιστη ανάπτυξη, πανέμορφο όμως από πλευράς φύσης, μορφολογίας, νερών, περιπάτων. Αν κάνετε ποδήλατο και έχετε τα κότσια, μπορείτε να ακολουθήσετε και την περιφερειακή της λίμνης διαδρομή, που καλύπτει μεν αρκετή απόσταση αλλά δίνει τη δυνατότητα για μία πάρα πολύ όμορφη εκδρομή.Για κάτι πιο… πολυτελείας ή αστικό, αξίζει να επισκεφτείτε το κτήμα Πιθάρι, στην περιοχή Δογρή, για καφέ ή φαγητό. Διαθέτει έναν εκπληκτικό εξωτερικό χώρο δίπλα στη λίμνη, με εκτάσεις γκαζόν και πλατάνια.Λίγο πριν από την Άνω Μυρτιά βρίσκεται το μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου που χρονολογείται τον 13ο-14ο αιώνα. Έχει ωραίο περιβάλλοντα χώρο και όμορφη θέα προς τη λίμνη.Όταν βρεθείτε στο χωριό, ακολουθήστε τον δρόμο που βγάζει στο κοιμητήριο του χωριού. Διασχίζοντάς το, θα φτάσετε στο πάρα πολύ γραφικό εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, με την εκπληκτικότερη θέα στη λίμνη και στην περιοχή ολόκληρη. Είναι χτισμένο πάνω σε έναν βράχο, δίπλα σε γκρεμό, και είναι του 1636. Δοκιμάστε κι εσείς κάποια στιγμή να κάνετε αυτό το ταξιδάκι για να ανακαλύψετε καινούργια πράγματα, χαράσσοντας τη δική σας διαδρομή!Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το αφιέρωμα:
1950 στρατιώτες του εθνικού στρατού στην Θεσσαλια
