Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Τα προβλήματα υγείας που διαμόρφωσαν γεγονότα παγκόσμιας απήχησης

iisiorhhageonotaaass000

Την παγκόσμια ιστορία τείνουμε να τη θεωρούμε ως τον προνομιακό χώρο όπου κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι παίρνουν σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές εκατομμυρίων.
Κι έτσι παραγνωρίζουμε συχνά τον ανθρώπινο παράγοντα, τα μικρά παραλειπόμενα δηλαδή που εμπλέκονται στις διαδικασίες που καταλήγουν να γίνουν παγκόσμια γεγονότα.Την ώρα λοιπόν που οι άνθρωποι γράφουν Ιστορία, οι άνθρωποι αρρωσταίνουν επίσης, και συχνά πυκνά αυτά τα δυο διασταυρώνονται.Από τον αναπάντεχο αυτό γάμο προκύπτουν πολλά και διάφορα…

Ο «αδελφός του Ιησού Χριστού» Χονγκ Ξιουκουάν αρρωσταίνει, 20 εκατ. άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους

iisiorhhageonotaaass1Στα μέσα του 19ου αιώνα, με τη δυναστεία των Τσινγκ να παραδέρνει, ένας νέος ηγέτης αναδύεται από το χάος και θέλει να επιβάλει ένα ιδιαίτερο κράμα χριστιανικής ηθικής και ιδιόρρυθμων κοινωνικο-πολιτικών απόψεων. Ο «νεότερος αδελφός του Ιησού Χριστού», όπως αυτοαποκαλούνταν ο Χονγκ Ξιουκουάν, θέλησε να καθαρίσει την Κίνα από τη «δαιμονολατρία», τις κυριότερες θρησκείες της χώρας δηλαδή (βουδισμό, κομφουκιανισμό και ταοϊσμό), προκαλώντας έναν εμφύλιο πόλεμο που θα άφηνε τη χώρα ερείπιο.Όλα ξεκίνησαν το 1837, έχοντας αποτύχει και πάλι στις εξετάσεις για τα ανώτερα κρατικά αξιώματα, όταν ο δάσκαλος του χωριού Χονγκ Ξιουκουάν αρρώστησε και ο υψηλός πυρετός τον έκανε να βλέπει μυσταγωγικά οράματα: είδε λέει δύο σιλουέτες, αυτόν που αργότερα ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Ιεχωβάς («ο Ουράνιος Πατέρας» του, όπως είπε) και τον Ιησού Χριστό (τον «αδελφό μου»). Αυτοί τον κάλεσαν να απαλλάξει την Κίνα από τις παραδοσιακές θρησκείες της και να στρατευτεί στον αγώνα των δυτικών ιεραποστόλων να φέρουν τον χριστιανισμό στην αχανή χώρα.Όντας σε κατάσταση κωματώδους λιποθυμίας για τέσσερις ολόκληρες ημέρες, ο Χονγκ είδε τον μουσάτο ουράνιο πατέρα να τον καλεί να σφάξει όλους τους δαίμονες. Έφτιαξε λοιπόν μια σέχτα και περίμενε μέχρι το 1851 για να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο του θεού: ίδρυσε το κρατίδιο Ουράνιο Βασίλειο της Μεγάλης Γαλήνης (Ταϊπίνγκ), το οποίο συνδύαζε ψευτοχριστιανικές δοξασίες με κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές κοινοκτημοσύνης, και εξαπέλυσε μια πρωτοφανή σε αγριότητα επίθεση κατά των αυτοκρατορικών δυνάμεων.Ο Χονγκ έφτιαξε το βασίλειό του και θα χρειαζόταν η κοινή δράση Κινέζων και Δυτικών για να γκρεμιστεί από τον Ουράνιο Θρόνο του το 1864. Η Επανάσταση των Ταϊπίνγκ άφησε κάπου 20 εκατ. νεκρούς…

Ο λάρυγγας που προκάλεσε έναν παγκόσμιο πόλεμο

iisiorhhageonotaaass2Κάτω από την ηγεσία του Φρειδερίκου Γ’, η πολιτικά ασταθής γερμανική αυτοκρατορία βελτιωνόταν διαρκώς, καθώς ο βασιλιάς ήταν κάθετα αντίθετος στις εθνικιστικές και ιμπεριαλιστές τάσεις των υπόλοιπων ευρωπαϊκών δυνάμεων, προωθώντας συνταγματικές αλλαγές και σοβαρές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Ταυτοχρόνως, ήταν φανατικά κατά του πολέμου και παρά τις νίκες του τόσο στον Αυστρο-Πρωσικό όσο και τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο, δεν ήθελε να ακούει για εμπόλεμες συγκρούσεις.Δυστυχώς για τον Φρειδερίκο αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, όλα έμελλε να αλλάξουν όταν θα πέθαινε από καρκίνο του λάρυγγα. Παρά το γεγονός ότι η πάθησή του ήταν ακόμα και στα χρόνια του ιάσιμη, οι γιατροί δεν τη διέγνωσαν σωστά όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές, πιστεύοντας πως ο όγκος ήταν καλοήθης.Όπως έχει υποστηριχθεί συχνά, αν οι βασιλικοί γιατροί είχαν εντοπίσει έγκαιρα τον καρκίνο, τότε ο δρόμος προς τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα ήταν ενδεχομένως πολύ διαφορετικός. Γιατί στο τιμόνι τον διαδέχτηκε ο γιος του, ο μεγαλομανής Γουλιέλμος Β’ της Γερμανίας, ο οποίος έβαλε αμέσως τη χώρα του στο παιχνίδι του εμπορικού και αποικιακού ανταγωνισμού, γεγονότα που κατέληξαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.Αν ζούσε ακόμα ο Φρειδερίκος Γ’, τότε η Γερμανία δεν θα υιοθετούσε την επιθετική διπλωματία ούτε τον ιμπεριαλισμό των άλλων δυνάμεων, ούτε και τον λυσσαλέο ανταγωνισμό με τη Βρετανία φυσικά. Ταυτοχρόνως, αν είχε προλάβει να κάνει την αυτοκρατορία του συνταγματική μοναρχία, όπως ήθελε διακαώς ο Φρειδερίκος, τότε η Βουλή θα είχε μπλοκάρει τα φονικά σχέδια του Γουλιέλμου Β’ για ευρωπαϊκή κυριαρχία…

Οι αιμορροΐδες του Βοναπάρτη που τον έκαναν να χάσει μια αυτοκρατορία

iisiorhhageonotaaass3Ο ρους της Ιστορίας μπορεί πράγματι να αλλάξει ελλείψει μιας απλής θεραπευτικής κρέμας για τις αιμορροΐδες! Ήταν στο ίδιο το παγκόσμιο σύμβολο της ήττας, το Βατερλό, που ο Βοναπάρτης έχασε εκεί που θα μπορούσε να κερδίσει, καθώς πονούσε πολύ και δεν μπορούσε να διευθύνει τα στρατεύματά του με τη γνώριμη μεγαλοφυΐα του.Οι αιμορροΐδες τού προκαλούσαν ανείπωτο πόνο και τον αποδυνάμωσαν κατά τη διάρκεια της δραματικής μάχης που έμελλε να σημάνει το τέλος της ναπολεόντειας περιόδου της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ο αυτοκράτορας της Γαλλίας υπέφερε από αιμορροΐδες ήδη από νεαρός και οι ιστορικοί συζητούν πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο να οφείλεται η ηχηρή του ήττα στο Βατερλό στις αιμορροΐδες από τις οποίες υπέφερε τόσο ο ίδιος όσο και οι περισσότεροι στρατηγοί του.«Αχ και να είχα μια καλύτερη κρέμα», έγραψε ο Ναπολέων στο ημερολόγιό του όταν ήταν εξόριστος στην Αγία Ελένη το 1815. Οι αιμορροΐδες που τον ταλαιπωρούσαν εκείνη τη χρονιά δεν γιατρεύτηκαν, ρίχνοντας τη σκιά τους στα πολεμικά πεπραγμένα: τα ξημερώματα της 18 Ιουνίου 1815, ο Ναπολέων υπέφερε τόσο πολύ που αναγκάστηκε να καθυστερήσει τραγικά πολύ την έναρξη της επίθεσης (από τις 6:00 τα ξημερώματα στις 9:00 το πρωί και τελικά στις 12:00 το μεσημέρι), δίνοντας έτσι χρόνο στους Πρώσους να ενωθούν με τα στρατεύματα των Βρετανών. Η καθυστέρηση φαίνεται πως ήταν αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση της μάχης και την ήττα του γαλλικού στρατού, αφού ακόμα και ο Ουέλινγκτον απέδωσε τον θρίαμβό του στην ένωση των δύο στρατών.Ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από το κρεβάτι την αποφράδα εκείνη μέρα. Το έκανε μετά κόπων και βασάνων, αν και το να ανέβει στο άλογό του ήταν τώρα απαγορευτικό. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μάχης, ο Ναπολέων στεκόταν όρθιος, πονούσε αφόρητα και δεν μπορούσε να ιππεύσει ούτε στιγμή. Όταν είδε ότι δεν ήταν σε θέση να διευθύνει τους άντρες του όπως ήθελε, παρέδωσε τη στρατηγία στον ανεπαρκή στρατάρχη του και επέστρεψε στη σκηνή του…

Ο Μαρτίνος Λούθηρος και οι περιπέτειες της τουαλέτας

iisiorhhageonotaaass4Η προτεσταντική Μεταρρύθμιση ξεκίνησε από τα κηρύγματα και τα γραπτά του αυγουστίνου μοναχού, διπλωματούχου φιλοσοφίας, διδάκτορα θεολογίας και καθηγητή πανεπιστήμιου Μαρτίνου Λούθηρου. Το διαμαρτυρόμενο θεολογικό κίνημά του που άλλαξε τον κόσμο, όταν αναγνωρίστηκε ο λουθηρανισμός πλάι στον καθολικισμό, φαίνεται πως ξεκίνησε μέσα στους τέσσερις τοίχους του αποχωρητηρίου!Υποφέροντας από χρόνια δυσκοιλιότητα, ο Λούθηρος περνούσε αρκετές ώρες της ημέρας μέσα στην απομόνωση της τουαλέτας. Αυτές τις στιγμές της μοναξιάς και της περισυλλογής σκεφτόταν διάφορα και το μυαλό του φτερούγιζε πάντα γύρω από τις θεολογικές σκέψεις. Στο αποχωρητήριο έγραψε εξάλλου τις περιβόητες «95 Θέσεις» του, το έγγραφο που εγκαθίδρυσε τον προτεσταντισμό ως θεολογικό ρεύμα!Αλλά και οι ιδιαίτερες αναγνώσεις του της Αγίας Γραφής επίσης μέσα στην τουαλέτα σχηματοποιήθηκαν. Λέγεται συχνά ότι ο προτεσταντισμός απομακρύνθηκε από τον καθολικισμό μέσα σε αποχωρητήριο της Βιρτεμβέργης και πιθανότατα έχουν δίκιο. Στα γραπτά του Λούθηρου υπάρχουν μάλιστα αρκετές αναφορές σε κόπρανα ή φράσεις-λιγοπαίγνια με τα πεπραγμένα της τουαλέτας, την ίδια ώρα που, αναγνωρίζοντας τη συνεισφορά που έπαιξε η λυτρωτική αφόδευση στη ζωή του, ο Λούθηρος αποδίδει την επιφοίτησή του «στη γνώση που το Άγιο Πνεύμα μου έδωσε στο αποχωρητήριο του πύργου»!

Ο τραυματισμένος βουβώνας που σκότωσε τον Τζον Κένεντι

iisiorhhageonotaaass5Τον Σεπτέμβριο του 1963, η ακόρεστη δίψα του αμερικανού προέδρου για το γυναικείο φύλο τον πρόλαβε, καθώς έπειτα από ένα ξέφρενο βράδυ με καλή παρέα ο Κένεντι τραυμάτισε τους μυς της βουβωνικής του χώρας. Για να αποτρέψουν περαιτέρω ζημιά, οι γιατροί του τον ανάγκασαν να φορά έναν στενό κορσέ από τον ώμο ως τον βουβώνα του.Το ιατρικό αυτό στήριγμα τον ανάγκαζε να παραμένει σε όρθια στάση, καθώς το να σκύψει ήταν τώρα αδύνατο. Κι ενώ για όλους εμάς αυτό θα ήταν μια ενόχληση στην καθημερινότητα, για τον Κένεντι έμελλε να αποδειχθεί θανάσιμο.Όταν χτυπήθηκε από την πρώτη σφαίρα του δολοφόνου, δεν έσκυψε λοιπόν μπροστά όπως ο κυβερνήτης Τζον Κόναλι. Παρέμεινε αναγκαστικά σε όρθια στάση επιτρέποντας στον Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ να του ρίξει άλλες τρεις σφαίρες πριν ο πρόεδρος καταφέρει τελικά να γείρει μπροστά.Όπως δήλωσαν οι δύο γιατροί του νοσοκομείου που μεταφέρθηκε ο Κένεντι μπροστά στη διερευνητική Επιτροπή Γουόρεν, ο πρόεδρος θα είχε επιβιώσει από το τραύμα της πρώτης σφαίρας και δεν θα έχανε τη ζωή του αν δεν φορούσε τον μοιραίο εκείνο κορσέ…____________________  Πηγή: newsbeast.g

Δημοσιεύτηκε στισ

Η παραβολή του φασιανού

Του Βασίλη Παζόπουλου*
Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση πως μετά από τόσα χρόνια ποσοτικής χαλάρωσης και χαμηλών επιτοκίων, οι αμερικάνικες εταιρείες θα πρέπει να έχουν συσσωρεύσει τεράστια ποσά σε μετρητά. Πράγματι, το σύνολο των ταμειακών διαθεσίμων, αν εξαιρέσουμε τις εταιρίες του χρηματοοικονομικού κλάδου, αυξήθηκαν σε επίπεδα ρεκόρ, πλησιάζοντας τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Φαινομενικά είναι μια καλή εξέλιξη, αλλά με μια δεύτερη ματιά βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη. Τα χρέη συσσωρεύτηκαν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς. Στην πραγματικότητα η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων έχει βυθιστεί σε μια παγίδα χρέους.
Μια πρόσφατη μελέτη σε πάνω από 2.000 επιχειρήσεις, από την Standard & Poor’s, αποκάλυψε πως μόλις 25 εταιρίες κατέχουν τα μισά εταιρικά μετρητά στις ΗΠΑ (η έρευνα αναφέρεται στις μη χρηματοοικονομικές εταιρείες).
Αν εξαιρέσουμε τις 25 πλουσιότερες, η μέση επιχείρηση που έχει αξιολογηθεί με υψηλό βαθμό φερεγγυότητας κατέχει 17 σεντς μετρητών στο ταμείο της για κάθε δολάριο που χρωστάει, ενώ οι χαμηλότερης πιστωτικής ποιότητας μόλις 12.
Το 2015 το ανεξόφλητο χρέος διογκώθηκε κατά 50 φορές σε σχέση με την αύξηση των ταμειακών διαθέσιμων. Η αναλογία μετρητών προς χρέος είναι τόσο χαμηλή, που πλέον πλησιάζει το επίπεδο πριν από τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2008, όπως αναφέρει η έκθεση.
Ποιος έχει μαζέψει τα λεφτά
Τα μετρητά είναι περισσότερο από ποτέ συγκεντρωμένα στην κορυφή της επιχειρηματικής πυραμίδας. Το ποσοστό ήταν 38% πριν από πέντε χρόνια, ενώ σήμερα έχει σκαρφαλώσει στο 51%.
Ο τομέας της τεχνολογίας κατέχει τη μερίδα του λέοντος με 63% των συνολικών ταμειακών διαθεσίμων, ενώ πριν μια δεκαετία ήταν σχεδόν το μισό. Το 1/4 των μετρητών το κατέχουν οι 3 τεχνολογικοί γίγαντες. Η Apple (που κατέχει τα σκήπτρα από το 2009), η Microsoft και η Alphabet (Google). 
Το παράδοξο είναι πως ενώ οι πιο υγιείς επιχειρήσεις κατέχουν τόσα μετρητά, προσφεύγουν στις αγορές εκδίδοντας ομόλογα. Ο λόγος είναι πως χρειάζονται χρήματα για να καλύψουν τις εγχώριες ανάγκες τους.
Οι επιχειρήσεις αυτές δημιουργούν πολύ σημαντικό ποσοστό των ταμειακών ροών τους εκτός ΗΠΑ και αποφεύγουν να επαναπατρίσουν τα μετρητά, γιατί θα πρέπει να πληρώσουν υψηλό φόρο που ανέρχεται στο 35%.
Τα χαμηλά επιτόκια οδηγούν σε αποεπένδυση
Ένας προφανής λόγος για την εκτόξευση του εταιρικού χρέους είναι η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων, η οποία αναζωογόνησε την αμερικάνικη οικονομία με βαρύ αντίτιμο: 
τη διεύρυνση των ανισοτήτων, τον εθισμό στην πίστωση και τον κλονισμό του δόγματος της μη επέμβασης του δημοσίου στην αγορά.
Θεωρητικά με τα χαμηλά επιτόκια ευνοούνται οι επενδύσεις. Ωστόσο, στην πράξη τα τεχνητά χαμηλά επιτόκια προκαλούν αποεπένδυση.
Αντί να ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν σε σύγχρονες παραγωγικές διαδικασίες για να αυξήσουν την παραγωγικότητα τους, τις ενθαρρύνει να εξαγοράζουν τον ανταγωνισμό. Είναι πιο ευκολότερο από το να ανταγωνίζονται.
Επίσης είναι φτηνότερο να επαναγοράζουν τις μετοχές τους για να ανέβουν τα κέρδη ανά μετοχή, ακόμα και όταν τα περιθώρια κέρδους τους μειώνονται, από το να επενδύσουν σε νέα μηχανήματα. Είναι σαν να αγοράζετε το σπίτι σας σε υψηλότερη τιμή, και στη συνέχεια να ισχυρίζεστε ότι αξίζει περισσότερα χρήματα !
Για αυτό φτάσαμε στο παράδοξο του να μην  ανεβαίνει η παραγωγικότητα παρά την τεχνολογική πρόοδο.
Η παραβολή του φασιανού
Τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία θυσιάζει το μακροπρόθεσμο συμφέρον της για χάρη των βραχυπρόθεσμων ανταμοιβών;
Η απάντηση δίνεται από την παραβολή του φασιανού: 
Μετά από κάποιο σημαντικό γεγονός, για παράδειγμα ένας βαρύς χειμώνας ή την  αποτελεσματικότητα των κυνηγών, είχαμε ως αποτέλεσμα να επιβιώσει μόλις ένας φασιανός. Ο φασιανός όπως ήταν φυσικό, είχε αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο του χώρου και βέβαια της τροφής του.
Επειδή το περιβάλλον ήταν ρυθμισμένο να θρέψει μεγαλύτερο αριθμό πτηνών, είχε την δυνατότητα να τρώει όσο ήθελε.
Παρόλο που είχε πάρει κιλά, συνέχιζε να τρώει λαίμαργα, με αποτέλεσμα να γίνει υπερβολικά παχύς και οκνηρός. Μην μπορώντας πλέον να πετάξει, το τέλος του ήταν θέμα χρόνου.
Μια ημέρα μπήκε μέσα στο χωράφι μια αλεπού, δεν μπορούσε να διαφύγει και… τον έφαγε !
Στην αναζήτηση της παραγωγικότητας
Η αύξηση της παραγωγικότητας είναι δύσκολο να επιτευχθεί στον ανεπτυγμένο κόσμο. Ακόμα και σε αναδυόμενες αγορές, αρχίζει να γίνεται δύσκολο. Η Κίνα μετατόπισε εκατομμύρια ανθρώπους από την αγροτική παραγωγή στην βιομηχανική σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Φυσικά η παραγωγικότητά της αυξήθηκε. Ωστόσο αυτά τα εύκολα κέρδη είναι αμφίβολο αν θα συνεχιστούν.
Στον ανεπτυγμένο κόσμο το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας δραστηριοποιείται στον τομέα των υπηρεσιών. Είναι δύσκολο να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας σε καθαριστήρια, εστιατόρια και κομμωτήρια.
Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι η μείωση του περιθωρίου κέρδους στις μεταποιητικές μονάδες. Δεν είναι τυχαίο που ο πλούτος μετατοπίζεται στον τεχνολογικό κλάδο και απομακρύνεται από τις παραδοσιακές βιομηχανίες. Η μείωση της κερδοφορίας από την μείωση του οριακού ποσοστού κέρδους περιορίζει τις επενδύσεις.
Να προλάβουμε την αλεπού
Μέχρι τώρα το καπιταλιστικό σύστημα έβρισκε λύσεις. Η ευφυΐα του συνιστάται στο να μπορεί να μεταμορφώνει τις ατέλειες του σε ευκαιρίες.
Για να γυρίσει ο κοινωνικός τροχός πρέπει η απόσταση ανάμεσα στο χαμηλότερο στρώμα και  το αμέσως υψηλότερο να είναι προσβάσιμη. Ο δυνατότερος να μην υψώνει ανυπέρβλητα εμπόδια στον ανταγωνισμό.
Αποτελεσματικό οικονομικό σύστημα είναι εκείνο που ανοίγει ευκαιρίες για όλους. Που επιτρέπει να αναπτύξουν τις ικανότητες και τα ταλέντα τους δίχως να συνθλίβονται μέσα σε μια υπερβολικά άκαμπτη δομή. Για να μην κατέχει κανείς μονίμως τη πρώτη θέση στο παιχνίδι, τα ζάρια πρέπει να ξαναρίχνονται δίκαια.
Ας ελπίζουμε να το δούμε σύντομα, πριν μας προλάβει… η αλεπού.
* Ο κ. Βασίλης Παζόπουλος είναι οικονομολόγος, χρηματιστηριακός αναλυτής, συγγραφέας του βιβλίου «Επενδυτές χωρίς Σύνορα» (www.ependytes.com).
Δημοσιεύτηκε στισ

Είμαστε η γενιά που δε θέλει να κάνει σχέσεις

n-RELATIONSHIPS-APART

Θέλουμε μια δεύτερη κούπα καφέ στο Instagram μας τα πρωινά του Σαββάτου που τεμπελιάζουμε ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για να τα βάλουμε στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες των ποδιών μας. Θέλουμε μια σχέση που να είναι επίσημη στο Facebook ώστε να τη δουν όλοι, να κάνουν like και να σχολιάσουν, θέλουμε την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα διαμοιραστεί περισσότερο στο #relationshipgoals.
Θέλουμε να έχουμε ένα ραντεβού για το brunch της Κυριακής, κάποιον να συμπάσχει στη βαρεμάρα της Δευτέρας, μια παρέα για να τσιμπήσουμε κάτι τις Τρίτες, κάποιον να μας στείλει μια καλημέρα με sms την Τετάρτη. Θέλουμε ένα συνοδό για όλους τους γάμους που είμαστε καλεσμένοι (μα πώς το κατάφεραν; Πώς βρήκαν το έτερόν τους ήμισυ;). Αλλά είμαστε η γενιά που δε θέλει σχέση.
Περνάμε στην οθόνη του κινητού μας το ένα πρόσωπο μετά το άλλο με την ελπίδα να βρούμε το κατάλληλο άτομο. Προσπαθούμε να βρούμε την «αδελφή ψυχή» μας λες και γίνεται κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Διαβάζουμε άρθρα με τίτλους όπως «5 Τρόποι να ξέρεις ότι (αυτός) σε γουστάρει» και «7 Τρόποι να την κάνετε να σας ερωτευτεί» με την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή το άτομο αυτό η σχέση μας, λες και είναι κάποιο «ανέβασμα» φωτογραφίας στο Pinterest. Επενδύουμε περισσότερο χρόνο στο προφίλ μας στο Tinder από ότι στην προσωπικότητά μας. Παρόλα αυτά, δε θέλουμε σχέση.
«Μιλάμε» και στέλνουμε μηνύματα, κάνουμε Snapchat και “sexting”. Μιλάμε στο hangout εκμεταλλευόμαστε το happy our, βγαίνουμε για καφέ ή για μπύρα – οτιδήποτε αρκεί να αποφύγουμε ένα πραγματικό ραντεβού. Μιλάμε με ιδιωτικά μηνύματα (private message) για να συναντηθούμε, κάνουμε επιφανειακή κουβέντα για καμιά ώρα και στη συνέχεια επιστρέφουμε σπίτι και κάνουμε το ίδιο μέσω μηνυμάτων. Αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την πραγματική επαφή παίζοντας αμοιβαία παιχνίδια χωρίς νικητή. Συναγωνιζόμαστε για να είμαστε «ο πιο αποκομμένος», για να έχουμε την «πιο απαθή συμπεριφορά» και να είμαστε οι «καλύτεροι στο να μην είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι», αλλά αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι τη μεγαλύτερη πιθανότητα του να μείνουμε μόνοι μας.
Θέλουμε το προσωπείο μιας σχέσης, αλλά δε θέλουμε να δουλέψουμε για τη σχέση. Θέλουμε το κράτημα του χεριού χωρίς όμως την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, το πείραγμα χωρίς τις σοβαρές συζητήσεις. Θέλουμε τη χαρούμενη υπόσχεση χωρίς την ίδια τη δέσμευση, τις επετείους για να γιορτάζουμε χωρίς τις 365 μέρες δουλειάς που σε οδηγούν σε αυτές τις επετείους. Θέλουμε το «και έζησαν αυτοί καλά» αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε για το «εδώ και τώρα». Θέλουμε τη βαθιά σύνδεση με τον άλλον, ενώ κρατάμε τα πράγματα σε επιφανειακό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τη μεγάλη αγάπη που θα έρθει, χωρίς να έχουμε την πρόθεση να τη στηρίξουμε στα δύσκολα.
Δε θέλουμε σχέσεις – θέλουμε φίλους με… προνόμια, Netflix, άραγμα και Tinder. Θέλουμε οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά σε σχέση. Θέλουμε όλες τις ανταμοιβές της σχέσης και καθόλου το ρίσκο της, όλη την επιβράβευση χωρίς το κόστος. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον άλλο-αρκετά, αλλά όχι και πάρα πολύ. Θέλουμε να δεσμευτούμε – λίγο, αλλά όχι και πάρα πολύ. Το πάμε αργά: βλέπουμε που πάει το πράγμα, δε βάζουμε ταμπέλες, απλώς κάνουμε παρέα. Έχουμε το ένα πόδι μέσα από την πόρτα, έχουμε το ένα μάτι ανοιχτό, κρατάμε τον/την άλλο/άλλη σε απόσταση – παίζουμε με τα συναισθήματά τους αλλά κυρίως παίζοντας με τα δικά μας συναισθήματα.
Θέλουμε κάποιον να μας κρατά το χέρι, αλλά δε θέλουμε να του εμπιστευτούμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Μας αρέσουν οι κλισέ ατάκες στο φλερτ, αλλά δε θέλουμε να φλερτάρουμε… γιατί αυτό εμπεριέχει την πιθανότητα της δέσμευσης. Θέλουμε να μας απογειώσει ο έρωτας αλλά την ίδια στιγμή θέλουμε να παραμένουμε ασφαλείς, ανεξάρτητοι και μένοντας μόνοι μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ιδέα του έρωτα, αλλά δε θέλουμε στα αλήθεια να τον αποκτήσουμε.
Όταν το πράγμα γίνεται αρκετά σοβαρό, τρέχουμε. Κρυβόμαστε. Φεύγουμε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ερωτευτείς κάποιον/κάποιαν άλλο/άλλη. Είναι τόσο μικρή η πιθανότητα να κρατήσει κάτι στις μέρες μας.
Ελπίζουμε με μια κίνηση στο κινητό (“swipe”) να φτάσουμε στην ευτυχία. Θέλουμε να «κατεβάσουμε» το ιδανικό μας ταίρι σα να πρόκειται για κάποια εφαρμογή – στην οποία θα μπορούμε να κάνουμε update κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, θα μπορούμε να τη βάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, και να τη διαγράφουμε όταν δεν τη χρειαζόμαστε πια. Δε θέλουμε να ξεδιπλώνουμε το περιεχόμενό μας – ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε κάποιον να ξεδιπλώσει το δικό του. Θέλουμε να κρύψουμε το άσχημο προτάσσοντας το προσωπείο, να κρύψουμε την ατέλεια με ένα φίλτρο στο instagram, να δούμε ένα άλλο επεισόδιο στο Netflix αντί να κάνουμε μια πραγματική συζήτηση. Μας αρέσει η ιδέα του να αγαπάμε κάποιον παρά τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά κρύβουμε καλά τα μυστικά μας, χαρούμενοι που δε θα βγουν ποτέ στο φως της μέρας.
Νιώθουμε ότι δικαιούμαστε την αγάπη, όπως νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να βρίσκουμε δουλειά μετά το πανεπιστήμιο. Η παιδική μας ηλικία που ήταν γεμάτη ανταμοιβές μας έμαθε ότι αν θέλουμε κάτι, το αξίζουμε. Οι βιντεοκασέτες της Disney μας έμαθαν ότι η πραγματική αγάπη, οι «αδελφές ψυχές» και το «ζήσαν αυτοί καλά» υπάρχει για όλους. Έτσι δεν καταβάλλουμε καμία προσπάθεια και μετά απορούμε γιατί δεν εμφανίζεται ο πρίγκιπας που ονειρευόμαστε. Καθόμαστε, εκνευρισμένοι που η πριγκίπισσά μας είναι άφαντη. Πού είναι το βραβείο της παρηγοριάς μας; Εμφανιστήκαμε, εδώ είμαστε. Πού είναι η σχέση που μας αξίζει; Η αληθινή αγάπη που κάποτε μας υπόσχονταν;
Θέλουμε να είναι κάποιος εκεί, αλλά δε μας ενδιαφέρει το άτομο. Θέλουμε ένα ζεστό σώμα, αλλά όχι ένα σύντροφο. Θέλουμε κάποιον να καθίσει δίπλα μας στον καναπέ, όσο χαζεύουμε άσκοπα σε ένα timeline, ή όσο ανοίγουμε μια άλλη εφαρμογή που θα μας αποσπάσει από τη ζωή μας. Θέλουμε να τα ‘χουμε όλα: να προσποιούμαστε πως δεν έχουμε συναισθήματα ενώ είναι προφανές πως έχουμε, θέλουμε να είμαστε ποθητοί σε κάποιον χωρίς όμως να θέλουμε να είναι κάποιος σε μας. Το παίζουμε δύσκολοι/δύσκολες μόνο και μόνο για να δούμε αν ο άλλος θα παίξει το ίδιο παιχνίδι – δεν το καταλαβαίνουμε καν εμείς οι ίδιοι. Καθόμαστε με φίλους και συζητάμε τους κανόνες, αλλά κανένας από μας δεν ξέρει καν το παιχνίδι που προσπαθούμε να παίξουμε. Γιατί το πρόβλημα της γενιάς μας, δηλαδή το να μη θέλουμε να κάνουμε σχέσεις, είναι ότι τελικά κατά βάθος θέλουμε να κάνουμε σχέσεις.
     Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη The Huffington Post
Δημοσιεύτηκε στισ

Ο παπα-Μανώλης -ένας μοντέρνος παπάς- οδηγεί μηχανή. Ένας τροχονόμος που τον έχει βάλει στο μάτι, του κάνει νόημα 30 μέτρα πριν τα φανάρια για να τον σταματήσει. Ο παπάς πετυχαίνει και σταματά ακριβώς στο σημείο που του έχει υποδείξει. Για μέρες γινόταν το ίδιο πράγμα. Ο τροχονόμος κάθε φορά που έβλεπε τον παπά του έκανε νόημα να σταματήσει στα 20, στα 10, στα 5 και την τελευταία φορά στο 1 μέτρο. Εκείνη την τελευταία φορά λοιπόν, πάλι ο παπάς κατάφερε να σταματήσει ακριβώς στο υποδεικνυόμενο σημείο.
Γεμάτος απορία ο τροχονόμος για την ακρίβεια του παπά τον ρωτάει: «καλά, πώς τα καταφέρνεις κάθε φορά και είσαι τόσο ακριβής;»
Και ο παπάς λέει: «Ακου παιδί μου, εγώ έχω το Χριστό και την Παναγία μαζί μου και τα καταφέρνω».
«Ωπ!! τρία άτομα στη μηχανή; κλήση αμέσως!»

Δημοσιεύτηκε στισ
Από τη Χριστίνα Μωράκη

Εταιρεία που δεν κυνηγά το φως του προβολέα, η Μινέττα την τελευταία τριετία υλοποιεί ένα ευρύ πρόγραμμα τεχνολογικής αναβάθμισης που θα ζήλευαν πολλοί. Φυσικά πίσω από κάθε πετυχημένο έργο βρίσκεται μια πετυχημένη ομάδα.
Από τις καλύτερα στελεχωμένες και δραστήριες της αγοράς, η ομάδα πληροφορικής της Μινέττα αναπαράγει “inhouse” ό,τι πιο νέο προσφέρει η εξέλιξη της τεχνολογίας.
To 90% του software που χρησιμοποιεί η εταιρεία το «γράφει» μόνη της – εξωτερικοί συνεργάτες εμπλέκονται μόνο σε κάποιες εφαρμογές στα κινητά, στην διαχείριση του λογιστηρίου και σε κάποιους λοιπούς κλάδους. Στο core business, δηλαδή στους κλάδους Αυτοκινήτου, Περιουσίας και Ζωής και Υγείας, η ανάπτυξη και η συντήρηση του λογισμικού γίνεται εσωτερικά.
Ενοποίηση Συστημάτων
Για το 2016 η εταιρεία σχεδιάζει αναβάθμιση και ενοποίηση όλων των online εφαρμογών. Έτσι δίκτυο και διοίκηση θα έχουν να χειρίζονται ένα ενιαίο σύστημα με την ίδια χρηστικότητα από οποιαδήποτε συσκευή – smart phone, tablet, desktop.
Το έργο αυτό αναβαθμίζει σημαντικά την παρουσία της εταιρίας στα δίκτυα και λύνει ένα πρόβλημα που υπάρχει ακόμη και σε πολυεθνικές ασφαλιστικές: Το πρόβλημα των πολλών διαφορετικών sites που καθένα εξυπηρετεί διαφορετικούς κλάδους και ανάγκες. Η Μινέττα στοχεύει να δώσει τέρμα σε αυτό το «Γολγοθά» των συνεργατών με μια ενοποιημένη λύση που θα ενσωματώσει σταδιακά όλους τους κλάδους. Επιπλέον σε αυτή την πλατφόρμα θα δίνεται και μια πληθώρα στατιστικών και πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο με νέα, σύγχρονα εργαλεία οπτικοποίησης και αναπαράστασης της πληροφορίας. Πρόκειται για μια λύση “κομμένη και ραμμένη” στις ανάγκες των συνεργατών η οποία μάλιστα θα βελτιώνεται ανάλογα με τις – εποικοδομητικές –  παρατηρήσεις τους. Ανοίγεται έτσι ένα νέο κανάλι επικοινωνίας με τους συνεργάτες που ξεπερνά τις απλές καθημερινές εργασίες και επεκτείνεται σε τεχνολογικές λύσεις και καινοτομίες
Πέρα από την αντικατάσταση της υλικοτεχνικής υποδομής με νέες, μοντέρνες ψηφιακές πλατφόρμες για την Διοίκηση και τους Συνεργάτες, πριν από σχεδόν δύο χρόνια η Μινέττα ήταν η πρώτη εταιρεία που συμμορφώθηκε με το νέο κανονιστικό πλαίσιο υλοποιώντας τις αλλαγές της ΤτΕ. Επίσης είναι από τις πρώτες εταιρείες που εισήγαγε την αποπληρωμή των ασφαλίστρων με χρεωστική – πιστωτική κάρτα αλλά και τη δυνατότητα εξόφλησης σε άτοκες δόσεις.
Σε συνεργασία με την IBM η Εταιρεία έχει ακόμη θέσει σε ισχύ ένα πρωτοποριακό σχέδιο «ανάκαμψης σε περίπτωση καταστροφής». Πιο συγκεκριμένα σε περίπτωση φυσικής καταστροφής οι εργασίες της εταιρείας μπορούν να συνεχιστούν απρόσκοπτα σε άλλο χώρο και τα συστήματα να συνεχίσουν χωρίς διακοπή της λειτουργία τους.
Ασφαλιστική Απάτη
Σε συνεργασία με το Πολυτεχνείο και το ΟΠΑ αυτή τη στιγμή υλοποιείται ένα εσωτερικό σύστημα προστασίας από την ασφαλιστική απάτη (fraudulent claim). H Εταιρεία έχει λάβει τα εύσημα για την εφαρμογή του συγκεκριμένου συστήματος και ένας λόγος είναι ότι έχει φτιάξει και λειτουργεί το δικό της, ενώ οι περισσότερες, αν όχι όλες οι εταιρείες, συνήθως αγοράζουν έτοιμα αυτά τα προϊόντα.
Business Intelligence (“Εταιρική Ευφυία”)
Επόμενο πρωτοποριακό σχέδιο είναι η ενοποίηση της πληροφορίας, του “business intelligence” όπως λέγεται στα αγγλικά. Οι τεχνολογίες που θα χρησιμοποιηθούν για την πλατφόρμα αυτή θα βρουν εφαρμογή για πρώτη φορά σε ασφαλιστική εταιρία ενώ εφαρμόζονται ήδη σε τράπεζες και σε μεγάλα ιδρύματα και φορείς του δημοσίου. Η τεχνολογία αυτή επιτρέπει όλο το reporting της εταιρείας να γίνεται με ένα δομημένο τρόπο, ώστε να αναγνωρίζεται και να ερμηνεύεται άμεσα από όλα τα τμήματα (single point of truth).
 Internet of Things
Σημαντικά βήματα έχουν γίνει ήδη και σε δύο άλλους μεγάλους τομείς: στο Internet of Things και στις τεχνολογίες Cloud. Ξεκινώντας από το δεύτερο, η αποθήκευση όλων των «φακέλων» της εταιρείας σε αρχεία cloud θα επιφέρει σημαντική μείωση εξόδων και αναγκών σε υλικοτεχνική υποδομή.
Όμως η Μινέττα είναι από τις εταιρείες που ήδη μελετούν το πώς θα εκμεταλλευθούν και την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, που είναι το Internet of Things. Δηλαδή, “έξυπνες συσκευές” που συνδέονται και επικοινωνούν μεταξύ τους καταγράφοντας στατιστικά πολύτιμες πληροφορίες, οι οποίες στην ασφαλιστική αγορά είναι χρήσιμες για να σχεδιαστούν καλύτερα, πιο ευέλικτα προϊόντα. Κλασσικό παράδειγμα οι εφαρμογές τύπου “pay as you drive” στον κλάδο αυτοκινήτου. H Εταιρεία ήδη τρέχει πιλοτικά προγράμματα ενώ για τα επόμενα χρόνια διερευνά τη χρήση σχετικών προϊόντων και σε άλλους κλάδους.
Ένα εσωτερικό τμήμα πληροφορικής μπορεί να είναι λειτουργικά ακριβότερο από το outsourcing όμως προσφέρει άλλα σημαντικά πλεονεκτήματα όπως εξοικονόμηση χρόνου, γρήγορη προσαρμογή στις εξελίξεις, ευελιξία και ανεξαρτησία.
Λίγα χρόνια πριν η Διοίκηση της Μινέττα αποφάσισε ακόμα μεγαλύτερη επένδυση στο κεφάλαιο τεχνολογία και φαίνεται ότι το στοίχημα «της βγήκε». Η δεκαμελής ομάδα με επικεφαλής τον Γιώργο Νικολαρόπουλο βρίσκεται σε πυρετό όχι μόνο δραστηριότητας αλλά και επιμόρφωσης: online εκπαίδευση, συνεργασίες με πανεπιστήμια, μεταπτυχιακές σπουδές κρατούν τα μέλη της πάντα σε φόρμα και σε σύνδεση με ό,τι νέο συμβαίνει στον θαυμαστό κόσμο της πληροφορικής. Μεγάλο προτέρημα για οποιαδήποτε εταιρεία θέλει να αισθάνεται ότι περπατά στο σωστό μονοπάτι και η Μινέττα, φαίνεται αυτό το χαρτί να το έχει κερδίσει.