Πριν μερικές μέρες είχαμε την επέτειο της νίκης των Θηβαίων με την περίφημη λοξή φάλαγγα
Η Μάχη των Λεύκτρων ήταν μια από τις πλέον περισπούδαστες μάχες της αρχαιότητας, από πλευράς στρατιωτικής τακτικής.Η περίφημη αυτή μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε αφενός μεν τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία αφετέρου χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον τότε ελλαδικό χώρο.Αφορμή στον μεταξύ Σπάρτης και Θηβών αυτόν πόλεμο έδωσε η στάση του θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδαστο συνέδριο των ελληνικών πόλεων-κρατών που είχε συνέλθει στη Σπάρτη μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη. Αυτός τότε επέμενε στο συνέδριο ν’ αναγνωρισθεί ως αντιπρόσωπος όλων των Βοιωτικών πόλεων και όχι μόνο της Θήβας. Οι αντιπρόσωποι των άλλων πόλεων όχι μονο δεν το δέχθηκαν, αλλά απέκλεισαν τους Θηβαίους από το συνέδριο. Τότε οι Έφοροι της Σπάρτης διέταξαν επιπρόσθετα, προκειμένου να πτοήσουν τους Θηβαίους, τον ευρισκόμενο στη Φωκίδα και κοντά στη περιοχή, Σπαρτιάτη βασιλέα Κλεόμβροτο να εισβάλει στη Βοιωτία. Οι Σπαρτιάτες αριθμούμενοι σε 11.000 έφθασαν στην περιοχή και στρατοπέδευσαν στη κοιλάδα των Λεύκτρων, ανατολικά του Ελικώνα. Οι Θηβαίοι ανερχόμενοι σε 6.000 έφθασαν στη περιοχή από βόρεια και στην αρχή δείλιασαν. Ο στρατηγός τους Επαμεινώνδας τους ενθάρρυνε και εφήρμοσε για πρώτη φορά στην ιστορία των μέχρι τότε πολέμων μια νέα στρατιωτική τακτική η οποία και τον ανέδειξε σε έναν από τους ευφυέστερους στρατηγούς όλων των εποχών.Αντί της τακτικής τής ενιαίας γραμμής μετώπου που ακολουθείτο μέχρι τότε, χώρισε τη φάλαγγά του σε δύο τμήματα εκ των οποίων το ένα διενεργούσε επίθεση και το άλλο άμυνα. Η παράταξη αυτή κλήθηκε από τον εφευρέτη της λοξή φάλαγγα, ο δε τρόπος λειτουργίας αυτής ήταν ο εξής: Την κύρια δράση είχε η αριστερή πτέρυγα της επίθεσης, που προηγείτο της γραμμής μετώπου. Στηριζόμενη στο ενισχυμένο βάθος της εκ 50 ανδρών, είχε ως κύριο σκοπό τη διάσπαση της εχθρικής παράταξης. Η ολιγότερο ισχυρή δεξιά αμυντική πτέρυγα παρέμενε καθηλωμένη σε αναμονή του αποτελέσματος, προκειμένου να επέμβει και να προκαλέσει σύγχυση στην πληττόμενη και πλευροκοπούμενη σπαρτιατική φάλαγγα. Έτσι, αν το απέναντι σπαρτιατικό τμήμα επιχειρούσε αντεπίθεση δεξιά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας προχωρούσε σε κυκλοτερή επίθεση. Αν συνέβαινε το αντίθετο, αν δηλαδή το σπαρτιατικό τμήμα προέβαινε σε επίθεση στα αριστερά της θηβαϊκής πτέρυγας επίθεσης, τότε η θηβαϊκή πτέρυγα άμυνας έστρεφε και πλευροκοπούσε τον εχθρό. Η όλη αυτή εφαρμογή τακτικής ομοιάζει με την εικόνα του δεξιόστροφου ή αριστερόστροφου πτερωτού κοχλία. Εν προκειμένω στη μάχη των Λεύκτρων η όλη διάταξη κινήθηκε δεξιόστροφα.Στην αρχή ο Επαμεινώνδας εξαπέλυσε το ιππικό του κατά των προμαχούντων Σπαρτιατών ιππέων οι οποίοι βλέποντας να μην υποχωρεί η εχθρική γραμμή, κάμφθηκαν. Οι Θηβαίοι ιππείς της πτέρυγας επίθεσης στράφηκαν τότε κατά του κέντρου και του αριστερού εχθρικού τμήματος, ενώ ο Επαμεινώνδας με την αριστερή πτέρυγα της πεζής παράταξής του και ο Πελοπίδας με τον Ιερό Λόχο επιτέθηκαν με θυελλώδη ορμή κατά των Σπαρτιατών των οποίων η σθεναρή παράταξη διασπάσθηκε. Οι σύμμαχοι των Σπαρτιατών που είχαν παραταχθεί στο κέντρο και την αριστερή πτέρυγα, βλέποντας ότι οι Σπαρτιάτες ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τη μάχη, αποφάσισαν να υποχωρήσουν καταδιωκόμενοι από το θηβαϊκό ιππικό.Οι απώλειες των θηβαϊκών δυνάμεων έφθασαν τους 300 άνδρες ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν γύρω στους 1.000 άνδρες, μεταξύ των οποίων και τον βασιλιά Κλεόμβροτο.
Ο Μικρός Σερίφης έχει χάπι εντ
Ο Πότης Στρατίκης, ο «πατέρας» του «Μικρού σερίφη», µας µιλάει για τους χάρτινους πρωταγωνιστές και τα περιοδικά µιας άλλης εποχής
«Ο πατέρας µου ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος. Οταν κάποιος τον ρώτησε γιατί δεν συµπαθεί τον βασιλιά, απάντησε: “∆ιότι εµποδίζει τον γιο µου να γίνει Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας”». Ο Πότης Στρατίκης µάς υποδέχεται στο σαλόνι του σπιτιού του στον Χολαργό, ξεφυλλίζοντας παλιά τεύχη του περιοδικού «Μικρός σερίφης». Στο τραπέζι δεσπόζουν δύο παλιές γραφοµηχανές και ένα σηµειωµατάριο. «Ποτέ δεν µου άρεσαν οι µηχανές. Πάντα έγραφα µε το χέρι» µας λέει και ξεκινά την αφήγηση για τον κόσµο των παλιών περιοδικών.
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».
«Στον κόσµο της δηµοσιογραφίας µπήκα χάρη στη µετάφραση από τα ιταλικά του βιβλίου “Υιέ µου, υιέ µου”. Ηταν µια πετυχηµένη, ελεύθερη µετάφραση. Ξέρετε, οι µεταφράσεις µοιάζουν µε τις γυναίκες: όταν είναι ελεύθερες είναι πιο ελκυστικές, όταν είναι πιστές πιο ψυχρές. Υστερα από αυτό το βιβλίο συναντήθηκα µε τον Στέλιο Ανεµοδουρά, εκδότη του περιοδικού “Ο µικρός ήρως”, και µε πήρε στο περιοδικό για διορθώσεις. Υπήρξε δάσκαλος για εµένα, όπως και ο Απόστολος Μαγγανάρης, εκδότης του περιοδικού “Μάσκα”, στο οποίο δούλεψα αργότερα. Στη συνέχεια ήρθαν τα περιοδικά “Ροµάντσο”, “Πάνθεον”, “Βεντέτα” και πολλά ακόµη. Τότε η δηµοσιογραφία ήταν ελεύθερη. ∆εν είχαµε γραφεία. Γράφαµε στα κεντρικά καφενεία, πάνω στο πατάρι. Αυτό το βουητό που έρχεται από κάτω σε αποµονώνει. Γράφεις περίφηµα. Πάντα είχα την ανάγκη να κάνω κάτι δικό µου. Συνέλαβα λοιπόν την ιδέα του Τζιµ Ανταµς, ενός µικρού έλληνα µετανάστη που θα επέβαλλε τον νόµο στην Αγρια ∆ύση, µαζί µε την παρέα του: τον κωµικό Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες, την όµορφη Ντιάνα Μόρισον και το µικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Ταξίδευα στην Κρήτη όταν µίλησα για το σχέδιό µου στον ζωγράφο Θέµο Ανδρεόπουλο. Εκείνος συµφώνησε και αποφασίσαµε να εκδώσουµε το περιοδικό µαζί, µε τη βοήθεια των αδελφών µου. Θυµάµαι κυκλοφορήσαµε Τρίτη και 13, τον Νοέµβριο του 1962. ∆εν φοβήθηκα τη γρουσούζικη ηµεροµηνία, έχω γεννηθεί άλλωστε Τρίτη. Το πρώτο τεύχος πούλησε 1.800 αντίτυπα, το δεύτερο 2.000, το τρίτο 2.200 και τα νούµερα αυξάνονταν συνεχώς. Είχα πιάσει τον σφυγµό της εποχής που ζητούσε το γουέστερν. Θυµάµαι ότι ο Ανεµοδουράς είχε θυµώσει µε την επιτυχία. Ηµουν σίγουρος, λοιπόν, ότι θα προσπαθούσε να βγάλει και αυτός παρόµοιο περιοδικό. Ετσι πήγα και κατοχύρωσα πρώτος τον τίτλο “Μικρός κάου-µπόυ”. Πράγµατι, µερικές ηµέρες αργότερα τον είδα στο τυπογραφείο να τυπώνει περιοδικό µε αυτόν τον τίτλο. Του έστειλα µήνυµα ότι τον είχα κατοχυρώσει ήδη. Θύµωσε πολύ µαζί µου, αργότερα όµως τα βρήκαµε. Το περιοδικό “Μικρός σερίφης” έγινε το αγαπηµένο ανάγνωσµα µικρών και µεγάλων. Εφτασε µαζί µε τα περιοδικά “Μικρός κάου-µπόυ” και “Μικρός αρχηγός”, που εκδόθηκαν αργότερα, να ξεπερνά τα 60.000 αντίτυπα εβδοµαδιαίως. Πήγαινα συχνά στο εξωτερικό. ∆ιάβαζα, θυµάµαι, την ιταλική εφηµερίδα “Corriere della Sera”. Εκεί είδα το κόµικ “Λούκυ Λουκ” και το έφερα στην Ελλάδα. Μάλιστα, εγώ βάφτισα το άλογο “Ντόλι”, από το όνοµα της κόρης µου, γιατί στην ξένη έκδοση αναφέρεται ως “Jolly Jumper”, όνοµα που ήταν δύσκολο για το ελληνικό κοινό. Σήµερα έχω αποκοπεί από τον κόσµο των περιοδικών. Είµαι πλέον µεγάλος. ∆ιαβάζω τις ιστορίες του “Μικρού σερίφη” ως αναγνώστης και καµιά φορά αιφνιδιάζοµαι µε αυτά που είχα σκεφτεί. Εχω γράψει και το τέλος της ιστορίας, αν και παραµένει στο συρτάρι του γραφείου µου. Ισως κάποια στιγµή να εκδοθεί. Πάντως, θα έχει happy end».
Τώρα Μονεμβασια
Ιερος ναος Χρυσαφιτισσας
Συναυλια βυζαντινης μουσικης
 |
Κλωντ Λεβί – Στρος – Τύχη και πολιτισμόςby Αντικλείδι |
Διαβάζουμε σε εθνολογικές μελέτες -και όχι στις λιγότερο σημαντικές- ότι ο άνθρωπος χρωστά τη γνώση της φωτιάς στο τυχαίο γεγονός ενός κεραυνού ή μιας πυρκαγιάς σε θαμνώδη έκταση· ότι η ανακάλυψη ενός θηράματος, που ψήθηκε τυχαία κάτω από αυτές τις συνθήκες, του αποκάλυψε το μαγείρεμα της τροφής του· ότι η εφεύρεση της κεραμικής προέκυψε από μια χούφτα πηλού, ξεχασμένου δίπλα στη φωτιά. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος πρέπει αρχικά να ζούσε μέσα σ’ ένα είδος χρυσού αιώνα της τεχνολογίας, όπου οι εφευρέσεις συλλέγονταν με την ίδια ευκολία όπως τα φρούτα και τα λουλούδια. Στο σύγχρονο άνθρωπο θα επιφυλάσσονταν η κόπωση του μόχθου και τα φώτα της μεγαλοφυΐας.Read more of this post
Ελλάδα αθάνατη!!!
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ….ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ .
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΕΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΜΗΣΗ..
ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥΣ ,ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΔΗΛΩΣΗ .
Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΨΗ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ;;
Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ –στον ΣΥΡΙΖΑ
Τα πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση Τσίπρα είναι περισσότερα κι από αυτά του κυβερνητικού εταίρου, των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Είναι υπουργοί, βουλευτές αλλά και διοικητικά στελέχη μιας κυβέρνησης που όλο και δυσκολότερα καταφέρνει να πείσει ότι εκπροσωπεί το νέο και το άφθαρτο.
Χρόνος ανάγνωσης:
6
‘
Πέμπτη 07 Ιουλίου 2016
Το ΠΑΣΟΚ είναι το γέννημα-θρέμμα της μεταπολίτευσης, που η κρίση διέλυσε σχεδόν στα εξ ων συνετέθη. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι εδώ. Όχι μόνο στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αλλά και στην κυβέρνηση, καθώς ένα μεγάλο μέρος του εξακολουθεί να κυβερνάει. Δεν είναι μόνο οι υπουργοί και οι βουλευτές, είναι και τα εκατοντάδες στελέχη, οι σύμβουλοι και οι μετακλητοί που στελεχώνουν το κράτος και τους δημόσιους οργανισμούς. Μια απλή αριθμητική καταγραφή θα αρκούσε για να καταδείξει ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στη σημερινή κυβέρνηση ξεπερνούν σε αριθμό ακόμα κι αυτά του κυβερνητικού εταίρου, των ΑΝΕΛ.Το κοινό χαρακτηριστικό που έχουν οι περισσότερες μεταγραφές είναι ότι έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ ως “αντιμνημονιακοί”, αλλά τελικά έγιναν “μνημονιακοί” στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου και παραμένουν. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, που εγκατέλειψαν και τον Αλέξη Τσίπρα όταν έφερε κι εκείνος μνημόνιο, όλοι οι υπόλοιποι μόλις άλλαξαν κόμμα σταμάτησαν τον “αντιμνημονιακό αγώνα”, μυήθηκαν στη “ρεάλ πολιτίκ” κι εντάχθηκαν στον κυβερνητικό και κομματικό μηχανισμό.Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των στελεχών που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς προηγουμένως ήταν “στον πάγκο”, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ παίζουν στη βασική ομάδα. Οι περισσότεροι δηλαδή αναβαθμίστηκαν αλματωδώς και μόνο λίγοι διατήρησαν το προηγούμενο στάτους τους, όπως π.χ. η Θεοδώρα Τζάκρη και ο Μάρκος Μπόλαρης. Αυτοί βέβαια δεν έκαναν ακριβώς αντιμνημονιακό αγώνα επί ΠΑΣΟΚ, αφού και τότε υπηρετούσαν κανονικά κυβερνήσεις και πολιτικές που στήριζαν το μνημόνιο. Οι συγκεκριμένοι άλλωστε, μαζί με μερικούς ακόμα, εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ μόνο όταν αυτό είχε ήδη βουλιάξει.
Τρία κύματα φυγής κι ένα τέταρτο που έρχεται
Τρία είναι μέχρι τώρα τα μεγάλα κύματα φυγής από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο ήταν αυτό που έφτασε στην Κουμουνδούρου μέχρι το 2012, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμα ισχυρό, αλλά είχαν αρχίσει οι τριγμοί στα θεμέλια. Με το που ξεκίνησαν οι πρώτες συγκεντρώσεις των “Αγανακτισμένων” στο Σύνταγμα το 2011, αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να συμμετέχουν ενεργά και στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις. Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τότε συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα και νυν υπουργό, «πολλοί μετακλητοί υπάλληλοι και επιστημονικοί συνεργάτες βουλευτών και υπουργών του ΠΑΣΟΚ μας ζητούσαν να έρθουν στον ΣΥΡΙΖΑ».Την αρχή έκανε το 2010 το ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ Αλέξης Μητρόπουλος (πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής), που κατέβηκε ως υποψήφιος νομάρχης Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεύμα συνεχίστηκε με διάφορα στελέχη από την παλιά ομάδα του Άκη Τσοχατζόπουλου που προσέγγιζαν την Κουμουνδούρου. Εκείνην την περίοδο είχε πάρει εκπομπή στο ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖA «Στο Κόκκινο» ο Βαγγέλης Χωραφάς, ο άλλοτε θεωρητικός της ομάδας Τσοχατζόπουλου, που είχε βρεθεί στο περιβάλλον Τσίπρα μαζί με τον Αντώνη Κοτσακά, το δεξί χέρι του Άκη Τσοχατζόπουλου από τη δεκαετία του ’80 που βρίσκεται σήμερα στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (ενώ και η κόρη του Δώρα είναι πολλά υποσχόμενο στέλεχος) και τον Γιώργο Ραυτόπουλο, ένα από τα ιστορικότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.Στο πρώτο κύμα ήταν και η Σοφία Σακοράφα (μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1993 ως το 2010) και αργότερα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής (τρεις φορές βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ), με την πρώτη ωστόσο να εγκαταλείπει τον ΣΥΡΙΖΑ όταν έφερε το δικό του μνημόνιο, σε αντίθεση με τον δεύτερο, που αναδείχθηκε σε έναν από τους βασικούς παράγοντες της κυβέρνησης και της υλοποίησης της πολιτικής της.
Την περίοδο 2010-12 προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και αρκετά “πικραμένα” στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν είχαν αξιοποιηθεί από τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και ιδεολογικά διαφωνούντες, όπως η ομάδα του “Νέου Αγωνιστή”, μία από τις ομάδες του λεγόμενου “αριστερού πατριωτικού ΠΑΣΟK”, μέλη της οποίας ήταν η Νίνα Κασιμάτη, ο Κώστας Τσουκαλάς (γιος του Δημήτρη Τσουκαλά), ο Βασίλης Ασημακόπουλος, ο Γιάννης Χατζηαντωνίου, ο Βαγγέλης Καραγρηγορίου κ.α. Η συγκεκριμένη ομάδα διασπάστηκε μετά το τρίτο μνημόνιο καθώς κάποιοι, όπως ο Βασίλης Ασημακόπουλος και ο Γιάννης Χατζηαντωνίου, διατήρησαν την πολιτική τους αντίθεση με την μνημονιακή πολιτική και αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ άλλοι παρέμειναν χωρίς να προβάλουν διαφωνίες και αποδεχόμενοι το νέο μνημόνιο, όπως η Νίνα Κασιμάτη που έγινε βουλευτής και ο Βαγγέλης Καραγρηγορίου που διορίστηκε πρόσφατα πρόεδρος της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (θέση περιζήτητη).
Οι αποχωρήσεις που ακολούθησαν τις εκλογές του 2012
Το δεύτερο κύμα φυγής από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ άρχισε μετά τις εκλογές του 2012, στις οποίες το ΠΑΣΟΚ καταποντίστηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ διαφαινόταν ότι θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση. Η κορύφωση του κύματος εκείνου ήταν το 2014-15. Τότε που και η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ να έρθει, παρότι οι οργανώσεις του κόμματος αντιδρούσαν σφοδρά. Αυτό το κύμα έφερε τότε στον ΣΥΡΙΖΑ τη Θεοδώρα Τζάκρη (νυν υφυπουργό για θέματα Βιομηχανίας), τον Οδυσσέα Βουδούρη (νυν γ.γ. Διαχείρισης Προσφυγικού), τον Γιάννη Μυλόπουλο (νυν πρόεδρο της Αττικό Μετρό), τον Κώστα Χρυσόγονο (νυν ευρωβουλευτή) και άλλους.
Το τρίτο κύμα ήταν μετά το Ιανουάριο του 2015, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές, με τον Χρήστο Σπίρτζη (νυν υπουργό Υποδομών), τον Δημήτρη Μάρδα (νυν υφυπ. Εξωτερικών) και άλλα άγνωστα μέχρι τότε στο ευρύ κοινό πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ να έρχονται μαζικά και να τοποθετούνται σε κυβερνητικές θέσεις, πράγμα που εξακολουθεί να συμβαίνει μέχρι σήμερα. Ο Χρήστος Σπίρτζης είχε φύγει από το ΠΑΣΟΚ λίγο καιρό πριν από τις εκλογές και είχε φτιάξει μια μικρή πολιτική ομάδα μαζί με τον πρώην πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ Σπύρο Παπασπύρο και άλλα πρώην συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ο Δημήτρης Μάρδας μετά το ΠΑΣΟΚ και πριν τον ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει μία ενδιάμεση στάση στο Ποτάμι, το οποίο εγκατέλειψε λίγο πριν από την εκλογική νίκη του Τσίπρα και αφού είχε προηγηθεί συνεννόηση με την Κουμουνδούρου.
Αυτός που έχει φέρει πάρα πολλά μεσαία και χαμηλά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης. Νίκος Μαδεμλής, Δημήτρης Σακελλάρης και Γιάννης Δέδες είναι μερικοί από τους συνεργάτες του, ενώ πολλά πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ είναι τοποθετημένα στις διοικήσεις των οργανισμών που εποπτεύει.
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με άρωμα ΠΑΣΟΚ
Στην κυβέρνηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς έντονη η παρουσία στελεχών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ (Παναγιώτης Κουρουμπλής, Νίκος Τόσκας, Θεοδώρα Τζάκρη, Δημήτρης Μάρδας, Χρήστος Σπίρτζης, Μάρκος Μπόλαρης) καθώς και κάποιων που ήταν συνεργάτες ή σύμβουλοι υπουργών του ΠΑΣΟΚ, χωρίς οι ίδιοι να είναι στελέχη του κόμματος (Νίκος Κοτζιάς, Γιώργος Κατρούγκαλος, Νίκος Παρασκευόπουλος).Εξίσου έντονη όμως είναι η παρουσία πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αφού επιπλέον όσων είναι και υπουργοί, υπάρχουν ακόμα οι: Γιώργος Πάντζας, Άννα Βαγενά, Γιάννης Μιχελογιαννάκης, Θόδωρος Παραστατίδης, Νίνα Κασιμάτη, Ολυμπία Τελιγιορίδου και Γεωργία Γεννιά (ο Στάθης Παναγούλης εξελέγη με τη λίστα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ανεξαρτητοποιήθηκε).Η μεγαλύτερη συγκέντρωση πρώην στελεχών και μελών του ΠΑΣΟΚ όμως παρατηρείται σε θέσεις στελέχωσης του κράτους, διοικήσεων, συμβούλων κ.α. Η Λούκα Κατσέλη (πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών), ο Γιάννης Ρουμπάτης (διοικητής της ΕΥΠ), ο Δημήτρης Τσουκαλάς (γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών) και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης (πρόεδρος του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών) είναι μερικά από τα εμβληματικά πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που η κυβέρνηση τοποθέτησε σε εξέχουσες και περιζήτητες θέσεις. Ωστόσο πολλά, λιγότερο γνωστά, πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε πολύ περισσότερες θέσεις (Γ. Δέδες-γ.γ Υποδομών, Γ. Αναγνωστόπουλος-διευθύνων σύμβουλος ΟΣΥ, Κυριακή Τεκτονίδου-αναπλ. γ.γ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων & Αναπτυξιακής Συνεργασίας).
Το τέταρτο κύμα
Ενόψει συνεδρίου και επικείμενου ανασχηματισμού ο Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει νέα διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του, καθώς όπως έχει πει επανειλημμένα η ηγεσία, το κόμμα και η κυβέρνηση πρέπει να εκφράζουν την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ (η πλειοψηφία της οποίας είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ). Δεν είναι μυστικό άλλωστε, ότι η φιλοδοξία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι να πάρει τη θέση που είχε το ΠΑΣΟΚ πριν καταρρεύσει στο (διπολικό) πολιτικό σύστημα.Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρεπορτάζ έχουν γίνει αρκετές κρούσεις, πολλοί εμφανίζονται να ανταποκρίνονται, αλλά έχουν υπάρξει και αρνήσεις, όπως ακούγεται για στελέχη όπως ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Χάρης Καστανίδης, που λέγεται ότι βολιδοσκοπήθηκαν αλλά δεν έδειξαν ενδιαφέρον σε αυτήν τη φάση. Οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, που περιμένει στον προθάλαμο της κυβέρνησης εδώ και πολύν καιρό, ίσως να μπει τώρα στο επόμενο διάστημα. Ένα άλλο όνομα που ακούγεται είναι αυτό του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Στέφανου Τζουμάκα, ο οποίος πριν από λίγο καιρό είχε προσκληθεί στο Μέγαρο Μαξίμου όπου πήγε και συζητήθηκαν διάφορα.Με βάση όσα καταδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται πως έχει να πάρει πλέον πολλά από τη βάση των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα πολλά στελέχη που έχουν μείνει εκτός πολιτικής και αναζητούν μια ευκαιρία για να επανέλθουν. Αρκετοί από αυτούς διαθέτουν μία τεχνογνωσία που συχνά αναζητούν στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία όμως θα δυσκολεύεται όλο και πιο πολύ πλέον να πείσει ότι είναι “άφθαρτη” και εκπροσωπεί το νέο.
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Επενδυτή, στα ραδιόφωνα Flash 961, Alpha 989 και Αθήνα 984 και σε περιοδικά. Έχει κάνει αποστολές σε Βαλκάνια, Παλαιστίνη, Ιράκ και Σερβία. Τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με τα ThePressProject, Newpost, TVXS
