Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Μιλάει ο άνθρωπος :

Δεν πρέπει να φάει ο λύκος το πρόβατο . Αυτό είναι ανήθικο … Διότι , εγώ πρέπει για φάω το πρόβατο.
Δεν πρέπει η ήρα να πνίξει το στάρι.  Διότι , ΕΓΩ πρέπει να φάω το νόστιμο ψωμί ….
Έτσι μιλάει ο άνθρωπος .  Αλλά σε ακόμη πιο υψηλό επίπεδο , έτσι μιλάει το Κράτος  .
Αιχμηρός 
Δημοσιεύτηκε στισ

Τους απολύουν και γίνονται εκατομμυριούχοι!

loran-mplan

Την ώρα που σε πολλές περιοχές του πλανήτη, σημαντικό μέρος του πληθυσμού ζει στα όρια της φτώχειας, την ώρα που αρκετές χώρες της Γης βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, την ώρα που κάθε τριάντα λεπτά ένα παιδί κάτω των πέντε ετών χάνει την ζωή του, επειδή δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ο χορός των εκατομμυρίων στο παγκόσμιο αθλητικό -και δη στο ποδοσφαιρικό- στερέωμα, κρατεί καλά…

Λίγες ώρες από την στιγμή, που ο Λιονέλ Μέσι ανακοίνωσε την απόφαση του να αποχωρήσει από την εθνική Αργεντινής, επειδή δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο σημαντικό τρόπαιο με την «αλμπισελέστε», άπαντες έπεσαν στα …πόδια του, ζητώντας να ανακαλέσει. Από την Adidas και τον Ντιέγκο Μαραντόνα, μέχρι τους συμπατριώτες του που το 1986 κατέκτησαν το Μουντιάλ, μέχρι τον Πρόεδρο της Αργεντινής. Αραγε αυτές τις λίγες ώρες, αναρωτήθηκε κανείς πόσα παιδάκια δεν θα ξαναπαίξουν, έστω και στα λασπόνερα;Μόλις εχθές, ανακοινώθηκε το «κοινή συναινέσει» διαζύγιο του Λοράν Μπλαν, με την διοίκηση της Παρί Σεν Ζερμέν. Αφού χαρακτήρισε αποτυχημένη την χρονιά, ο δισεκατομυριούχος ιδιοκτήτης των Παριζιάνων, Νασερ Αλ Κελαϊφ, ευχαρίστησε τον Γάλλο τεχνικό για την προσφορά του και του έδωσε 22 (!) εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση για να αφήσει κενή την θέση του στον πάγκο της Παρί, στην οποία κάθεται πλέον, ο Ισπανός, Ουνάϊ Εμερι.Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, είτε προκαλεί οργή και αγανάκτηση, είτε όχι, τα 22 εκατομμύρια ευρώ που εισέπραξε για να …φύγει ο Γάλλος προπονητής με τους 11 τίτλους στο «τιμόνι» της Παρί, δεν είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχε δοθεί από διοίκηση σε προπονητή ως αποζημίωση.Στην πρώτη θέση του σχετικού πίνακα, βρίσκεται ο Ζοζέ Μουρίνιο, ο οποίος το 2007 εισέπραξε 27 εκατομμύρια ευρώ από τον Ρομάν Αμπράμοβιτς για να αφήσει την θέση του στην Τσέλσι, ενώ τον Μπλαν -που βρίσκεται στην δεύτερη θέση- ακολουθεί ο Φάμπιο Καπέλο που πήρε μετά από έντονη «μάχη» με την ρωσική ομοσπονδία 15 εκατομμύρια ευρώ.Επίσης τα πιό ξεκούραστα εκατομμύρια της ζωής τους, πήραν ο Κένι Νταλγκλίς (10 εκ. το 2012 από την Λίβερπουλ), ο Γιούργκεν Κλίνσμαν (9 εκ. από την Μπάγερν Μονάχου), εκ νέου ο Φάμπιο Καπέλο (!) που πήρε εννέα εκατομμύρια ευρώ από την Ρεάλ Μαδρίτης το 2007, ο Ρομπέρτο Μαντσίνι (8,5 εκ. το 2013 από την Μάντσεστερ Σίτι, ο Λουϊς Φελίπε Σκολάρι (8,2 εκ. το 2009 από την Τσέλσι), ο Σβεν Γκόραν Ερικσον (8,15 εκ. το 2006 από την αγγλική ομοσπονδία) και ξανά (!) ο Ρομπέρτο Μαντσίνι (8 εκ. το 2009 από την Ιντερ)…Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ

Παροιμίες Ιουλίου 

Καλό μήνα !!

:
«Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγία Μαρίνα σύκα».
«Αλωνάρη με τα αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια».
«Τζίτζιρας ελάλησε, άσπρη ρόγα γυάλισε».
«Από τ’ Αι-Λιος ο καιρός γυρίζει αλλιώς».
«Γαμπρός αλωναριάτικος, κακό χειμώνα βγάνει».
«Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη».
«Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη».
«Κάλλιο λόγια στο χωράφι , παρά ντράβαλα (φασαρίες) στ’ αλώνι».
«Κάτσε κότα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Κότα πίτα το Γενάρη, κόκορα τον Αλωνάρη».
«Κότα, χήνα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
«Μικρό-μικρό τ’ αλώνι μου, και να ‘ναι μοναχικό μου».
«Ο Θεριστής θερίζει, ο Αλωνάρης αλωνίζει κι ο Αύγουστος ξεχωριζει».
«Όρνιθα το Γενάρη, κέφαλος τον Αλωνάρη».
«Που μουχτάει τον Χειμώνα‚ χαίρεται τον Αλωνάρη».
«Πρωτόλη (Ιούνιε), Δευτερόλη(Ιούλιε) μου, φτωχολογιάς ελπίδα».
«Στο κακορίζικο χωριό τον Αλωνάρη βρέχει».
«Τ’ Αλωναριού τα κάματα (δυνατή ζέστη), τ’ Αυγούστου τα λιοβόρια» (ζεστός δυνατός ανατολικός άνεμος).
«Της αγιά Μαρίνας ρώγα και του άη -Λιός σταφύλι». (δηλαδή το σταφύλι ωριμάζει αργότερα από τη σταφίδα)
«Της Αγιάς Μαρίνας ρούγα και του Αϊ Λια σταφύλι και του Αγιού Παντελεήμονα γιομάτο το κοφίνι».
«Το τραγούδι του Θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή».
«Τον Αλωνάρη δούλευε καλό χειμώνα να έχεις».
«Τον Αλωνάρη έβρεχε στον ποτισμένο τόπο».
«Χιόνισε μέσα στο Γενάρη, να οι χαρές του Αλων
Δημοσιεύτηκε στισ

Οδυσσέας Ελύτης : “Τέχνη – Τύχη – Τόλμη”

ELITIS
Α΄ – ΤΕΧΝΗ – ΤΥΧΗ – ΤΟΛΜΗ, δεν είναι άλλες, είναι οι τρεις αυτές περίφημες λέξεις που μου ‘ρχονται κάθε φορά στο νου, όταν ετοιμάζομαι ν’ ανοίξω ένα γράμμα, κι αργοπορώ, κοιτάζοντας τη μεγάλη και τυπική σφραγίδα των Τ.Τ.Τ. Τη δικιά μου σφραγίδα είναι καιρός τώρα που την κουβαλώ με αδικαιολόγητην υπερηφάνεια χαραγμένη επάνω στο δέρμα μου και συνήθισα πάντα να τη διαβάζω σύμφωνα και μόνο με τα αισθήματα που μου την εμπνεύσανε.

Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, οι τρεις αυτές λέξεις, συνοδεύοντας πεισματικά το περιεχόμενό τους, γίνανε αμέσως-αμέσως δορυφόροι άσβηστοι γύρω από την πρώτη μου εφηβεία, γύρω από την πρώτη μου αντίληψη του κόσμου, δορυφόροι που ακόμη κι ως τα σήμερα, με αποκορυφωμένη ένταση, δεν παύουν να μου είναι πιστοί. Ωστόσο, ανάμεσα σ’ όλα τα κυματιστά, μονά ή ζυγά, χρόνια που μας φέρνουν πιο κοντά ή πιο μακριά σ’ εκείνα που αγαπούμε, δεν είναι —ας τ’ ομολογήσουμε— και μερικά που, σάμπως ν’ ανάβει άξαφνα μέσα τους ένας λαμπτήρας από ισχυρότατο φως, ανεβαίνουνε μονομιάς πάνω από την επιφάνεια και ξεχωρίζουνε αποφασιστικά; Δεν είναι αυτά που, χάρη στο πυκνό τους περιεχόμενο, αποχτούνε μια σμαραγδένια λάμψη και στερεότητα και περνιούνται σα δαχτυλίδια θύμησης δημιουργικής στα δάχτυλα όσων ανθρώπων θέλησαν μια μέρα να βαδίσουν έξω από την κοινή γραμμή — πιο ψηλά ή πιο χαμηλά, αδιάφορο, πάντα όμως προς κάποιαν εφικτήν ή ανέφικτη κατάκτηση;
Για μένα, σήμερα, τη στιγμή τούτη που γράφω, η χρονιά του 1935, σημαδεμένη από την πρώτη μου επαφή με την ελληνική φύση, την πρώτη μου γνωριμία κι εφαρμογή του Υπερρεαλισμού, την ανακάλυψη του ζωγράφου Θεόφιλου, την έκδοση δύο σημαντικών βιβλίων φίλων μου ποιητών, και το φανέρωμα ενός τολμηρού για την Ελλάδα περιοδικού όπως τα Νέα Γράμματα, σβήνει και ξανανάβει σα φαροφόρα σημαδούρα στο μικρό πέλαγος όπου αγαπώ παντοτινά μου να ταξιδεύω. Θέλω να φαντάζομαι ότι κάθε καλόπιστος αναγνώστης θα δει τ’ ασήμαντα αυτά γεγονότα σα σημαντικά, μια που δεν αποτελούν τις πτυχές ενός ιδιωτικού βίου αλλά τους πυρήνες μιας κατάστασης πέρα για πέρα αντικειμενικής.
upl571089d5e320f
Υπάρχουνε στη ζωή του ανθρώπου στιγμές που μ’ ένα τους βιαστικό και ασύλληπτο ανοιγοσφάλισμα δείχνουν λουσμένο σε φως παράξενο το γύρω του κόσμο, γυμνωμένο από την καθημερινή του σημασία και φανερωμένο με μιαν άλλη, μια πρωτοείδωτη —την αληθινή του άραγε;— φυσιογνωμία. Υπάρχουν στιγμές όπου τα πράγματα και τα γεγονότα, όσα μοιάζουν να ορίζουν στεγνά κι αδυσώπητα το δρόμο του, βγαίνουνε από την τροχιά τους για να λάμψουνε μ’ ένα άλλο νόημα και μ’ έναν άλλο προορισμό στιγμές όπου ο άνθρωπος βλέπει άξαφνα τον εαυτό του να βαδίζει σε μονοπάτια που ποτέ του δε διάλεξε, κάτω από δεντροστοιχίες που του είναι αδύνατον ν’ αναγνωρίσει, πλάι σε ανθρώπους που ορθώνονται στο ανάστημα των ολοφάνερων αισθημάτων του, για να γίνουν οι φίλοι, οι φίλοι του, όπως θα ήθελε πάντοτε να υπάρχουν και να τον προσμένουν εκεί, σε μια πικρή γωνιά της ζωής του. Κανένα ξένο στοιχείο, καμιά υπεραισθητή παρουσία δεν έρχεται να δικαιολογήσει την παράξενη ετούτη τροπή που παίρνει, σε παρόμοιες στιγμές, ο κόσμος. Απλά, γήινα, ανθρώπινα, είναι τα ίδια πράγματα, οι ίδιες πράξεις που παρουσιάζονται σε μια δεύτερη κατάσταση, πιο αληθινή απ’ την πρώτη, μια κατάσταση που, για να την ξεχωρίσουμε, θα ‘πρεπε να την ονομάσουμε «υπερπραγματική».
Α μα γιατί λοιπόν ως τώρα είχαμε δώσει μια γλώσσα μονάχα στον κόσμο, γιατί του ‘χαμε δώσει ένα μονάχα τρόπο να εκφραστεί; Γιατί του ‘χαμε καταλογίσει μιαν όψη μονάχα, κι εκείνη κομματιασμένη, ανάπηρη, μετρημένη αποκλειστικά πάνω στη λογική μας, και την είχαμε ονομάσει ωραία-ωραία «πραγματικότητα»; Και γιατί, στο όνομα της πραγματικότητας αυτής, δεν επιτρέπαμε τίποτα που να την υπερβαίνει;
Να μια διαπίστωση, που όσες φορές αναγκάζομαι να την κάνω, μια στεναχώρια συνοδεύει, σαν ίσκιος μεγάλου ρολογιού του ήλιου, την άκρη της πένας μου.
Μόνος στα σύνορα του πανικού και της γοητείας ο ποιητής, χτυπημένος από μια τέτοια φευγαλέα αποκάλυψη, παθαίνεται να ταιριάσει την ανάσα του στο καινούριο κλίμα που του αποκαλύφτηκε· ματώνεται να δώσει έκφραση σ’ αυτή τη μυστική γεύση, την απροσδιόριστην ουσία, την αθάνατη χροιά που μονομιάς είδε να παίρνουνε τα στοιχεία του κόσμου μέσα του. Αποτιμώντας από κει και πέρα με διαφορετικό τρόπο τη ζωή, αναμετράει με οδύνη την απόσταση που τον χωρίζει από τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων. Βλέπει την πλειοψηφία τούτη, περιχαρακωμένη σ’ ένα χώρο συμβατικό, ν’ απωθεί τόσο απελπιστικά, τόσο λυσσαλέα ό,τι θα μπορούσε να τη φέρει αντιμέτωπη στα πιο ουσιαστικά της προβλήματα, που καταλαβαίνει πως είναι γραφτό του να φορτωθεί μαζί με τον καημό της έκφρασης κι έναν άλλον ακόμη — τον καημό της κατανόησης, ανίσως όχι τη μοίρα της μοναξιάς. Έτσι συμβαίνει πάντοτε: ο ποιητής ριψοκινδυνεύει, ενώ πίσω του άνθρωποι παραπλανημένοι επιμένουν να κρατάνε καλά κλειστή μια πόρτα που από καιρό τώρα έχει χάσει τη δικαιολογία της κλειδαριάς της. Όμως αν από την εποχή του Ηράκλειτου δεν έσβησε ποτέ η συνείδηση της διαμάχης ανάμεσα στη συντήρηση και στη μεταβολή, ανάμεσα στη φυσιολογική και τη μη φυσιολογική ζωική εξέλιξη, πρέπει να ομολογηθεί ότι η διαμάχη τούτη σήμανε πρώτη φορά στον αιώνα μας μ’ όλο το βάρος της σημασίας της, επιβάλλοντας στους σύγχρονους καλλιτέχνες να τοποθετήσουμε το αιώνιο στοιχείο της ομορφιάς στο αεί μεταμορφούμενο σημείο της ανθρώπινής της ροής, να νιώσουνε, με άλλα λόγια, πόσο η αλήθεια ετούτη ήταν και της ίδιας της υπόστασης τους ο αιώνιος νόμος. Ανάγκη, και μάλιστα σκληρή, οδήγησε τους ίδιους αυτούς, μ’ επαναστατική σημαία στο χέρι, ν’ αναθεωρήσουνε την κληρονομιά τους, και ν’ αναλάβουν μια ριζική ανακατάταξη των αξιών. Ας χαρακτηρίστηκε από μερικούς σα δίψα της απερίσκεπτης νεότητας ν’ ανοίξει, όπως-όπως, ένα δρόμο μπροστά της. Η αλήθεια είναι ότι τόσο στις χώρες των πρώτων εποχών, ή των παραμελημένων περιοχών της Τέχνης, όσο και στις λησμονημένες από τη σεμνοτυφία μεταγενέστερων γενεών σελίδες της Λογοτεχνίας και της Ποίησης οι «μοντέρνοι» πράξανε κείνο που τους έλεγε η γνώση τους κι η καρδιά τους· κι είτε ανασύρανε από την αφάνεια πολλά έργα με αξία ουσιαστική είτε με φανατισμό δικαιολογημένο ποδοπατήσανε μερικά αξιοθρήνητα κατασκευάσματα που είχανε καταφέρει, πρόσκαιρα, να βασιλέψουν.
once_upon_a_night_by_silent_reverie
Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, ε ναι λοιπόν! Τέχνη, αφού, καλά ή κακά, θέλουμε να δώσουμε μια διέξοδο στην πυθική σπίθα, που δεν κοιτάει την ώρα να γίνει Λόγος και να μπει επικεφαλής μιας καινούριας αποτίμησης του κόσμου· και Τύχη, αφού είναι αυτή που θα σμίξει τα χρώματα και τα σχήματα, τις ευωδιές και τους ήχους, την καρδιά μας και την καρδιά του Σύμπαντος σ’ ένα σημείο, το λυρικό σημείο που ονειρευόμαστε· και Τόλμη, αφού κάθε βήμα σωστό μέσα στην κοινωνία αυτή γραφτό είναι ν’ αφήνει πίσω του αίματα, καπνούς, και δάκρυα…
Μίλησα για το 1935. Να που ήρθε λοιπόν η ώρα να γυρίσω στο «γράμμα» και στο «πνεύμα» του, να ξαναφέρω την αίγλη της πρωτοχρονιάς του εδώ, στη στιγμή τούτη που, με τη σειρά της κι αυτή, ετοιμάζεται να πηδήσει πιο μπροστά σαν ακρίδα – κι ας φαντάζει στο βάθος ο κάμπος σκοταδερός και γεμάτος λογής κινδύνους. Είναι φορές που, μα την αλήθεια, η ζωή δεν χάνει την ευκαιρία να δείξει την ανυπομονησία της, είτε με το πέταλο ενός αλόγου επάνω στο λιθόστρωτο είτε με το βλέμμα ενός αμούστακου ακόμη παιδιού επάνω στις μορφές των αινιγματικών γυναικών και των φρεσκοτυπωμένων βιβλίων.
Θυμούμαι ότι με τον ίδιο τρόπο που μια ωραία μέρα οι αρχαίοι λυρικοί, από τη μια, ο Κάλβος και ο Καβάφης, από την άλλη, ξύπνησαν πρώτη φορά το ενδιαφέρον μου για την ποίηση, δύο Γάλλοι σύγχρονοι ποιητές, όχι από τους πιο μεγάλους, ο Paul Eluard και ο Pierre-Jean Jouve —ποιητές που από τότε έταξα στον εαυτό μου (κι αργότερα επέτυχα πρώτος) να παρουσιάσω στο ελληνικό κοινό—, μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση.
Δεν είχα φτάσει ακόμη στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου όταν, σπρωγμένος έν’ απόγεμα από την απροσανατόλιστη βιβλιοφιλία μου, είχα χωθεί στο παλιό και σκοτεινό μαγαζάκι του Κάουφμαν, ξεφυλλίζοντας λογής περιοδικά και βιβλία, όμως αποφεύγοντας μ’ επιδειχτική περιφρόνηση τα ποιητικά, που —το θυμάμαι σα σήμερα— τα σφιγμένα στις ρίμες των τετραστίχων τους περιεχόμενα μου ‘διναν την εντύπωση μιας δεσμευτικής, κι ομοιόμορφα επαναλαμβανόμενης, αισθηματολογίας, ασυμβίβαστης ολότελα με τις τότε ανταρτικές διαθέσεις μου. Ο πειρασμός, παρ’ όλ’ αυτά, της πολυτέλειας, κι ακόμη η παράξενη γοητεία που έπνεε πίσω από τα μαύρα και κόκκινα κεφαλαία μερικών εξωφύλλων, κατανικήσανε τους στερνούς μου δισταγμούς: Capitale de la Douleur, Défense de Savoir, Les Noces… ναι, άρχισα να τα φυλλομετρώ ένα-ένα… και…
Την πολυτέλεια, δεν είναι ανάγκη να το πω, παραμέρισαν αμέσως ο ανάλαφρος ίλιγγος και η πρωτοδοκίμαστη σαγήνη που αναπηδούσανε από κάθε διάβασμα μερικών, στην τύχη παρμένων, στίχων που με συνέπαιρναν, όχι πια χάρη στο ρυθμικό ισόμακρό τους λίκνισμα, αλλά —κι αυτό ήταν το σπουδαίο— χάρη στη μαγική κι αιφνιδιαστική κατακύρωση ενός άλλου κόσμου, κόσμου διαφορετικού, που ζούσε γύρω μου ή μέσα μου και δε ζητούσε παρά με ποιο τρόπο να εκδηλώσει καλύτερα την πραγματικότητά του. Κι αυτός ο τρόπος είχε βρεθεί. Μονομιάς οι άνθρωποι αυτοί, που κυκλοφορούσανε κάθε μέρα γύρω μου, οι πραχτικοί και ικανοποιημένοι, άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ξόανα, ξόανα που κανένας Θεός δεν όριζε να μιμηθώ ή να εξυπηρετήσω. Τι διάβολο γιατρός, μηχανικός ή δικηγόρος θα γινόμουνα μεθαύριο, νιώθοντας πως μια και μόνο εμπνευσμένη φράση μπορούσε να ξαναεμπνεύσει χιλιάδες άλλες, που χωρίς τελειωμό ν’ αστράφτουν μες στη διάρκεια; Le poéte doit être beaucoup plus celui qui inspire que celui qui est inspiré. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν είδα τον Éluard να μιλάει με τόση αυτοπεποίθηση, θυμήθηκα τη στιγμήν εκείνη που, όρθιος, μέσα στο βιβλιοπωλείο, διάβαζα:
Si tu t’ en vas la porte s’ ouvre sur le jour

Si tu t’ en vas la porte s’ ouvre sur moi-même.
Ήμουν ακατατόπιστος αλλά δεν ήμουν κακόπιστος. Δε μου πέρασε ποτέ από το νου να πάρω υποδεκάμετρο και να λογαριάσω πόση έπρεπε να ‘ταν η πόρτα που θ’ άνοιγε πάνω στη μέρα ούτε αν μπορούσε ποτέ της να κατασκευαστεί μα τέτοια πόρτα· για μένα, η πόρτα αυτή υπήρχε, κι εγώ, με τις μικρές μου δυνάμεις, όφειλα να βοηθήσω ν’ ανοιχτεί. Από τη χαραμάδα της κιόλας ξεχυνόταν ένα μελτέμι αισθήματα, που ριχνόταν κατάστηθα.
Ένας κόσμος αληθινός αλλά καταδικασμένος να μένει στην αφάνεια· για τους περισσότερους, ανυποψίαστος· και για μερικούς, ορατός μια στιγμή μονάχα, εκεί, στην κορυφή του έρωτα ή της απελπισίας. Ένας κόσμος αρμονισμένος στα πιο κρυφά, στα πιο άγρια, στα πιο ελεύθερα αισθήματά του, μα, ωστόσο, κλεισμένος πίσω από πελώριες τάφρους μοναξιάς, η τρελή θέληση του ανθρώπου να μη σκύψει ποτέ του κεφάλι, αλλά να μπει στην ψυχή του διπλανού του, και μαζί να παλινορθώσουνε τα τρομερότερά τους όνειρα· να του δώσουνε σάρκα κι αίμα από τη σάρκα τους και το αίμα τους. Η συνεννόηση των καρδιών. Θα τη φτάναμε; δε θα τη φτάναμε;
Η ιδανική επικοινωνία, εκείνη που ακολουθεί το συντομότερο δρόμο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, εννοώ μια επικοινωνία που να νιώθεται ολοκληρωτικά όπως η ζεστασιά ή το κρύο, συγκλονιστικά όπως ο έρωτας ή ο τρόμος, μυστηριακά όπως η βουή του δάσους ή της θάλασσας, θα μπορούσε ποτέ να γίνει όργανο και σκοπός της λυρικής ποίησης;
[…]
Πλειάδες - Max Ernst 1920
Πλειάδες – Max Ernst 1920
Γ΄
ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1935, με τη βοήθεια του Ανδρέα Εμπειρίκου —που είχε βάλει πρόθυμα στη διάθεσή μου και τη μεγάλη του βιβλιοθήκη—, άρχισα, κάπως αδέξια στην αρχή, να γίνομαι ο κατάπληκτος θεατής ενός παράξενου κόσμου που αναπηδούσε, χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω κι ο ίδιος, από μέσα μου. Πόσες φορές, καθισμένοι στο συμπαθητικό διαμέρισμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, καπνίζοντας αναρίθμητα τσιγάρα και τριγυρισμένοι από πίνακες του Max Ernst, του Oscar Dominguez και του Yves Tanguy, ή, πάλι, σε μια συγγενική έπαυλη στη Λέσβο, με το πέλαγο και τα βουνά της Ανατολής αντίκρυ, δε γράψαμε πλήθος ποιήματα και κείμενα μέσα σε πέντε ή δέκα λεπτά της ώρας, ποιήματα και κείμενα που ένα σωρό λογοτέχνες και κριτικοί κατηγορήσανε αργότερα ότι μας στοίχισαν πολυήμερες, τάχα, και κοπιαστικές διανοητικές προσπάθειες! Λίγες μέρες νωρίτερα, μ’ ένα φίλο μου νέο ζωγράφο, είχαμε πρωτοδοκιμάσει την επίσκεψη του απροσδόκητου κάτω από τη μορφή παιχνιδιού, δίνοντας ο ένας στον άλλον ερωτήσεις και αποκρίσεις που αγνοούσαμε αμοιβαία το περιεχόμενό τους. Στη βάση του παιχνιδιού τούτου κρυβότανε όχι μονάχα ο ίδιος μηχανισμός, αλλά και κάτι άλλο που εξαιρετικά ευκόλυνε —λύνοντάς του τις αντιστάσεις— τον πρωτόπειρο. Θυμούμαι ότι πολλές φορές το αποτέλεσμα ήταν εύστοχο στη συνειρμική του αλληλουχία και στην εικονοπλαστική του πρωτοπορία.
Ε. — Τι είναι το κόκκινο χρώμα;
Α. — Ένα χαστούκι από παπαρούνες!
Ε. — Τι είναι η δόξα;
Α. — Ένα βουνό για να το βλέπουν οι αιώνες!
Ε. — Τι είναι το χρυσάνθεμο;
Α. — Μια καλόκαρδη μέρα στο ποτήρι.
Ε. — Τι είναι η Πούλια;
Α. — Μυστική κρύπτη των ποιητών.
Ε. — Τι είναι η Ποίηση;
Α. — Συνουσία επ’ άπειρον.
Ε. — Τι είναι ο αετός;
Α. — Εκείνο που βάζουμε πολύ πιο πάνω απ’ το κεφάλι μας.
Ε. — Τι είναι οι τέσσερις εποχές του έτους;
Α. — Ένα παγόνι, μια γαλιάντρα και δυο μεγάλες θάλασσες.
Ή, πάλι, σε μιαν άλλη παραλλαγή του ίδιου παιχνιδιού:
— Όταν λύνονται οι φιόγκοι της ημέρας
— Τα κούμαρα φωνάζουν τ’ όνομά τους.
— Όταν ο κοκκωβιός θολώνει τα νερά του
— Η σημαία του γάτου αλλάζει τρία χρόνια.
— Όταν η κορασίδα πιάνει μια χρυσόμυγα
— Η σβούρα του μεσημεριού λάμπει μες το κεφάλι της.
— Αν δεν είχαμε μικρά παιδιά
— Τα λιβάδια μας θα ‘τανε ορφανά.
— Αν μας έφτανε η βοή της κερασιάς
— Το ΄να το δύο το τρία θα μας δρόσιζαν.
— Αν η Τύχη ξεφόρτωνε χαρούπια
— Χίλια ιστιοφόρα θα ‘σκιζαν τις θάλασσες.
Κανείς δεν είναι δικαιολογημένος αν γελάσει, αν πει πως αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα, είναι παιχνίδια. Εξόν από το ότι δεν είναι άσχημο να παίζει κανείς από καιρό σε καιρό, η αλήθεια είναι πως τα παιχνίδια τούτα κρύβουνε βαθιά τους μια σοβαρότατη αρχή: χτυπούνε την πόρτα του Αγνώστου, εμπιστεύονται στην αξία της Τύχης, δημιουργούνε μια καινούρια προοπτική, λύνουν τα δάχτυλα του ποιητή που τόσους αιώνες κρατήθηκαν μακριά απ’ τον πλούτο του κόσμου των παρομοιώσεων. Ξαναγυρίζοντας τώρα στα ξεχασμένα τετράδιά μου, που κλείνουν καμιά εκατοστή ποιήματα, χωρισμένα σε σειρές, χάνομαι σ’ ένα σωρό τίτλους, που τους χαίρομαι ακόμα και σήμερα για τη χρωματική τους ποιότητα και —γιατί όχι;— για την ασυδοσία τους. Σε μερικούς, η εικόνα παίρνει μιαν αξία αντικειμενική: Απογοήτευσις υπό το μηδέν. Ο κολπίσκος κι ο παλμός του. Ξεκρέμασμα καλοκαιρινής ώρας. Ο γειτονικός φάρος σα μακρόθυμη βουτιά. Με τη βοήθεια των ασφοδέλων. Εξοχικό τόξο. Στα ενδότερα του ρίγους. Ζεστή πτυχή χτίσιμο της γυναίκας. Αντικατάστασις του πεπρωμένου. Κυανή σπατάλη. Σα φυλλωσιά κοντά της. Η δεσποινίς Απριλίου. Αγγελούσα. Επί κεφαλής μαΐστρου. Αλλού ξεχωρίζω τίτλους γεμάτους χιούμορ και ειρωνική ή γελοιογραφική διάθεση: Οι φωτοσκιασμένοι σύζυγοι. Το ρ της παροιμίας. Το περιττόν του καθ’ ημέραν βίου. Εις το κυλικείον της παρανόμου ευφροσύνης. Τέλος, είναι άλλοι τίτλοι, όπου μέσα τους το απρόοπτο, το μαγικό, παίζουνε το πρώτο ρόλο: 789 π.Χ. Αεροδυναμικόν. Οι πέτρες του θορύβου. Τα ιστορικά δεκανίκια. Εις το επίνειον των μικρών μας πόθων.Ημερολόγιον απλουστάτης μεσημβρίας. Το δίκορφο τεφτέρι. Περισυλλογή χρωμάτων. Έξυπνη διέξοδος φτερό της ύλης. Alsing.
elitiskolaz2
Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβόλι δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σταματήσουν κυριευμένοι από το αίσθημα του κωμικού ή του μάταιου. «Εις το κυλικείον της παρανόμου ευφροσύνης» — τι κουτός, αλήθεια, τίτλος για όλους αυτούς τους κουτούς που δεν αξιωθήκανε να το επισκεφτούνε ποτέ και να γευτούνε τα δυνατά πιοτά του! Τι ανόητοι τίτλοι για όλους αυτούς τους ανόητους που δεν έχουν το θάρρος να μπούνε στα ενδότερα του ρίγους, να περάσουνε από τα εξοχικά τόξα επί κεφαλής μαΐστρου ή συνοδεύοντας τη δεσποινίδα Απριλίου για να καταφέρουν, χάρη σε μια κυανή σπατάλη ή ξεκρεμάζοντας μια καλοκαιρινήν ώρα, να δοθούνε στην περισυλλογή των χρωμάτων και, με τη βοήθεια των ασφοδέλων, να γίνουν οι φωτοσκιασμένοι σύζυγοι που θα πετάξουν τα ιστορικά δεκανίκια, θα ρίξουνε τις πέτρες του θορύβου, γράφοντας ένα ημερολόγιο — το ημερολόγιο της απλουστάτης μεσημβρίας!
Ε λοιπόν, όσοι ντρέπονται να μπούνε σ’ έναν κόσμο που αναπαριστάνει το μυστήριο της δημιουργίας τους με μια καθαρά ποιητική, δηλαδή, ζωική πράξη, ας μην προχωρήσουνε σε κείμενα, όπου η αισθητική μέριμνα έχει εξοβελιστεί κι όπου η ως τα σήμερα παιδεία τους θα δοκιμαστεί και θα κακοπάθει. Τα πρώτα μου κείμενα θυμίζουνε πολύ τα κείμενα του Εμπειρίκου. Σε τούτο φταίει όχι μόνον η καθαρεύουσα, που ήτανε φυσικό ν’ απλώνεται σε μια περιοχή ήρεμη από βούληση, αλλά και η δυσκολία που συναντούσα ν’ αποκρούσω κάθε εισδοχή εξωτερικών εντυπώσεων, θέλω να πω, ν’ αφήσω τον εαυτό μου στο γνήσιο κύλισμα των συνειρμικών φράσεων. Ιδού ένα παράδειγμα:
Μες τον πυθμένα των κλαυθμυρισμών μεγαλώνουν οι ακρογιαλιές και γίνονται κρημνοί ολέθριοι όπου ακροβατούν παρθένες από τη μέση κι επάνω γυμνές. Πώς βουτηχτήκαμε σ’ αυτές τις γαλανές τολύπες, πώς διαβήκαμε μέσ’ από τις βαθύχρωμες αυτές ταινίες, πώς δρέψαμε τα κεφάλια με τα εορταστικά κουνήματα, δεν ξέρουμε, δεν ξέρει κανείς, ίσως το ξέρει ο κεφαλόπονος του πελαργού που ανατράφηκε απ’ τις άλλες θάλασσες. Πάλι μετά τη σιωπή έρχεται η σιωπή. Κολοσσοί δέντρων σμικρύνουν την όραση που εμφωλεύει σα ζεστό ζώο στις διχάλες των παραμυθιών τους. Ιπτάμενες αστραπές και άλματα που αστροπελεκίζουν μας γεμίζουν την παλάμη από βροχερήν όσφρηση.
Λαχάνιασαν οι κόμποι των χαρών κι απ’ τους λαιμούς της καθεμιάς ξετυλίγεται μια ψευτιά κατάξανθη.
(«Ο γειτονικός φάρος σαν μακρόθυμη βουτιά»)
[…]
Ωστόσο δεν είναι μόνο η επίδραση του Ανδρέα Εμπειρίκου αλλά και του Νικήτα Ράντου που φανερώνεται στις πρώτες μου δοκιμές. Από τη σειρά 14 ευκίνητα ποιήματα δεν είναι άσκοπο ν’ αντιγράψω εδώ μερικά.
IV
Η μέρα έστρεψε το πρόσωπο της υπερμέγεθες ηλιοτρόπιο

Κι αίφνης ευρέθηκα στα νώτα τόσων οριζόντων

Θα ‘θελα να ‘μαι όπως αυτή καύχημα του φωτός 


Να μην ενδίδω πια στους οινοχόους των επιθυμιών 

Θα επιθυμούσα εξόχως κάθε νυχτεγέρτην ως αντίπαλο 
Μα η συμμαχία του ήδη με αφοπλίζει 
Μ’ αναγκάζει να φαντάζομαι πολύχρωμα φιαλίδια 
Εν είδει στόματος υγρών κορασίδων έναν στέφανο 
Καμωμένο από τις νίκες και τις ήττες του δεσμώτου χρόνου.

[…]
elitiskolaz
Τέχνη – Τύχη – Τόλμη, δεν είναι άλλες, είναι οι τρεις αυτές περίφημες λέξεις (μα είναι λέξεις;) που με το βαθυπράσινο μελάνι της χλώρης, το βαθυκόκκινο του έρωτα, και το βαθυγάλαζο της θάλασσας, κοσμήσανε τις σελίδες μιας χρονιάς, ανίσως όχι τα εγκαίνια μιας νεότητας. Η αναγωγή της αλήθειας σ’ ένα απλό, σ’ ένα βαθύ σκίρτημα ζωντανού οργανισμού, στάθηκε η μοναδική της φιλοσοφία. Πραγματικά, για τίποτε άλλο καταμεσής του ’35 δε γνοιάστηκα παρά για μιαν ύπαρξη γερή, φυσιολογική, που να μπορεί ν’ απλώνεται με άνεση ως τ’ ακρότατα όρια μιας καθολικής ελευθερίας. Ό,τι άλλο έμελλε να’ ρθει, βέβαια, ήρθε πιο αργά…
Μα όταν, το καλοκαίρι εκείνο, ευνοϊκές συνθήκες μ’ έφεραν σε βουνά και γιαλούς του Μοριά, των Νησιών, της Εύβοιας και της Στερεάς, μ’ έβαλαν να τριγυρίζω μ’ ένα παλιοπαντέλονο κι ένα κοντό άσπρο πουκάμισο από τις πιο βαθιές ρεματιές ως τους πιο αφροκάπνιστους κάβους, συλλογίστηκα, πολύ συχνά, «παλεύοντας στήθος με στήθος προς τον άνεμο», πόσο βαθιά ήταν η ενότητα της αγάπης μου σ’ αυτή την ποίηση και σ’ αυτή τη γη.
Ο ήλιος, που εδωπέρα έστηνε τον μαρμάρινο κορμό μιας Υγείας, εκειπέρα τη θερμή γαλήνη μιας Παναγίας, ο ίδιος ο ήλιος έμπαινε κι έτρεχε καθώς χλωροφύλλη στις ίνες του πλατανόφυλλου της Τέχνης, τέτοιου που το φανταζόμουνα πάντα κι ήθελα ν’ αντιπροσωπεύει για μένα την πιο μεγάλη, την πιο αφιλοκερδή εκδήλωση του ανθρώπου.
Στην εξοχή της ποίησης δεν έχουνε πια στέγες τα σπίτια! Είναι ξεσκέπαστα, και τα τζιτζίκια, σφηνωμένα στα μαλλιά τη γης, ψάλλουν ερωτικά, ψάλλουν τ’ αγριοπούλια χωμένα στις γλαυκές κόχες των έρημων όρμων. Εκεί, σε τέτοιες ώρες, περνάει, πάντοτε αγκαλιασμένο, ένα ζευγάρι. Ο έρωτας —ας προσκυνήσουμε— λειτουργεί σ’ όλη την έκταση και σ’ όλο του το βάθος τη ζωή, ενώ οι δείχτες της καρδιάς δείχνουν το πιο λαμπρό τους μεσημέρι… Ω να βαδίσει κανείς στο πλάι ενός συντρόφου φωνάζοντας ολούθε τα αισθήματά του… να ενωθεί πάλι με τα στοιχεία που τον έκαναν μια για πάντα να ζήσει!
1943. —
aniktaxartiaelitis
[πηγή: Οδυσσέας Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά, Ίκαρος, Αθήνα 1987 (τρίτη έκδοση οριστική), σ. 115-122 & 142-153]
To είδαμε εδώ : ebooks.edu
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ
Όταν σε τούτη τη ζωή, δεν δώσεις στο Γεννήτορα,ότι και Σύ του πάρεις ,

τότε στην άλλη τη ζωή θα είσαι διακονιάρης .
 Κρητική μαντινάδα
Δημοσιεύτηκε στισ
Μαρινόπουλος 

Παρασκευή 01 Ιουλίου 2016
Κείμενο

Χρήστος Ιωάννου
Τάσος Τέλλογλου
Η μητέρα όλων των μαχών για την ούτως ή άλλως προβληματική λειτουργία της μεγαλύτερης αλυσίδας σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα, του ομίλου Μαρινόπουλου, ξεκινάει σήμερα 1η Ιουλίου 2016. Η τύχη της «Lehman Brothers της Ελλάδας», όπως αποκαλείται το “κανόνι” της Μαρινόπουλος, θα κριθεί από την απόφαση που θα λάβει το δικαστήριο στη δίκη προληπτικών μέτρων, που έχει ζητήσει η διοίκηση της εταιρείας κι έχει προγραμματιστεί για τις 11.00 το πρωί στο κτίριο 5 της οδού Ευελπίδων. Ουσιαστικά η Μαρινόπουλος ζητάει την προστασία του δικαστηρίου από τις ορέξεις των πιστωτών, που θέλουν να κατασπαράξουν την αφερέγγυα εταιρεία, μέχρι τον Νοέμβριο, όταν θα συζητηθεί το κύριο σχέδιο για την εξυγίανσή της. Μέχρι τότε η εταιρεία θα έχει τον χρόνο να διερευνήσει αρκετές εναλλακτικές προτάσεις.

Μια κρίσιμη δίκη

Το inside story παρουσιάζει όλη την πρόταση εξυγίανσηςΗ Αίτηση “Εξυγίανσης” της Μαρινόπουλος που κατέθεσε στο δικαστήριο η διοίκηση της Μαρινόπουλος και αριθμεί περίπου 101 σελίδες καθώς και την πολυσέλιδη (162 σελίδες) συνοδευτική έκθεση του εμπειρογνώμοναΈκθεση Ελεγκτή – Επιχειρηματικό Σχέδιο, με τα αίτια της κατάρρευσης και το επιχειρηματικό σχέδιο.Ως εμπειρογνώμονας προσλήφθηκε ο ορκωτός ελεγκτής Χρήστος Βλάχος της εταιρείας PKF Ευρωλεγκτική ΑΕ. Το ενδιαφέρον είναι ότι η έκθεση του εμπειρογνώμονα φέρει ημερομηνία «Απρίλιος 2016», ενώ διαβάζοντας διαπιστώνει κανείς ότι η Μαρινόπουλος ανέθεσε την υλοποίησή της με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου αργότερα, στις 30 Μαΐου 2016. Συνεπώς υπάρχει ένα χρονικό παράδοξο, αλλά σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι η διαδικασία είχε κάποιο στάδιο προετοιμασίας εδώ και δύο μήνες, ίσως και περισσότερο αφού σε ορισμένα σημεία κάνει αναφορά στις δύσκολες συνθήκες ρευστότητας στις οποίες είχε περιέλθει από τον Νοέμβριο του 2015, όταν είχε διαθέσιμα μόλις 6,1 εκατ. ευρώ.Τα νομικά έγγραφα της αίτησης προληπτικών μέτρων και της αίτησης εξυγίανσης φέρουν την υπογραφή ενός πολύ έμπειρου δικηγόρου επί των πτωχευτικών διαδικασιών, του Σεραφείμ (Μάκη) Σωτηριάδη.Η Μαρινόπουλος έρχεται σήμερα στο δικαστήριο και με μία διερευνητική –μη δεσμευτική– πρόταση εκ μέρους του ομίλου Σκλαβενίτη, που φαίνεται ότι επανήλθε στο προσκήνιο, προτείνοντας όμως μεγάλο κούρεμα 40% των απαιτήσεων των προμηθευτών.Αν το δικαστήριο δεχθεί την αίτηση της Μαρινόπουλος, τότε θα προστατεύσει την εταιρεία από πάσης φύσεως διεκδικήσεις μέχρι τον Νοέμβριο, όταν θα διεξαχθεί η συζήτηση επί του σχεδίου εξυγίανσης της εταιρείας. Σε αυτήν την περίπτωση, οι απαιτήσεις των εργαζομένων, που δεν είναι ιδιαίτερα υψηλές σε σχέση με τους άλλους πιστωτές, εξαιρούνται των προληπτικών μέτρων και ο κάθε εργαζόμενος θα μπορεί να διεκδικήσει με ένδικα μέσα τα οφειλόμενα. Δεν θα υπάρχει δηλαδή προστασία της εταιρείας από διεκδικήσεις εργαζομένων.Αν το δικαστήριο δεν δεχθεί την αίτηση, τότε από αύριο θα ξεσπάσει τσουνάμι αιτήσεων κατάσχεσης από τους πιστωτές, που θα βάλει πρόωρο τέλος στις δραστηριότητες της εταιρείας. Φυσικά, στην ικανοποίηση των αιτήσεων προηγούνται οι τράπεζες, το ΙΚΑ, η εφορία και οι εργαζόμενοι, που θα πάρουν σχεδόν το σύνολο των χρημάτων τους, ενώ οι προμηθευτές, που έχουν απλά μια σφραγισμένη επιταγή στα χέρια τους θα έχουν τεράστιες απώλειες. Σε ό,τι αφορά τους 12.500 εργαζόμενους πάντως, η μεγαλύτερη ζημιά θα είναι η απώλεια των θέσεων εργασίας τους.Στα παραπάνω ποντάρει και η διοίκηση της Μαρινόπουλος για μια θετική εξέλιξη στη σημερινή δίκη. Από την άλλη πλευρά, συνήγοροι αρκετών προμηθευτών θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τη διαδικασία καθώς, όπως υποστηρίζουν, δεν έχουν κανένα συμφέρον από την ένταξη της Μαρινόπουλος σε καθεστώς προστασίας. Πρώτον γιατί η Μαρινόπουλος έχει αθετήσει τις υποσχέσεις της απέναντί τους και δεύτερον γιατί στην αίτηση προληπτικών μέτρων που η Μαρινόπουλος κατέθεσε δεν έχει αναλυτική κατάσταση όλων των προμηθευτών, όπως οφείλει.Πάντως χθες στα δικαστήρια γινόταν «κόλαση», λέξη που χρησιμοποίησε ένας δικηγόρος για να περιγράψει το δούναι και λαβείν των δικογράφων από δεκάδες δικηγόρους που εκπροσωπούσαν κυρίως προμηθευτές και ζητούσαν το σχετικό υλικό από τα δικαστήρια. Ανάμεσα στο υλικό που η εταιρεία κατέθεσε υπάρχουν και αρκετά cd, τα οποία όμως δεν έγραφαν ότι περιέχουν τη λίστα με τους προμηθευτές και τα οφειλόμενα προς αυτούς.

Μάχη μεγάλων και μικρών

Από τις κινήσεις των συναλλασσομένων φαίνεται ξεκάθαρα ότι θα παιχτεί μία μάχη μεταξύ μεγάλων τραπεζών και προμηθευτών. Οι τράπεζες και οι εργαζόμενοι είναι στο πλευρό της εταιρείας όμως οι δεκάδες, ίσως εκατοντάδες προμηθευτές είναι κατά της εταιρείας και θα ζητήσουν από το δικαστήριο να μην κάνει δεκτή την αίτηση προληπτικών μέτρων, έχοντας έτοιμες προς κατάθεση τις αιτήσεις πτώχευσης. Χθες κατατέθηκαν δεκάδες διαταγές πληρωμής. Μεταξύ των μικρότερων προμηθευτών βρίσκονται αγρότες και κτηνοτρόφοι από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, παραγωγοί κρασιών και τυριών. Πολλοί από αυτούς πληρώθηκαν ελάχιστα τους προηγούμενους μήνες, ενώ η Μαρινόπουλος τους έδινε, σε μια ακραία εκδοχή της πρακτικής του κλάδου, μεταχρονολογημενες επιταγές, ζητώντας τους σε αρκετές περιπτώσεις και “κούρεμα” της οφειλής. Από τα στοιχεία των προμηθευτών που έχει συγκεντρώσει το inside story, ανάμεσά τους συγκαταλέγεται το σύνολο του κλάδου τροφίμων της ελληνικής επικράτειας, με συνέπειες σε όλο το φάσμα της ζωικής και φυτικής παραγωγής της χώρας.Η κόντρα είναι μεγάλη, διότι εάν τελικά το δικαστήριο εγκρίνει σήμερα τα προληπτικά μέτρα και εν συνεχεία τον Νοέμβριο δώσει το πράσινο φως για ένταξη στο καθεστώς εξυγίανσης, η απόφαση δεσμεύει όλους τους προμηθευτές.  Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην αίτηση εξυγίανσης, η διαδικασία για την εξεύρεση λύσης γίνεται χωρίς επίσημες διαπραγματεύσεις, αλλά με εμπιστευτικές συζητήσεις ώστε να αποφεύγεται η αβεβαιότητα ως προς την επιβίωση της επιχείρησης. Αν μάλιστα επιτευχθεί συμφωνία, αυτή επικυρώνεται από το δικαστήριο και δεσμεύει όλους τους πιστωτές.

Το μέγεθος της Μαρινόπουλος

Η Μαρινόπουλος ιδρύθηκε το 1962 και αποτελεί τη μεγαλύτερη αλυσίδα λιανικού εμπορίου στην Ελλάδα. Έχει δίκτυο περισσότερων από 823 καταστημάτων (31.3.2016) και διατηρεί παρουσία σε Ελλάδα, Κύπρο και άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στο δυναμικό της εντάσσονται πάνω από 12.500 εργαζόμενοι, ενώ έχει συνεργασίες με περισσότερους από 2.000 Έλληνες προμηθευτές και παραγωγούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2014 αποτελούσε την μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου με μερίδιο αγοράς πάνω από 17%.Οι διοικούντες σήμερα την εταιρεία είναι τέσσερις: Ο Λεωνίδας Μαρινόπουλος, ο οποίος κατέχει τη θέση του προέδρου και είναι μη εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου, ο Δημήτρης Μαρινόπουλος ο οποίος είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου αλλά μη εκτελεστικό, ο Γεώργιος Μαρινόπουλος, επίσης μη εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ο Γεώργιος Μήτραινας ο οποίος έχει εκτελεστικά καθήκοντα. 

Εξέλιξη Πωλήσεων – Κερδών/Ζημιών προ φόρων – Δανείων (εκατ. ευρώ)

Έτος 2014 2013 2012 2011
Πωλήσεις 1.552 1.413 1.521 1.832
Κέρδη/ζημιές προ φόρων -5 -43 -84 -235
Δάνεια 447 353 284 458

Πηγή: Οικονομικές καταστάσεις, όπως παρουσιάζονται στην αίτηση εξυγίανσηςΑπό τα οικονομικά στοιχεία της εταιρείας της περιόδου 2011-2014 ξεχωρίζει η μείωση των πωλήσεων, οι μεγάλες διακυμάνσεις στην εξέλιξη του καθαρού αποτελέσματος (από ζημιές 235 εκατ. ευρώ το 2011 μόλις 5 εκατ. ευρώ το 2014) καθώς και στην εξέλιξη των δανείων, τα οποία μειώθηκαν πρόσκαιρα, αλλά στη συνέχεια αυξήθηκαν την ώρα που οι πωλήσεις μειώνονταν.

Χρέος  1.324 δισ. ευρώ

Όπως αναφέρεται στην αίτηση εξυγίανσης, το υφιστάμενο οικονομικό πρόβλημα εστιάζεται στις υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές και προς το ελληνικό δημόσιο, το ύψος των οποίων ήταν 1.324 δισ. ευρώ σύμφωνα με το ισοζύγιο της εταιρείας του μηνός Δεκεμβρίου 2015.Βέβαια, μακράν οι μεγαλύτερες υποχρεώσεις είναι προς τους προμηθευτές (722.783 εκατ. ευρώ) και μάλιστα είναι υποχρεώσεις χωρίς εξασφαλίσεις.Η δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία πιστωτών είναι οι τράπεζες, στις οποίες οφείλει περίπου 337.751 εκατ. ευρώ (126 εκατ. με εμπράγματες εξασφαλίσεις και 211 εκατ. ευρώ χωρίς εξασφαλίσεις) και η τρίτη μεγαλύτερη κατηγορία πιστωτών είναι οι εταιρείες leasing (συμπεριλαμβάνονται εταιρείες ακινήτων), το χρέος προς τις οποίες φτάνει τα 159 εκατ. ευρώ.  
Πολύ μικρότερες είναι οι υποχρεώσεις της εταιρείας προς το προσωπικό, που φτάνουν τα 4.289 εκατ. ευρώ (σίγουρα το νούμερο έχει αυξηθεί τους τελευταίους μήνες και δεν συμπεριλαμβάνει τυχόν αποζημιώσεις), προς τα ασφαλιστικά ταμεία που είναι 51,7 εκατ. ευρώ και προς το δημόσιο που είναι 49 εκατ. ευρώ.

Yπoχρεώσεις εταιρείας (συνολικά), τέλος του 2015

Κατηγορία Ποσό Ποσοστό επί του συνόλου
Ελληνικό Δημόσιο (ΔΟΥ) 49.073.451,52 3,7%
Ασφαλιστικοί οργανισμοί 51.765.861,44 3,91%
Εργαζόμενοι 4.289.639,58 0,32%
Δάνεια 337.751.589,84 25,5%
Leasing 159.018.990,38 12%
Προμηθευτές & Λοιποί Πιστωτές (χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις) 722.783.755,41 54,56%
ΣΥΝΟΛΟ 1.324.683.288,17 100%

Οι οφειλές της Μαρινόπουλος προς ενέγγυους πιστωτές, δηλαδή αυτούς που έχουν στα χέρια τους κάποιο είδος εμπράγματης εξασφάλισης, ανέρχονται σε 126.679 εκατ. ευρώ. Αντίθετα, οι οφειλές της εταιρείες προς πιστωτές που δεν έχουν καμία εξασφάλιση ανέρχονται σε 1,09 δισ. ευρώ. Οι τελευταίοι έχουν και το μεγάλο πρόβλημα, σε περίπτωση χρεοκοπίας.Οι τραπεζικές υποχρεώσεις όπως αναφέρονται στην αίτηση εξυγίανσης έχουν ως εξής:

fig1.png

Τραπεζικές υποχρεώσεις της Μαρινόπουλος

Τραπεζικές υποχρεώσεις της Μαρινόπουλος

Στο σημείο των τραπεζικών υποχρεώσεων πρέπει να γίνουν ορισμένες διευκρινίσεις. Η Μαρινόπουλος εμφανίζει ανάμεσα σε αυτές και συναλλαγές με εταιρείες ακινήτων, όπως για παράδειγμα την Εθνική Πανγαία. Η Εθνική Πανγαία είναι εταιρεία επενδύσεων ακίνητης περιουσίας (Α.Ε.Ε.Α.Π.) που νοικιάζει ακίνητα στη Μαρινόπουλος. Τελευταία προχώρησε, σύμφωνα με ανακοίνωσή της, και σε αγορές ακινήτων από τη Μαρινόπουλος αξίας 93 εκατ. ευρώ. Ως εκ τούτου η οφειλή δεν αφορά τραπεζική υποχρέωση, αλλά σχετίζεται με δοσοληψίες χρηματοδοτικής μίσθωσης, δηλαδή πώλησης των ακινήτων και επαναμίσθωσής τους.Επίσης, ως μεγαλύτερη τραπεζική υποχρέωση αναφέρεται αυτή προς την εταιρεία Helens. Σύμφωνα με πληροφορίες του inside story πρόκειται για το fund Helens του πρώην πρωθυπουργού του Κατάρ Αλ Τάνι, ο οποίος προχώρησε μετά από αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους ανθρώπους της Μαρινόπουλος και με τη βοήθεια μιας τουλάχιστον ελληνικής τράπεζας –στην οποία το fund είχε συμμετοχή– σε μία συμφωνία sale και lease back (πώληση και επαναμίσθωση ακινήτων). Δηλαδή το fund αγόρασε τα καταστήματα ΥΠΕΡ της αλυσίδας έναντι 117 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία στη συνέχεια νοίκιασε στη Μαρινόπουλος με ετήσια απόδοση 10%.Σήμερα, το συνολικό χρέος της Μαρινόπουλος στο fund του Κατάρ φθάνει τα 130 εκατομμύρια. “Κουμπάρος”, όπως αναφέρθηκε, στο deal είναι μεγάλη συστημική τράπεζα στο διοικητικό συμβούλιο της οποίας συμμετείχε παλαιότερα μέλος της διοίκησης της Μαρινόπουλος. Η τράπεζα ήθελε να διασφαλίσει ρευστότητα στη Μαρινόπουλος και το fund του Κατάρ (που συμμετείχε στην τράπεζα) έκανε μία καλή συμφωνία σε ό,τι αφορά την απόδοση. Αρκεί τώρα να την εισπράξει. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει με τα ακίνητα.

Ποια είναι η περιουσία της Μαρινόπουλος;

Το σύνολο της περιουσίας της εταιρείας ανέρχεται σε 757 εκατ. ευρώ και αποτελείται από τα εξής στοιχεία:

  1. Η εταιρεία έχει ακίνητα αξίας 124 εκατ. ευρώ τα οποία είναι προσημειωμένα, δηλαδή συνοδεύονται απο βάρη έναντι χρεών.
  2. Διεκδικεί από πελάτες της, από το ελληνικό δημόσιο και από άλλες πηγές 498,39 εκατ. ευρώ. Από αυτά το μεγαλύτερο μέρος είναι 345 εκατ. ευρώ από πελάτες που έχουν αγοράσει προϊόντα της εταιρείας και τους έχει δώσει πίστωση. Βέβαια αυτό το πόσο δύσκολα ανακτάται σε οικονομικές συγκυρίες σαν αυτές που υπάρχουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
  3. Η αξία των παγίων και κινητών περιουσιακών στοιχείων της επιχείρησης ανέρχεται σε 50,405 εκατ. ευρώ.
  4. Η εταιρεία έχει εμπορεύματα η αξία των οποίων ανέρχεται σε 101,172 εκατ. ευρώ (μείον πλασματικό ενέχυρο αποθέματος 24 εκατ. ευρώ).
  5. Τα άυλα περιουσιακά της στοιχεία αξίζουν 8,318 εκατ. ευρώ.
Τι θα γίνει σε περίπτωση βίαιης εκποίησης της περιουσίας;

Η διοίκηση της Μαρινόπουλος παραθέτει σενάριο με το οποίο προβλέπει σε τι ποσοστό θα ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις κάθε κατηγορίας πιστωτών, σε περίπτωση που δεν επικυρωθεί η αίτηση εξυγίανσης και οδηγηθεί αναγκαστικά στη διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών της στοιχείων.Όπως προκύπτει, τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας είναι μειωμένης εμπορευσιμότητας, οπότε σε περίπτωση βίαιης εκποίησής τους το οικονομικό αποτέλεσμα της ρευστοποίησης θα είναι 279 εκατ. ευρώ, ή αλλιώς μόνο το 21,07% του συνόλου των απαιτήσεων.Σε ό,τι αφορά τα περιουσιακά στοιχεία που δεν είναι προσημειωμένα ή υποθηκευμένα και γενικώς δεν έχουν βάρη, το σενάριο αναφέρει ότι το 70% της εκποίησης θα δοθεί προς τους “γενικούς προνομιούχους” πιστωτές (εργαζόμενοι, δημόσιο και ΙΚΑ) και το υπόλοιπο 30% στους “μη προνομιούχους” (προμηθευτές). 
Σε ό,τι αφορά τα περιουσιακά στοιχεία για τα οποία υπάρχει ενέχυρο ή υποθήκη, τότε οι “ειδικοί προνομιούχοι”, δηλαδή οι τράπεζες, ικανοποιούνται κατά 65%. Σύμφωνα με τον νόμο, από την εκποίηση αυτών των περιουσιακών στοιχείων ικανοποιούνται και τα “γενικά προνόμια” κατά 25% και τέλος οι “μη προνομιούχοι” πιστωτές κατά 10%.Η εταιρεία καταθέτει στην αίτηση εξυγίανσης συγκεκριμένα νούμερα για τις αποζημιώσεις των πιστωτών. Ετσι, στην περίπτωση των “γενικών προνομιούχων”, το 70% που θα λάβουν από την εκποίηση των μη προσημειωμένων περιουσιακών στοιχείων αντιστοιχεί σε ποσό 98 εκατ. ευρώ και το 25% από τα προσημειωμένα αντιστοιχεί σε ποσό 34 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει πως η κατηγορία αυτή των πιστωτών θα ικανοποιηθεί στο 100% των συνολικών της απαιτήσεων και συγκεκριμένα οι εργαζόμενοι θα λάβουν 4,2 εκατ. ευρώ τα ασφαλιστικά ταμεία 51,7 εκατ. ευρώ και το δημόσιο 49 εκατ. ευρώ.Σε ό,τι αφορά τους πιστωτές με ειδικά προνόμια, αυτοί θα λάβουν το 65% του ποσού της εκποίησης των προσημειωμένων και ό,τι απομείνει από το 25% των άλλων προνομιούχων πιστωτών. Το 65% αντιστοιχεί σε 91,4 εκατ. ευρώ συν 26,9 εκατ. ευρώ το υπόλοιπο, οπότε οι πιστωτές με εξασφαλίσεις θα ικανοποιηθούν κατά 118 εκατ. ευρώ ή κατά 93,46% της συνολικής τους απαίτησης (127 εκατ. ευρώ).Αντίθετα, οι πιστωτές που δεν έχουν εξασφαλίσεις και είναι κυρίως οι προμηθευτές της εταιρείας θα ικανοποιηθούν μέχρι το ποσοστό 10% επί του πλειστηριάσματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το 10% αντιστοιχεί σε 13,617 εκατ. ευρώ συν το 30% από τα μη προσημειωμένα περιουσιακά στοιχεία, ήτοι 42 εκατ. ευρώ, άρα θα ικανοποιηθούν κατά το 5,09% επί της συνολικής τους απαίτησης. Αυτοί θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.

Το ιδανικό σενάριο

Τέλος, η εταιρεία αναλύει και το σενάριο ένταξης στην προπτωχευτική διαδικασία, μέσω της οποίας θα συνεχίσει να λειτουργεί. Η διοίκηση διατυπώνει ένα ολόκληρο σκεπτικό για ριζική αναδιάρθρωση της δομής και της λειτουργίας του ομίλου, με πολλούς όμως αστάθμητους παράγοντες και υποκειμενικές μελλοντικές εκτιμήσεις. Σε αυτήν την περίπτωση, η διοίκηση εξιδανικεύει την κατάσταση, προβλέποντας πλήρη ικανοποίηση των πιστωτών, δηλαδή αποπληρωμή του 100% των υποχρεώσεων που ανέρχονται σε 1,32 δισ. ευρώ, μέσα στα επόμενα 16 χρόνια.Οι γενικές παραδοχές αυτού του σεναρίου έχουν ως εξής:

  • Τράπεζες – Εταιρείες Leasing: αποπληρωμή σε 15 χρόνια με επιτόκιο euribor 3 μηνών +3%.
  • Προμηθευτές/Λοιποί Πιστωτές: Αποπληρωμή σε 15 χρόνια
  • Ελληνικό Δημόσιο: Σε 180 μηνιαίες δόσεις (δηλαδή 15 χρόνια)
  • Εργαζόμενοι: Αποπληρωμή σε ένα χρόνο

Τα παραπάνω με την προϋπόθεση ότι ο τζίρος της εταιρείας την πρώτη χρονιά μετά την αναδιοργάνωση θα φθάσει το 1,22 δισ. ευρώ, τη δεύτερη χρονιά το 1,32 δισ. και ούτω καθεξής και τέλος την 15η χρονιά, μετά την αναδιοργάνωση, το 1,76 δισ. ευρώ.Το επιχειρησιακό σχέδιο προβλέπει μάλιστα και συγκεκριμένα περιθώρια κέρδους, κάτι το οποίο είναι εντελώς αδύνατο να προβλεφθεί όχι στην 15ετία, αλλά στη διετία!Η ιστορία τώρα μόλις αρχίζει και θα έχει πολλά επεισόδια (ακόμα κι αν η αίτηση προληπτικών μέτρων δεν γίνει δεκτή).

Τάσος Τέλλογλου
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013. 
Προσθήκη στους αγαπημένους 
Χρήστος Ιωάννου
Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης οικονομικού στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Δημοκρατία κι έχει εργαστεί σε διάφορα ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 η αναζήτηση για νέα πράγματα τον οδήγησε στην ίδρυση του marketfair.gr.
Προσθήκη στους αγαπημένους 
Δημοσιεύτηκε στισ

Είναι λάθος η δημοκρατία; Ή το δικαίωμα στο λάθος

Το «Οχι» στο ελληνικό δημοψήφισμα, το Brexit, αλλά και η πιθανότητα να βγει πρόεδρος ο Τραμπ θέτουν ένα βασικό ερώτημα: έχουν δικαίωμα όλοι οι πολίτες να ψηφίζουν και να έχουν άποψη για τα κοινά;
Πριν από 45 χρόνια, το 1971, το Ολλανδικό Ραδιοτηλεοπτικό Ιδρυμα στα πλαίσια του International Philosopher’s Project, διοργάνωσε μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ του αμερικανού διανοητή Νόαμ Τσόμσκι και του enfant terrible της γαλλικής διανόησης, Μισέλ Φουκώ. Το αντικείμενο της κουβέντας τους ήταν η ανθρώπινη φύση. Τίποτα λιγότερο συναφές με την προβληματική των δύο ανδρών. Κι όμως, κατά τη διάρκεια του διαλόγου, η συζήτηση εκτροχιάστηκε -με θαυμαστό τρόπο- προσεγγίζοντας τον τύπο των κοινωνιών που δημιούργησαν οι δημοκρατίες μας.Από εκείνη τη συζήτηση προέκυψε η ρήση-ρουκέτα του Φουκώ για την πυρηνική δομή της δημοκρατίας ως πολίτευμα και η οποία, συν τω χρόνω, μετατράπηκε σε τσιτάτο και εύκολη ρητορεία στα στόμα ενίων πολέμιών της. «Η δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο από δικτατορία της τάξης», είχε πει ο γάλλος φιλόσοφος, αλλά για να είμαστε ακριβείς, και οφείλουμε να είμαστε ακριβείς, είχε πει επί λέξει: «Αν με τη λέξη «δημοκρατία» εννοούμε την πραγματική άσκηση της εξουσίας από έναν πληθυσμό που δεν είναι ούτε διαιρεμένος ούτε διατεταγμένος ιεραρχικά σε τάξεις, τότε είναι φανερό ότι απέχουμε πολύ από τη δημοκρατία. Είναι ολοφάνερο όμως ότι ζούμε κάτω από ένα καθεστώς δικτατορίας της τάξης, εξουσίας της τάξης, που επιβάλλεται με τη βία, ακόμη κι όταν τα όργανα αυτής της βίας είναι θεσμικά και συνταγματικά, και στο βαθμό αυτόν δεν τίθεται ζήτημα δημοκρατίας για μας».Democracy_index_ 2011_landing_page_image

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,  με τη βία ή χωρίς αυτήν, η έννοια της δημοκρατίας, ήτοι της ευρείας συμμετοχής στα κοινά πράγματα μέσω ενός συστήματος αντιπροσώπευσης, δείχνει στις μέρες μας να πάσχει ή, τουλάχιστον, να δέχεται αρκετή πολεμική ως προς την αποτελεσματικότητά του.Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη Βρετανία, εκείνο που διενήργησε η Ελλάδα πριν από ένα χρόνο, αλλά και οι επικείμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, μας βάζουν, αίφνης, στο κυρίως θέμα: στη σημασιολογική διάσταση της συμμετοχής στα κοινά. Κοινώς: ποιοι δικαιούνται να έχουν άποψη και δικαίωμα ψήφου; Κάτω από ποιες συνθήκες επηρεάζει η κρίση ενός εκάστου για θέματα οριακής φύσης;Οι «πούροι» θιασώτες της κοινωνίας των ολίγων και ελαχίστων «καλών» σπέρνουν το τελευταίο διάστημα το σπόρο της αμφισβήτησης σημειώνοντας με τρόπο χονδροειδή ότι οι φτωχοί και απαίδευτοι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς ψηφίζουν με αποτέλεσμα οι ψηφοφορίες να βγάζουν τρελά και παλαβά αποτελέσματα.Πρώτη υποσημείωση: οι φτωχοί και απαίδευτοι κατέχουν την αισθητή πλειοψηφία των κοινωνικών συνόλων διότι μια ευάριθμη μειοψηφία «εκλεκτών» τους οδήγησε σε αυτό το σημείο. Κανείς δεν γεννιέται μορφωμένος και ενδεής. Εκτός αν υπάρχει κάποια γενετική έρευνα που αποδεικνύει ότι στο dna των ανθρώπων εγγράφονται τα περιουσιακά στοιχεία και οι γνώσεις που θα αποκτήσουν εν ζωή.Δεύτερη υποσημείωση: προς αυτούς τους απαίδευτους και αμόρφωτους απευθύνονται οι ελίτ προσφέροντάς τους την έννοια του «πολίτη» και ζητώντας τους τη ψήφο, τη γνώμη, τη συγκατάβαση ή την άρνησή τους. Τα καλά και συμφέροντα; Δηλαδή: όταν οι πολίτες ταυτίζονται με την κυρίαρχη άποψη είναι αρεστοί και όταν παρεκκλίνουν αυτής θεωρούνται αποσυνάγωγοι;Κατά τον Νόαμ Τσόμσκι δεν τίθεται κανένα δίλημμα. Ως διαπρύσιος λάτρης της άμεσης δημοκρατίας, δήλωνε σε εκείνη τη συζήτηση με τον Φουκώ: «Αν είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο πράγματα, να εμπιστευτούμε τη συγκεντρωμένη εξουσία όσον αφορά τη λήψη της σωστής απόφασης σ’ αυτό το θέμα, ή να εμπιστευτούμε τις ελεύθερες συνενώσεις των ελευθεριακών κοινοτήτων όσον αφορά το ίδιο θέμα, τότε θα επέλεγα το δεύτερο». Σαν να λέμε: είναι προτιμότερο να κάνει λάθος μια κοινότητα ανθρώπων από το να αφήσουμε μια ελιτίστικη ομάδα να κανοναρχεί τις απόψεις των πολλών.Το ερώτημα είναι, ωστόσο, ενεργό και μένει να απαντηθεί: κι αν οι πολλοί, όντως, κάνουν λάθη; Αν το πλειοψηφικό «Οχι» στο ελληνικό δημοψήφισμα ήταν ένα είδος ομαδικής πλάνης; Αν το Brexit των Βρετανών ήταν μια πράξη αυτοχειρίας; Αν οι Αμερικανοί υπερψηφίσουν τον πρώτο παρατυχόντα σχιζοφρενή για πρόεδρό τους (βλ. Τραμπ);Μήπως, λοιπόν, η λαϊκή κρίση είναι ευεπίφορη στα λάθη; Μακριά από το… αγριεμένο πλήθος και τις λογής λαϊκιστικές περικοκλάδες, μπορεί κανείς να εικάσει βάσιμα ότι, όντως, πολλές φορές ολόκληρες κοινωνίες καταλήφθηκαν από το «κακό» ή το «λάθος». Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η άνοδος του Χίτλερ δεν ήταν αποτέλεσμα ένθεης κρίσης. Ούτε ο «πατερούλης» Στάλιν ήταν κάποιο κοινωνικό πείραμα.

Η ώρα της… κάλπης: στιγμιότυπο από τις πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία (Reuters)

Η ώρα της… κάλπης: στιγμιότυπο από τις πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία (Reuters)

Τούτο, όμως, απέχει πολύ από το θέτει κανείς μια γραμμή διαχωρισμού ανάμεσα τους λιγότερο και τους περισσότερο «ικανούς» στο να λειτουργούν σε συνθήκες δημοκρατίας.Αν η μόρφωση και το κοινωνικό στάτους είναι τα βασικά κριτήρια κατηγοριοποίησης, τότε μάλλον είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο που προσεγγίζει την «ορθοδοξία» της δημοκρατίας, την οποία, φευ, έχουν δικαίωμα να την διακηρύττουν μόνο λίγοι, ελάχιστοι και εκλεκτοί. Κι αν αυτοί, με τη σειρά τους, κάνουν (ένα ακόμη) λάθος; Ποιος θα τους κρίνει; Οι ακόμη λιγότεροι εκλεκτοί; Στο τέλος θα μας απομείνει ένας (μεσσίας) να κρίνει τους πάντες.Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια νέα πολιτική εννοιολόγηση;  Μια μεσσιανική σύλληψη, ενδεχομένως; Μια εσχατολογική ερμηνεία των αποτελεσμάτων της δημοκρατίας επί τη βάσει κοινωνικών συμφραζομένων;Ο ιταλός φιλόσοφος, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, είχε επισκεφθεί πριν από τρία χρόνια την Αθήνα και είχε μιλήσει για τη σύγχρονη έννοια της δημοκρατίας. Είχε πει: «Η  δημοκρατία είναι  μια έννοια διφορούμενη. Σημαίνει τη συγκρότηση του πολιτικού σώματος, αλλά και την τεχνολογία, απλώς, της διακυβέρνησης: σήμερα η δημοκρατία είναι μια τεχνική της εξουσίας, ανάμεσα σε άλλες. Ας κάνουμε αυτή τη διάκριση, ανάμεσα στην πραγματική δημοκρατία ως συγκρότηση του πολιτικού σώματος και τη δημοκρατία ως τεχνική διακυβέρνησης που στηρίζεται στα γκάλοπ, τις εκλογές, τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, τη διακυβέρνηση ιδίως μέσω των ΜΜΕ κλπ. Η δεύτερη εκδοχή, αυτό που οι κυβερνήσεις αποκαλούν δημοκρατία, δεν μοιάζει σε τίποτα με  την αθηναϊκή  δημοκρατία του 5ου αιώνα. Αν αυτό είναι η δημοκρατία, απλούστατα, δεν με ενδιαφέρει».

Ο ιταλός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν

Ο ιταλός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν

Υπάρχει, όμως, και ο αντίλογος. Ο βέλγος συγγραφέας Ντέιβιντ φαν Ρέιμπρουκ, δημοσίευσε στις 29/6 στον βρετανικό Guardian ένα μακροσκελές άρθρο γύρω από τις παθογένειες της σύγχρονης δημοκρατίας και την ανάγκη να περάσουμε από την «πολλή συμμετοχή» σε μια κεντρομόλα διευθέτηση των κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων. Μάλιστα, κάνει λόγο για «εκλογικό φονταμενταλισμό» με τους οπαδούς αυτής της «ασθένειας» να πιστεύουν πως οι εκλογές λύνουν όλα τα θέματα των κοινωνιών. Αρα, μέσες άκρες, το ζητούμενο σε μια δημοκρατία δεν πρέπει να είναι μόνο το δικαίωμα της ψήφου, ή, τουλάχιστον, να μην περιορίζεται μόνο σε αυτό το καθήκον, αλλά θα πρέπει να υπάρχει μια εξαντλητική συζήτηση της κοινωνίας γύρω από θέματα που την απασχολούν.Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» εξηγούσε πως το βασικό ελάττωμα της δημοκρατίας είναι ότι εξομοιώνει τα ανόμοια και εξισώσει τα άνισα. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές υποχρεώσεις, άρα καταργεί την υπευθυνότητα, ενώ οι διαφορετικές ικανότητες των ατόμων αυτομάτως γκρεμίζουν την έννοια της αξιοκρατίας. Βέβαια, κινδυνεύουμε από τούτη τη μικρή περικοπή ενός μνημειώδους βιβλίου να λάβουμε λανθασμένες απόψεις για την άποψη του Σταγειρίτη.Ωστόσο, και πάλι το ερώτημα παραμένει: θέλουμε μια δημοκρατία α λα καρτ, κατά το δοκούν, κατά περίσταση; Ή μια δημοκρατία των πολλών που θα έχει δικαίωμα ακόμη και στο λάθος;Οπως έλεγε και ο Ρούσβελτ: «Κάθε φορά που καλείσαι να πάρεις μια απόφαση το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι το σωστό, το αμέσως καλύτερο είναι να κάνεις το λάθος. Το χειρότερο πράγμα είναι να μην κάνεις τίποτα».  ~ ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΜΑΡΊΝΟΣ     Πηγή: protagon.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ

του Αριστοτέλη ΒασιλάκηΠριν από ένα μήνα ακριβώς, στο περιθώριο της επίσκεψης Πούτιν στην Ελλάδα, είχαμε προσπαθήσει να κάνουμε μια ψύχραιμη – μακριά από θρησκευτικού ή άλλου είδους ιδεοληψίες – αποτίμηση των επιδιώξεων και των αποτελεσμάτων της επίσκεψης του Ρώσου προέδρου στην χώρα μας.

Σημειώναμε πως σ’ αυτές τις ταραγμένες οικονομικά και γεωπολιτικά εποχές που η Ρωσία ψάχνει εναγωνίως τρόπους να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, η Ελλάδα είναι μια υπερχρήσιμη χώρα για την Ρωσία του Πούτιν.Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που ανήκει στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τους Ρώσους θα ήταν – ευχής έργο – να συνάψουν συμφωνίες μαζί της. Μάλιστα μέσα σ’ ένα αναδυόμενο «νεοψυχροπολεμικό» κλίμα φαντάζει περίπου ως θέμα επιβίωσης, να δημιουργήσουν ρήγματα και στις δύο συγκεκριμένες «συμμαχίες».Βέβαια υπάρχουν και άλλα ζητήματα που θα πρέπει να εξεταστούν, τα οποία φαινομενικά στην παρούσα συγκυρία φαντάζουν λιγότερο φλέγοντα, από την γεωστρατηγική επέκταση που επιχειρεί ο πρόεδρος της Ρωσίας, αλλά ιστορικά είναι απείρως πιο σημαντικά, κατά την γνώμη μου…Είναι γνωστό πως η Ρωσία διακατέχεται από την μακρινή προσδοκία να γίνει η Μόσχα η «Τρίτη Ρώμη», μετά την Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη!!! Μια προσδοκία ΟΜΩΣ που δεν συνάδει με την ΙΣΤΟΡΙΑ. Διότι και η Πρώτη και η Δεύτερη Ρώμη είχαν ένα κοινό στοιχείο. Μια «προϋπόθεση» που δεν πληρεί με τίποτα η Μόσχα…  Ρώμη, Ρωμαίοι, Ρωμιοί, Ελλάδα, Έλληνες… ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ.Μια άλλη γνωστή επιθυμία των Ρώσων είναι να ηγηθούν των Ορθοδόξων λαών, αλλά και να βάλουν πόδι στο Άγιο Όρος. Η πρώτη επιθυμία τους είναι θεμιτή, αφού πρόκειται για την πιο πολυπληθή και πιο ισχυρή χώρα της Ορθοδοξίας. Η δεύτερη επιθυμία είναι ανεπίτρεπτη και είναι προφανές πως θα δημιουργήσει «νέο Σχίσμα» στην Ορθόδοξη Εκκλησία…Οι συγκεκριμένες «επιθυμίες» των Ρώσων, διαφάνηκαν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, με την απαράδεκτη και σχισματική απουσία του Πατριάρχη τους, στην Πανορθόδοξη Σύνοδο της Κρήτης…Και σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις χτες ο φιλέλληνας – υποτίθεται – Πούτιν, ξέχασε το «μίσος» του με τον Ερντογάν και έγιναν ξανά, καλά φιλαράκια…Στο δια ταύτα, η ιστορία μας έχει διδάξει πως φιλίες μεταξύ των κρατών δεν υπάρχουν! Υπάρχουν μόνο συμφέροντα… Ας θυμηθούμε πως η «φίλη» και Ορθόδοξη Ρωσία, ήταν ουσιαστικά απούσα κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης… Για να μην υπενθυμίσουμε τον θλιβερό ρόλο των Μπολσεβίκων κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας…Καταλήγοντας, θα πρέπει να πω, ότι τις επιλογές μας στις εξωτερικές μας σχέσεις θα πρέπει ΠΑΝΤΑ να τις διέπει το συμφέρον της χώρας μας. Κάθε συμμαχία είναι καλή για την Ελλάδα εφόσον εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας… Αυτό μας δίδαξε σήμερα ο Πούτιν, ανταλλάσοντας τρυφερά ραβασάκια έρωτα και αιώνιας πίστης με τον Ερντογάν

Δημοσιεύτηκε στισ

Στα 321,3 δισ. ευρώ το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2015

Στα 321,3 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το δημόσιο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης το 2015, σημειώνοντας μείωση κατά 2,8 δισ. ευρώ  έναντι του 2014 (324,1 δισ. ευρώ).  Παράλληλα, σύμφωνα με το ετήσιο δελτίο εξέλιξης του δημοσίου χρέους, το οποίο δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομικών, το χρέος της γενικής κυβέρνησης ανήλθε στα 311,452 δισ. ευρώ.  Το περασμένο έτος, το 82% του δημόσιου χρέους της χώρας οφειλόταν στον επίσημο τομέα (άλλα κράτη – μέλη της Ε.Ε. και διεθνούς οργανισμούς), ενώ το υπόλοιπο ποσοστό, στον ιδιωτικό τομέα.
Κέρδος online   30/6/2016 16:26