To 20% του DNA των ανδρών της Κρήτης δείχνει προέλευση από την Πελοπόννησο ενώ σε αντίθεση με ότι μέχρι σήμερα πιστεύονταν για την επιρροή στο DNA μας των Τούρκων, λόγω της μακραίωνης κυριαρχίας τους στην Ελλάδα, έχουμε μόνο 1,5% πρόσμιξη με άτομα μογγολικής καταγωγής από τα οποία προέρχονται οι Τούρκοι. Παράλληλα το DNA μας μαρτυρά το πέρασμα των Ενετών από την Κρήτη.Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ενδιαφέροντα στοιχεία που περιλαμβάνει στο βιβλίο του «Η γενετική ιστορία της Ελλάδας – Το DNA των Ελλήνων» ο ομότιμος καθηγητής Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, ο οποίος έχει αφιερώσει πολλά χρόνια στη συγκεκριμένη έρευνα. Το ekriti.gr επικοινώνησε μαζί του και ο κ Τριανταφυλλίδης μας αποκάλυψε μερικά από τα πολλά στοιχεία που έχει συμπεριλάβει στο βιβλίο του, το οποίο  πρόσφατα παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη κι έχει γίνει ήδη ανάρπαστο.Ο ίδιος συνεργάστηκε στενά με τον καθηγητή Ιατρικής και Επιστημών του  Γονιδιώματος του Πανεπιστημίου της Washington Γεώργιο Σταματογιαννόπουλο, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει έρευνα αναλύοντας δείγματα DNA από σκελετούς που βρέθηκαν σε σπηλιά στο Άγιο Χαράλαμπο του οροπέδιο Λασιθίου  αλλά και σε άλλα σημεία της Κρήτης συγκρίνοντας τα αποτελέσματα με εκείνα από δείγματα από άλλους 135 σύγχρονους και αρχαίους πληθυσμούς.Έτσι με βάση τα αποτελέσματα των ερευνών του κ Σταματογιαννόπουλου κι εκείνα που προέκυψαν κατά την έρευνα του ο κ Τριανταφυλλίδη έχουμε αβίαστα το συμπέρασμα πως οι Κρητικοί της Νεολιθικής εποχής έχουν γενετική βάση από την Εγγύς Ανατολή και όχι από την Αίγυπτο.Το DNA των ανδρών της Κρήτης σε ένα ποσοστό 20% «δείχνει» προς Πελοπόννησο και  μάλλον σχετίζεται με τους Μυκηναίους που είχαν έλθει στο νησί μας το 1.100 πχ.Στα Χανιά οι Σφακιανοί, έδειξαν οι έρευνες ,πως έχουν μια ιδιαίτερη γενετική σύσταση λόγω του απομονωμένου χαρακτήρα της περιοχής τους με τους ίδιους να μιλούν για καταγωγή τους απευθείας από τους Δωριείς.Ενδιαφέρον είναι και το εύρημα ,του ότι αν ανατρέξουμε 3.400 χρόνια πχ δεν θα βρούμε ούτε ίχνος μεσογειακής αναιμίας στην Κρήτη .Ο κ Τριανταφυλλίδης είχε επισκεφθεί την Κρήτη το 2000 και με τη βοήθεια γιατρών κατάφερε να συλλέξει, κυρίως από χωριά, 50 αντιπροσωπευτικά  τυχαία δείγματα, τα οποία και ανέλυσε.Τα αποτελέσματα που προέκυψαν συγκρίθηκαν με εκείνα  δειγμάτων από την Αίγυπτο χωρίς να βρεθεί καμία απολύτως συσχέτιση.Οι νεολιθικοί άνθρωποι, κατά τον Καθηγητή, ήλθαν από την Εγγύς Ανατολή περί το 8.500 πχ στην Κρήτη και αυτοί ήταν οι πρόγονοι των Μινωιτών, συνεπώς και ο Μινωικός Πολιτισμός είναι καθαρά ευρωπαϊκός και όχι δάνειος από την Αφρική .Όταν λέμε Εγγύς Ανατολή, εξηγεί ο κ Τριανταφυλλίδης πως εννοούμε όλη την περιοχή από τη Συρία μέχρι το Ιράν.Το πιο σημαντικό στοιχείο στην έρευνα του κ Σταματογιαννόπουλου, θεωρεί ο κ Τριανταφυλλίδης πως είναι το ότι οι αναλύσεις του DNA 35 σκελετών από τον Άγιο Χαράλαμπο του Λασιθίου και άλλες περιοχές  συγκρινόμενες με εκείνες 35 σκελετών ευρασιατικών πληθυσμών συμπίπτουν και μάλιστα σε ότι αφορά στην Κρήτη τεκμηριώνουν τη συνέχεια των κατοίκων της από την εποχή του Χαλκού.Αξίζει να πούμε πως στο βιβλίο του ο κ Τριανταφυλλίδης τεκμηριώνει το ότι συνολικά οι Έλληνες όχι μόνο δεν επηρεάστηκαν γενετικά από άλλους λαούς, αλλά αντίθετα μετέδωσαν το DNA τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη.Μάλιστα, το Ελληνικό γενετικό υλικό «μοιάζει» πολύ με αυτό των Ιταλών, λιγότερο με των Γάλλων και με ένα ποσοστό των Ισπανών, όχι όμως και με των Τούρκων, όπως θα περίμενε κανείς λόγω της τουρκικής κατοχής.Εντυπωσιακό είναι ότι το DNA των σύγχρονων Ελλήνων δείχνει καταγωγή από τη Νεολιθική εποχή και άμεση συνέχεια με αυτό των αρχαίων Ελλήνων, χωρίς να έχει υποστεί ιδιαίτερες προσμείξεις. Επιπλέον, το ενδεχόμενο οι αρχαίοι Έλληνες να είχαν φτάσει στην Αμερική αιώνες προτού ο Κολόμβος φιλήσει το χώμα των «Δυτικών Ινδιών» εξετάζεται σήμερα ως πολύ πιθανό από τους επιστήμονες.Στο βιβλίο του, εκτός από την παράθεση δεδομένων, ο καταξιωμένος επιστήμονας συγκρίνει τα χαρακτηριστικά των Ελλήνων με αντίστοιχα στοιχεία λαών της Βαλκανικής, της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.Οι νέες έρευνες, που βασίζονται στη μελέτη του DNA και όχι στις αναλύσεις αίματος όπως παλιότερα, οδηγούν σε πιο έγκυρα συμπεράσματα και αναμένεται να δώσουν νέες πληροφορίες για το γενετικό υλικό των Ελλήνων, εκτιμά ο κ. Τριανταφυλλίδης. Πλέον έχουμε στοιχεία από 300.000 γονίδια και γενετικούς δείκτες για να αποδείξουμε ότι δεν ισχύουν, για παράδειγμα, ισχυρισμοί όπως ότι οι Έλληνες έχουν αφρικανική καταγωγή, όπως είχαν υποστηρίξει εσφαλμένα κάποιοι , υπογραμμίζει ο καθηγητής.Προσθέτει ότι με ενδιαφέρον αναμένονται και τα αποτελέσματα μελλοντικών μελετών. «Οι Σουηδοί επιστήμονες μελέτησαν οστά σε τάφους στη νότια Σουηδία και διαπίστωσαν ότι κάτοικοι των Μυκηνών είχαν φτάσει εκεί χιλιάδες χρόνια πριν, μεταφέροντας όχι μόνο πολιτιστικά αγαθά, αλλά και πλοία, καθώς και το γενετικό υλικό τους.ekriti.grΠΗΓΗ: checkincreta.com

Από τη συχνή της χρήση ή κατάληξη –ακης στα επώνυμα συνδέεται αυτόματα στην σκέψη μας με την Κρήτη. π.χ – Καζαντζάκης, Θεοδωράκης, Μητσοτάκης. Υπάρχει όμως μια σωρεία επωνύμων Κρητικών που μεγαλούργησαν στην Κρήτη και έξω από αυτή αλλά δεν τελειώνουν σε –ακης.Μια θεωρία είναι ότι το –ακης είναι τούρκικη προσθήκη για να υποβιβάσουν το όνομα, όπως θα λέγαμε σήμερα Λιοντάρι – Λιονταρ–άκι.Άλλη θεωρία είναι ότι τα κρητικά επίθετα πρόσφατα (σχετικά) γύρισαν σε – ακης. Παλιότερα ήταν ακριβώς το αντίθετο (υπερθετικά) πχ Σήφακας και όχι Σηφακάκης. Κατά πάσα πιθανότητα στην ορεινή Κρήτη και στα Σφακιά θα συναντήσεις πολλά υπερθετικά επίθετα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο νησί.Ένας δημοφιλής αστικός μύθος που πλανάται επιμόνως είναι ότι το – άκης στα κρητικά επίθετα το επέβαλλαν οι Τούρκοι για να μειώνουν τους Κρητικούς.Καμία σχέση: Επισήμως οι Τούρκοι δεν είχαν επώνυμα. Μονάχα κατά τα τέλη του 19ου αι μ.Χ που άρχισε η συστηματική καταγραφή επωνύμων, έγινε κατάχρηση του –άκης, όχι πάντως περισσότερο απ’ ότι τα –άτος, –άκος, -πούλος, –όγλου (–ίδης –άδης), –ίτσης (–ιτσας, -ιτζας, –ιτζης), –έλης, –ούτσος κλπ, σε άλλες ελληνικές χώρες. Δηλαδή άρχισε η μετάλλαξη οικογενειακών επιθέτων στα δημόσια αρχεία, π.χ το Δάνδολος σε Δανδουλάκης, το Χαβαλές σε Χαβαλεδάκης, το Ραΐσης ( ρεΐς = πλοίαρχος, καπετάνιος καραβιού ) σε Ραϊσάκης, το Μαρούλης σε Μαρουλάκης, το Ρόκας σε Ροκάκης, το Μαράθης σε Μαραθάκης, το Λαμπάθης σε Λαμπαθάκης, το Καρδάμης σε Καρδαμάκης, το Καρπούζης σε Καρπουζάκης, το Μπάμιας σε Μπαμιάκης, το Μανούσος σε Μανουσάκης, το Αλυγίζος σε Αλυγιζάκης το Ροσμαρής σε Ροσμαράκης κτλ.Βέβαια, η φυτική ετυμολογία του Ροσμαράκης είναι λίγο αμφίβολη, λόγω του ότι υφίστανται επώνυμα, όπως π.χ. Τερεζάκης, Ροσμαράκης, Μαρνελάκης και Ζαμπετάκης, που ενδεχομένως προέρχονται από ονόματα απογόνων αριστοκρατισσών από τη Δύση: Αντίστοιχα: Τερέζα Θηρεσία, Ροσμαρή Ροζ Μαρί, Ροδώ Μαρία, Μαρνέλα Μαρινέλλα – Μαρίνα, Ζαμπέτα Ελιζαμπέτα Ελίζαμπετ Ελισσάμπεθ οίκος Ελίσσας, από τις λαλιές της Δυτικής Σημιτικής Ομογλωσσίας!Σε κάποιες περιοχές της Μεγαλονήσου, π.χ στα χωριά Ριζών (στο νομό Χανίων, εξού και ριζίτες & ριζίτικα), την επαρχία Σφακίων, τον ορεινό τομέα του νομού Ρεθύμνης, σημειώθηκε έντονη εμπάθεια ενάντια στην επίσημη καταχώρηση των επωνύμων με καταλήξεις -άκης, επειδή είχε διατηρηθεί στη συλλογική μνήμη ότι το να μεταδίδεται το επώνυμο απαράλλακτο, και χωρίς υποκοριστικά, από τον πατέρα στα παιδιά, αποτελεί χαρακτηριστικό αριστοκρατικής καταγωγής, ήτοι ευγενείας. Οπότε, με νωπό στη συλλογική μνήμη το κύρος των Αρχοντορωμαίων, οι κάτοικοι συγκεκριμένων περιοχών αντιστάθηκαν μαζικά στην ομογενοποίηση του -άκης, που έφερναν οι καλαμαράδες, κυρίως κατά την εποχή της Κρητικής Πολιτείας ([1878 – 1889], [1896] 1898 – 1908 [1η Δεκέμβρη 1913]).Πάντως, πολλοί Μουσουλμάνοι Κρητικοί επίσης αναπτύσσουν παρατσούκλια κι επώνυμα με -άκης, ενώ αρκετοί από αυτούς τα διατηρούν επίσημα μέχρι σήμερα, π.χ στην Κω και στη Ρόδο. Ο περιβόητος Ιμπραήμ Αληδάκης (18ος αι), και ακόμα οι: Δελημπασάκης (ντελί μπασί = επικεφαλής των τρελών, οθωμανικού σώματος ατάκτων), Τσαουσάκης (τσαούς = λοχίας), Προββατάκης, Μεϊμαράκης (μεϊμάρ = αρχιτέκτονας), Μεϊντανάκης (μεϊντάνι = πλατεία), Πιστολάκης, Χαϊδαράκης, κλπ, αποτελούν Ρωμιούς ελληνόφωνους Μουσουλμάνους όλοι.Το –άκης πρωτοεμφανίστηκε στη Ρωμανία κατά το 10ο αι μ.Χ., απ’όταν μαρτυρείται π.χ. η ύπαρξη τουαριστοκρατικού οίκου των Ροδοκανάκηδων στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως η χρήση αυτής της κατάληξης για αιώνες θα παραμείνει σπάνια, αλλά και αμφίβολη όπως στην περίπτωση του Χορτάκης – Χορτάτσης – Χορτάτζης, του ομώνυμου οίκου. Ευρεία χρήση της κατάληξης – άκης θα σημειωθεί για πρώτη φορά κατά τους 15ο – 17ο αι στη Λακωνία, π.χ Γρηγοράκης, Δαβάκης, Καπετανάκης, Τζανετάκης (μικρός Τζανέτος μικρός Τζανής ή Ζανής = δημοφιλής φραγκογενής εκδοχή του Γιάννης, εκ του Jean) και Τρουπάκης, απ’ όπου θα διαδοθεί με αργό ρυθμό και στην Κρήτη, όπου καταγράφονται ονομαστά παραδείγματα, πριν κατακτήσουν οι Τούρκοι το νησί, και πριν οι Μανιάτες το γυρίσουν σε -άκος…Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επαγγελματικά επώνυμα με –άκης, που υποδηλώνουν και με τι δουλειές καταπιάνονταν οι πρόγονοί μας, όπως π.χ Βουλουμπασάκης (Μπουλουμπασάκης μπουλούκ μπασί = δεκανέας σε ασκέρι οθωμανικό), Σαρτζετάκης (σαρτζέτος σερτζέντε = λοχίας σε στρατό ιταλόφωνου κράτους), Βισαξάκης (Μπιτσαξάκης μπιτσαξή = μαιχαράς, τουρκιστί), Δερμιτζάκης (Ντερμιτζάκης ντεμιρτζή = σιδεράς, όπως και Δεμίρης Σιδέρης).Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι υπάρχουν κι επώνυμα που έχουν εντελώς τυχαία την κατάληξη -άκης, όπως το Μανιάκης εκ του ελληνιστικού & μεσαιωνικού (ο) μανιάκης, ήτοι το περιδέραιο – διακριτικό βαθμού για τους αξιωματικούς του Ιππικού. Επίσης, προέκυψε και το Μαζαράκης από ομώνυμο ευγενές βλαχικό σόι, το Μενεγάκης εκ του ιταλικού Μενεγάτσιο (Menegazzo), το Μουζάκης εκ της αρβανιτικης φάρας Μουζακη Μουζακα, και το Ταγαλάκης εκ του τουρκικού Τανγαλακ (οπλίτης σε άτακτο σώμα, κυριολεκτικάαστοιχείωτος, βλαξ).kritipoliskaihoria.blogspot.gr.