Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Μύθοι κι αλήθειες για το κρασί των αρχαίων

greek-ancient wine
Η άμπελος ήταν γνωστή σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και σε όλους τους παράκτιους 
θύλακες που είχαν αποικίσει οι Έλληνες, από την Καταλονία ως την Κριμαία.
 Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση οίνου θεωρείτο σύμβολο της ελληνικής πολιτιστικής
 ταυτότητας. Ήταν σημάδι του βαρβαρισμού τους ότι οι Βάρβαροι έπιναν μπύρα. 
Στις περιπτώσεις που ήξεραν το κρασί — και οι Έλληνες παραδέχονταν ότι οι άλλοι
 πολιτισμοί δεν το αγνοούσαν εντελώς – το κακομεταχειρίζονταν.

Το κρασί το ίδιο, στην ακατέργαστη και μη αραιωμένη μορφή που σπάνια έπιναν οι 
Έλληνες, ήταν γλυκό και, εξαιτίας του ζεστού κλίματος και της μικρής παραγωγής,
 συνήθως πλησίαζε το ανώτατο όριο της κλίμακας περιεκτικότητας σε αλκοόλ,
 δηλαδή το 15-16%, αντί του 12,5% το οποίο θεωρείται φυσιολογικό σήμερα. 
Πολύ συχνά, στην επιφάνειά του επέπλεαν στέμφυλα ή είχε μούργα και έπρεπε 
να το σουρώσεις πριν το ανακατέψεις ή το σερβίρεις. Επομένως, τα κόκκινα κρασιά 
θα πρέπει να ήταν πολύ σκουρόχρωμα και με πολλές τανίνες.
greek-ancient wine2
Η ευωδιά του αρχαίου κρασιού έλεγαν ότι είχε ισχυρή επίδραση στους λάτρεις του
 κρασιού και ενίοτε τη συνέκριναν με το άρωμα των λουλουδιών. Μερικά άλλα
 αρώματα όμως μπορεί να μη μας φαίνονταν οικεία στη σύγχρονη εποχή.
Κατ’ αρχάς, το κρασί αποκτούσε τη γεύση του αγγείου στο οποίο το μετέφεραν
 ή το φύλαγαν- και δε χρησιμοποιούσαν τότε τα δρύινα Βαρέλια που χαρίζουν
 στα σύγχρονα κρασιά το χαρακτηριστικό άρωμα βανίλιας. 
Εννοούμε μυρωδιά πίσσας ή ρετσινιού, που χρησιμοποιούσαν στο σφράγισμα των
 αμφορέων, ενώ σε κάποιες περιστάσεις, το κρασί έπαιρνε τη μυρωδιά του
 πρόβειου ή κατσικίσιου δέρματος, από τους ασκούς όπου το φύλαγαν.
 Μερικές φορές, σε διάφορα στάδια της διαδικασίας παρασκευής και προετοιμασίας, 
πρόσθεταν κι άλλα συστατικά, όπως θαλασσινό νερό, αρωματικά βότανα, μυρωδικά
 και, σε μια περίπτωση, μέλι και ζυμάρι. Ο Αριστοτέλης, στη διατριβή του «Περί μέθης»
, αναφέρει την οινοποσία από «ροδίτικη χυτρίδα», στην οποία προσέθεταν ένα
 εκχύλισμα από μείγμα σμύρνας, σχίνου, άνθους κρόκου και βαλσάμου κιννάμωμον. 
Προφανώς, όταν ζεσταινόταν το αγγείο, τα μυρωδικά μείωναν τη μεθυστική δύναμη 
του υγρού που περιείχε.
Κατά το Μνησίθεο, έχουμε τρία διαφορετικά χρώματα κρασιού: το «μαύρο», το «άσπρο» 
και το «Κιρρό», δηλαδή το κεχριμπαρένιο. Τα άσπρα και τα κεχριμπαρένια κρασιά ήταν 
ή γλυκά ή ξηρά, τα μαύρα μπορούσαν να είναι επίσης και μέτρια. Ο Ιπποκράτης πάλι, 
στη διατριβή του “Περί διαίτης”, διακρίνει τα κρασιά και σε «αρωματικά» 
ή «χωρίς άρωμα», «λεπτά» ή «παχιά», σε «δυνατά» ή «πιο αδύναμα». 
Ο Θεόφραστος λέει ότι κάποιες φορές τα κρασιά ανακατεύονταν.
greece_rouge_et_blanc_clip_image002
Οι Έλληνες, αντίθετα από τους Ρωμαίους που ακολούθησαν, δε φαίνεται να είχαν 
ιδιαίτερη προτίμηση σε συγκεκριμένες ποικιλίες, αλλά οπωσδήποτε αναγνώριζαν την
 αξία της παλαίωσης — κάτι που εξέπληττε τους αρχαιοδίφες ως τα τέλη του 18ου αιώνα, 
όταν τα κρασιά χαλούσαν πολύ γρήγορα. Αυτή η παρανόηση πρέπει να οφείλεται
 απλώς στο γεγονός ότι, στις αρχές του Μεσαίωνα, οι εύκολοι στο σφράγισμα 
πήλινοι αμφορείς έπεσαν σε δυσμένεια και αντικαταστάθηκαν από λιγότερο
 αεροστεγή δοχεία. Η ηλικία του κρασιού ήταν σημαντικό ζήτημα για τους 
ειδήμονες κι ενέπνευσε τον καλοφαγά Αρχέστρατο να γράψει μερικούς τρομερά
 κακούς και περίτεχνους στίχους, οι οποίοι κάνουν τους σύγχρονους 
ειδήμονες να μοιάζουν εντελώς στερημένοι φαντασίας:
Μετά, αφού πιεις μια γερή γουλιά προς τιμή του Διός Σωτήρος, πρέπει να πιεις 
ένα παλιό κρασί, που να κουβαλάει στους ώμους του κατάλευκο κεφάλι, ένα

κρασί που να έχει τους υγρούς του βοστρύχους στεφανωμένους με άσπρα

λουλούδια, ένα κρασί της θαλασσοδαρμένης Λέσβου. Και επαινώ το

Βύβλινο κρασί της ιερής Φοινίκης, αν και δεν το συγκρίνω με το άλλο.

Διότι, αν δεν το έχεις ξαναπιεί και ώσπου να το συνηθίσεις, θα σου φανεί

πιο αρωματικό από της Λέσβου, γιατί διατηρεί το άρωμά του για πολύ

περισσότερη ώρα, αλλά; όταν το πίνεις συχνά, θα σου φανεί πολύ κατώτερο,

ενώ η εκτίμησή σου για το λεσβιακό θα ανέβει στα ύψη, αφού είναι ανώτερο

όχι μόνο από κάθε άλλο κρασί αλλά κι απ την αμβροσία. Και μερικοί

αλαζονικοί πομφόλυγες μπορεί να πουν περιφρονητικά ότι το

φοινικικό είναι το γλυκύτερο απ όλα  τα κρασιά, αλλά εγώ δε θα τους

δώσω σημασία. […] Το κρασί της Θάσου είναι κατάλληλο για ευγενική

οινοποσία, αρκεί να είναι παλιό, φορτωμένο με πολλές χρονιές.
Η ιδιότητα του κρασιού να βελτιώνεται όσο παλιώνει προκάλεσε κάποιες 
δυσμενείς για το ανθρώπινο είδος συγκρίσεις. Ο ήρωας ενός έργου του Ευβούλου, 
για παράδειγμα, παρατηρεί πως οι εταίρες εκτιμούν το παλιό κρασί, αλλά όχι τους 
ηλικιωμένους άντρες. Σ’ ένα απόσπασμα του Κρατίνου, Βρίσκουμε μια πιο 
εκλεπτυσμένη σύγκριση με την ανθρώπινη ζωή. Ο Κρατίνος μιλάει για
 «οίνο μενδαίο που ενηλικιώνεται» (στην κυριολεξία θαλερό ή έφηβο) και μας
 θυμίζει έτσι τα σύγχρονα διαγράμματα ωριμότητας της «ζωής» ενός κρασιού, 
τα οποία χωρίζουν τις περιόδους ωρίμανσης σε: «στη στιγμή του», 
«στην κατάλληλη στιγμή του», «κουρασμένο», «έχει ξεπεράσει τα όριά του»
herculeswine
Ο κύριος όγκος του κρασιού που κατανάλωναν οι Έλληνες ήταν κοινό
 κρασί τοπικής 
παραγωγής, από τη συγκομιδή μικρών ανειδίκευτων κτημάτων.
 Οι Αθηναίοι αποκαλούσαν
 αυτό το κρασί τρικότυλο ή «κρασί του λίτρου» (κυριολεκτικά ίσο με τρεις κοτύλες, δηλ. 
τρία μικρά ποτήρια), επειδή, σύμφωνα με το λεξικογράφο Ησύχιο, μπορούσες να αγοράσει
τρεις κοτύλες μ’ έναν οβολό μόνο. Μερικά εντούτοις ήταν πολύ υψηλότερης ποιότητας, 
εισάγονταν από περιοχές διάσημες για τα κρασιά τους και καλλιεργούνταν σε μεγάλα κτήματα. Τέτοια κρασιά συναντάμε συχνά στις κωμωδίες, σε λίστες μαζί με άλλες λιχουδιές, αν 
και στην ανώτατη βαθμίδα βρίσκουμε λιγότερα είδη κρασιών παρά ψαριών, για παράδειγμα, κατ’ επιταγή των ποιητών — τα κρασιά σπάνια ξεπερνούν τα τρία ή τέσσερα τη φορά.
 Δε συμφωνούν όλες οι πηγές μας για το ποια ήταν τα κορυφαία κρασιά, αλλά τα κρασιά της Θάσου, της Χίου και της Μένδης, πόλης της Χαλκιδικής, θεωρούνταν τα διαπρεπέστερα της κλασικής περιόδου για τους περισσότερους. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα κρασιά της Λέσβου, τα οποία Βρίσκουμε σποραδικά στις λίστες από πολύ νωρίς, από τις αρχές του 5ου αιώνα, αν και ο Πλίνιος πιστεύει ότι η φήμη τους χρονολογείται από τα τέλη του 4ου. 
Οι ήρωες των θεατρικών έργων διαπραγματεύονται άνετα τις περίεργες ιδιότητες 
κάθε κρασιού, 
το χαρακτηριστικό χρώμα και άρωμά του, τη γλυκύτητά του, όπως στο λόγο του 
Διονύσου από ένα έργο του Ερμίππου:
Με το κρασί της Μένδης, οι θεοί μουσκεύουν τα μαλακά τους τα στρώματα. Και μετά είναι ένα κρασί της Μαγνησίας, απαλό κι ευχάριστο [μειλιχόδωρον], κι ένα θασιώτικο, που στην επιφάνειά του γλιστράει το άρωμα των μήλων· αυτό κρίνω ως το καλύτερο απ όλα τα κρασιά, εκτός από το άψογο κρασί της Χίου, που διώχνει κάθε πόνο».
Ίχνη της δημοτικότητας των καλών κρασιών της κλασικής περιόδου δε Βρίσκουμε μόνο
 στα υπολείμματα της αρχαίας γραμματείας, αλλά και σε θραύσματα αμφορέων που βρέθηκαν
 στην Αγορά της Αθήνας και αλλού. Καθεμιά από τις σημαντικές πόλεις που έκαναν εξαγωγή κρασιών εμφιάλωνε την παραγωγή της σε χαρακτηριστικά αγγεία που είχαν πάνω κάτω ομοιόμορφο σχήμα, όπως μπορούν να διακρίνουν οι αρχαιολόγοι. Οι Χίοι μάλιστα χρησιμοποιούσαν τους αμφορείς τους ως διακριτικό σύμβολο στο νόμισμά τους. Έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που υπονοούν τα αποσπάσματα των κωμωδιών, ότι τα κρασιά των
 πόλεων αυτών ήταν ειδικά προϊόντα, με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά.
Μερικές πόλεις ειδικεύονταν στην παραγωγή ενός είδους κρασιού μόνο, άλλες
 παρήγαγαν περισσότερα. Το χιώτικο κρασί, για παράδειγμα, έβγαινε σε τρεις τύπους:
 αυστηρό (ξηρό), γλυκάζον (γλυκό) και ένα ονομαζόμενο αυτόκρατο (αμιγής οίνος), κάτι 
ανάμεσα στα δύο. Η ιδιαιτερότητα αυτών των κρασιών μπορεί να εξηγηθεί ως αποτέλεσμα 
της φυσικής επικράτησης συγκεκριμένων ποικιλιών και κάποιων παραδοσιακών μεθόδων, συγκεκριμένων σε κάθε περιοχή. Δεν είναι συμπτωματικό ότι αυτά τα ξεχωριστά κρασιά,
 χωρίς καμία εξαίρεση, προέρχονταν από απομονωμένες αγροτικές οικονομίες, κάτι που
 ισχύει στην κυριολεξία στην περίπτωση νησιών όπως η Θάσος και η Χίος, ή όπως η Μένδη, 
που περιτριγυριζόταν από βαρβάρους. Είναι σημαντικό από την άποψη αυτή ότι το λεσβιακό 
κρασί παίρνει το όνομά του από το νησί, τη γεωγραφική ενότητα, κι όχι από τις πόλεις,
Μυτιλήνη, Ερεσό και Μήθυμνα, τις πολιτικές οντότητες που καταλάμβαναν την έκτασή του.
Dionysos
Μερικές πολύ σποραδικές αναφορές μαρτυρούν ότι οι αρχαίοι παραδέχονταν τη
 λιγότερο χειροπιαστή ιδιότητα της terroir, της μαγικής επιρροής δηλαδή 
συγκεκριμένων κομματιών γης. Απ’ ό,τι φαίνεται, το καλύτερο χιώτικο κρασί 
προερχόταν από μια περιοχή 
στα βορειοδυτικά του νησιού, που ήταν γνωστή ως Αριουσία. Μαθαίνουμε επίσης την
 ύπαρξη ενός κρασιού που λεγόταν βύβλινο, το οποίο, παρ’ όσα λέει 
ο Αρχέστρατος, δεν προερχόταν από τη φοινικική Βύβλο, αλλά από μια 
περιοχή της Θράκης απέναντι στις βορειοδυτικές ακτές της Θάσου, 
η οποία περιοχή ανήκε ενδεχομένως στην επικράτεια
 κάποιας πόλης της περιοχής, ίσως στη Θάσο την ίδια7·
Η Θάσος μας προσφέρει, εξ αντιδιαστολής, την καλύτερη απόδειξη για
 μία άκρως 
οργανωμένη αμπελουργία ευρείας κλίμακας, η οποία οφειλόταν στις
 παρακινδυνευμένες 
αλλά ευλογημένες παραδοσιακές μεθόδους και στο καλό χώμα, στοιχεία που συμπλήρωνε
και μια σχετική νομοθεσία. Κάποιες επιγραφές που βρέθηκαν στο νησί αποκαλύπτουν ότι η πολιτική παρέμβαση στο εμπόριο κρασιού ήταν έντονη και πολύ εκτεταμένη.
 Σε γενικές γραμμές, οι νόμοι ασχολούνταν με την ποιότητα και αυτή η 
μέριμνα στάθηκε ευεργετική όχι μόνο για τους ντόπιους καταναλωτές του 
θασιώτικου κρασιού αλλά και για τους εξαγωγείς, των οποίων η επιτυχία εξαρτιόταν
 από τη διατήρηση της φήμης του νησιού σε υψηλά επίπεδα
Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζέιμς Ντειβιντσον «Αρχαίοι Αθηναίοι – Ηδονές,
 καταχρήσεις και πάθη»
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ

Η ΕΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (ΟΙΝΟΗΣ) ΣΤΟΝ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑ

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ο νέος πού ασκήτευσε στο όρος της Μυουπόλεως
Γεννήθηκε κατά το έτος 1035 στο χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πολύ ενάρετοι και ονομάζονταν Ιωάννης και Σοφία. Φυσικά, σύμφωνα με τα Ιερά πιστεύω τους μεγάλωσαν και το παιδί τους τον Μελέτιο. Αυτός, όταν μεγάλωσε ήλθε στην ‘Ελλάδα επί Αλεξίου του Κομνηνού στη Μονή των Ταξιαρχών την λεγόμενη του Συμβόλου, την μετέπειτα επονομασθείσα του οσίου Μελετίου. ‘Εκεί αφού έλαμψε δια της πνευματικής του ασκήσεως, απεβίωσε ειρηνικά το 1105. (Περί του βίου του οσίου Μελετίου, βλέπε τη μελέτη του αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου στη “Θεολογία” ΙΓ 97).
Ο Άγιος που εορτάζει στις: 01/09
Δημοσιεύτηκε στισ
Αρχή Ινδίκτου σήμερα , αρχή του εκκλησιαστικού έτους !!

Ας διαβάσουμε τον πιο ψαλμό που μας έστειλε ο φίλος Γιάννης και ας εντοπίσουμε τις μεγάλες αλήθειες που ο μέγας Δαυΐδ θεόπνευστα κατέγραψε …

 

Ψαλμός ΛΓ΄. 33

Ευλογήσω τον Κύριον εν παντί καιρώ, δια παντός η αίνεσις αυτού εν τω στόματι μου. Εν τω Κυρίω επαινεθήσεται η ψυχή μου· ακουσάτωσαν πραείς και ευφρανθήτωσαν. Μεγαλύνατε τον Κύριον συν εμοί και υψώσωμεν το όνομα αυτού επί το αυτό. Εξεζήτησα τον Κύριον και επήκουσε μου και εκ πασών των θλίψεων μου ερρύσατο με. Προσέλθετε προς αυτόν και φωτίσθητε και τα πρόσωπα υμών ου μη καταισχυνθή. Ούτος ο πτωχός εκέκραξε και ο Κύριος εισήκουσεν αυτού και εκ πασών των θλίψεων αυτού έσωσεν αυτόν.  Παρεμβαλεί άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβουμένων αυτόν και ρύσεται αυτούς. Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος· μακάριος ανήρ, ος ελπίζει επ΄αυτόν. Φοβήθητε τον Κύριον, πάντες οι άγιοι αυτού, ότι ουκ έστιν υστέρημα τοις φοβουμένοις αυτόν. Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν· οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού. Δεύτε, τέκνα, ακούσατε μου, φόβον Κυρίου διδάξω υμάς. Τίς έστιν άνθρωπος ο θέλων ζωήν, αγαπών ημέρας ιδείν αγαθάς; Παύσον την γλώσσαν σου από κακού και χείλη σου του μη λαλήσαι δόλον. ΄Εκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν· ζήτησον ειρήνην και δίωξον αυτήν. Οφθαλμοί Κυρίου επί δικαίους και ώτα αυτού εις δέησιν αυτών. Πρόσωπον δε Κυρίου επί ποιούντας κακά, του εξολοθρεύσαι εκ γης το μνημόσυνον αυτών. εκέκραξαν οι δίκαιοι και ο Κύριος εισήκουσεν αυτών και εκ πασών των θλίψεων αυτών ερρύσατο αυτούς. Εγγύς Κύριος τοις συντετριμμένοις την καρδίαν και τους ταπεινούς τω πνεύματι σώσει. Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος. Φυλάσσει Κύριος πάντα τα οστά αυτών, έν εξ αυτών ου συντριβήσεται. Θάνατος αμαρτωλών πονηρός και οι μισούντες τον δίκαιον πλημμελήσουσι. Λυτρώσεται Κύριος ψυχάς δούλων αυτου και ου μη πλημμελήσουσι πάντες οι ελπίζοντες επ΄αυτόν.
Δημοσιεύτηκε στισ
ΕΛΛΑΔΑ, MEDIA

Διπλή συμμετοχή στον διαγωνισμό για τις άδειες

Όποιος νομίζει ότι στον διαγωνισμό για τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη (σήμερα θα γνωρίζουμε τους πλειοδότες) τα έχουμε δει όλα, πλανάται πλάνην οικτρά. Αποδεικνύεται ότι κάθε μέρα υπάρχει μία νέα έκπληξη.
Χρόνος ανάγνωσης: 
4

‘

[Gerasimos Domenikos/FOSPHOTOS]
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016
Κείμενο

Χρήστος Ιωάννου
Χθες ο Πάνος Κυριακόπουλος, κορυφαίο στέλεχος στις επιχειρήσεις του ομίλου Βαρδινογιάννη, πέρασε το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό, όχι ως στέλεχος του Star (Νέα Τηλεόραση ΑΕ), όπως τον γνωρίζουν όλοι, αλλά ως εκπρόσωπος της νεοσύστατης εταιρείας “Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος Περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP”. Η τελευταία συμμετέχει στον διαγωνισμό μαζί με τις άλλες επτά και διεκδικεί μίαν από τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες.Ο ίδιος ήταν μέχρι πρότινος πρόεδρος της Ένωσης Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ), εκπροσωπώντας τα συμφέροντα του Star.Μέχρι τώρα, υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις της σύνδεσης του ομίλου Βαρδινογιάννη με την “Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος Περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP” και τη μητρική της κυπριακή εταιρεία. Χθες ήρθε και η απόδειξη. Έτσι, ο Πάνος Κυριακόπουλος εμφανίστηκε να εκπροσωπεί την παραπάνω εταιρεία ενώ ένα άλλο στέλεχος του ομίλου Βαρδινογιάννη, ο Κάρολος Αλκαλάι, εμφανίστηκε να εκπροσωπεί τη Νέα Τηλεόραση, ιδιοκτήτρια του Star.

Οι εργαζόμενοι

Αυτήν την εικόνα είδαν και ορισμένοι εργαζόμενοι (τεχνικοί) στο κανάλι Star και αμέσως ο συνδικαλιστικός τους φορέας, η Ε.Τ.Ι.Τ.Α. (Ενωση Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής), εξέδωσε ανακοίνωση δηλώνοντας αφενός την έκπληξή της για τη διπλή συμμετοχή του ομίλου στον διαγωνισμό και αφετέρου την ανασφάλεια των εργαζομένων στην περίπτωση που την άδεια πάρει όχι η Νέα Τηλεόραση ΑΕ (Star) αλλά η νεοσύστατη εταιρεία. Οι εργαζόμενοι μάλιστα καλούν την κυβέρνηση να προβεί «στις απαραίτητες ενέργειες για να προστατεύσει τους εργαζόμενους του σταθμού».Oι ανησυχίες των εργαζομένων μπορεί να είναι βάσιμες αλλά ταυτόχρονα υπερβολικές, καθώς υπάρχουν διάφορα σενάρια που μπορεί να συμβούν:Στην περίπτωση που η νεοσύστατη εταιρεία πάρει άδεια, τότε θα χρειαστεί τουλάχιστον 400 εργαζόμενους, όπως απαιτεί ο νόμος. Σε αυτήν την περίπτωση η νεοσύστατη εταιρεία θα μπορούσε να απορροφήσει τη Νέα Τηλεόραση και οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν κανονικά τη δουλειά τους.Εάν δεν συγχωνευθούν οι δύο εταιρείες, τότε η νεοσύστατη εταιρεία θα μπορούσε να προσλάβει τους εργαζόμενους του Star. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια, αυτό που φοβούνται οι εργαζόμενοι είναι το είδος των συμβάσεων που θα υπογράψουν. Θα πάνε με τις ίδιες, με χειρότερες ή με καλύτερες; Και βεβαίως ένα άλλο σημείο ανησυχίας είναι εάν θα προσληφθεί το σύνολο του προσωπικού ή εάν θα υπάρξουν εξαιρέσεις, δεδομένης της υπερπροσφοράς εργασίας στην τηλεοπτική αγορά.

Οι τραπεζίτες

Ίσως αυτοί που θα έπρεπε να ανησυχούν περισσότερο στην περίπτωση που η Νέα Τηλεόραση δεν πάρει άδεια, είναι οι τραπεζίτες. Εάν η νεοσύστατη εταιρεία απορροφήσει τη Νέα Τηλεόραση, τότε οι υποχρεώσεις της τελευταίας ακολουθούν το νέο σχήμα. Εάν όμως η νεοσύστατη εταιρεία δεν απορροφήσει τη Nέα Τηλεόραση, τότε προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα. Τι θα γίνει με τα δάνεια της; Είναι ερώτημα που έθεσαν κάποιοι, όταν διαπίστωσαν το “διπλό ταμπλό” του ομίλου Βαρδινογιάννη.Κάποιοι άλλοι αναρωτήθηκαν «Τι σόι διαγωνισμός είναι αυτός, που επιτρέπει στον ίδιο όμιλο να συμμετέχει με διαφορετικά νομικά πρόσωπα και να υποβάλλει διαφορετικές προσφορές;»«Συνιστά αυτό ή όχι αλλοίωση του διαγωνισμού;» λένε, αφού ισχυρίζονται ότι οι εκπρόσωποι των εταιρειών καθοδηγούνται από τον ίδιο μέτοχο αλλά υποβάλλουν διαφορετικές προσφορές.Είναι κι αυτό ένα από τα παράδοξα γνωρίσματα του διαγωνισμού, που σχεδίασε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς για να πατάξει την διαπλοκή. Ο εμπνευστής πάντως του διαγωνισμού δεν προέβλεψε κάποιον περιορισμό στη συμμετοχή του ίδιου ομίλου. Έτσι και οι δύο συμμετοχές έγιναν δεκτές. Με άλλα λόγια θα μπορούσαν και άλλοι υποψήφιοι, που έχουν την οικονομική δυνατότητα, να κατέβουν με διαφορετικά σχήματα, δύο, τρία, γιατί όχι και δέκα!Να σημειωθεί ότι στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρωνΤο έγγραφο της αίτησης που κατέθεσε ο όμιλος Βαρδινογιάννη κατά των υποψηφιοτήτων των Ιωάννη-Βλαδίμηρου Καλογρίτσα και Βαγγέλη Μαρινάκη με την οποία ζητούσε τον αποκλεισμό τους απο τον διαγωνισμό, εξέφρασε το ενδεχόμενο κάποιοι από τους συμμετέχοντες να παίξουν το ρόλο του “λαγού”, επηρεάζοντας το τίμημα. Δηλαδή, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, να έχουν επηρεάσει καταστάσεις με τις προσφορές τους.Όχι, ο όμιλος δεν έκανε καμίαν αναφορά στη δική του διπλή συμμετοχή!Η ανακοίνωση της ΕΤΙΤΑΚαι στο etita.gr:«Εύλογα ερωτηματικά και αγωνία για το παρόν και το μέλλον δημιουργεί στους εργαζόμενους του τηλεοπτικού σταθμού STAR η επιλογή του μεγαλομετόχου του καναλιού να συμμετάσχει στη διαδικασία δημοπράτησης των τηλεοπτικών αδειών και με άλλη υποψήφια εταιρεία κυπριακών συμφερόντων (Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP).Πόσο μάλιστα όταν αυτή εκπροσωπείται από το σημαντικότερο στέλεχος του STAR όλα τα προηγούμενα χρόνια, κύριο Πάνο Κυριακόπουλο. Παρά τις μέχρι σήμερα δημόσιες δηλώσεις τους για την στήριξη της αίτησης και της συμμετοχής στην διαδικασία του Star, δηλαδή της εργοδότριας και ιστορικής εταιρείας στην οποίαν απασχολούνται εδώ και χρόνια εκατοντάδες εργαζόμενοι (τεχνικοί, δημοσιογράφοι και διοικητικό προσωπικό).Αν και είναι αυτονόητη η στήριξή μας σε κάθε προσπάθεια για τη συνέχιση λειτουργίας του τηλεοπτικού σταθμού Star, είμαστε υποχρεωμένοι πριν από μία κρισιμότατη για το μέλλον όλων διαδικασία, να εκφράσουμε δημόσια την αγωνία και ανησυχία μας και να ζητήσουμε πειστικές απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον.Επειδή το συγκεκριμένο φαινόμενο ήταν και δική μας αρχική ανησυχία, υπενθυμίζουμε στους κυβερνητικούς παράγοντες τις διαβεβαιώσεις τους πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Περιμένουμε να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για να προστατέψουν τους εργαζόμενους του σταθμού».

Χρήστος Ιωάννου
Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης οικονομικού στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Δημοκρατία κι έχει εργαστεί σε διάφορα ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 η αναζήτηση για νέα πράγματα τον οδήγησε στην ίδρυση του marketfair.gr.
Δημοσιεύτηκε στισ

Η πραγματικότητα είναι πάντα ίδια, η ερμηνεία αλλάζει – Μπουκάι

x625_E7F97294-E3A1-A921-B764-EAB59463CD9B.jpeg.pagespeed.ic.ZkbZR5klsz

”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το ‘χουν χάσει”.”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.”Άκουσε μια ιστορία”.Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.””Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.΄΄ είπε.”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει   … τότεΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!_______________  ~ Χόρχε Μπουκάι ” ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”    Πηγή: zachariasandfriends.comby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ
Περισσότεροι από 100 γάμοι φέτος αλά “Mamma Mia” στη Σκόπελο

Περισσότεροι από 100 γάμοι φέτος αλά “Mamma Mia” στη Σκόπελο



Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται το νησί του «Μάμα μία», η Σκόπελος, όπου πραγματοποιήθηκαν πριν από οκτώ χρόνια τα γυρίσματα της ταινίας.

Τα φυσικά τοπία που πρωταγωνίστησαν στα πλάνα, όπως το εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, ο Αμάραντος, η Μηλιά και η Καστάνη, αποτελούν πόλο έλξης για εκατό περίπου μελλόνυμφους, από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το νησί του «Μάμα μία» για την πιο όμορφη στιγμή της ζωής τους.


Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η αντιδήμαρχος Σκοπέλου, Αθηνά Ντάκη, περισσότεροι από 40 γάμοι έχουν ήδη τελεστεί στο γραφικό εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, το οποίο είναι χτισμένο πάνω σε επιβλητικό βράχο, ενώ εξίσου εντυπωσιακός είναι ο αριθμητικός απολογισμός των γάμων που έχουν ήδη τελεστεί στα υπόλοιπα σημεία αναφοράς όπου γυρίστηκε η ταινία.

Παράλληλα η ίδια αντιδήμαρχος αναφέρει ότι το νησί ωφελήθηκε πάρα πολύ από τη συγκεκριμένη ταινία, λόγω της φυσικής ομορφιάς των τοπίων στα οποία γυρίστηκε, τα οποία αποτέλεσαν την αφορμή για αύξηση της τουριστικής κίνησης στο νησί.

Το εκκλησάκι του Αη Γιάννη στο Καστρί, ειδικότερα, συνθέτει μια επιβλητική εικόνα, ενώ όπως επισημαίνει η κ. Ντάκη «όποιος δεν έχει ανέβει στο βράχο του Αη Γιάννη, ειδικά σούρουπο, έχει χάσει μια πολύ δυνατή εμπειρία», για προσθέσει ότι η ίδια η αίγλη της ταινίας, έχει στρέψει το ενδιαφέρον πολλών ζευγαριών από το εξωτερικό, στο συγκεκριμένο νησί. Στο μεταξύ, συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς η έλευση μελλόνυμφων ζευγαριών από διάφορες χώρες του εξωτερικού, προκειμένου να ενώσουν τη ζωή τους, με φόντο το φυσικό σκηνικό της διάσημης ταινίας.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ταχυδρόμος

Δημοσιεύτηκε στισ
Εποχή του τρύγου ξεκίνησε  και πολλοί  φίλοι μας που παράγουν η θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στη παραγωγή κρασιού ψάχνονται ….

Ψάξαμε και βρήκαμε ένα πολυ ωραίο οδηγό απο την   agronews.gr και σας το παραθέτουμε, πιθανόν σας βοηθήσει και βάζοντας και το δικό σας μεράκι μπορεί να γίνεται ένας αξιόλογος οινοποιός καλή τύχη και καλά κρασιά!!

Ορεινός 

Πώς να φτιάξετε καλό σπιτικό κρασί

927DCB6523B5DFE2393508E4511A5261

Η συγκομιδή των σταφυλιών την κατάλληλη στιγμή, είναι ένα από τα πιο κρίσιμα βήματα της διαδικασίας παραγωγής σπιτικού κρασιού. Αν προηγουμένως έχει βρέξει, θα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 3 ημέρες πριν κάνετε τη συγκομιδή. Το διάστημα αυτό είναι απαραίτητο ώστε να αναπτυχθούν ξανά στο φλοιό των σταφυλιών οι ζυμομύκητες που είναι απαραίτητοι για την έναρξη της αλκοολικής ζύμωσης.
Θα πρέπει να επιλέξετε να κάνετε τη συγκομιδή των σταφυλιών όταν αυτά είναι ώριμα, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι διαφορετικές ποικιλίες σταφυλιού ωριμάζουν σε διαφορετικές περιόδους. Άλλωστε, ακόμα και στο ίδιο κλήμα, όλα τα τσαμπιά δεν ωριμάζουν ταυτόχρονα. Ένας δείκτης ωριμότητας, πέρα από τη γεύση, είναι οι μέλισσες και τα πουλιά που αρχίζουν να δοκιμάζουν τις ρώγες. Τα τσαμπιά που τα βλέπει ο ήλιος ωριμάζουν ταχύτερα από τα υπόλοιπα.
Ως γνωστόν, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για την εποχή της συγκομιδής, για όλες τις ποικιλίες σταφυλιού και για όλα τα είδη κρασιού που θέλουμε να φτιάξουμε. Η οινοποίηση είναι τέχνη και επιστήμη μαζί και έχει πολλές παραμέτρους. Κάθε περιοχή, κάθε ποικιλία, κάθε είδος οίνου, έχει τις δικές της διαφορετικές απαιτήσεις.
Όσο πιο ώριμο είναι το σταφύλι, τόσο πιο πολλά σάκχαρα περιέχει. Το ποσοστό των σακχάρων είναι μία κρίσιμη παράμετρος για το κρασί που θα παραχθεί, δεδομένου ότι από αυτό εξαρτάται η ποιότητα του, ακόμη και αν θα γίνει οινοποίηση ή όχι.
Τα σάκχαρα δεν πρέπει να είναι πολύ υψηλά αλλά ούτε και πολύ χαμηλά.ΑΣτην πλειοψηφία του κρασιού που αγοράζουμε, οι αλκοολικοί βαθμοί είναι περίπου 12,7. Αυτοί είναι και οι βαθμοί οινοπνεύματος που θα πρέπει να επιδιώκουμε να έχει τα κρασί που παράγουμε. Με άλλα λόγια, 12,7 αλκοολικοί βαθμοί αντιστοιχούν σε 12,2 βαθμούς Baume στο μούστο. Τους βαθμούς Baume τους μετρούμε με ένα όργανο που ονομάζεται γραδόμετρο-μουστόμετρο. 
Μετρήσεις χαρακτηριστικών μούστου
Πέρα από τη μέτρηση των βαθμών Baume του μούστου, υπάρχει μία σειρά από άλλες μετρήσεις που γίνονται. Αυτές είναι:
  • Οξύτης: Μέτρηση η οποία αφορά τα ξυνά του κρασιού. Κυμαίνεται στα λευκά κρασιά 5,0 – 6,0, ενώ στα κόκκινα κρασιά 4,5 – 5,5.
  • Θειώδες: Μέτρηση που δείχνει πόσο Θειώδες (μεταμπισουλφιτ) περιέχει το κρασί. Γίνονται δύο ειδών μετρήσεις: το Ελεύθερο Θειώδες, προστατεύει από το οξυγόνο και τους μικροοργανισμούς και το Ολικό Θειώδες, που δείχνει πόσο Θειώδες έχει προστεθεί συνολικά στο κρασί.
  • Πτητική: Δείχνει την υγεία και την αντοχή του κρασιού. Επιτρέπει να ξέρουμε έμμεσα πόσους «κακούς» μικροοργανισμούς περιέχει, οι οποίοι μπορεί να μετατρέψουν το κρασί μας σε ξύδι. Ιδανική περιοχή για λευκά κρασιά 0,20-0,30, ενώ για κόκκινα 0,30-0,60. Μετά το 1,00 η αλλοίωση γίνεται αντιληπτή από τους περισσότερους.
Σε χαμηλή θερμοκρασία η ζύμωση διαρκεί περισσότερο
krasi-bareli-stafyli
Λευκή οινοποίηση με πολλά αρώματα
Προχωρήστε άμεσα στη σύνθλιψη του σταφυλοπολτού και την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος), αν θέλετε να φτιάξετε λευκό κρασί. Τοποθετείτε το γλεύκο προσωρινά σε ένα καθαρό δοχείο, για 12 έως 14 ώρες ώστε να κατακαθήσουν τα σωματίδια που βρίσκονται σε αιώρηση.
Στη συνέχεια, μεταγγίζουμε το μούστο στο δοχείο όπου θα γίνει η αλκοολική ζύμωση, σε αεριζόμενο χώρο. Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος. Για λευκούς οίνους, θα πρέπει να είναι γύρω στους 18 oC. Με αυτό τον τρόπο διαρκεί περισσότερο η διαδικασία της ζύμωσης και το λευκό κρασί θα πάρει πιο πολλά αρώματα.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο όπου θα γίνει η αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο δοχείο. Τυπικά, το κρασί είναι άμεσα καταναλώσιμο, όσο όμως το αφήσετε τόσο καλύτερο γίνεται.
Αλκοολική ζύμωση
Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου – κυρίως γλυκόζη και φρουκτόζη – με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης. Οι πιο αποδοτικοί μύκητες ανήκουν στο γένος Saccharomyces.
Ο οινοποιός δεν χρειάζεται να εμβολιάσει το γλεύκος με καλλιεργημένους ζυμομύκητες, αφού υπάρχουν αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και ενεργοποιούνται κατά τη γλευκοποίηση. Η ζύμωση διαρκεί από 8-9 έως και 25 ημέρες.
Παραδοσιακά με το πάτημα των σταφυλιών ή με ένα ειδικό μηχάνημα τον σπαστήρα ξεκινά η διαδικασία της οινοποίησης
stafylia-patitiri
Βήμα προς βήμα η παραγωγή οίνου στο σπίτι
Τα βασικά βήματα για την παραγωγή σπιτικού κρασιού είναι τα ακόλουθα:
  •  Συγκομιδή των σταφυλιών
  •  Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
  •  Παραγωγή μούστου (γλεύκου)
  •  Αλκοολική ζύμωση
  •  Αποθήκευση και ωρίμανση του κρασιού
Για να μπορέσετε να φτιάξετε το δικό σας κρασί θα χρειαστείτε κάποιο βασικό εξοπλισμό, ο οποίος αποτελείται από τα εξής:
  •  Σκεύη για να μαζέψετε τα σταφύλια
  •  Σκεύος ή μηχάνημα για να πατήσετε τα σταφύλια και να γίνει θραύση της ρώγας
  •  Δοχείο για να αποθηκεύσετε προσωρινά τα πατημένα σταφύλια
  •  Υδρόμετρο-Μουστόμετρο
  •  Μηχάνημα (σταφυλοπιεστήριο) για την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος)
  •  Δοχείο για την αποθήκευση του μούστου 
Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
Έχετε ήδη μαζέψει τα ώριμα σταφύλια και έχετε αφαιρέσει τις ρώγες που έχουν πρόβλημα. Οι ρώγες που έχουν πρόβλημα είναι αυτές που είναι πληγωμένες, έχουν αρχίσει να σαπίζουν, τις έχουν πληγώσει πουλιά. Είναι σημαντικό να αφαιρέσετε τις ρώγες που έχουν πρόβλημα γιατί αν τις αφήσετε, θα επηρεάσουν αρνητικά την ποιότητα του οίνου.
Σκοπός της διαδικασίας της θραύσης της ρώγας είναι η απελευθέρωση του χυμού από τη ρώγα του σταφυλιού.
Η θραύση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
  1. Με το πάτημα των σταφυλιών με τα πόδια, η οποία είναι και η απλούστερη και πιο παραδοσιακή μέθοδος. Βάζετε ολόκληρα τα τσαμπιά σταφυλιού σε ένα δοχείο (από απλή πλαστική λεκάνη μέχρι ειδικό μέρος) και τα πατάτε με τα πόδια σας. Τα πόδια θα πρέπει να είναι καθαρά!
  2. Χρησιμοποιώντας ένα ειδικό μηχάνημα που λέγεται σπαστήρας. Υπάρχουν διάφορες ποιότητες σπαστήρων. Φθηνοί και ακριβοί. Υπάρχουν χειροκίνητοι και ηλεκτροκίνητοι σπαστήρες. Υπάρχουν σπαστήρες που διαχωρίζουν τα κοτσάνια από τις ρώγες και άλλοι που δεν το  κάνουν. Είτε επιλέξετε φτηνό είτε ακριβό σπαστήρα, φροντίστε να αποτελείται από ανοξείδωτα μέρη. Αν ο σπατήρας σκουριάζει και η σκουριά περάσει στον μούστο, θα έχετε μεγάλο πρόβλημα.
Στο τέλος αυτής της φάσης έχετε στη διάθεσή σας τα πολτοποιημένα τσαμπιά σταφυλιών, δηλαδή τον σταφυλοπολτό. Από τον σταφυλοπολτό θα πρέπει να αφαιρέσετε τα κοτσάνια (αποβοστρύχωση). Η παρουσία των κοτσανιών επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα του οίνου, αλλά και την υγεία του καταναλωτή.
Το τι θα κάνετε στη συνέχεια με το σταφυλοπολτό, εξαρτάται από το είδος του οίνου που θέλετε να φτιάξετε: Λευκό, Ροζέ ή Ερυθρό.
Αποθήκευση και ωρίμανση
Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το σπιτικό κρασί που θα φτιάξετε χωρίς τη προσθήκη χημικών και συντηρητικών θα είναι πολύ πιο ευαίσθητο από το κρασί του εμπορίου. Θα πρέπει λοιπόν να καταναλωθεί ταχύτερα, ώστε να μην προλάβει να γεράσει και πεθάνει.
Το κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Δεν έχει απεριόριστη διάρκεια ζωής. Περνά φάσεις «νεότητας» και «ακμής-ωριμότητας» ώσπου τελικά να «γεράσει» και να «πεθάνει», δηλαδή να λήξει η περίοδος στην οποία μπορεί να καταναλωθεί. Αυτό που γενικά επιδιώκουμε, είναι να μην οξειδώνεται το κρασί. Γι’ αυτό και σφραγίζουμε τα βαρέλια ή χρησιμοποιούμε ανοξείδωτα δοχεία ανοικτού τύπου με παραφινέλαιο που απομονώνει το κρασί από τον ατμοσφαιρικό αέρα, άρα το οξυγόνο.
krasi-kyrios-boukali
Για ροζέ  ή κόκκινα
Αν θέλετε να φτιάξετε ροζέ ή κόκκινο οίνο (ερυθρά οινοποίηση), θα πρέπει αρχικά να τοποθετήσετε το σταφυλοπολτό που φτιάξατε (χωρίς τα κοτσάνια) για 2 έως 18 ημέρες. Όσο περισσότερο μένουν τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, τόσο πιο ερυθρό θα γίνει το χρώμα του οίνου.
Ανάλογα με το χρόνο που θα διατηρήσετε τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, θα εξαρτηθεί αν η αλκοολική ζύμωση γίνει εντός του σταφυλοπολτού ή όχι. Καθώς κατά την αλκοολική ζύμωση απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα, τα στέμφυλα ανεβαίνουν στην επιφάνεια, δημιουργώντας το λεγόμενο «καπέλο».
Οι ερυθρές χρωστικές ουσίες (ανθοκυάνες), στις οποίες οφείλεται το κόκκινο χρώμα του κρασιού, βρίσκονται στους φλοιούς, όπως και ταννίνες, που επηρεάζουν καθοριστικά τη γεύση, τη δομή και την υφή του.
Για να καταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες από αυτές τις ουσίες να μεταφερθούν στο χυμό, θα πρέπει να αναδεύουμε τακτικά το μίγμα ώστε τα στέμφυλα να έρχονται συχνά σε επαφή με το χυμό, ακόμη και με αυτόν που βρίσκεται στο κάτω μέρος του δοχείου.
Η διαδικασία αυτή ονομάζεται εκχύλιση. Κατά την εκχύλιση, οι ποθητές ουσίες περνάνε στο κρασί, το οποίο χρωματίζεται και αποκτά την επιθυμητή γεύση, δομή και υφή. Η εκχύλιση διαρκεί από ελάχιστες ημέρες έως και αρκετές εβδομάδες για τα ερυθρά και 12 ως 24 περίπου ώρες για τα ροζέ κρασιά. Το δοχείο που θα τοποθετήσουμε το μούστο πρέπει να είναι ανοικτό ώστε να αερίζεται ο χυμός και να φεύγει το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται κατά τη ζύμωση.
Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος κατά τη φάση της αλκοολικής ζύμωσης. Για ερυθρούς οίνους, η ιδανική θερμοκρασία είναι μεταξύ 25 και 28oC. Μετά την εκχύλιση, διαχωρίζουμε το μούστο από τα στέμφυλα και τον τοποθετούμε σε άλλο δοχείο για να συνεχιστεί η ζύμωση. Κατόπιν, τα στέμφυλα είτε «στύβονται» στο σταφυλοπιεστήριο για να πάρουμε το μούστο που περιέχουν (ο οποίος προστείθεται στον ήδη υπάρχον μούστο), είτε οδηγούνται στον άμβυκα για απόσταξη και παραγωγή τσίπουρου.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο προς αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο. Και στις δύο περιπτώσεις, το δοχείο πρέπει να σφραγιστεί ώστε να μην έρχεται το κρασί σε επαφή με τον αέρα και το οξυγόνο.
   Στεφανακούδης Κωνσταντίνος 
    agronews.gr
Δημοσιεύτηκε στισ

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗΣ
30 Αυγούστου 2016, 09:09

Κάθε λαός έχει σε γενικές γραμμές τα χαρακτηριστικά του, τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Θέλετε είναι το κλίμα, η γεωγραφική θέση και οι διατροφικές συνήθειες; Θέλετε τα γονίδια, ο πολιτισμός κι η ιστορία; H θρησκεία, η γλώσσα και η παιδεία; Σίγουρα όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί, και ίσως κι άλλοι κοντά σε αυτούς, διαμορφώνουν αυτήν τη διαφορετικότητα.

Αυτές οι διαφορές λοιπόν είναι το αλατοπίπερο στις σχέσεις των λαών αναμεταξύ τους. Δίνουν ξεχωριστή νοστιμάδα στις σχέσεις μας.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι πρέπει να δημιουργούμε ανόητα στερεότυπα για τον κάθε λαό και να θολώνουμε την κρίση μας. Όπως σε όλα τα ζητήματα, θέλει κι εδώ διάκριση, μέτρο, καθαρό μυαλό και καλή προαίρεση.Με αυτήν την προϋπόθεση, οι εθνολογικής βάσης διαφορές στο χαρακτήρα μέσα σε μια πολυεθνική παρέα βγάζουν πολύ γέλιο. Το τι πλάκες και τι πειράγματα γίνονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, δεν λέγεται. Οι συγκρίσεις, η ανακάλυψη ομοιοτήτων και διαφορών νοοτροπίας και η ανάδειξή τους μέσα σε αυτές τις παρέες είναι το κάτι άλλο. Έξυπνο χιούμορ, χαβαλές και καλή καρδιά…Το ζήτημα αυτό, βέβαια, εκτός από την πλάκα, έχει κι έναν σπουδαίο διδακτικό κι εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Γιατί, βλέπετε, όπως και σε ατομικό επίπεδο, έτσι και στο επίπεδο ενός ολόκληρου λαού είναι λάθος να λέμε πως εγώ (εμείς) είμαστε έτσι, πάει και τελείωσε. Τι θα πει «είμαι έτσι»; Του λόγου μου δεν είμαι ο ίδιος όπως όταν ήμουνα είκοσι χρονών. Ούτε όπως όταν ήμουνα τριάντα.Οι καλύτεροι ανάμεσά μας δεν μένουν ίδιοι. Με το χρόνο γίνονται καλύτεροι, πιο έμπειροι, σοφότεροι. Προσεύχονται, ενδοσκοπούν, διαβάζουν, σκέφτονται, βασανίζουν το μέσα τους, προβληματίζονται, παραδειγματίζονται από τους άλλους και κοιτάν να μάθουν από τα λάθη τους. Συζητούν με τον εαυτό τους. Πασχίζουν για το γνώθι σαυτόν. Κι ύστερα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματά τους και να διορθώσουν, να αποφύγουν ή να διαχειριστούν έξυπνα τα μειονεκτήματά τους.

Αυτό πρέπει να κάνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά κι όλοι μαζί εμείς οι Έλληνες. Τώρα που είμαστε στα κάτω μας είναι η καλύτερη ώρα γι’ αυτό.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, μειονέκτημά μας ως λαός. Την αδυναμία αντίληψης του ομαδικού μας συμφέροντος.Το έχω αναφέρει κι άλλη φορά. Είμαστε καλοί στο να αντιλαμβανόμαστε το ατομικό μας συμφέρον. Εκεί που χωλαίνουμε και το χάνουμε, όμως, είναι αλλού. Αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το ατομικό μας συμφέρον σε ένα ποσοστό ογδόντα στα εκατό καθορίζεται από το κοινό, το ομαδικό μας συμφέρον.Κι αυτό μου φαίνεται πολύ περίεργο, όταν έχουμε στην παράδοσή μας το μύθο του Αισώπου που ονομάζεται «Γεωργού παίδες στασιάζοντες». Αυτόν με τις βέργες που καθεμιά από μόνη της σπάει εύκολα, αλλά όλες μαζί με τίποτα. Εκείνον το μύθο με το δίδαγμα «Ατάρ ουν και υμείς, ω παίδες, εάν μεν ομοφρονήτε, αχείρωτοι τοις εχθροίς έσεσθε· εάν δε στασιάζητε, ευάλωτοι».Αλλά κι ο μεγάλος Περικλής, όπως μας το διασώζει ο Θουκυδίδης, δεν μας συμβουλεύει διαχρονικά ότι «καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσῃ πολλώ μάλλον διασώζεται»; Αυτό το μάθημα λοιπόν το πήρανε οι άλλοι λαοί, αλλά εμείς το βγάλαμε ολωσδιόλου από το μυαλό μας. Αν δεν θέλουμε να παραδειγματιστούμε από τους προγόνους μας, ας παραδειγματιστούμε σε αυτό το ζήτημα από κανέναν άλλο λαό.

Ας πούμε από τους Αμερικανούς που τραγουδάνε «United we stand, divided we fall». Δηλαδή, «ενωμένοι στεκόμαστε γερά στα πόδια μας, διχασμένοι θα γκρεμοτσακιστούμε».

Αυτό όμως το μήνυμα είναι ακατανόητο για τον δικό μας το μυαλό. Δεν είναι; Και το πράγμα γίνεται χειρότερο με τις πονηρές και κούφιες ηθικολογίες σχετικά με «ομοψυχία» και «ενότητα» κάποιων καλά βολεμένων που μας κάθονται στο σβέρκο. Αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «εμείς καλά σας δουλεύουμε ψιλό γαζί και σας έχουμε ζέψει σαν τα βόδια, αλλά εσείς μην διαμαρτύρεστε, γιατί χαλάτε την ομοψυχία και την ενότητα».Εγώ όμως εδώ δεν ηθικολογώ. Μιλάω στεγνά για το συμφέρον του καθενός μας. Πώς θα μεγαλώσει η πίτα του εθνικού μας πλούτου, όταν στη «φεουδαλική μας κομματοκρατία» την κάθε είδους στήριξη της ελληνικής πολιτείας την απολαμβάνουν μόνο οι εκλεκτοί του συστήματος; Οι ίδιοι και οι ίδιοι.Αυτοί, είτε αξίζουν είτε όχι, ό,τι μπορούν να παράξουν το παράγουν. Κι αυτό προφανώς δεν φτάνει. Για να μεγαλώσει η πίτα προς το συμφέρον όλων μας πρέπει να δοθεί και σε άλλους ικανούς ανθρώπους η δυνατότητα να δημιουργήσουν εθνικό πλούτο. Αγαπήστε τους άξιους ανθρώπους, ενεργοποιήστε κι αυτούς που είναι στο περιθώριο κι αυτούς που δεν είναι «δικοί σας». Όχι για λόγους ηθικής. Για το συμφέρον σας. Για το συμφέρον όλων. 

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο τρύγος στον καμβά διάσημων ζωγράφων

Grape Harvest

Ο τρύγος είναι η τελευταία και σημαντικότερη φάση της δραστηριότητας της
 αμπελοκομίας και αφορά το μάζεμα των σταφυλιών. Ο καθορισμός του χρόνου
 του τρύγου έχει μεγάλη σημασία για την ποιότητα των σταφυλιών.
 «Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» λένε αυτοί που ξέρουν, κι απ αυτό θα κριθεί η 
έκβαση των κόπων όλης της χρονιάς.

Σε γενικές γραμμές ο τρύγος γίνεται τους μήνες Αύγουστο (για τις πιο νότιες περιοχές 
και κάποιες ποικιλίες) αλλά κυρίως τον Σεπτέμβριο (γι αυτό λέγεται και τρυγητής).
Μιχαήλ Αξελός - «Ο τρύγος», 1924
Μιχαήλ Αξελός – «Ο τρύγος», 1924
Ο Μιχαήλ Αξελός ήταν ο πρώτος Έλληνας σχεδιαστής χαρτονομισμάτων.
ο τρύγος - Lεon Augustin Lhermitte - 1884
ο τρύγος – Lεon Augustin Lhermitte – 1884
Βαν Γκονγκ - Το κόκκινο αμπέλι - (1888)
Βαν Γκονγκ – Το κόκκινο αμπέλι – (1888)
Το έργο Κόκκινο αμπέλι είναι το μοναδικό που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή.
  Τοπίο που λαμπυρίζει στο ηλιοβασίλεμα, μετά τη βροχή, οι αμπελουργοί μαζεύουν τα σταφύλια
. Ένας από τους λίγους πίνακες που ζωγράφισε από μνήμης. Αγοράστηκε το 1890 
αντί 400 φράγκων (η Wikipedia εκτιμάει το ποσό αυτό σε σημερινά 1.000 δολάρια) 
από την Anna Boch, που ήταν επίσης ζωγράφος και αδελφή του Eugene Boch,
 ζωγράφου και φίλου του Βαν Γκογκ. 
o τρύγος - Henri Martin
o τρύγος – Henri Martin
Οι ποικιλίες αμπέλου είναι χιλιάδες και χωρίζονται σε:
  • Επιτραπέζιες
  • Οινοποιήσιμες
  • Ποικιλίες για ειδική χρήση
  • Ποικιλίες υποκειμένων
ο τρύγος -Henri-Edmond Cross
ο τρύγος -Henri-Edmond Cross
Εκλεκτά κρασιά ποιότητας παράγονται από «ευγενείς» οινοποιήσιμες ποικιλίες αμπέλου, 
όταν καλλιεργούνται σε περιοχές όπου το έδαφος και το κλίμα είναι κατάλληλα.
Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων αποτελεί το οικοσύστημα κάθε περιοχής (terroir), 
το οποίο, για να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, πρέπει να συμπληρώνεται 
αρμονικά από τον ανθρώπινο παράγοντα.
φθινόπωρο ή τρύγος -Francisco Goya 1786
φθινόπωρο ή τρύγος -Francisco Goya 1786
Ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει το ξεχωριστό άρωμα και τη γεύση κάθε
 κρασιού είναι η οινοποιήσιμη ποικιλία αμπέλου από την οποία προέρχεται. Από τους
 γενετικούς χαρακτήρες της εξαρτώνται άμεσα το μέγεθος της ράγας του σταφυλιού,
 η σύσταση και το χρώμα του φλοιού, η υφή του και η σχέση σακχάρων και οξέων.
τρύγος - Niko Pirosmani
τρύγος – Niko Pirosmani
Τρύγος - Micaela Eleutheriade
Τρύγος – Micaela Eleutheriade
Τὸ τραγούδι τοῦ τρυγητοῦ
– Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο,
δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω,
νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο.
γυναίκες δένουν το αμπέλι -Henri-Edmond Cross 1890
γυναίκες δένουν το αμπέλι
 -Henri-Edmond Cross 1890
αμπελουργός - Jacob Gerritsz. Cuyp -1628
αμπελουργός
 – Jacob Gerritsz. Cuyp – 1628
το μάζεμα της σοδειάς στο κτήμα lagrange - Jules Breton 1864
το μάζεμα της σοδειάς στο κτήμα lagrange – Jules Breton 1864
Vela Zanetti 1979
Vela Zanetti 1979
Δύο νεαρές γυναίκες μαζεύουν σταφύλια (Μελέτη για τον τρύγο στο Château Lagrange) - Jules-Adolphe Breton - 1862
Δύο νεαρές γυναίκες μαζεύουν σταφύλια 
(Μελέτη για τον τρύγο στο Château Lagrange) –
Jules-Adolphe Breton – 1862
τρύγος - Elin Kleopatra Danielson-Gambogi - γύρω στο 1900
τρύγος – Elin Kleopatra Danielson-Gambogi
 – γύρω στο 1900
τρύγος - Αγγελος Κουγιουμτζής
τρύγος – Αγγελος Κουγιουμτζής
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ

Δεν πάμε καλά !!!

Αιχμηρός 

Η Δικαιοσύνη αποφάσισε: Ο Σώρρας τα έχει τα λεφτά! Κι εγώ θέλω να αγοράσω το Mega!

Τρίτη 30 Αυγούστου 2016, 00:01
Δεν πιστεύετε ότι ο Αρτέμης Σώρρας έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ. Το Πρωτοδικείο Αθηνών αποφάσισε το 2013 ότι τα… λεφτά υπάρχουν, αφού έκρινε ότι δεν απέδειξε κάποιος ότι… δεν υπάρχουν. Είναι οριστικό και με την βούλα της Δικαιοσύνης: Ποιος Γκέιτς, ποιος Σόρος;  Ο Αρτέμης Σώρρας είναι ο νέος μεγιστάνας και θέλει να μας σώσει.Τα πράγματα έχουν ως εξής: Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε μηνυτήρια αναφορά στον Άρειο Πάγο μετά από την επιστολή του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο και υποστήριζε ότι τα λεφτά του Σώρρα δεν υπάρχουν  και έτσι φτάσαμε σε δίκη. Στο Δικαστήριο δεν κλήθηκε ο Άδωνις να καταθέσει και η απόφαση βγήκε υπέρ του κ. Σώρρα. Το σκεπτικό της απόφασης είναι το ακόλουθο και αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς:«ουδέποτε υπήρξε πρόθεση των κατηγορουμένων να προκαλέσουν σύγχυση στην κοινή γνώμη, παρά τούτοι κινήθηκαν, αποκλειστικά από αγαθά κίνητρα και, συγκεκριμένα, ωθούμενοι από την επιθυμία τους να βοηθήσουν το κράτος να εξέλθει από τη δεινή οικονομική κρίση, στη οποία έχει περιέλθει. Δεδομένου δε ότι όσα παρουσίασαν κατά την εν λόγω εκδήλωση ήταν αληθή και στόχευαν αποκλειστικά στην ενημέρωση του κοινού ούτε αμέλεια μπορεί να τους αποδοθεί ως προς την τέλεση του αδικήματος. Επομένως, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε η πλήρωση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος και για το λόγο αυτό αμφότεροι οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν αθώοι. Επειδή, ωστόσο, από την ακροαματική διαδικασία και τα αναγνωσθέντα έγγραφα δημιουργήθηκαν στο Δικαστήριο υπόνοιες για την τέλεση αδικημάτων από τρίτα πρόσωπα, πρέπει η δικογραφία κατ’ άρθρο 38 ΚΠοινΔ, να διαβιβαστεί στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών για να διερευνήσει την τυχόν τέλεση αυτεπαγγέλτως διωκόμενων αδικημάτων, ιδίως αυτών της ψευδούς καταμηνύσεως και της ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης».

και σε άλλο σημείο:
«Από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε η αναλήθεια όσων υποστηρίζουν οι κατηγορούμενοι. Ειδικότερα, ουδόλως αποδείχθηκε η ανυπαρξία του ανωτέρου χρηματικού ποσού ή η πλαστότητα των τίτλων που το ενσωματώνουν».

Ο Άρειος Πάγος έκρινε τότε (στις μέρες της προφυλάκισης των μελών της Χρυσής Αυγής) ότι δεν υπήρχε λόγος να ζητήσει αναίρεση της υπόθεσης. Και το ελληνικό δημόσιο έκρινε επίσης ότι δεν υπήρχε λόγος να κάνει έφεση. Κι έτσι ο κ. Σώρρας νομιμοποιείται με αυτή την απόφαση να δηλώνει ότι έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ.Μα είναι δυνατόν; Τι κάνει ο κ. Τσίπρας; Γιατί δεν καλεί στο Μέγαρο Μαξίμου τον μέλλοντα εθνικό ευεργέτη για να δεχτεί την δωρεά του; Γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα γυρίζει την πλάτη του απέναντι σε έναν συμπολίτη μας που επιθυμεί διακαώς να μας πληρώσει το χρέος; Γιατί να πληρώνουμε φόρους, ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ στον Θεό όταν υπάρχει ο Αρτέμης; Γιατί να δουλεύουμε και να μην έχουμε την τύχη των υπηκόων της Σαουδικής Αραβίας, όταν ο Αρτέμης έχει περισσότερα λεφτά απ’ όλους τους πρίγκιπες μαζί; Προδότες!Θεωρεί η κυβέρνηση ότι δεν υπάρχουν τα λεφτά; Συκοφαντίες! Υπάρχει δικαστική απόφαση! Η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί ότι τα λεφτά υπάρχουν, αφού δεν μπόρεσε κανείς να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν. Δηλαδή, θα μας τρελάνουν όλους! Από χτες ψάχνω μήπως βρω στα σεντούκια που έφεραν οι παππούδες μου από την Ανατολή (πρόλαβαν και ήρθαν στην πατρίδα πριν το κακό) κάποια μετοχή της Τράπεζας της Ανατολής. Κι εκεί κρύβονται δισεκατομμύρια. Τι δισεκατομμύρια καλέ; Τρισεκατομμύρια να λέτε και πάλι έξω θα πέσετε.Κι ύστερα θα αρχίσω να ανοίγω τρύπες στην γη για να ανακαλύψω τον θησαυρό του Αλί Πασά. Αλλά ίσως είναι μεγαλύτερος εκείνος του Αλί Μπαμπά. Γιατί όχι; Μπορεί να αποδείξει κανείς ότι δεν υπάρχουν αυτοί οι θησαυροί; Ε λοιπόν, τους ενεχυριάζω και ζητώ από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να με δανείσει για να αγοράσω το Mega, τον ΔΟΛ και την ΕΡΤ μαζί! Αμ πως!Θανάσης Μαυρίδηςthanasis.mavridis@liberal.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

O Χρήστος Χωμενίδης αρθρογραφεί στο capital.gr με αφορμή την προχθεσινή εκδήλωση του Αρτέμη Σώρρα στην Τρίπολη και διερωτάται «πόσο αφελής πρέπει να είναι κανείς για να παίρνει στα σοβαρά τον Σώρρα;».

Κατάμεστο το Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης υποδέχθηκε προχθές τον Αρτέμη Σώρρα. Τετρακόσιοι άνθρωποι σε μια πόλη που ο πληθυσμός της δεν υπερβαίνει τους πενήντα χιλιάδες δεν είναι καθόλου λίγοι ως ακροατές και εν δυνάμει οπαδοί. Και ο κύριος Σώρρας όμως κάθε άλλο παρά λίγα υπόσχεται.Γράφει ο Χρήστος ΧωμενίδηςΈχει ήδη δωρίσει -ισχυρίζεται- 600 δισ. δολάρια στο ελληνικό δημόσιο για την αποπληρωμή του χρέους. Διαθέτει -αφήνει να διαδοθεί- προσωπική περιουσία 3,5 τρισεκατομμυρίων. Τάζει στον καθέναν που θα τον ακολουθήσει είκοσι χιλιάδες ευρώ τοις μετρητοίς, επιπλέον δε διαγραφές ατομικών χρεών, καινούργια σπίτια, δουλειές και επενδύσεις. Μόνο γυναίκες και άνδρες δεν υπόσχεται να στείλει στα κρεβάτια του λαού του. Τι τους ζητάει ως αντάλλαγμα; Τα ελάχιστα. Κάποιες εξουσιοδοτήσεις τους προς τον ίδιον, ώστε να πληρωθεί η εφορία του καθενός από τα δικά του χρήματα. Ψήφο στο κίνημά του στις προσεχείς εκλογές. Προσχώρηση στην των «Ελλήνων Συνέλευσι» και απαγγελία εν χορώ του «Όρκου του Πολεμιστή», ο οποίος απευθύνεται στον θεό Δία και επικαλείται ως δύναμη το «κοσμικόν πυρ».Είναι παράξενο που σε δεκάδες ελληνικές πόλεις ανοίγουν κάθε εβδομάδα γραφεία του Αρτέμη Σώρρα; Σας κάνει εντύπωση που -εκτός των απλών πολιτών- και εκλεγμένοι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης τάσσονται στο πλευρό του; Πως όταν τους επισημαίνεις ότι το Αμερικάνικο Υπουργείο Οικονομικών έχει από τριετίας χαρακτηρίσει τα περίφημα χρεόγραφα της Τράπεζας της Ανατολής -τα οποία ανεμίζει ο κύριος Σώρρας- προϊόντα απάτης και έχει συμβουλεύσει να παρέμβει εισαγγελέας, κοιτούν εσένα καχύποπτα; Ο Αρτέμης είναι άγγελος καλών. Έλληνας μέχρι το μεδούλι. Ενώ εσύ ένας προσκυνημένος νενέκος…Στα μέσα του προπερασμένου αιώνα, ένας γηραλέος πρώην κρεοπώλης έφερε στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου την Πελοπόννησο. Ο Παππουλάκος -κατά κόσμον Χρήστος Παναγιωτόπουλος- όταν οι σωματικές του δυνάμεις δεν τού επέτρεπαν πλέον να χτυπάει τον μπαλτά στο κούτσουρο και να τεμαχίζει τα σφαχτά, άλλαξε επάγγελμα. Εκάρη, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, μοναχός κι άρχισε να γυρίζει στα χωριά και να κηρύττει την «αλήθεια του Χριστού». Ο λόγος του ήταν φραγγέλιο. Μαστίγωνε ανελέητα το κατεστημένο της εποχής. Τους πλούσιους, τους πρωτευουσιάνους, τον «αιρετικό» ως ρωμαιοκαθολικής προέλευσης βασιλιά Όθωνα. Τα πλήθη παραληρούσαν στην εμφάνισή του. Ο Παππουλάκος έβγαζε ένα ευαγγέλιο και τους επεδύκνειε το τυπογραφικό λάθος που αποτελούσε το θεμέλιο της πίστης του: Από τη φράση «άγγελοι του Εωσφόρου» είχε εκ παραδρομής παραλειφθεί ένα έψιλον. Όχι άγγελοι λοιπόν αλλά Άγγλοι του Σατανά, το έλεγε ρητά η Αγία Γραφή! Κακής μήτρας εκτρώματα, ξένοι που απεργάζονταν τον αφανισμό του Γένους μας.Η επανάσταση του Παππουλάκου, η πολιορκία της Αθήνας από τους πιστούς του, δεν αργούσε. Επιστρατεύτηκε μπροστά στον κίνδυνο ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, ο οποίος απέφυγε να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις ορδές του ψευτοκαλόγερου. Τον συνέλαβε με δόλο και αντί να τον περάσει από δικαστήριο -γύρευε πόσα έκτροπα θα συνέβαιναν κατά τη δίκη του-, τον φυλάκισε σε ένα μοναστήρι στην Άνδρο. Μέχρι τον θάνατό του, προσκυνητές συνέρρεαν εκεί για να τον ασπαστούν.Από τον Παππουλάκο μέχρι τον Αρτέμη Σώρρα πέντε γενιές δρόμος. Ή μάλλον σκυταλοδρομία, εφόσον μεσολάβησαν κάμποσοι ακόμα «από μηχανής θεοί» που έταζαν στα πλήθη υγεία, πλούτο ή παράδεισο. Το 1976, ένας δικηγόρος ονόματι Γιώργος Καματερός άρχισε να διανέμει στις πλατείες με βυτιοφόρα ένα θαυματουργό νερό το οποίο γιάτρευε δήθεν τον καρκίνο. Η απήχησή του ήταν εξωφρενική. Ασθενείς διέκοπταν τις θεραπείες τους και άδειαζαν στα στομάχια τους κανάτια από το «ευλογημένο υγρό». Ο Καματερός είχε γίνει το πρόσωπο της ημέρας. Η μαζική υστερία διήρκεσε επί μήνες.Πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι κάποιος για να προστρέχει στον Καματερό; Πόσο αφελής για να παίρνει στα σοβαρά τον Σώρρα; Τι απύθμενοι ωκεανοί άγνοιας, δεισιδαιμονίας, θαυματοληψίας κρύβονται κάτω από τη λεπτή κρούστα του ορθολογισμού που διέπει -υποτίθεται- τις δυτικές κοινωνίες;Διότι το φαινόμενο δεν είναι ασφαλώς ελληνικό. Η αμερικάνικη επικράτεια βρίθει από ιεροκήρυκες, οι οποίοι διδάσκουν μετά μουσικής σε ασφυκτικά γεμάτα στάδια. Λαϊκοί άγιοι, αυτόκλητοι σωτήρες, κεχρισμένοι ηγέτες ξεφυτρώνουν κάθε τόσο παντού. Κατά ειρωνικό δε τρόπο, η καλπάζουσα τεχνολογία -η οποία στηρίζεται στην επιστήμη, σε ό,τι δηλαδή οι ίδιοι αποτάσσονται- τους υπηρετεί. Η τηλεόραση, το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δυναμώνουν τη φωνή τους. Διαδίδουν αστραπιαία τα φληναφήματά τους.Έως πρόσφατα, υπήρχε τουλάχιστον μία κόκκινη γραμμή: Οι πολίτες δεν ανέθεταν σε σαλούς τη διαχείριση των κοινών πραγμάτων. Οι πολιτικοί στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορεί να ήταν λαϊκιστές, ανακόλουθοι, διεφθαρμένοι, διατηρούσαν ωστόσο μιάν επίφαση σοβαρότητας. Συνομολογούσαν ότι η ζωή διέπεται από απαραβίαστους κανόνες. Τόσο από τον νόμο της βαρύτητας, όσο και από την αρχή pacta sunt servanda -οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται- στο ιδιωτικό, το δημόσιο και το διεθνές δίκαιο.Στις μέρες μας, κι αυτό το ύστατο μετερίζι μοιάζει έτοιμο να καταληφθεί από την παράνοια. «Γιατί να μην ψηφίσω τον Σώρρα; Επειδή λέει ότι το χρέος είναι παράνομο, επαχθές και επονείδιστο; Το ίδιο ακριβώς δεν απέδειξε και η Επιτροπή Αλήθειας, που είχε συγκροτήσει η Ζωή Κωνσταντοπούλου προτού τη φάνε τα μεγάλα συμφέροντα; Επειδή διαβεβαιώνει πως το ελληνικό χρέος θα πληρωθεί από τις μετοχές της Banque d’Orient; Και ο Πάνος Καμμένος δεν ισχυριζόταν ότι το οικονομικό μας πρόβλημα θα το λύσουν οι υδρογονάνθρακες; Ή μήπως οι υδατάνθρακες;»Όταν οι δημαγωγοί μεταμφιέζονται σε Παππουλάκοι για να κερδίσουν τους ψηφοφόρους, τότε οι αληθινοί Παππουλάκοι γίνονται ασυναγώνιστοι.Από τον Βασίλη Λεβέντη στον Αρτέμη Σώρρα, δυό στριψίματα της βίδας. Και από εκεί και πέρα το έρεβος.* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέαςΠηγή: capital.gr