Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Μένουν ακόμη δύο Σαββατοκύριακα. Το επόμενο θα είναι μοιραίο

στις Σάββατο, 21 Μαΐου 20168:10 π.μ.

Του Son Ofeon

Aυτή τη φορά θα προτιμήσω να μιλήσω με τα λόγια άλλου.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τον Ρωμαίο φιλόσοφο, πολιτικό, δικηγόρο και ρήτορα Κικέρωνα πριν από το 43 πχ, αλλά παραμένει επίκαιρο ακόμα και σήμερα.


ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΥΛΛΙΟΥ ΚΙΚΕΡΩΝΑ (106 π.χ.-43 π.χ) ΠΕΘΑΝΕ 63 ΧΡΟΝΩΝ…

«Ένα έθνος μπορεί να επιζήσει από τους ανόητους , ακόμα και από τους φιλόδοξους. Αλλά δεν μπορεί να επιζήσει από την προδοσία στο εσωτερικό του. 
Ένας εχθρός μπροστά στις πύλες είναι λιγότερο τρομερός , γιατί είναι γνωστός και κρατά την σημαία του υψωμένη. 
Αλλά ο προδότης κινείται ελεύθερα, ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται εντός των πυλών , οι δικοί του ύπουλοι ψίθυροι σιγοψιθυρίζονται μέσα σ’ όλες τις αυλές, ακούγονται μέχρι τις αίθουσες της ίδιας της κυβέρνησης.
Γιατί ο προδότης δεν φαίνεται καθόλου ως προδότης: Μιλά με προφορά γνωστή στα θύματά του και φοράει τα πρόσωπά τους και τα ενδύματά τους, απευθύνεται στη μικροψυχία, που βρίσκεται βαθιά στις ψυχές όλων των ανθρώπων.
Σαπίζει τη ψυχή ενός έθνους, εργάζεται κρυφά και μυστικά στη νύχτα για να υπονομεύσει τους στυλοβάτες της πόλης, μολύνει το πολιτικό σώμα έτσι ώστε να μην μπορεί πλέον να αντισταθεί.
Τον δολοφόνο πρέπει να τον φοβάσαι λιγότερο. 
Ο προδότης είναι η μάστιγα». 
Αυτό το Σαββατοκύριακο έως και τις 28 Μαίου 2016 υπάρχει παρόμοιος κίνδυνος.
Στη Βουλή οι ρόλοι κυβέρνησης και αντιπολίτευσης συνηθίζεται να εναλλάσσονται, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανένα να υιοθετεί το πρόγραμμα του άλλου, ξεχνώντας το “δικό”του.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ιστορία και ονοματεπώνυμο και δεν μπορούν πλέον να ξεγελάσουν κανένα.
Ιδιαίτερα, όταν έχουν ξενική προφορά και γεννήθηκαν στην Ολλανδία, ακόμα και αν κατάγονται από την ίδια περιοχή με τον πρωθυπουργό.


ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΝΕΡΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΕΙ?

Οι νόμοι -εκτρώματα, που περνούν με διαδικασίες εξπρές από τη Βουλή, δεν εξασφαλίζεται ότι θα εφαρμοσθούν τελικά.
Η Βουλή μπορεί να αλλάξει γνώμη στο μέλλον, αλλά όσοι ψηφίζουν σήμερα είναι έκθετοι.
Η ευθύνη τους δεν είναι, ούτε θα παραμείνει για πολύ “πολιτική”.
Πλανώνται όσοι πιστεύουν ότι , νομοθετώντας μέτρα ισχύος 99 χρόνων, θα εξασφαλίσουν τη λήθη από τους πολίτες αργότερα.
Κάνουν λάθος όσοι φτωχοποιούν μεγάλα τμήματα του Ελληνικού πληθυσμού, ενώ οι ίδιοι εξασφαλίζουν συνεχώς φορολογικά προνόμια και συσσωρεύουν συγχρόνως τεράστιες προσωπικές περιουσίες.
Αυταπατώνται όσοι παραβιάζουν σωρηδόν τα προβλεπόμενα στο Ελληνικό Σύνταγμα για τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, υπακούωντας σε “εκβιασμούς” ή κελεύσματα ξένων πολιτικών.
Το Ελληνικό Σύνταγμα προστατεύει και τους ίδιους, αλλά πάντα υπό προυποθέσεις.
Η βασική προυπόθεση είναι ότι δεν θα κριθούν κάποια στιγμή ένοχοι για αυτό, που περιγράφει ο Κικέρωνας στο παραπάνω κείμενο.
Η ενοχή για ένα παρόμοιο έγκλημα δεν καταλογίζεται ποτέ υπό φυσιολογικές συνθήκες.
Οι ποινές και οι δικαστές μπορούν να ποικίλουν και η ποινή ενδέχεται να μην επιδέχεται κάποια αναστολή.
Η Ελλάδα έχει μακραίωνη ιστορία, που κάποιοι αγνοούν και για το λόγο αυτό κινδυνεύουν να την ξαναζήσουν.
Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα θα γίνουν πολύ γρήγορα και μέσα σε μία νύχτα.
Οι νόμοι είναι τόσο μεγάλοι, που δεν θα προλάβουν ούτε να δακτυλογραφηθούν.
 
θα επιβληθούν εξοντωτικοί φόροι, αλλά δεν θα προλάβουν…
 
Γιατί η προδοσία στις 24 Μαΐου 2016 είναι δεδομένη και αποφασισμένη.
 
Θα τα ψηφίσουν όλα και δεν θα προλάβουν να πάρουν τίποτα.
 
Ο τυφλός πρέπει να ετοιμάζεται να κάνει το “αναγκαστικό” λάθος να συνεργασθεί με τον φαλακρό…
 
Αν δεν συνεργασθεί, πώς θα πληρώσει τους συνταξιούχους, που μόλις πρόδωσαν οι 153 το περασμένο Σαββατοκύριακο;
Δημοσιεύτηκε στισ

Η σκόνη της Σαχάρας

Η «σκόνη» αυτή αποτελείται από λεπτούς κόκκους με διάμετρο από 5 έως 100 το πολύ μικρόμετρα (εκατομμυριοστά του μέτρου).

Αλέκος ΛασκαράτοςΑλέκος Λασκαράτος 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010, 11:15
Photo: Σωτήρης Αντωνίου.Κάποιες φορές, συνήθως άνοιξη ή φθινόπωρο, μας επισκέπτεται η σκόνη της Σαχάρας. Τότε έχουμε θολούρα στην ατμόσφαιρα και το χρώμα του ουρανού γίνεται κιτρινωπό ή καφετί. Μερικές φορές τα επεισόδια αυτά συνοδεύονται και από βροχή οπότε «βρέχει λάσπη» όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Με ευκαιρία το επεισόδιο αυτών των ημερών ας δούμε λίγο περί τίνος πρόκειται. Η έρημος της Σαχάρας στη βόρεια Αφρική είναι μια τεράστια έκταση που εκτείνεται από την Αίγυπτο ανατολικά μέχρι το Μαρόκο δυτικά. Η άμμος της ερήμου απαρτίζεται από λεπτούς και λιγότερο λεπτούς κόκκους. Όταν επικρατούν κατάλληλες συνθήκες υψηλής θερμοκρασίας στην περιοχή. τότε έχουμε τη δημιουργία αναβατικών ανέμων, που όπως το όνομά τους υποδηλώνει, ανεβάζουν τους λεπτούς κόκκους της ερήμου, που συνήθως ονομάζουμε, σκόνη της ερήμου, σε μεγάλα ύψη στην ατμόσφαιρα. Η «σκόνη» αυτή αποτελείται από λεπτούς κόκκους με διάμετρο από 5 έως 100 το πολύ μικρόμετρα (εκατομμυριοστά του μέτρου). Οι κόκκοι μεγαλύτερων διαστάσεων, που ασφαλώς υπάρχουν στην έρημο, έχουν μεγαλύτερο βάρος και δεν παρασύρονται προς τα πάνω από τους αναβατικούς ανέμους. Για να έχουμε εικόνα αναφέρουμε ότι τα 100 μm ισούνται με το ένα δέκατο του χιλιοστού. Οι κόκκοι αυτοί της ερήμου αφού βρεθούν στα υψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας παρασύρονται από τους επικρατούντες ανέμους στα ύψη αυτά. Έτσι, αν έχουμε χαμηλές πιέσεις στην νότια Ευρώπη, ή σε τμήμα αυτής, τότε έχουμε νοτιάδες οι οποίοι μεταφέρουν τη σκόνη της ερήμου προς τη Βαλκανική ή τη δυτική Ευρώπη. Τέτοια επεισόδια έχουμε από κανένα μέχρι 3-4 το χρόνο στην Ελλάδα και συνήθως συμβαίνουν όπως ήδη είπαμε, την άνοιξη ή το φθινόπωρο. Τις περισσότερες φορές τα επεισόδια είναι ήπια και περιορίζονται στη χαρακτηριστική θολούρα και κιτρινίλα της ατμόσφαιρας. Κάποιες φορές όμως, όπως στις 17 Απριλίου 2005, έχουμε ακραίες καταστάσεις όπου αυτή η θολούρα είναι πάρα πολύ έντονη και αισθητή μέχρι το έδαφος. Στο παραπάνω επεισόδιο η ορατότητα στο έδαφος της Αθήνας ήταν μόλις κάποιες δεκάδες μέτρα. Τα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν μέρα μεσημέρι με τα φώτα ανάμενα, και όλες οι πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο Ε. Βενιζέλος είχαν ακυρωθεί. Ο κόσμος κυκλοφορούσε στους δρόμους με μαντήλια στη μύτη! Τέτοια ακραία επεισόδια είναι σπάνια και συμβαίνουν κατά μέσο όρο μια φορά στη δεκαετία. Μια άλλη, πιο θεαματική, εκδοχή είναι όταν τα επεισόδια της σκόνης της ερήμου συνοδεύονται από βροχόπτωση οπότε βρέχει λάσπη όπως είπαμε. Η εναπόθεση της σκόνης της ερήμου στο έδαφος γίνεται κυρίως με τη βροχή (υγρή εναπόθεση, wet deposition) σε ποσοστό 75-80% , και μόνο κατά 20-25% με ξηρή εναπόθεση (dry deposition). Μια φορά, δεν θυμάμαι πια χρονιά, βρέθηκα στο αεροδρόμιο της Ρώμης, για ανταπόκριση προς άλλη κατεύθυνση. Όλες οι πτήσεις ακυρώθηκαν λόγω ενός τέτοιου έντονου επεισοδίου σκόνης της Σαχάρας που συνοδευόταν και από βροχόπτωση. Βγήκα από το αεροδρόμιο μέχρι να δω το θα γίνει με την πτήση μου. Το θέαμα που αντίκρισα δεν τόχω ξαναδεί ποτέ. Τα αυτοκίνητα που φτάναν στο αεροδρόμιο ήταν τόσο βουτηγμένα στη λάσπη που νόμιζες ότι τα έχεις περιβρέξει από πάνω μέχρι κάτω με μάνικα γυαλιστερής λάσπης. Κίνηση βήμα σημειωτόν και οι οδηγοί να προσπαθούν να μαντέψουν μέσα από τους υαλοκαθαριστήρες τον δρόμο μπροστά τους.Τα επεισόδια της σκόνης της Σαχάρας όταν είναι συχνά, μπορούν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία ιδίως στα παιδιά. Έτσι στην Κρήτη που είναι κοντύτερα στην Αφρική και όπου το φαινόμενο είναι πολύ συχνότερο έχουμε αυξημένο αριθμό παιδιών που υποφέρουν από άσθμα αλλά και από αλλεργίες και ιώσεις σε σχέση με την ηπειρωτική Ελλάδα.Τέλος η σκόνη της Σαχάρας έχει και ευεργετικές επιδράσεις… Πού; Στη θάλασσα! Η άμμος της ερήμου είναι πλούσια σε ιόντα σιδήρου που δρουν ευεργετικά στη θαλάσσια βιολογία. Κάτι σαν βιταμίνες ας πούμε. Έτσι όταν έχουμε εναπόθεση σκόνης της ερήμου στη θάλασσα, έχουμε και ενεργοποίηση του βιολογικού κύκλου. Για περιοχές μικρής βιολογικής παραγωγικότητας όπως η Μεσόγειος και ειδικότερα η Ανατολική Μεσόγειος πρόκειται για, «μάνα εξ ουρανού» στην κυριολεξία…

Δημοσιεύτηκε στισ

Ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που κοσμούσε τα πακέτα των Sante

By ς 

Είτε καπνίζει κάποιος, είτε όχι, είτε είναι μικρός σε ηλικία είτε μεγαλύτερος είναι μάλλον απίθανο να μην έχει πιάσει στα χέρια του ένα πακέτο τσιγάρων
«Sante». Τη θρυλική κόκκινη παραλληλόγραμμη κασετίνα δηλαδή που μέσα της έκρυβε 20 άφιλτρα τσιγάρα.
Οι παλαιότεροι σίγουρα θα τα έχουν δοκιμάσει. Οι νεότεροι θα έχουν μνήμες διότι όλο και κάποιος παππούς θα ήταν θαυμαστής των συγκεκριμένων τσιγάρων. Τα «Sante» μαζί με τον «Άσσο» είναι από τα μακροβιότερα τσιγάρα της ελληνικής αγοράς.
Το ταξίδι του κόκκινου πακέτου, με το όνομα η ρίζα του οποίου προερχόταν από τη λατινική λέξη sanitas που σημαίνει… υγεία, ξεκίνησε το 1931 στην οδό Λυκούργου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν η έδρα της εταιρείας που δημιούργησε ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου. Η παρασκευή των τσιγάρων, ωστόσο, γινόταν στο δημόσιο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν.

Η «μυστηριώδης» γυναικεία μορφή στο πακέτο

Τα «Sante» κέρδισαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή τους… θεριακλήδες. Το ιδιαίτερο (αν και βαρύ) χαρμάνι τους τα ανέδειξαν σχεδόν αμέσως σε αγαπημένα τσιγάρα. Η κουβέντα, ωστόσο, γύρω από τα «Sante» είχε φουντώσει κυρίως για έναν άλλο λόγο. Όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.
Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.
Ποια ήταν η Ζωζώ Νταλμάς
Για τα πρώτα χρόνια της ζωής της, λίγα πράγματα είναι γνωστά… Αρκετοί λένε ότι γεννήθηκε το 1900 ή το 1905, ενώ το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Σταυρίδη. Η Ζωζώ, όσο ήταν στο θέατρο, δύο πράγματα έκρυβε επιμελώς: το πότε γεννήθηκε και το πότε βγήκε στο θέατρο. Γενέθλια πόλη της ήταν η Κωνσταντινούπολη και δεύτερη πατρίδα της η Θεσσαλονίκη στην οποία εγκαταστάθηκε όταν ήταν περίπου 10 χρονών. Μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά της στις προσφυγικές γειτονιές του Ιπποδρομίου ενώ δεν υπάρχει καμία πληροφορία σχετικά με τον πατέρα της.

Αντίθετα, είναι γνωστό πως ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα της το «κληρονόμησε» από τον Τσερκέζο παππού της (ένας θεότρελος, γλεντζές, γυναικάς, λεβέντης άνδρας) και την γιαγιά της, που ήταν Ρουμάνα με ρίζες από το Αηδονοχώρι της Κοζάνης αλλά και τη Μακεδονίτισσα μάνα της.
Στη Θεσσαλονίκη σπούδασε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γραικού» και μετά, επανέλαβε της ίδιες σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο. Πρωτοεμφανίστηκε ως χορεύτρια με τον Θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») κι αμέσως μετά στην Αθήνα, με τον ίδιο θίασο και το ίδιο έργο. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.
Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά. Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).
Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό. Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.

Ο μεγάλος έρωτας με τον Ατατούρκ και η κατασκοπία
«Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μία καλλιτέχνις της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτη αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμία φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία. Η ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».
Έτσι περιέγραφε τον εαυτό της αλλά και την κοσμοθεωρία της η ντίβα Ζωζώ Νταλμάς. Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες… Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ!
Γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί. Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».
Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να… δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».
Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα… υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.
Η ίδια σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που είχε δώσει είχε υποστηρίξει, ότι σε προσωπικές τους στιγμές ο Κεμάλ της είχε εκμυστηρευτεί σε άπταιστα ελληνικά: «Πίστεψε με, θαυμάζω τους Έλληνες κι όχι τους μπουνταλάδες τους δικούς μου». Σε άλλη συνέντευξή της το 1962, είχε πει: «Άστα «μπαμπά», του έλεγα ειρωνικά, «το θες ή δεν το θες, είσαι Ρωμιός! Από πού ήταν η γιαγιά σου; Δεν ήταν η κυρα-Μαρία από τα Γιάννενα; Ύστερα τούρκεψες, «μπαμπά»! Κι αυτός χαχάνιζε, χτυπιόταν, άρπαζε ένα μπουκάλι με ρακή, έπινε στην υγειά μου και στην ελληνοτουρκική φιλία».
Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον… παράλληλο ρόλο της κατασκόπου!
Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε κάτι τέτοιο. Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.
Το άδοξο φινάλε…
Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάμπο.

Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.
Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».
newspepper.gr
Δημοσιεύτηκε στισ

ΠΕΡΊΠΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΟΝΥΣΊΟΥ ΑΡΕΟΠΑΓΊΤΟΥ: ΌΛΑ ΌΣΑ ΔΕΝ ΓΝΏΡΙΖΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΌΜΟΡΦΗ ΒΌΛΤΑ ΤΟΥ… ΚΌΣΜΟΥ!


Οδός Διονυσίου Αρεοπαγίτου
Για δεκαετίες, οι αρχαιολόγοι και οι πολεοδόμοι είχαν το όνειρο της ενοποίησης των αρχαιολογικών τοποθεσιών του ιστορικού κέντρου και η πρώτη φάση έχει πλέον ολοκληρωθεί. Ένα μεγάλο υπαίθριο μουσείο απλώνεται μπροστά στα μάτια σας με τους επισκέπτες τώρα να μπορούν να μπορούν να δούν το Ναό του Ολυμπίου Διός, την Ακρόπολη, τον λόφο του Φιλοπάππου, την Αρχαία Αγορά και το Κοιμητήριο του Κεραμεικού χωρίς να πρέπει να περπατήσουν σε πολύβουους και μπολοκαρισμένους, από την κίνηση, δρόμους.
Ο περίπατος ξεκινά απέναντι από το Ναό του Ολυμπίου Διός στην αρχή της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Τα πρώτα εκατό μέτρα δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικά, με τις δύο πλευρές του δρόμου να καταλαμβάνονται από μεταπολεμικά συγκροτήματα διαμερισμάτων, αλλά από το ύψος της οδού Βύρωνος και πέρα το σκηνικό αλλάζει. Στη συμβολή των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Βύρωνος παρατηρείτε το άγαλμα του Στρατηγού Μακρυγιάννη, του οποίου το όνομα φέρει η συνοικία λίγο νότια της Ακρόπολης.


Ιωάννης Μακρυγιάννης
Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης (1797-1864), γνωστός και ως Στρατηγός Μακρυγιάννης, υπήρξε ένας από τουε σπουδαιότερους μαχητές της Ελληνικής Επανάστασης το 1821. Πήρε μέρος σε πολυάριθμες στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των Οθωμανών και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπεράσπιση της Ακρόπολης από αυτούς.
Απέναντι κείτεται το πέτρινο κτήριο Weiler (από το όνομα του Γερμανού αρχιτέκτονα), ένα από τα πρώτα δημόσια κτήρια που ανεγέρθησαν στην πρωτεύουσα του, νεαρού τότε, Ελληνικού κράτους (1834). Τώρα στεγάζει το Κέντρο των Σπουδών Ακρόπολης
Δίπλα, στην οδό Μακρυγιάννη, βρίσκεται η είσοδος του σταθμού μετρό “Ακρόπολη”. Το Μετρό είναι πιθανόν ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης για να πάτε στην αφετηρία του περιπάτου, αφού η εύρεση χώρου στάθμευσης σε αυτή την περιοχή είναι σχεδόν αδύνατη. Ακόμα και αν δεν αρέσκεστε να ταξιδεύετε με το Μετρό, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο εσωτερικό του σταθμού. Κάθε επίπεδο είναι διακοσμημένο με αντίγραφα γλυπτών του Παρθενώνα ενώ υπάρχει και μία έκθεση ευρημάτων που ήρθαν στην επιφάνεια κατά την κατασκευή του σταθμού Μετρό “Ακρόπολη”.
Στα δεξιά σας καθώς ανεβένετε την οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου υψώνεται η Ακρόπολη με όλη τη μεγαλοπρέπειά της. Οι απότομοι βράχοι της νοτιο-ανατολικής πλαγιάς επιστέφονται με επιβλητικά τείχη, ακριβώς πίσω από τα οποία μπορείτε να δείτε τις κολώνες του Παρθενώνα.
Ο περίπατος συνεχίζει μέχρι τα όρια της αρχαιολογικής τοποθεσίας στις νότιες πλαγιές.Αρχαία απομεινάρια είναι ορατά μεταξύ των δέντρων. Επιβάλλεται μία στάση για να θαυμάσετε τα όμορφα οικήματα του 19ου και του 20ου αιώνα στα αριστερά σας. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι τα οικήματα με αριθμό 17 και 37, πανέμορφα κτήρια της εποχής του μεσοπολέμου.
Κάντε μία παράκαμψη για να δείτε το φημισμένο Ωδείο Ηρώδου Αττικού , το Ηρώδειο, όπου οι κύριες φιλοξενούνται οι κύριες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών (μέρος του Ελληνικού Φεστιβάλ) κάθε καλοκαίρι. Το Ηρώδειο έχει ημικυκλικό σχεδιασμό με μία επιβλητική πρόσοψη (28 m /91,8 ft ύψος). Μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 6.000 θεατές. Ο τοίχος της σκηνής ήταν πλούσια διακοσμημένος αλλά δυστυχώς καταστράφηκε, πιθανόν το 267 μ.Χ., από τους Ερούλους, μία φυλή Γερμανών βαρβάρων που κατέστρεψαν τα περισσότερα από τα θαυμάσια κτήρια της πόλης. Αξίζει να καθήσετε σε ένα από τα παγκάκια της πλατείας μπροστά από το κτήριο για να θαυμάσετε την ακουστική, ειδικά όταν λαμβάνει χώρα συναυλία κλασσικής μουσικής.
Συνεχίστε επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Στα αριστερά σας θα συναντήσετε έναν χώρο πολύ πρόσφατων ανασκαφών. Πρόκειται για τον Βωμό των Νυμφών, όπου οι νεόνυμφοι της αρχαίας Ελληνικής πόλης συνήθιζαν να κάνουν τάματα. Μερικά μέτρα μακρύτερα, φθάνετε στο τέλος της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου και μπαίνετε στην οδό Αποστόλου Παύλου. Εαν θέλετε να ξαποστάσετε και να απολαύσετε κάτι δροσερό, μπορείτε να το κάνετε στην καφετέρια στη συμβολή των δύο οδών. Είναι ένα από τα καλύτερα σημεία για να καθήσετε και να απολαύσετε τη θέα της Ακρόπολης.

Ο ναός του Ηφαίστου

Από την Οδό Αποστόλου Παύλου στο Θησείο, την Οδό Ερμού και το Γκάζι
Κατευθυνθείτε προς τα κάτω με θέα τον Άρειο Πάγο , την Αρχαία Αγορά και, φυσικά, την Ακρόπολη στα δεξιά σας και τον Λόφο της Πνύκας στα αριστερά σας. Στην αρχή αυτού του περιπάτου και στα δεξιά σας θα παρατηρήσετε ένα εξαιρετικό μωσαϊκό με πολύπλοκο γεωμετρικό σχήμα, πιθανόν το πάτωμα ενός αρχαίου μαυσωλείου. Στα αριστερά σας, στην άκρη του λόφου της Πνύκας, βρισκονται οι σπηλιές της πηγής της Πνύκας, μίας από τις πιο φημισμένες πηγές κατά την αρχαιότητα. Δίπλα της βρίσκεται ο Βωμός του Πανός, λαξευμένος στυς βράχους.
Έπειτα έρχεστε στην Πλατεία του Θησείου. Μετά την ολοκλήρωση της πεζοδρόμησης, η περιοχή αναγεννήθηκε. Νέες καφετέριες άνοιξαν, καταλαμβάνοντας μέρος του πεζόδρομου με τους υπαίθριους χώρους τους. Από το Θησείο, ένας άλλος ξεκινά από την οδό Ηρακλειδών , επίσης κατάμεστη από καφετέριες και μπαρ, χωρίς να λείπουν τα καταστήματα πώλησης αναμνηστικών.
Πρός το τέλος του δρόμου η κίνηση των οχημάτων κάνει και πάλι την εμφάνισή της. Εδώ θα βρείτε το Πολιτιστικό Κέντρο Αθηνών “Μελίνα Μερκούρη”, στεγασμένο σε ένα παλιό εργοστάσιο καπέλων γνωστό ως Πουλόπουλος . Το επάνω πάτωμα έχει μία όμορφα οργανωμένη μόνιμη έκθεση της παλιάς Αθήνας, μία πιστή ανακατασκευή ενός εμπορικού δρόμου της Αθήνας του 19ου αιώνα.

Τα Προπύλαια από την Αρεοπαγίτου

Επιστρέφετε στην οδό Αποστόλου Παύλου μέσω της οδού Επταχαλκου, ενός στενού δρόμου παράλληλα της οδού Ηρακλειδών με γραφικά χαμηλά σπίτια εκατέρωθεν των γραμμών του τρένου. Συνεχίστε κατά μήκος της οδού Αποστόλου Παύλου κάνοντας μία κυκλική διαδρομή και θα βρεθείτε στην Πλατεία Ασωμάτων και την οδό Ερμού. Η Πλατεία Ασωμάτων οφείλει το παράξενο όνομά της στη μικροσκοπική Βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Ασωμάτων που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα μ.Χ.. Το εσωτερικό της είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες, πιθανόν του 17ου αιώνα.
Από το σημείο αυτό μέχρι και την οδό Πειραιώς η οδός Ερμού πεζοδρομήθηκε. Τα μνημεία κείτονται κάτω από το επίπεδο του δρόμου και επομένως έχετε πανοραμική θέα. Θα βρείτε μία περιοχή όπου μπορείτε να καθήσετε να ξεκουραστείτε, απ’όπου ξεκινά η οδός Μεληδόνη, ένας άλλος δρόμος όπου αξίζει να περπατήσετε , αφού εκεί βρίσκεται το Μουσείο Σύγχρονης Κεραμικής και μία από τις μεγαλύτερες Εβραϊκές Συναγωγές της Αθήνας.
Επιστρέψτε στην οδό Ερμού και ακολουθήστε τη μέχρι το εντυπωσιακότερο βιομηχανικό συγκρότημα της πόλης, το Γκάζι, στην οδό Πειραιώς (Παναγή Τσαλδάρη). Υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία ενός μεγάλου αστικού πάρκου αφιερωμένου στις τέχνες, το κεντρικό σημείο του οποίου θα είναι το νέο κτήριο της Όπερας της Αθήνας.

Ο Άρειος Πάγος και στο βάθος η Ακρόπολη

Παράκαμψη 1: Λόφοι στα δυτικά
Όταν οι ντόπιοι μιλούν για τον λόφο του Φιλοπάππου, εννοούν το όλο συγκρότημα των λόφων που υψώνονται δυτικά της Ακρόπολης. Υπάρχουν τρείς: ο λόφος Νυμφών (γνωστός και ως λόφος Αστεροσκοπείου), ο λόφος της Πνύκας και ο λόφος του Μουσείου.
Ένα από τα κύρια σημεία πρόσβασης στους λόφους βρίσκεται στη συμβολή των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου. Από εκεί μπορείτε να περπατήσετε σε όμορφα μονοπάτια μέσα σο πευκοδάσος μέχρι να φθάσετε σε μέρη όπου μπορείτα να απολαύσετε την υπέροχη θέα της Ακρόπολης και της θάλασσας όπως και κάποιων πολύ ενδιαφέροντων αρχαιολογικών καταλοίπων. Κατά την αρχαιότητα, δύο από τις πιο πυκνοκατοικημένες συνοικίες της Αθήνας βρίσκονταν εδώ: η αριστοκρατική συνοικία της Μελίτης, όπου βρισκόταν η οικία του Περικλή, και η Κοίλη, μία πολυσύχναστη εμπορική συνοικία.
Περπατήστε κατά μήκος του κεντρικού πλακόστρωτου δρόμου που ξεκινά από την οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Στα δεξιά σας θα δείτε το μετα-Βυζαντινό παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη. Μετά από περίπου εκατό μέτρα (328 ft), θα βρεθείτε σε μία διχάλωση, όπου πρέπει να κατευθυνθείτε αριστερά. Φθάνετε σε δύο τεχνητές σπηλιές λαξευμένες στο βράχο. Είνει ευρέως γνωστές ως η φυλακή του Σωκράτη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τα κατάλοιπα μίας κατοικίας που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ.. Παρατηρήστε τις εσοχές στην πρόσοψη του βράχου. Αυτες είναι κοιλώματα όπου κάποτε υπήρχαν υποστηρίγματα, απόδειξη ότι η οικία είχε τουλάχιστον δύο ορόφους.

Το Ηρώδειο

Επιστρέψτε στο κεντρικό πλακοστωμένο μονοπάτι. Πηγαίνετε αντίστροφα, επιστρέφοντας πίσω, και στα αριστερά σας θα βρείτε ένα μονοπάτι που οδηγεί πάνω στο μνημείο του Φιλοπάππου. Το μονοπάτι αυτό, στρωμένο με διάφορα υλικά όπως μάρμαρο και πλάκες, είνει ένα από τα πιο φίνα αρχιτεκτονικά σχέδια του Δ.Πικιώνη. Ακολουθεί τη νοητή γραμμή των αρχαίων τειχών της πόλης, που είναι ακόμα ορατά σε πολλά σημεία. Μετά από περίπου 300 μέτρα (984 ft) θα φθάσετε στην κορυφή του λόφου, όπου θα βρείτε το νεκρικό μνημείο του Αντιόχειου Φιλοπάππου που ανεγέρθηκε την περίοδο 114-116 μ.Χ.. Ο λόφος πήρε το όνομά του. Ο Φιλοπάππος ήταν ένας εξόριστος πρίγκηπας της Κομμαγένης, ενός ελληνικού βασιλείου στη Συρία που υποβαθμίστηκε σε επαρχία από τους Ρωμαίους, οι οποίοι και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Έγινε πολίτης της Αθήνας και ευεργέτης της, ο οποίος είχε ακόμα και δικό του δημόσιο γραφείο. Η βόρεια πλευρά του μνημείου, ορατή από την Ακρόπολη, είναι η γνήσια πρόσοψη η οποία διατηρεί ακόμα ουσιώδη σημάδια του κάποτε αφειδούς στολισμού της. Από εκεί έχετε μία εντυπωσιακή θέα όλης της Αθήνας.
Επιστρέψτε και πάλι στο κύριο πλακοστρωμένο μονοπάτι. Ακριβώς πριν κατευθυνθείτε δεξιά για να επισκεφθείτε τον Λόφο της Πνύκας, θα βρεθείτε σε άλλη μία λαξευμένη οπή στον βράχο. Πρόκειται για έναν διπλό Βυζαντινό τάφο που θεωρείται ότι είναι ο τάφος του μεγάλου Αθηναίου στρατηγού, Κίμωνα, απ’όπου και το όνομα της τοποθεσίας “Κιμώνειοι τάφοι”.
Συνεχίστε το δρόμο σας προς τον λόφο της Πνύκας, ο οποίος είναι μεν περιφραγμένος αλλά δεν απαιτείται αντίτιμο για να εισέλθετε. Ένα υπόμνημα στην είσοδο σας ενημερώνει για τα μνημεία που μπορείτε να δείτε εκεί. Το σημαντικότερο από τα μνημεία είναι η Πνύκα αυτή καθ’εαυτή και το σημείο συνάντησης της Αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ.. Πρόκειται για την κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού όπου διάσημοι πολιτικοί της Αρχαίας Αθήνας, όπως ο Θεμιστοκλής, ο Περικλής και ο Δημοσθένης, κήρυξαν. Σε μεταγενέστερες εποχές, ήταν στο σημείο αυτό όπου ο Κωλοκοτρώνης, μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, συγκέντρωσε τους νεαρούς άνδρες της περιοχής και μίλησε σ’αυτούς για τις ανάγκες της πατρίδας τους. Εκτός από την ιστορική της αξία, η τοποθεσία αυτή προσφέρει επίσης μία υπέροχη θέα της Ακρόπολης.
Από εδώ μπορείτε να συνεχίσετε στο Εθνικό Αστεροσκοπείο , εάν επιθυμείτε.
Για να επιστρέψετε στο κεντρικό πλακοστρωμένο μονοπάτι, μπορείτε να πάρετε ένα δεύτερο πλακοστρωμένο μονοπάτι έξω από την περίφραξη. Μόλις πριν φθάσετε στον κύριο δρόμο, κοιτάξτε στα δεξιά σας τα απομεινάρια ενός πολύ σημαντικού αρχαίου δρόμου που κάποτε συνέδεε την Αθήνα και τον Πειραιά. Ήταν γνωστός ως “Δρόμος μέσα από την Κοίλη”. Το χώμα που τον κάλυπτε απομακρύνθηκε πρόσφατα, αποκαλύπτοντας (πάνω από 500m / 1.640ft) τον παλιό δρόμο χαραγμένο στον σκληρό ασβεστόλιθο, τα πεζοδρόμια, τις παλαιές πηγές και τις αυλακιές που άφησαν οι τροχοί των κάρων.
Υπάρχουν ατέλειωτες ευκαιρίες για περιπάτους στους λόφους δυτικά της Ακρόπολης. Μπορείτε να περπατήσετε μέσα στο πευκοδάσος όσο θέλετε. Εαν πάρετε τον δρόμο που οδηγεί στο Θέατρο Δώρας Στράτου , θα βρεθείτε μπροστά σε ένα ακόμα αρχαίο ερείπιο, μία σειρά καθισμάτων λαξευμένων στον βράχο. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι αυτή η σειρά καθισμάτων ήταν μέρος ενός μέρους συγκέντρωσης του διοικητικού συμβουλίου συνυφασμένου με το δόγμα της Μεγάλης Μητέρας.

H ρωμαική Αγορά
Παράκαμψη 2: Από την Αρχαία στη Ρωμαϊκή Αγορά
Στο σημείο όπου η οδός Αποστόλου Παύλου στρίβει για να συναντήσει την οδό Ερμού, αρχίζει η οδός Αδριανού, μία από τις γραφικότερες περιοχές της Αθήνας. Σας οδηγεί πρώτα κατά μήκος της Αρχαίας Αγοράς. Οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στο πρόγραμμα ενοποίησης των αρχαιολογικών τοποθεσιών, έχουν αναδείξει τα πανέμορφα δυόροφα νεοκλασσικά κτήρια στη μία πλευρά του δρόμου, ενώ η πλακόστρωση του δρόμου και η απαγόρευση της κυκλοφορίας των οχημάτων έχουν βάλει τέλος στον θόρυβο και το κυκλοφοριακό κομφούζιο που έκαναν το περπάτημα κάτι λιγότερο από απολαυστικό.
Δίπλα στην περίφραξη του αρχαιολογικού χώρου απλώνονται οι υπαίθριοι χώροι των διάφορων καφέ. Στην απέναντι πλευρά του δρόμου υπάρχουν τουριστικά καταστήματα και κάποια καταστήματα με αντίκες. Τα σαββατοκύριακα και κάποιε φορές και κατά τις εργάσιμες ημέρες ο δρόμος είναι κατάμεστος από εμπόρους που πουλούν συλλεκτικά αντικείμενα, όπως τηλεκάρτες, παλαιά νομίσματα και πολλά άλλα μεταχειρισμένα προϊόντα. Φυσικά είναι αναμενόμενο από εσάς να διαπραγματευτείτε την τιμή.


Κατευθυνόμενοι πρός τον Πύργο των Ανέμων και τη Ρωμαϊκή Αγορά, κάνετε μία παράκαμψη στην οδό Κλαδου, έναν στενό δρόμο παράλληλα της οδού Αδριανού, για να ρίξετε μια ματιά στα καταστήματα με τις ατέλειωτες στοίβες από περιοδικά του ’50.
Καθώς πλησιάζετε την είσοδο της Ρωμαϊκής Αγοράς, μπορείτε να θαυμάσετε την απλότητα της νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής, κτήρια που μοιάζουν με τη σκηνή ενός θεατρικού έργου. Παρατηρήστε τη μεγάλη πέτρινη πύλη ακριβώς απέναντι από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Πρόκειται για το μοναδικό απομεινάρι ενός Οθωμανικού σχολείου. Υπάρχουν επίσης πολλές επιλογές για ποτό ή φαγητό κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά.
Παράκαμψη 3: Η πίσω πλευρά της Ακρόπολης
Κατεβαίνοντας τη οδό Αποστόλου Παύλου, στα δεξιά σας και κοντά στον θερινό κινηματογράφο του Θησείου, θα βρείτε έναν χωματόδρομο που οδηγεί ανάμεσα στην Ακρόπολη και την Αρχαία Αγορά. Το μονοπάτι αυτό αναφέρεται ως η περιοχή των φιλοσοφικών σχολών επειδή εδώ βρίσκονταν οι σχολές πολλών από τους μεγάλους δασκάλους που έδωσαν στην Αθήνα τη φήμη του “Πανεπιστημίου του Κόσμου”. Πρόκειται για ένα ήσυχο σημείο της πόλης, που μόνο λίγοι τουρίστες επισκέπτονται.
Όταν φθάσετε στο τέλος του χωματόδρομου, κατευθυνθείτε αριστερά προς την οδό Θεωρίας, στην οποίο βρίσκεται το Κανελλοπούλειο Μουσείο , για να συνεχίσετε τον περίπατό σας κάτω ακριβώς από τον βράχο της Ακρόπολης. Στ’αριστερά σας θα παρατηρήσετε τον Άρειο Πάγο και λίγο μακρύτερα θα βρείτε μία μικρή Βυζαντινή εκκλησία, επίσης στ’αριστερά σας. Πρόκειται για την εκκλησία τηε Μεταμορφώσεως (11ος αιώνας).
Έπειτα φθάνετε σε μία διχάλωση (σταυροδρόμι). Πάρτε το μονοπάτι στα δεξιά σας που οδηγεί προς τα επάνω. Θα σας οδηγήσει στα μικρά σοκάκια των Αναφιώτικων , ένα από τα γραφικότερα σημεία της Πλάκας. Χτίστηκε κατά τις δεκαετίες του 1830και του 1840 από μετανάστες προερχόμενους από το νησί της Ανάφης, χωρίς οικοδομική άδεια, στην περιοχή που υποτίθεται ότι προοριζόταν για αρχαιολογικές ανασκαφές. Με τα κάτασπρα μικρά Κυκλαδικά της σπίτια και τις μικροσκοπικές τους αυλές, η γειτονιά αυτή είναι σαν ένα μικρό νησί στο κέντρο της μεγαλούπολης.


Καθώς κατηφορίζετε, θα βρεθείτε στην οδό Στρατώνος και έπειτα στην Πλατελια Λυσικράτους, η οποία οφείλει το όνομά της στο χωραγωγικό Μνημείο του Λυσικράτη , γνωστό και ως Φαωός του Διογένη. Ο χορηγός ήταν άλλος ένας θεσμός που καθιέρωσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Όλα τα έξοδα που απαιτούνταν για την προετοιμασία του χωρού για τις παραστάσεις που θα δίνονταν κατά τη διάρκεια δραματικών διαγωνισμών, πληρώνονταν από πλούσιους Αθηναίους. Εαν η παράσταση αυτή κέρδιζε βραβείο, η πολιτεία θα αντάμειβε τον χορηγό με έναν μπρούτζινο τρίποδα καιμε έναν λέβητα που θα τοποθετούταν στην κορυφή ενός χωραγωγικού μνημείου. Το Μνημείο του Λυσικράτη (αναμνηστικό της νίκης στους δραματικούς διαγωνισμούς του 334 π.Χ.), είναι το μοναδικό που επιβίωσε από την πληθώρα των μνημείων που κάποτε κοσμούσαν την οδό Τριπόδων, τον δρόμο που οδηγούσε στο Θέατρο του Διονύσου.
Στο σημείο αυτό εισέρχεστε στον στη στενή οδό Θρασύλλου που οδηγεί στην αρχή της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η περιήγηση σας γύρω από την Ακρόπολη έχει πλέον ολοκληρωθεί.

ΠΗΓΗ:  athensmagazine