Paouris beach
«Αυτό έκανα», λέει η μνήμη μου. «Δεν μπορεί να το έκανα αυτό» — λέει η περηφάνια μου και παραμένει άτεγκτη. Στο τέλος — η μνήμη υποχωρεί.
Νίτσε
Μονεμβασια
Ιερος ναος Χρυσαφιτισσας
Συναυλια βυζαντινης μουσικης στο λαουτο ο Γιωργος Δέμελλος
Φωτο Γ. Πενταμοδιανός NASA: Στα Χανιά το γηραιότερο ελαιόδενδρο του κόσμου.
Ως η Earth Science Picture of the Day (EPOD) δημοσιεύτηκε από τη NASA η φωτογραφία του γηραιότερου ελαιόδενδρου στα Χανιά. Πρόκειται για την περίφημη αρχαία ελιά στις Βούβες, δέντρο τουλάχιστον 2.000 ετών, κλαδιά της οποίας χρησιμοποιήθηκαν για τους Ολυμπιακούς του 2014.
Την ελιά φωτογράφησε ο Χανιώτης αστροφωτογράφος Χρήστος Κοτσαύτης, ο οποίος, μιλώντας στο zarpanews.gr δήλωσε πως ασχολείται με το θέμα εδώ και χρόνια με πολύ μεράκι.
«Αυτό το όμορφο αλλά βαθιά ροζιασμένα ελαιόδενδρο μπορεί και να είναι το παλαιότερο δέντρο στον κόσμο και συνεχίζει να παράγει ελιές μέχρι και σήμερα. Βρίσκεται στο χωριό Άνω Βούβες στα Χανιά της Κρήτης. Αν και δεν μπορεί να προσδιοριστεί η ακριβής ηλικία του, η ανάλυση του κορμού δείχνει ότι είναι τουλάχιστον 2,000 ετών. Σημειώνεται ότι οι πέτρες στα δύο κοντινά νεκροταφεία χρονολογείται πίσω στο γεωμετρικό περιόδου – περίπου 3,000 χρόνια πριν». «Αυτό το υπέροχο δείγμα έχει μια περιφέρεια 41 ft (12.5 τετραγωνικών μέτρων). Έχει κηρυχθεί ως προστατευόμενη φυσικό μνημείο της Ελλάδας. Κλαδιά ελιάς από αυτό το αρχαίο χρησιμοποιήθηκαν για να φτιάξουν στεφάνια για τους νικητές των Ολυμπιακών της Αθήνας το 2004 και το 2008 στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου».
Μάλιστα πρόκειται για την δεύτερη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από τη NASA, καθώς στις 15 Ιουνίου είχε παρουσιάσει τους Κομολίθους των Χανίων, επίσης του Χρήστου Κοτσαύτη.
Κέρδος online 9/7/2016 13:40
Την ελιά φωτογράφησε ο Χανιώτης αστροφωτογράφος Χρήστος Κοτσαύτης, ο οποίος, μιλώντας στο zarpanews.gr δήλωσε πως ασχολείται με το θέμα εδώ και χρόνια με πολύ μεράκι.
«Αυτό το όμορφο αλλά βαθιά ροζιασμένα ελαιόδενδρο μπορεί και να είναι το παλαιότερο δέντρο στον κόσμο και συνεχίζει να παράγει ελιές μέχρι και σήμερα. Βρίσκεται στο χωριό Άνω Βούβες στα Χανιά της Κρήτης. Αν και δεν μπορεί να προσδιοριστεί η ακριβής ηλικία του, η ανάλυση του κορμού δείχνει ότι είναι τουλάχιστον 2,000 ετών. Σημειώνεται ότι οι πέτρες στα δύο κοντινά νεκροταφεία χρονολογείται πίσω στο γεωμετρικό περιόδου – περίπου 3,000 χρόνια πριν». «Αυτό το υπέροχο δείγμα έχει μια περιφέρεια 41 ft (12.5 τετραγωνικών μέτρων). Έχει κηρυχθεί ως προστατευόμενη φυσικό μνημείο της Ελλάδας. Κλαδιά ελιάς από αυτό το αρχαίο χρησιμοποιήθηκαν για να φτιάξουν στεφάνια για τους νικητές των Ολυμπιακών της Αθήνας το 2004 και το 2008 στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου».Μάλιστα πρόκειται για την δεύτερη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από τη NASA, καθώς στις 15 Ιουνίου είχε παρουσιάσει τους Κομολίθους των Χανίων, επίσης του Χρήστου Κοτσαύτη.
Κέρδος online 9/7/2016 13:40
Πριν μερικές μέρες είχαμε την επέτειο της νίκης των Θηβαίων με την περίφημη λοξή φάλαγγα
Η Μάχη των Λεύκτρων ήταν μια από τις πλέον περισπούδαστες μάχες της αρχαιότητας, από πλευράς στρατιωτικής τακτικής.Η περίφημη αυτή μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε αφενός μεν τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία αφετέρου χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον τότε ελλαδικό χώρο.Αφορμή στον μεταξύ Σπάρτης και Θηβών αυτόν πόλεμο έδωσε η στάση του θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδαστο συνέδριο των ελληνικών πόλεων-κρατών που είχε συνέλθει στη Σπάρτη μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη. Αυτός τότε επέμενε στο συνέδριο ν’ αναγνωρισθεί ως αντιπρόσωπος όλων των Βοιωτικών πόλεων και όχι μόνο της Θήβας. Οι αντιπρόσωποι των άλλων πόλεων όχι μονο δεν το δέχθηκαν, αλλά απέκλεισαν τους Θηβαίους από το συνέδριο. Τότε οι Έφοροι της Σπάρτης διέταξαν επιπρόσθετα, προκειμένου να πτοήσουν τους Θηβαίους, τον ευρισκόμενο στη Φωκίδα και κοντά στη περιοχή, Σπαρτιάτη βασιλέα Κλεόμβροτο να εισβάλει στη Βοιωτία. Οι Σπαρτιάτες αριθμούμενοι σε 11.000 έφθασαν στην περιοχή και στρατοπέδευσαν στη κοιλάδα των Λεύκτρων, ανατολικά του Ελικώνα. Οι Θηβαίοι ανερχόμενοι σε 6.000 έφθασαν στη περιοχή από βόρεια και στην αρχή δείλιασαν. Ο στρατηγός τους Επαμεινώνδας τους ενθάρρυνε και εφήρμοσε για πρώτη φορά στην ιστορία των μέχρι τότε πολέμων μια νέα στρατιωτική τακτική η οποία και τον ανέδειξε σε έναν από τους ευφυέστερους στρατηγούς όλων των εποχών.Αντί της τακτικής τής ενιαίας γραμμής μετώπου που ακολουθείτο μέχρι τότε, χώρισε τη φάλαγγά του σε δύο τμήματα εκ των οποίων το ένα διενεργούσε επίθεση και το άλλο άμυνα. Η παράταξη αυτή κλήθηκε από τον εφευρέτη της λοξή φάλαγγα, ο δε τρόπος λειτουργίας αυτής ήταν ο εξής: Την κύρια δράση είχε η αριστερή πτέρυγα της επίθεσης, που προηγείτο της γραμμής μετώπου. Στηριζόμενη στο ενισχυμένο βάθος της εκ 50 ανδρών, είχε ως κύριο σκοπό τη διάσπαση της εχθρικής παράταξης. Η ολιγότερο ισχυρή δεξιά αμυντική πτέρυγα παρέμενε καθηλωμένη σε αναμονή του αποτελέσματος, προκειμένου να επέμβει και να προκαλέσει σύγχυση στην πληττόμενη και πλευροκοπούμενη σπαρτιατική φάλαγγα. Έτσι, αν το απέναντι σπαρτιατικό τμήμα επιχειρούσε αντεπίθεση δεξιά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας προχωρούσε σε κυκλοτερή επίθεση. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αν δηλαδή το σπαρτιατικό τμήμα προέβαινε σε επίθεση στα αριστερά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, τότε η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας έστρεφε και πλευροκοπούσε τον εχθρό. Η όλη αυτή εφαρμογή τακτικής ομοιάζει με την εικόνα του δεξιόστροφου ή αριστερόστροφου πτερωτού κοχλία. Εν προκειμένω στη μάχη των Λεύκτρων η όλη διάταξη κινήθηκε δεξιόστροφα.Στην αρχή ο Επαμεινώνδας εξαπέλυσε το ιππικό του κατά των προμαχούντων Σπαρτιατών ιππέων οι οποίοι βλέποντας να μην υποχωρεί η εχθρική γραμμή, κάμφθηκαν. Οι Θηβαίοι ιππείς της πτέρυγας επίθεσης στράφηκαν τότε κατά του κέντρου και του αριστερού εχθρικού τμήματος, ενώ ο Επαμεινώνδας με την αριστερή πτέρυγα της πεζής παράταξής του και ο Πελοπίδας με τον Ιερό Λόχο επιτέθηκαν με θυελλώδη ορμή κατά των Σπαρτιατών των οποίων η σθεναρή παράταξη διασπάσθηκε. Οι σύμμαχοι των Σπαρτιατών που είχαν παραταχθεί στο κέντρο και την αριστερή πτέρυγα, βλέποντας ότι οι Σπαρτιάτες ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τη μάχη, αποφάσισαν να υποχωρήσουν καταδιωκόμενοι από το θηβαϊκό ιππικό.Οι απώλειες των θηβαϊκών δυνάμεων έφθασαν τους 300 άνδρες ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν γύρω στους 1.000 άνδρες, μεταξύ των οποίων και τον βασιλιά Κλεόμβροτο.
Ο Μικρός Σερίφης έχει χάπι εντ
Ο Πότης Στρατίκης, ο «πατέρας» του «Μικρού σερίφη», µας µιλάει για τους χάρτινους πρωταγωνιστές και τα περιοδικά µιας άλλης εποχής
«Ο πατέρας µου ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος. Οταν κάποιος τον ρώτησε γιατί δεν συµπαθεί τον βασιλιά, απάντησε: “∆ιότι εµποδίζει τον γιο µου να γίνει Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας”». Ο Πότης Στρατίκης µάς υποδέχεται στο σαλόνι του σπιτιού του στον Χολαργό, ξεφυλλίζοντας παλιά τεύχη του περιοδικού «Μικρός σερίφης». Στο τραπέζι δεσπόζουν δύο παλιές γραφοµηχανές και ένα σηµειωµατάριο. «Ποτέ δεν µου άρεσαν οι µηχανές. Πάντα έγραφα µε το χέρι» µας λέει και ξεκινά την αφήγηση για τον κόσµο των παλιών περιοδικών.
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».