Η πραγματικότητα είναι πάντα ίδια, η ερμηνεία αλλάζει – Μπουκάι
”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το ‘χουν χάσει”.”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.”Άκουσε μια ιστορία”.Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.””Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.΄΄ είπε.”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει … τότεΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!_______________ ~ Χόρχε Μπουκάι ” ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ” Πηγή: zachariasandfriends.comby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Περισσότεροι από 100 γάμοι φέτος αλά “Mamma Mia” στη Σκόπελο
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται το νησί του «Μάμα μία», η Σκόπελος, όπου πραγματοποιήθηκαν πριν από οκτώ χρόνια τα γυρίσματα της ταινίας.
Τα φυσικά τοπία που πρωταγωνίστησαν στα πλάνα, όπως το εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, ο Αμάραντος, η Μηλιά και η Καστάνη, αποτελούν πόλο έλξης για εκατό περίπου μελλόνυμφους, από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το νησί του «Μάμα μία» για την πιο όμορφη στιγμή της ζωής τους.
Τα φυσικά τοπία που πρωταγωνίστησαν στα πλάνα, όπως το εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, ο Αμάραντος, η Μηλιά και η Καστάνη, αποτελούν πόλο έλξης για εκατό περίπου μελλόνυμφους, από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το νησί του «Μάμα μία» για την πιο όμορφη στιγμή της ζωής τους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η αντιδήμαρχος Σκοπέλου, Αθηνά Ντάκη, περισσότεροι από 40 γάμοι έχουν ήδη τελεστεί στο γραφικό εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, το οποίο είναι χτισμένο πάνω σε επιβλητικό βράχο, ενώ εξίσου εντυπωσιακός είναι ο αριθμητικός απολογισμός των γάμων που έχουν ήδη τελεστεί στα υπόλοιπα σημεία αναφοράς όπου γυρίστηκε η ταινία.
Παράλληλα η ίδια αντιδήμαρχος αναφέρει ότι το νησί ωφελήθηκε πάρα πολύ από τη συγκεκριμένη ταινία, λόγω της φυσικής ομορφιάς των τοπίων στα οποία γυρίστηκε, τα οποία αποτέλεσαν την αφορμή για αύξηση της τουριστικής κίνησης στο νησί.
Το εκκλησάκι του Αη Γιάννη στο Καστρί, ειδικότερα, συνθέτει μια επιβλητική εικόνα, ενώ όπως επισημαίνει η κ. Ντάκη «όποιος δεν έχει ανέβει στο βράχο του Αη Γιάννη, ειδικά σούρουπο, έχει χάσει μια πολύ δυνατή εμπειρία», για προσθέσει ότι η ίδια η αίγλη της ταινίας, έχει στρέψει το ενδιαφέρον πολλών ζευγαριών από το εξωτερικό, στο συγκεκριμένο νησί. Στο μεταξύ, συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς η έλευση μελλόνυμφων ζευγαριών από διάφορες χώρες του εξωτερικού, προκειμένου να ενώσουν τη ζωή τους, με φόντο το φυσικό σκηνικό της διάσημης ταινίας.
ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ταχυδρόμος
Εξερευνητές σπηλαίων στην Πάρνηθα
Εποχή του τρύγου ξεκίνησε και πολλοί φίλοι μας που παράγουν η θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στη παραγωγή κρασιού ψάχνονται ….
Ψάξαμε και βρήκαμε ένα πολυ ωραίο οδηγό απο την agronews.gr και σας το παραθέτουμε, πιθανόν σας βοηθήσει και βάζοντας και το δικό σας μεράκι μπορεί να γίνεται ένας αξιόλογος οινοποιός καλή τύχη και καλά κρασιά!!
Πώς να φτιάξετε καλό σπιτικό κρασί
Η συγκομιδή των σταφυλιών την κατάλληλη στιγμή, είναι ένα από τα πιο κρίσιμα βήματα της διαδικασίας παραγωγής σπιτικού κρασιού. Αν προηγουμένως έχει βρέξει, θα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 3 ημέρες πριν κάνετε τη συγκομιδή. Το διάστημα αυτό είναι απαραίτητο ώστε να αναπτυχθούν ξανά στο φλοιό των σταφυλιών οι ζυμομύκητες που είναι απαραίτητοι για την έναρξη της αλκοολικής ζύμωσης.
Θα πρέπει να επιλέξετε να κάνετε τη συγκομιδή των σταφυλιών όταν αυτά είναι ώριμα, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι διαφορετικές ποικιλίες σταφυλιού ωριμάζουν σε διαφορετικές περιόδους. Άλλωστε, ακόμα και στο ίδιο κλήμα, όλα τα τσαμπιά δεν ωριμάζουν ταυτόχρονα. Ένας δείκτης ωριμότητας, πέρα από τη γεύση, είναι οι μέλισσες και τα πουλιά που αρχίζουν να δοκιμάζουν τις ρώγες. Τα τσαμπιά που τα βλέπει ο ήλιος ωριμάζουν ταχύτερα από τα υπόλοιπα.
Ως γνωστόν, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για την εποχή της συγκομιδής, για όλες τις ποικιλίες σταφυλιού και για όλα τα είδη κρασιού που θέλουμε να φτιάξουμε. Η οινοποίηση είναι τέχνη και επιστήμη μαζί και έχει πολλές παραμέτρους. Κάθε περιοχή, κάθε ποικιλία, κάθε είδος οίνου, έχει τις δικές της διαφορετικές απαιτήσεις.
Όσο πιο ώριμο είναι το σταφύλι, τόσο πιο πολλά σάκχαρα περιέχει. Το ποσοστό των σακχάρων είναι μία κρίσιμη παράμετρος για το κρασί που θα παραχθεί, δεδομένου ότι από αυτό εξαρτάται η ποιότητα του, ακόμη και αν θα γίνει οινοποίηση ή όχι.
Τα σάκχαρα δεν πρέπει να είναι πολύ υψηλά αλλά ούτε και πολύ χαμηλά.ΑΣτην πλειοψηφία του κρασιού που αγοράζουμε, οι αλκοολικοί βαθμοί είναι περίπου 12,7. Αυτοί είναι και οι βαθμοί οινοπνεύματος που θα πρέπει να επιδιώκουμε να έχει τα κρασί που παράγουμε. Με άλλα λόγια, 12,7 αλκοολικοί βαθμοί αντιστοιχούν σε 12,2 βαθμούς Baume στο μούστο. Τους βαθμούς Baume τους μετρούμε με ένα όργανο που ονομάζεται γραδόμετρο-μουστόμετρο.
Μετρήσεις χαρακτηριστικών μούστου
Πέρα από τη μέτρηση των βαθμών Baume του μούστου, υπάρχει μία σειρά από άλλες μετρήσεις που γίνονται. Αυτές είναι:
- Οξύτης: Μέτρηση η οποία αφορά τα ξυνά του κρασιού. Κυμαίνεται στα λευκά κρασιά 5,0 – 6,0, ενώ στα κόκκινα κρασιά 4,5 – 5,5.
- Θειώδες: Μέτρηση που δείχνει πόσο Θειώδες (μεταμπισουλφιτ) περιέχει το κρασί. Γίνονται δύο ειδών μετρήσεις: το Ελεύθερο Θειώδες, προστατεύει από το οξυγόνο και τους μικροοργανισμούς και το Ολικό Θειώδες, που δείχνει πόσο Θειώδες έχει προστεθεί συνολικά στο κρασί.
- Πτητική: Δείχνει την υγεία και την αντοχή του κρασιού. Επιτρέπει να ξέρουμε έμμεσα πόσους «κακούς» μικροοργανισμούς περιέχει, οι οποίοι μπορεί να μετατρέψουν το κρασί μας σε ξύδι. Ιδανική περιοχή για λευκά κρασιά 0,20-0,30, ενώ για κόκκινα 0,30-0,60. Μετά το 1,00 η αλλοίωση γίνεται αντιληπτή από τους περισσότερους.
Σε χαμηλή θερμοκρασία η ζύμωση διαρκεί περισσότερο
Λευκή οινοποίηση με πολλά αρώματα
Προχωρήστε άμεσα στη σύνθλιψη του σταφυλοπολτού και την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος), αν θέλετε να φτιάξετε λευκό κρασί. Τοποθετείτε το γλεύκο προσωρινά σε ένα καθαρό δοχείο, για 12 έως 14 ώρες ώστε να κατακαθήσουν τα σωματίδια που βρίσκονται σε αιώρηση.
Στη συνέχεια, μεταγγίζουμε το μούστο στο δοχείο όπου θα γίνει η αλκοολική ζύμωση, σε αεριζόμενο χώρο. Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος. Για λευκούς οίνους, θα πρέπει να είναι γύρω στους 18 oC. Με αυτό τον τρόπο διαρκεί περισσότερο η διαδικασία της ζύμωσης και το λευκό κρασί θα πάρει πιο πολλά αρώματα.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο όπου θα γίνει η αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο δοχείο. Τυπικά, το κρασί είναι άμεσα καταναλώσιμο, όσο όμως το αφήσετε τόσο καλύτερο γίνεται.
Αλκοολική ζύμωση
Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου – κυρίως γλυκόζη και φρουκτόζη – με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης. Οι πιο αποδοτικοί μύκητες ανήκουν στο γένος Saccharomyces.
Ο οινοποιός δεν χρειάζεται να εμβολιάσει το γλεύκος με καλλιεργημένους ζυμομύκητες, αφού υπάρχουν αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και ενεργοποιούνται κατά τη γλευκοποίηση. Η ζύμωση διαρκεί από 8-9 έως και 25 ημέρες.
Παραδοσιακά με το πάτημα των σταφυλιών ή με ένα ειδικό μηχάνημα τον σπαστήρα ξεκινά η διαδικασία της οινοποίησης
Βήμα προς βήμα η παραγωγή οίνου στο σπίτι
Τα βασικά βήματα για την παραγωγή σπιτικού κρασιού είναι τα ακόλουθα:
- Συγκομιδή των σταφυλιών
- Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
- Παραγωγή μούστου (γλεύκου)
- Αλκοολική ζύμωση
- Αποθήκευση και ωρίμανση του κρασιού
Για να μπορέσετε να φτιάξετε το δικό σας κρασί θα χρειαστείτε κάποιο βασικό εξοπλισμό, ο οποίος αποτελείται από τα εξής:
- Σκεύη για να μαζέψετε τα σταφύλια
- Σκεύος ή μηχάνημα για να πατήσετε τα σταφύλια και να γίνει θραύση της ρώγας
- Δοχείο για να αποθηκεύσετε προσωρινά τα πατημένα σταφύλια
- Υδρόμετρο-Μουστόμετρο
- Μηχάνημα (σταφυλοπιεστήριο) για την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος)
- Δοχείο για την αποθήκευση του μούστου
Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
Έχετε ήδη μαζέψει τα ώριμα σταφύλια και έχετε αφαιρέσει τις ρώγες που έχουν πρόβλημα. Οι ρώγες που έχουν πρόβλημα είναι αυτές που είναι πληγωμένες, έχουν αρχίσει να σαπίζουν, τις έχουν πληγώσει πουλιά. Είναι σημαντικό να αφαιρέσετε τις ρώγες που έχουν πρόβλημα γιατί αν τις αφήσετε, θα επηρεάσουν αρνητικά την ποιότητα του οίνου.
Σκοπός της διαδικασίας της θραύσης της ρώγας είναι η απελευθέρωση του χυμού από τη ρώγα του σταφυλιού.
Η θραύση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
- Με το πάτημα των σταφυλιών με τα πόδια, η οποία είναι και η απλούστερη και πιο παραδοσιακή μέθοδος. Βάζετε ολόκληρα τα τσαμπιά σταφυλιού σε ένα δοχείο (από απλή πλαστική λεκάνη μέχρι ειδικό μέρος) και τα πατάτε με τα πόδια σας. Τα πόδια θα πρέπει να είναι καθαρά!
- Χρησιμοποιώντας ένα ειδικό μηχάνημα που λέγεται σπαστήρας. Υπάρχουν διάφορες ποιότητες σπαστήρων. Φθηνοί και ακριβοί. Υπάρχουν χειροκίνητοι και ηλεκτροκίνητοι σπαστήρες. Υπάρχουν σπαστήρες που διαχωρίζουν τα κοτσάνια από τις ρώγες και άλλοι που δεν το κάνουν. Είτε επιλέξετε φτηνό είτε ακριβό σπαστήρα, φροντίστε να αποτελείται από ανοξείδωτα μέρη. Αν ο σπατήρας σκουριάζει και η σκουριά περάσει στον μούστο, θα έχετε μεγάλο πρόβλημα.
Στο τέλος αυτής της φάσης έχετε στη διάθεσή σας τα πολτοποιημένα τσαμπιά σταφυλιών, δηλαδή τον σταφυλοπολτό. Από τον σταφυλοπολτό θα πρέπει να αφαιρέσετε τα κοτσάνια (αποβοστρύχωση). Η παρουσία των κοτσανιών επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα του οίνου, αλλά και την υγεία του καταναλωτή.
Το τι θα κάνετε στη συνέχεια με το σταφυλοπολτό, εξαρτάται από το είδος του οίνου που θέλετε να φτιάξετε: Λευκό, Ροζέ ή Ερυθρό.
Αποθήκευση και ωρίμανση
Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το σπιτικό κρασί που θα φτιάξετε χωρίς τη προσθήκη χημικών και συντηρητικών θα είναι πολύ πιο ευαίσθητο από το κρασί του εμπορίου. Θα πρέπει λοιπόν να καταναλωθεί ταχύτερα, ώστε να μην προλάβει να γεράσει και πεθάνει.
Το κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Δεν έχει απεριόριστη διάρκεια ζωής. Περνά φάσεις «νεότητας» και «ακμής-ωριμότητας» ώσπου τελικά να «γεράσει» και να «πεθάνει», δηλαδή να λήξει η περίοδος στην οποία μπορεί να καταναλωθεί. Αυτό που γενικά επιδιώκουμε, είναι να μην οξειδώνεται το κρασί. Γι’ αυτό και σφραγίζουμε τα βαρέλια ή χρησιμοποιούμε ανοξείδωτα δοχεία ανοικτού τύπου με παραφινέλαιο που απομονώνει το κρασί από τον ατμοσφαιρικό αέρα, άρα το οξυγόνο.
Για ροζέ ή κόκκινα
Αν θέλετε να φτιάξετε ροζέ ή κόκκινο οίνο (ερυθρά οινοποίηση), θα πρέπει αρχικά να τοποθετήσετε το σταφυλοπολτό που φτιάξατε (χωρίς τα κοτσάνια) για 2 έως 18 ημέρες. Όσο περισσότερο μένουν τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, τόσο πιο ερυθρό θα γίνει το χρώμα του οίνου.
Ανάλογα με το χρόνο που θα διατηρήσετε τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, θα εξαρτηθεί αν η αλκοολική ζύμωση γίνει εντός του σταφυλοπολτού ή όχι. Καθώς κατά την αλκοολική ζύμωση απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα, τα στέμφυλα ανεβαίνουν στην επιφάνεια, δημιουργώντας το λεγόμενο «καπέλο».
Οι ερυθρές χρωστικές ουσίες (ανθοκυάνες), στις οποίες οφείλεται το κόκκινο χρώμα του κρασιού, βρίσκονται στους φλοιούς, όπως και ταννίνες, που επηρεάζουν καθοριστικά τη γεύση, τη δομή και την υφή του.
Για να καταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες από αυτές τις ουσίες να μεταφερθούν στο χυμό, θα πρέπει να αναδεύουμε τακτικά το μίγμα ώστε τα στέμφυλα να έρχονται συχνά σε επαφή με το χυμό, ακόμη και με αυτόν που βρίσκεται στο κάτω μέρος του δοχείου.
Η διαδικασία αυτή ονομάζεται εκχύλιση. Κατά την εκχύλιση, οι ποθητές ουσίες περνάνε στο κρασί, το οποίο χρωματίζεται και αποκτά την επιθυμητή γεύση, δομή και υφή. Η εκχύλιση διαρκεί από ελάχιστες ημέρες έως και αρκετές εβδομάδες για τα ερυθρά και 12 ως 24 περίπου ώρες για τα ροζέ κρασιά. Το δοχείο που θα τοποθετήσουμε το μούστο πρέπει να είναι ανοικτό ώστε να αερίζεται ο χυμός και να φεύγει το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται κατά τη ζύμωση.
Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος κατά τη φάση της αλκοολικής ζύμωσης. Για ερυθρούς οίνους, η ιδανική θερμοκρασία είναι μεταξύ 25 και 28oC. Μετά την εκχύλιση, διαχωρίζουμε το μούστο από τα στέμφυλα και τον τοποθετούμε σε άλλο δοχείο για να συνεχιστεί η ζύμωση. Κατόπιν, τα στέμφυλα είτε «στύβονται» στο σταφυλοπιεστήριο για να πάρουμε το μούστο που περιέχουν (ο οποίος προστείθεται στον ήδη υπάρχον μούστο), είτε οδηγούνται στον άμβυκα για απόσταξη και παραγωγή τσίπουρου.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο προς αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο. Και στις δύο περιπτώσεις, το δοχείο πρέπει να σφραγιστεί ώστε να μην έρχεται το κρασί σε επαφή με τον αέρα και το οξυγόνο.
Στεφανακούδης Κωνσταντίνος
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιο κάτω ανάρτηση
Το συμφέρον ποίησον
30 Αυγούστου 2016, 09:09
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιο κάτω ανάρτηση
Το συμφέρον ποίησον
30 Αυγούστου 2016, 09:09
Κάθε λαός έχει σε γενικές γραμμές τα χαρακτηριστικά του, τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Θέλετε είναι το κλίμα, η γεωγραφική θέση και οι διατροφικές συνήθειες; Θέλετε τα γονίδια, ο πολιτισμός κι η ιστορία; H θρησκεία, η γλώσσα και η παιδεία; Σίγουρα όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί, και ίσως κι άλλοι κοντά σε αυτούς, διαμορφώνουν αυτήν τη διαφορετικότητα.
Αυτές οι διαφορές λοιπόν είναι το αλατοπίπερο στις σχέσεις των λαών αναμεταξύ τους. Δίνουν ξεχωριστή νοστιμάδα στις σχέσεις μας.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι πρέπει να δημιουργούμε ανόητα στερεότυπα για τον κάθε λαό και να θολώνουμε την κρίση μας. Όπως σε όλα τα ζητήματα, θέλει κι εδώ διάκριση, μέτρο, καθαρό μυαλό και καλή προαίρεση.Με αυτήν την προϋπόθεση, οι εθνολογικής βάσης διαφορές στο χαρακτήρα μέσα σε μια πολυεθνική παρέα βγάζουν πολύ γέλιο. Το τι πλάκες και τι πειράγματα γίνονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, δεν λέγεται. Οι συγκρίσεις, η ανακάλυψη ομοιοτήτων και διαφορών νοοτροπίας και η ανάδειξή τους μέσα σε αυτές τις παρέες είναι το κάτι άλλο. Έξυπνο χιούμορ, χαβαλές και καλή καρδιά…Το ζήτημα αυτό, βέβαια, εκτός από την πλάκα, έχει κι έναν σπουδαίο διδακτικό κι εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Γιατί, βλέπετε, όπως και σε ατομικό επίπεδο, έτσι και στο επίπεδο ενός ολόκληρου λαού είναι λάθος να λέμε πως εγώ (εμείς) είμαστε έτσι, πάει και τελείωσε. Τι θα πει «είμαι έτσι»; Του λόγου μου δεν είμαι ο ίδιος όπως όταν ήμουνα είκοσι χρονών. Ούτε όπως όταν ήμουνα τριάντα.Οι καλύτεροι ανάμεσά μας δεν μένουν ίδιοι. Με το χρόνο γίνονται καλύτεροι, πιο έμπειροι, σοφότεροι. Προσεύχονται, ενδοσκοπούν, διαβάζουν, σκέφτονται, βασανίζουν το μέσα τους, προβληματίζονται, παραδειγματίζονται από τους άλλους και κοιτάν να μάθουν από τα λάθη τους. Συζητούν με τον εαυτό τους. Πασχίζουν για το γνώθι σαυτόν. Κι ύστερα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματά τους και να διορθώσουν, να αποφύγουν ή να διαχειριστούν έξυπνα τα μειονεκτήματά τους.
Αυτό πρέπει να κάνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά κι όλοι μαζί εμείς οι Έλληνες. Τώρα που είμαστε στα κάτω μας είναι η καλύτερη ώρα γι’ αυτό.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, μειονέκτημά μας ως λαός. Την αδυναμία αντίληψης του ομαδικού μας συμφέροντος.Το έχω αναφέρει κι άλλη φορά. Είμαστε καλοί στο να αντιλαμβανόμαστε το ατομικό μας συμφέρον. Εκεί που χωλαίνουμε και το χάνουμε, όμως, είναι αλλού. Αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το ατομικό μας συμφέρον σε ένα ποσοστό ογδόντα στα εκατό καθορίζεται από το κοινό, το ομαδικό μας συμφέρον.Κι αυτό μου φαίνεται πολύ περίεργο, όταν έχουμε στην παράδοσή μας το μύθο του Αισώπου που ονομάζεται «Γεωργού παίδες στασιάζοντες». Αυτόν με τις βέργες που καθεμιά από μόνη της σπάει εύκολα, αλλά όλες μαζί με τίποτα. Εκείνον το μύθο με το δίδαγμα «Ατάρ ουν και υμείς, ω παίδες, εάν μεν ομοφρονήτε, αχείρωτοι τοις εχθροίς έσεσθε· εάν δε στασιάζητε, ευάλωτοι».Αλλά κι ο μεγάλος Περικλής, όπως μας το διασώζει ο Θουκυδίδης, δεν μας συμβουλεύει διαχρονικά ότι «καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσῃ πολλώ μάλλον διασώζεται»; Αυτό το μάθημα λοιπόν το πήρανε οι άλλοι λαοί, αλλά εμείς το βγάλαμε ολωσδιόλου από το μυαλό μας. Αν δεν θέλουμε να παραδειγματιστούμε από τους προγόνους μας, ας παραδειγματιστούμε σε αυτό το ζήτημα από κανέναν άλλο λαό.
Ας πούμε από τους Αμερικανούς που τραγουδάνε «United we stand, divided we fall». Δηλαδή, «ενωμένοι στεκόμαστε γερά στα πόδια μας, διχασμένοι θα γκρεμοτσακιστούμε».
Αυτό όμως το μήνυμα είναι ακατανόητο για τον δικό μας το μυαλό. Δεν είναι; Και το πράγμα γίνεται χειρότερο με τις πονηρές και κούφιες ηθικολογίες σχετικά με «ομοψυχία» και «ενότητα» κάποιων καλά βολεμένων που μας κάθονται στο σβέρκο. Αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «εμείς καλά σας δουλεύουμε ψιλό γαζί και σας έχουμε ζέψει σαν τα βόδια, αλλά εσείς μην διαμαρτύρεστε, γιατί χαλάτε την ομοψυχία και την ενότητα».Εγώ όμως εδώ δεν ηθικολογώ. Μιλάω στεγνά για το συμφέρον του καθενός μας. Πώς θα μεγαλώσει η πίτα του εθνικού μας πλούτου, όταν στη «φεουδαλική μας κομματοκρατία» την κάθε είδους στήριξη της ελληνικής πολιτείας την απολαμβάνουν μόνο οι εκλεκτοί του συστήματος; Οι ίδιοι και οι ίδιοι.Αυτοί, είτε αξίζουν είτε όχι, ό,τι μπορούν να παράξουν το παράγουν. Κι αυτό προφανώς δεν φτάνει. Για να μεγαλώσει η πίτα προς το συμφέρον όλων μας πρέπει να δοθεί και σε άλλους ικανούς ανθρώπους η δυνατότητα να δημιουργήσουν εθνικό πλούτο. Αγαπήστε τους άξιους ανθρώπους, ενεργοποιήστε κι αυτούς που είναι στο περιθώριο κι αυτούς που δεν είναι «δικοί σας». Όχι για λόγους ηθικής. Για το συμφέρον σας. Για το συμφέρον όλων.
Ο τρύγος στον καμβά διάσημων ζωγράφων
Ο τρύγος είναι η τελευταία και σημαντικότερη φάση της δραστηριότητας της
αμπελοκομίας και αφορά το μάζεμα των σταφυλιών. Ο καθορισμός του χρόνου
του τρύγου έχει μεγάλη σημασία για την ποιότητα των σταφυλιών.
«Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» λένε αυτοί που ξέρουν, κι απ αυτό θα κριθεί η
έκβαση των κόπων όλης της χρονιάς.
αμπελοκομίας και αφορά το μάζεμα των σταφυλιών. Ο καθορισμός του χρόνου
του τρύγου έχει μεγάλη σημασία για την ποιότητα των σταφυλιών.
«Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» λένε αυτοί που ξέρουν, κι απ αυτό θα κριθεί η
έκβαση των κόπων όλης της χρονιάς.
Σε γενικές γραμμές ο τρύγος γίνεται τους μήνες Αύγουστο (για τις πιο νότιες περιοχές
και κάποιες ποικιλίες) αλλά κυρίως τον Σεπτέμβριο (γι αυτό λέγεται και τρυγητής).
και κάποιες ποικιλίες) αλλά κυρίως τον Σεπτέμβριο (γι αυτό λέγεται και τρυγητής).
Μιχαήλ Αξελός – «Ο τρύγος», 1924
Ο Μιχαήλ Αξελός ήταν ο πρώτος Έλληνας σχεδιαστής χαρτονομισμάτων.
ο τρύγος – Lεon Augustin Lhermitte – 1884
Βαν Γκονγκ – Το κόκκινο αμπέλι – (1888)
Το έργο Κόκκινο αμπέλι είναι το μοναδικό που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή.
Τοπίο που λαμπυρίζει στο ηλιοβασίλεμα, μετά τη βροχή, οι αμπελουργοί μαζεύουν τα σταφύλια
. Ένας από τους λίγους πίνακες που ζωγράφισε από μνήμης. Αγοράστηκε το 1890
αντί 400 φράγκων (η Wikipedia εκτιμάει το ποσό αυτό σε σημερινά 1.000 δολάρια)
από την Anna Boch, που ήταν επίσης ζωγράφος και αδελφή του Eugene Boch,
ζωγράφου και φίλου του Βαν Γκογκ.
Τοπίο που λαμπυρίζει στο ηλιοβασίλεμα, μετά τη βροχή, οι αμπελουργοί μαζεύουν τα σταφύλια
. Ένας από τους λίγους πίνακες που ζωγράφισε από μνήμης. Αγοράστηκε το 1890
αντί 400 φράγκων (η Wikipedia εκτιμάει το ποσό αυτό σε σημερινά 1.000 δολάρια)
από την Anna Boch, που ήταν επίσης ζωγράφος και αδελφή του Eugene Boch,
ζωγράφου και φίλου του Βαν Γκογκ.
o τρύγος – Henri Martin
Οι ποικιλίες αμπέλου είναι χιλιάδες και χωρίζονται σε:
- Επιτραπέζιες
- Οινοποιήσιμες
- Ποικιλίες για ειδική χρήση
- Ποικιλίες υποκειμένων
ο τρύγος -Henri-Edmond Cross
Εκλεκτά κρασιά ποιότητας παράγονται από «ευγενείς» οινοποιήσιμες ποικιλίες αμπέλου,
όταν καλλιεργούνται σε περιοχές όπου το έδαφος και το κλίμα είναι κατάλληλα.
Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων αποτελεί το οικοσύστημα κάθε περιοχής (terroir),
το οποίο, για να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, πρέπει να συμπληρώνεται
αρμονικά από τον ανθρώπινο παράγοντα.
όταν καλλιεργούνται σε περιοχές όπου το έδαφος και το κλίμα είναι κατάλληλα.
Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων αποτελεί το οικοσύστημα κάθε περιοχής (terroir),
το οποίο, για να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, πρέπει να συμπληρώνεται
αρμονικά από τον ανθρώπινο παράγοντα.
φθινόπωρο ή τρύγος -Francisco Goya 1786
Ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει το ξεχωριστό άρωμα και τη γεύση κάθε
κρασιού είναι η οινοποιήσιμη ποικιλία αμπέλου από την οποία προέρχεται. Από τους
γενετικούς χαρακτήρες της εξαρτώνται άμεσα το μέγεθος της ράγας του σταφυλιού,
η σύσταση και το χρώμα του φλοιού, η υφή του και η σχέση σακχάρων και οξέων.
κρασιού είναι η οινοποιήσιμη ποικιλία αμπέλου από την οποία προέρχεται. Από τους
γενετικούς χαρακτήρες της εξαρτώνται άμεσα το μέγεθος της ράγας του σταφυλιού,
η σύσταση και το χρώμα του φλοιού, η υφή του και η σχέση σακχάρων και οξέων.
τρύγος – Niko Pirosmani
Τρύγος – Micaela Eleutheriade
Τὸ τραγούδι τοῦ τρυγητοῦ
– Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο,
δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω,
νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο.
δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω,
νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο.
γυναίκες δένουν το αμπέλι
-Henri-Edmond Cross 1890
-Henri-Edmond Cross 1890
αμπελουργός
– Jacob Gerritsz. Cuyp – 1628
– Jacob Gerritsz. Cuyp – 1628
το μάζεμα της σοδειάς στο κτήμα lagrange – Jules Breton 1864
Vela Zanetti 1979
Δύο νεαρές γυναίκες μαζεύουν σταφύλια
(Μελέτη για τον τρύγο στο Château Lagrange) –
(Μελέτη για τον τρύγο στο Château Lagrange) –
Jules-Adolphe Breton – 1862
τρύγος – Elin Kleopatra Danielson-Gambogi
– γύρω στο 1900
– γύρω στο 1900
τρύγος – Αγγελος Κουγιουμτζής
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δεν πάμε καλά !!!
Αιχμηρός
Η Δικαιοσύνη αποφάσισε: Ο Σώρρας τα έχει τα λεφτά! Κι εγώ θέλω να αγοράσω το Mega!
Τρίτη 30 Αυγούστου 2016, 00:01
Δεν πιστεύετε ότι ο Αρτέμης Σώρρας έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ. Το Πρωτοδικείο Αθηνών αποφάσισε το 2013 ότι τα… λεφτά υπάρχουν, αφού έκρινε ότι δεν απέδειξε κάποιος ότι… δεν υπάρχουν. Είναι οριστικό και με την βούλα της Δικαιοσύνης: Ποιος Γκέιτς, ποιος Σόρος; Ο Αρτέμης Σώρρας είναι ο νέος μεγιστάνας και θέλει να μας σώσει.Τα πράγματα έχουν ως εξής: Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε μηνυτήρια αναφορά στον Άρειο Πάγο μετά από την επιστολή του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο και υποστήριζε ότι τα λεφτά του Σώρρα δεν υπάρχουν και έτσι φτάσαμε σε δίκη. Στο Δικαστήριο δεν κλήθηκε ο Άδωνις να καταθέσει και η απόφαση βγήκε υπέρ του κ. Σώρρα. Το σκεπτικό της απόφασης είναι το ακόλουθο και αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς:«ουδέποτε υπήρξε πρόθεση των κατηγορουμένων να προκαλέσουν σύγχυση στην κοινή γνώμη, παρά τούτοι κινήθηκαν, αποκλειστικά από αγαθά κίνητρα και, συγκεκριμένα, ωθούμενοι από την επιθυμία τους να βοηθήσουν το κράτος να εξέλθει από τη δεινή οικονομική κρίση, στη οποία έχει περιέλθει. Δεδομένου δε ότι όσα παρουσίασαν κατά την εν λόγω εκδήλωση ήταν αληθή και στόχευαν αποκλειστικά στην ενημέρωση του κοινού ούτε αμέλεια μπορεί να τους αποδοθεί ως προς την τέλεση του αδικήματος. Επομένως, από κανένα στοιχείο δεν αποδείχθηκε η πλήρωση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος και για το λόγο αυτό αμφότεροι οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν αθώοι. Επειδή, ωστόσο, από την ακροαματική διαδικασία και τα αναγνωσθέντα έγγραφα δημιουργήθηκαν στο Δικαστήριο υπόνοιες για την τέλεση αδικημάτων από τρίτα πρόσωπα, πρέπει η δικογραφία κατ’ άρθρο 38 ΚΠοινΔ, να διαβιβαστεί στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών για να διερευνήσει την τυχόν τέλεση αυτεπαγγέλτως διωκόμενων αδικημάτων, ιδίως αυτών της ψευδούς καταμηνύσεως και της ψευδούς ανώμοτης κατάθεσης».
και σε άλλο σημείο:
«Από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε η αναλήθεια όσων υποστηρίζουν οι κατηγορούμενοι. Ειδικότερα, ουδόλως αποδείχθηκε η ανυπαρξία του ανωτέρου χρηματικού ποσού ή η πλαστότητα των τίτλων που το ενσωματώνουν».
Ο Άρειος Πάγος έκρινε τότε (στις μέρες της προφυλάκισης των μελών της Χρυσής Αυγής) ότι δεν υπήρχε λόγος να ζητήσει αναίρεση της υπόθεσης. Και το ελληνικό δημόσιο έκρινε επίσης ότι δεν υπήρχε λόγος να κάνει έφεση. Κι έτσι ο κ. Σώρρας νομιμοποιείται με αυτή την απόφαση να δηλώνει ότι έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ.Μα είναι δυνατόν; Τι κάνει ο κ. Τσίπρας; Γιατί δεν καλεί στο Μέγαρο Μαξίμου τον μέλλοντα εθνικό ευεργέτη για να δεχτεί την δωρεά του; Γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα γυρίζει την πλάτη του απέναντι σε έναν συμπολίτη μας που επιθυμεί διακαώς να μας πληρώσει το χρέος; Γιατί να πληρώνουμε φόρους, ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ στον Θεό όταν υπάρχει ο Αρτέμης; Γιατί να δουλεύουμε και να μην έχουμε την τύχη των υπηκόων της Σαουδικής Αραβίας, όταν ο Αρτέμης έχει περισσότερα λεφτά απ’ όλους τους πρίγκιπες μαζί; Προδότες!Θεωρεί η κυβέρνηση ότι δεν υπάρχουν τα λεφτά; Συκοφαντίες! Υπάρχει δικαστική απόφαση! Η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί ότι τα λεφτά υπάρχουν, αφού δεν μπόρεσε κανείς να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν. Δηλαδή, θα μας τρελάνουν όλους! Από χτες ψάχνω μήπως βρω στα σεντούκια που έφεραν οι παππούδες μου από την Ανατολή (πρόλαβαν και ήρθαν στην πατρίδα πριν το κακό) κάποια μετοχή της Τράπεζας της Ανατολής. Κι εκεί κρύβονται δισεκατομμύρια. Τι δισεκατομμύρια καλέ; Τρισεκατομμύρια να λέτε και πάλι έξω θα πέσετε.Κι ύστερα θα αρχίσω να ανοίγω τρύπες στην γη για να ανακαλύψω τον θησαυρό του Αλί Πασά. Αλλά ίσως είναι μεγαλύτερος εκείνος του Αλί Μπαμπά. Γιατί όχι; Μπορεί να αποδείξει κανείς ότι δεν υπάρχουν αυτοί οι θησαυροί; Ε λοιπόν, τους ενεχυριάζω και ζητώ από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να με δανείσει για να αγοράσω το Mega, τον ΔΟΛ και την ΕΡΤ μαζί! Αμ πως!Θανάσης Μαυρίδης[email protected]r
O Χρήστος Χωμενίδης αρθρογραφεί στο capital.gr με αφορμή την προχθεσινή εκδήλωση του Αρτέμη Σώρρα στην Τρίπολη και διερωτάται «πόσο αφελής πρέπει να είναι κανείς για να παίρνει στα σοβαρά τον Σώρρα;».
Κατάμεστο το Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης υποδέχθηκε προχθές τον Αρτέμη Σώρρα. Τετρακόσιοι άνθρωποι σε μια πόλη που ο πληθυσμός της δεν υπερβαίνει τους πενήντα χιλιάδες δεν είναι καθόλου λίγοι ως ακροατές και εν δυνάμει οπαδοί. Και ο κύριος Σώρρας όμως κάθε άλλο παρά λίγα υπόσχεται.Γράφει ο Χρήστος ΧωμενίδηςΈχει ήδη δωρίσει -ισχυρίζεται- 600 δισ. δολάρια στο ελληνικό δημόσιο για την αποπληρωμή του χρέους. Διαθέτει -αφήνει να διαδοθεί- προσωπική περιουσία 3,5 τρισεκατομμυρίων. Τάζει στον καθέναν που θα τον ακολουθήσει είκοσι χιλιάδες ευρώ τοις μετρητοίς, επιπλέον δε διαγραφές ατομικών χρεών, καινούργια σπίτια, δουλειές και επενδύσεις. Μόνο γυναίκες και άνδρες δεν υπόσχεται να στείλει στα κρεβάτια του λαού του. Τι τους ζητάει ως αντάλλαγμα; Τα ελάχιστα. Κάποιες εξουσιοδοτήσεις τους προς τον ίδιον, ώστε να πληρωθεί η εφορία του καθενός από τα δικά του χρήματα. Ψήφο στο κίνημά του στις προσεχείς εκλογές. Προσχώρηση στην των «Ελλήνων Συνέλευσι» και απαγγελία εν χορώ του «Όρκου του Πολεμιστή», ο οποίος απευθύνεται στον θεό Δία και επικαλείται ως δύναμη το «κοσμικόν πυρ».Είναι παράξενο που σε δεκάδες ελληνικές πόλεις ανοίγουν κάθε εβδομάδα γραφεία του Αρτέμη Σώρρα; Σας κάνει εντύπωση που -εκτός των απλών πολιτών- και εκλεγμένοι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης τάσσονται στο πλευρό του; Πως όταν τους επισημαίνεις ότι το Αμερικάνικο Υπουργείο Οικονομικών έχει από τριετίας χαρακτηρίσει τα περίφημα χρεόγραφα της Τράπεζας της Ανατολής -τα οποία ανεμίζει ο κύριος Σώρρας- προϊόντα απάτης και έχει συμβουλεύσει να παρέμβει εισαγγελέας, κοιτούν εσένα καχύποπτα; Ο Αρτέμης είναι άγγελος καλών. Έλληνας μέχρι το μεδούλι. Ενώ εσύ ένας προσκυνημένος νενέκος…Στα μέσα του προπερασμένου αιώνα, ένας γηραλέος πρώην κρεοπώλης έφερε στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου την Πελοπόννησο. Ο Παππουλάκος -κατά κόσμον Χρήστος Παναγιωτόπουλος- όταν οι σωματικές του δυνάμεις δεν τού επέτρεπαν πλέον να χτυπάει τον μπαλτά στο κούτσουρο και να τεμαχίζει τα σφαχτά, άλλαξε επάγγελμα. Εκάρη, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, μοναχός κι άρχισε να γυρίζει στα χωριά και να κηρύττει την «αλήθεια του Χριστού». Ο λόγος του ήταν φραγγέλιο. Μαστίγωνε ανελέητα το κατεστημένο της εποχής. Τους πλούσιους, τους πρωτευουσιάνους, τον «αιρετικό» ως ρωμαιοκαθολικής προέλευσης βασιλιά Όθωνα. Τα πλήθη παραληρούσαν στην εμφάνισή του. Ο Παππουλάκος έβγαζε ένα ευαγγέλιο και τους επεδύκνειε το τυπογραφικό λάθος που αποτελούσε το θεμέλιο της πίστης του: Από τη φράση «άγγελοι του Εωσφόρου» είχε εκ παραδρομής παραλειφθεί ένα έψιλον. Όχι άγγελοι λοιπόν αλλά Άγγλοι του Σατανά, το έλεγε ρητά η Αγία Γραφή! Κακής μήτρας εκτρώματα, ξένοι που απεργάζονταν τον αφανισμό του Γένους μας.Η επανάσταση του Παππουλάκου, η πολιορκία της Αθήνας από τους πιστούς του, δεν αργούσε. Επιστρατεύτηκε μπροστά στον κίνδυνο ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, ο οποίος απέφυγε να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις ορδές του ψευτοκαλόγερου. Τον συνέλαβε με δόλο και αντί να τον περάσει από δικαστήριο -γύρευε πόσα έκτροπα θα συνέβαιναν κατά τη δίκη του-, τον φυλάκισε σε ένα μοναστήρι στην Άνδρο. Μέχρι τον θάνατό του, προσκυνητές συνέρρεαν εκεί για να τον ασπαστούν.Από τον Παππουλάκο μέχρι τον Αρτέμη Σώρρα πέντε γενιές δρόμος. Ή μάλλον σκυταλοδρομία, εφόσον μεσολάβησαν κάμποσοι ακόμα «από μηχανής θεοί» που έταζαν στα πλήθη υγεία, πλούτο ή παράδεισο. Το 1976, ένας δικηγόρος ονόματι Γιώργος Καματερός άρχισε να διανέμει στις πλατείες με βυτιοφόρα ένα θαυματουργό νερό το οποίο γιάτρευε δήθεν τον καρκίνο. Η απήχησή του ήταν εξωφρενική. Ασθενείς διέκοπταν τις θεραπείες τους και άδειαζαν στα στομάχια τους κανάτια από το «ευλογημένο υγρό». Ο Καματερός είχε γίνει το πρόσωπο της ημέρας. Η μαζική υστερία διήρκεσε επί μήνες.Πόσο απελπισμένος πρέπει να είναι κάποιος για να προστρέχει στον Καματερό; Πόσο αφελής για να παίρνει στα σοβαρά τον Σώρρα; Τι απύθμενοι ωκεανοί άγνοιας, δεισιδαιμονίας, θαυματοληψίας κρύβονται κάτω από τη λεπτή κρούστα του ορθολογισμού που διέπει -υποτίθεται- τις δυτικές κοινωνίες;Διότι το φαινόμενο δεν είναι ασφαλώς ελληνικό. Η αμερικάνικη επικράτεια βρίθει από ιεροκήρυκες, οι οποίοι διδάσκουν μετά μουσικής σε ασφυκτικά γεμάτα στάδια. Λαϊκοί άγιοι, αυτόκλητοι σωτήρες, κεχρισμένοι ηγέτες ξεφυτρώνουν κάθε τόσο παντού. Κατά ειρωνικό δε τρόπο, η καλπάζουσα τεχνολογία -η οποία στηρίζεται στην επιστήμη, σε ό,τι δηλαδή οι ίδιοι αποτάσσονται- τους υπηρετεί. Η τηλεόραση, το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δυναμώνουν τη φωνή τους. Διαδίδουν αστραπιαία τα φληναφήματά τους.Έως πρόσφατα, υπήρχε τουλάχιστον μία κόκκινη γραμμή: Οι πολίτες δεν ανέθεταν σε σαλούς τη διαχείριση των κοινών πραγμάτων. Οι πολιτικοί στα δημοκρατικά καθεστώτα μπορεί να ήταν λαϊκιστές, ανακόλουθοι, διεφθαρμένοι, διατηρούσαν ωστόσο μιάν επίφαση σοβαρότητας. Συνομολογούσαν ότι η ζωή διέπεται από απαραβίαστους κανόνες. Τόσο από τον νόμο της βαρύτητας, όσο και από την αρχή pacta sunt servanda -οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται- στο ιδιωτικό, το δημόσιο και το διεθνές δίκαιο.Στις μέρες μας, κι αυτό το ύστατο μετερίζι μοιάζει έτοιμο να καταληφθεί από την παράνοια. «Γιατί να μην ψηφίσω τον Σώρρα; Επειδή λέει ότι το χρέος είναι παράνομο, επαχθές και επονείδιστο; Το ίδιο ακριβώς δεν απέδειξε και η Επιτροπή Αλήθειας, που είχε συγκροτήσει η Ζωή Κωνσταντοπούλου προτού τη φάνε τα μεγάλα συμφέροντα; Επειδή διαβεβαιώνει πως το ελληνικό χρέος θα πληρωθεί από τις μετοχές της Banque d’Orient; Και ο Πάνος Καμμένος δεν ισχυριζόταν ότι το οικονομικό μας πρόβλημα θα το λύσουν οι υδρογονάνθρακες; Ή μήπως οι υδατάνθρακες;»Όταν οι δημαγωγοί μεταμφιέζονται σε Παππουλάκοι για να κερδίσουν τους ψηφοφόρους, τότε οι αληθινοί Παππουλάκοι γίνονται ασυναγώνιστοι.Από τον Βασίλη Λεβέντη στον Αρτέμη Σώρρα, δυό στριψίματα της βίδας. Και από εκεί και πέρα το έρεβος.* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέαςΠηγή: capital.gr
Αννα Κορακάκη/ Μια άλλη ανάγνωση
29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016, 11:35
Δεν γνωρίζω την Άννα Κορακάκη και δεν έχω ιδέα από σκοποβολή όπως επίσης και από τα ολυμπιακά αγωνίσματα (να τα λέμε αυτά). Και μάλλον νιώθω ήδη άσχημα που χρησιμοποιώ το όνομά της χωρίς να την γνωρίζω.Δεν θα μακρηγορήσω, θα πω μόνο, ότι μαζί με μένα και πολλοί άλλοι δεν ξέρανε την Άννα, το άθλημα της και την τεράστια προσπάθεια της, κάτω από αντίξοες συνθήκες, με έναν πατέρα, που δεν δίστασε να φτιάξει χώρο εξάσκησης με όποιο μέσο και τρόπο διέθετε. Αν μας ρώταγαν πριν από ένα μήνα, μπορεί να πάρει η Ελλάδα μετάλλιο στην σκοποβολή, μπορεί να μην ήμασταν καν σίγουροι για ποιο άθλημα μιλάμε, όπως επίσης αν μας έλεγαν ότι μια νεαρή κοπέλα από την Δράμα, φοιτήτρια ειδικής αγωγής, ασκούμενη στα βουνά, σε ένα πρόχειρο σκοπευτήριο από λαμαρίνες, θα έπαιρνε χρυσό, μάλλον θα κοιταζόμασταν με απορία για το αν γίνονται τέτοια πράγματα και δεν θα δίναμε καμία πιθανότητα.
Μιλώντας με πολλούς έφηβους για θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού τα τελευταία χρόνια, με λυπεί το γεγονός, ότι σαν γονείς, καθηγητές και σύμβουλοι δεν έχουμε μάθει στα παιδιά να βλέπουν πέρα από όσα ήδη νομίζουμε ότι μπορούν να συμβούν. Και κυρίως, την αδυναμία μας να τους μιλήσουμε, για την πιθανότητα να συμβούν γεγονότα, που «θεωρητικά» δεν έχουν καμία πιθανότητα να συμβούν, παραμένοντας μόνο σε όσα μάθαμε μέχρι σήμερα. Αλλοίμονο μας, αν μείνουμε μόνο σε όσα μπορούν να συμβούν στα σίγουρα και τα όνειρα μας παραμένουν στα όρια του «εφικτού».Με αφορμή το «ακατόρθωτο» κατόρθωμα της Άννας, θα ήθελα να θυμίσω σε πολλά νέα παιδιά που μιλήσαμε τα τελευταία χρόνια, που αντιμετωπίζουν με μεγάλη απαισιοδοξία σπουδές και επαγγελματική απασχόληση στην Ελλάδα (όχι άδικα είναι αλήθεια), ότι αν η Άννα, θεωρούσε την διάκριση στους ολυμπιακούς χαμένη υπόθεση, δεν θα βρισκόταν πριν από λίγες μέρες στο βάθρο. Αν η Άννα περίμενε, να δημιουργηθούν ιδανικές συνθήκες για την προετοιμασία της, στην πόλη της, θα περίμενε, πολύ. Αν η Άννα, δεν είχε το δικό της, εσωτερικό κίνητρο – πυξίδα να δείχνει το βάθρο, δεν θα έφτανε πουθενά. Και πολύ πιθανόν, πολλοί που την γνωρίζουν, να θεωρούσαν ότι χάνει τον χρόνο της, κυνηγώντας ένα «ρομαντικό» όνειρο διάκρισης. Το τρίπτυχο της επιτυχίας θα μπορούσε να αποτελείται από πίστη, προσπάθεια και κίνητρο. Σχεδόν όλα, ξεκινούν από μέσα μας και ακόμη και οι πλέον ιδανικές συνθήκες δεν μπορούν να τα υποκαταστήσουν.Έχοντας όλα αυτά κατά νου, θα ήθελα να θυμίσω στα νέα παιδιά, πως πράγματι οι συνθήκες δουλειάς και εργασίας στην Ελλάδα είναι δύσκολες και πολλά από τα εργασιακά μοτίβα και τομείς που γνωρίζαμε ως «σίγουρα» (δημόσιο, τραπεζικός τομέας, υψηλόβαθμες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα) έχουν ανατραπεί. Παρόλα αυτά, εκεί έξω υπάρχουν ευκαιρίες άγνωστες (σαν την σκοποβολή για μένα), σε ένα πλαίσιο που πιθανότατα ακόμη δεν έχει οριστεί, να το ανακαλύψετε και να πετύχετε.Με δεδομένο ότι αυτές οι γραμμές γράφονται μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελληνίων και πριν τον Σεπτέμβρη, που νέα «φουρνιά» υποψήφιων ξεκινά την προσπάθεια της, για τις πανελλήνιες του 2017, αν θα έπρεπε να μείνει κάτι στους μελλοντικούς φοιτητές είναι ότι και η πραγματική ζωή είναι σαν τους Ολυμπιακούς. Δεν κερδίζει πάντα αυτός που προετοιμάζεται με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά συνήθως αυτός που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το όνειρο του, να παίρνει σάρκα και οστά (και σε μας τους υπόλοιπους φαίνεται Δον Κιχώτης που κυνηγά ανεμόμυλους). Άννα, σε ευχαριστώ για την υπενθύμιση…*O Νικήτας Σπυρόπουλος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού.
Η ελονοσία στον κάμπο της Θήβας
Άρρωστοι μετανάστες που φοβούνται να πάνε στο νοσοκομείο, τριτοκοσμικές συνθήκες ζωής δίπλα σε έλη, και γιατροί που παλεύουν για να μην ζήσει ξανά η Ελλάδα τον εφιάλτη της ελονοσίας. Ο Θοδωρής Χονδρόγιαννος πήγε στις αποθήκες της Θήβας όπου ζουν οι ξένοι που δουλεύουν στα χωράφια και ανακάλυψε γιατί προτιμούν τον πυρετό και την αρρώστια από τη θεραπεία.
Χρόνος ανάγνωσης:
10
‘
Από αριστερά: Κοράι, 62 ετών, Πακιστάν. Βαλαβάν 58 ετών και Μπαχουράι 59 ετών, Ινδία, στο Τάχι της Θήβας.
Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016
Έχει αρχίσει να σουρουπώνει και μία από τις παλιές αποθήκες στο Τάχι της Θήβας αρχίζει σιγά-σιγά να γεμίζει με εργάτες γης που επιστρέφουν από τον κάμπο της Βοιωτίας. Οι περισσότεροι είναι Πακιστανοί, με υπηκόους από το Μπαγκλαντές, την Ινδία και αφρικανικές χώρες να συμπληρώνουν το μωσαϊκό των εθνοτήτων που καθημερινά βγάζουν το μεροκάματό τους στα χωράφια γύρω από τη Θήβα.Η αυλόπορτα του οικοπέδου είναι ανοιχτή. Μπαίνω στον προαύλιο χώρο, όπου καμιά δεκαριά εργάτες περιμένουν στη σειρά για να χρησιμοποιήσουν τη μοναδική βρύση από τη γεώτρηση που υπάρχει στο κτήμα. «Εδώ μένουν Πακιστανοί, όχι Έλληνες εδώ», λέει ένας από αυτούς σε σπαστά αγγλικά. Ρωτάω αν το αφεντικό τους είναι εκεί. Εκείνοι κοιτάζονται μεταξύ τους, λένε κάτι στα πακιστανικά και ένας από αυτούς μπαίνει στην αποθήκη. Μετά από δύο λεπτά βγαίνει μαζί με κάποιον άλλο, μεγαλύτερο σε ηλικία.
thiva_chondrogiannos_3.jpg
Λαχάρ, 58 ετών. Δουλεύει στον κάμπο της Θήβας τα τελευταία 7 χρόνια. Μοιράζεται ένα δωμάτιο 20 τετραγωνικών με άλλους 5 ομοεθνείς του.
Είναι ο Τάρικ, 42 ετών, που εδώ και 20 χρόνια μένει στην Ελλάδα. Αφού πέρασε μερικά χρόνια στην Αθήνα, αποφάσισε να πάει στα χωράφια και να μοιράσει τη ζωή του στα δύο, μεταξύ των θερινών και χειμερινών καλλιεργειών, μεταξύ Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου. «Σε χωράφια δούλευα στο Πακιστάν, σε χωράφια δουλεύω κι εδώ», λέει σε ύφος κοφτό που προδίδει την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό μου. Έχοντας ζήσει για αρκετό καιρό στην Ελλάδα και μιλώντας καλά ελληνικά, ο Τάρικ έχει αποκτήσει έναν ρόλο “προϊσταμένου” στα χωράφια. Είναι το “αφεντικό” των Πακιστανών, αλλιώς ο μεσάζων μεταξύ του Έλληνα εργοδότη και των ομοεθνών του. «Μερικοί από τους Πακιστανούς δεν με πάνε, με βλέπουν σαν τσιράκι του αφεντικού. Όμως όταν έχεις φτύσει αίμα και έχεις περπατήσει τη μισή Ασία για ένα κομμάτι ψωμί, αυτό έχει λίγη σημασία. Πιο πολλή σημασία έχει ότι εγώ κάνω κουμάντο εδώ μέσα. Γι’ αυτό και θα κάνεις ό,τι σου λέω εγώ», μου λέει.
«Καλύτερα άρρωστος, παρά πίσω στο Πακιστάν»
Ο Τάρικ μου ζητάει να τον ακολουθήσω σε μία από τις αποθήκες του κτήματος. Καθώς περπατάμε, ακούγονται κοτόπουλα να κακαρίζουν. Κάποτε εκτρέφονταν εκεί χιλιάδες κοτόπουλα, σήμερα υπάρχουν δύο εκτροφεία με μερικές εκατοντάδες πουλιά. Στην αποθήκη δίπλα από το εκτροφείο, όπως θα μου δείξει αργότερα ο Τάρικ, μένουν δεκάδες μετανάστες εργάτες. «Δεν μπορείς να τραβήξεις φωτογραφίες, οι περισσότεροι από εδώ είναι παράνομοι και δεν θέλουμε προβλήματα με την αστυνομία», μου λέει καθώς κατεβαίνουμε τα σκαλιά της εισόδου. Εκείνη την ώρα οι περισσότεροι Πακιστανοί βρίσκονται μέσα σε σκηνές και τρώνε.Ο Τάρικ πλησιάζει μία παρέα, φωνάζει μία φράση στα πακιστανικά και κάποιος γυρίζει και τον χαιρετάει. Το όνομά του είναι Ιμπραήμ. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από τρεις μήνες μαζί με Σύρους και Ιρακινούς πρόσφυγες. Έμεινε για λίγες μέρες στο λιμάνι του Πειραιά και μετά ομοεθνείς του του είπαν να έρθει στη Θήβα για να δουλέψει, μιας και αναζητούσε μεροκάματο για να ζήσει. «Ξέρω ότι έχω ελονοσία, αρρώστησα πρώτη φορά όταν ήμουν στο Πακιστάν. Εκεί η ασθένεια είναι πολύ διαδεδομένη. Τώρα που δουλεύω στα χωράφια και μένω εδώ αρρώστησα πάλι, έχω πυρετό και τρέμω. Όμως δεν θέλω να πάω στο νοσοκομείο, γιατί δεν έχω χαρτιά και φοβάμαι ότι θα με διώξουν από τη χώρα», λέει ο 26χρονος Πακιστανός. «Τα λεφτά που βγάζω εδώ είναι σημαντικά για εμένα, αφού με αυτά ζω εγώ και στέλνω και στην οικογένειά μου στην Ισλαμαμπάντ. Οι δικοί μου από εμένα περιμένουν βοήθεια. Γι’ αυτό μένω εδώ και δεν λέω κουβέντα, καλύτερα άρρωστος παρά να με γυρίσουν στο Πακιστάν».
thiva_chondrogiannos_7.jpg
Εργάτες από την ινδική χερσονήσο εργάζονται σε χωράφια της Θήβας δίπλα από την εθνική οδό.
Πρόβλημα με τα χαρτιά του αντιμετωπίζει και ο 30χρονος Ρασίντ, αφού ένα σύστημα μεσαζόντων και διαφθοράς γύρω από την πακιστανική πρεσβεία στην Αθήνα απαιτεί από αυτόν υπέρογκα ποσά για να του ανανεώσει το διαβατήριο: «Η πρεσβεία μου ζητάει εδώ και ενάμιση χρόνο παράνομα λεφτά για να ανανεώσει το διαβατήριό μου. 800 ευρώ. Δεν έχω να τα δώσω. Το διαβατήριό μου έχει λήξει και δεν έχω ανανεώσει την άδεια παραμονής μου. Κινδυνεύω να με διώξουν από την Ελλάδα». Και ο Ρασίντ είναι άρρωστος με ελονοσία. «Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχω συνέχεια πυρετό, κάνω εμετό και τρέμω. Όταν ήμουν στο Πακιστάν είχα πάει στο νοσοκομείο και οι γιατροί μου είχαν δώσει φάρμακα για την ελονοσία. Εδώ δεν θέλω να πάω στο γιατρό γιατί δεν μπορώ να το ρισκάρω χωρίς χαρτιά». Ο Ρασίντ ήρθε στην Ελλάδα πριν από οκτώ χρόνια, στην αρχή παράνομα, για να καταφέρει αργότερα με πολλούς κόπους και γραφειοκρατία να νομιμοποιηθεί. «Ήθελα να είμαι νόμιμος, να έχω μία κανονική ζωή και να μην φοβάμαι, όμως τώρα δεν μπορώ να κάνω ούτε το πιο απλό, να πάρω ένα φάρμακο».H έγκυρη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγήςH σελίδα του ΚΕΕΛΠΝΟ για την προστασία από την ελονοσία για την αντιμετώπιση της ελονοσίας σε περιπτώσεις όπως του Ιμπραήμ και του Ρασίντ είναι απαραίτητη, αφού «τόσο η ελονοσία που προέρχεται από το πλασμώδιο falciparum, όσο και εκείνη —αν και σπανιότερα— από το πλασμώδιο vivax μπορούν να οδηγήσουν σε βαριά κλινική εικόνα του ασθενούς και την εισαγωγή του σε μονάδα εντατικής θεραπείας», λέει στο inside story η Αγορίτσα Μπάκα, επιστημονική συνεργάτης του ΚΕΕΛΠΝΟ. «Αν δεν λάβει την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή, ο ασθενής συνεχίζει να ταλαιπωρείται από υψηλό πυρετό και άλλα συμπτώματα της ελονοσίας για μακρό χρονικό διάστημα. Τα συμπτώματα υποχωρούν κάποια στιγμή, αλλά το πλασμώδιο παραμένει στον οργανισμό και έτσι μπορεί να μολύνει τα ανωφελή κουνούπια της περιοχής και να μεταδώσει την ασθένεια».
thiva_chondrogiannos_10.jpg
Ο Τζαμάλι, 28 ετών, και ο Χασνί, 29 ετών, από το Πακιστάν.
Γιατί στη Θήβα;
Στα χωράφια γύρω από τη Θήβα —έναν από τους 12 δήμους που πρόσφατα κρίθηκε “επηρεαζόμενος” από τα κρούσματα ελονοσίας και τέθηκε σε περιορισμούς ως προς την δυνατότητα αιμοδοσίας των κατοίκων και των επισκεπτών της περιοχής— μόνο οι Πακιστανοί εργάτες ξεπερνούν τους χίλιους, και μαζί με τους υπηκόους άλλων χωρών από την ανατολική Ασία είναι πολύ περισσότεροι, όπως λέει στο inside story ο Αζίζ, Πακιστανός που διατηρεί μίνι-μάρκετ στη Θήβα, όπου και μένει με την οικογένειά του τα τελευταία 16 χρόνια. «Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν άδεια παραμονής και αποφεύγουν να κυκλοφορούν μέσα στην πόλη για να μην τους πιάσει η αστυνομία, όχι να πάνε και στο γιατρό».Στο γενικό νοσοκομείο της Θήβας έχουν αναφερθεί φέτος τα τρία από τα συνολικά τέσσερα περιστατικά ελονοσίας που έχουν καταγραφεί στον νομό Βοιωτίας. «Και στις τρεις περιπτώσεις επρόκειτο για εργάτες γης που προέρχονταν από το Πακιστάν, με τους δύο από αυτούς μάλιστα να μην έχουν ούτε έξι μήνες στην Ελλάδα», αναφέρει στο inside story γιατρός του νοσοκομείου που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Οι δύο από αυτούς ήταν πολύ φοβισμένοι και δεν ήθελαν να καθίσουν στο νοσοκομείο, πιθανότατα λόγω προβλημάτων με τα χαρτιά τους. Αν και εμείς δεν τους ρωτήσαμε αν είναι νόμιμα στη χώρα, με το ζόρι καταφέραμε να τους πείσουμε να παραμείνουν στο νοσοκομείο για δύο-τρεις ημέρες, μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας τους και να υποχωρήσουν τα συμπτώματα της ελονοσίας. Όλοι τους ήρθαν με τη συνοδεία κάποιου ομοεθνή τους που μιλούσε ελληνικά και φαινόταν ότι μένει για χρόνια στην Ελλάδα».
thiva_chondrogiannos_16.jpg
Αριστερά, η αποθήκη όπου μένουν οι μετανάστες και δεξιά το κτίσμα που λειτουργεί ακόμα ως εκτροφείο πουλερικών.
Η παραμονή των νοσούντων στο νοσοκομείο για διάστημα δύο-τριών ημερών απαιτείται, καθώς τόσο χρόνο χρειάζεται η φαρμακευτική αγωγή για να σκοτώσει το πλασμώδιο της ελονοσίας —τον υπνοζωΐτη— στο ήπαρ. Τότε είναι που σταματάει και η δυνατότητα μετάδοσης της ελονοσίας από τον ασθενή. «Η θεραπεία της ασθένειας περιλαμβάνει δύο φάρμακα, ένα που αντιμετωπίζει το πλασμώδιο στο αίμα —στο οποίο οφείλονται τα συμπτώματα της ασθένειας— και ένα που σκοτώνει το πλασμώδιο στο ήπαρ. Η εξουδετέρωση του υπνοζωΐτη γίνεται μέσα σε 48 ώρες από τη χορήγηση της αγωγής. Μετά από αυτό το διάστημα ο ασθενής δεν μπορεί πια να μεταδώσει την ασθένεια. Το φάρμακο για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων χορηγείται για μεγαλύτερο διάστημα, περίπου 15 μέρες», λέει η κυρία Μπάκα.Δεν είναι ωστόσο μόνο ο φόβος της απέλασης που κάνει πολλούς εργάτες να μην πάνε στο νοσοκομείο για να λάβουν την αγωγή κατά της ελονοσίας: «Το μεροκάματο στα χωράφια είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων. Ακόμη και τα 10 ευρώ είναι μεγάλο ποσό γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους που είναι πίσω στο Πακιστάν. Δεν θέλουν να λείψουν ούτε μία ημέρα, ούτε να δώσουν την αίσθηση ότι είναι άρρωστοι και δεν μπορούν να δουλέψουν», αναφέρει ο Αζίζ.Τα κρούσματα ελονοσίας στην περιοχή της Θήβας οφείλονται κυρίως στην εισροή προσφύγων και μεταναστών από χώρες όπου η ελονοσία ενδημεί. «Πρόκειται για τις χώρες της ινδικής χερσονήσου —το Πακιστάν, την Ινδία, το Μπαγκλαντές— όπου μερίδα του πληθυσμού προσβάλλεται από το παράσιτο της ελονοσίας ήδη από μικρή ηλικία», αναφέρει η κυρία Μπάκα. «Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ντόπιοι να αναπτύσσουν από μικροί αντισώματα στον οργανισμό. Συγκεκριμένα, όσοι προσβάλλονται από ελονοσία φέρουν στο ήπαρ το vivax, ένα παράσιτο που “κοιμάται” μέσα στον οργανισμό μέχρι να υποτροπιάσει η ασθένεια. Όταν πληθυσμοί από αυτές τις χώρες έρχονται στην Ελλάδα, το τσίμπημα του κουνουπιού προκαλεί υποτροπιασμό της ελονοσίας και το κουνούπι “αποκτά” το παράσιτο. Μετά από περίπου μία εβδομάδα, το παράσιτο ενεργοποιείται μέσα στο κουνούπι, που μπορεί πια να το μεταδώσει».
thiva_chondrogiannos_12.jpg
Το εσωτερικό του πρώην εκτροφείου πουλερικών, όπου πλέον διαβιούν δεκάδες μετανάστες εργάτες γης. Συνοικία Τάχι, Θήβα.
Η μετάδοση του παρασίτου της ελονοσίας μέσω του τσιμπήματος του κουνουπιού διευκολύνεται στην Θήβα από δύο παράγοντες. Ο πρώτος αφορά στη φύση της περιοχής, στην οποία από τα αρχαία χρόνια συγκεντρώνεται σημαντικός αριθμός “κουνουπιών-διαβιβαστών” που μεταδίδουν την ασθένεια, όπως μας λέει η κα Μπακα. Ο δεύτερος παράγοντας συνδέεται με τις συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών εργατών, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων μένει σε μικρούς, κλειστούς και συχνά αυτοσχέδιους χώρους, όπου δεν λαμβάνεται κανένα προληπτικό μέτρο —όπως ψεκασμοί και τακτικοί καθαρισμοί— για να αποφευχθεί η επαφή μεταξύ ασθενών και κουνουπιού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να είναι σχετικά εύκολη η μετάδοση του παρασίτου, όταν μάλιστα σε έναν χώρο συγκεντρώνονται δεκάδες εργάτες.Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι οι αγροτικές εργασίες δεν θεωρούνται από τον νόμο ως άμεσα ή έμμεσα συσχετιζόμενες με τα τρόφιμα ή την επεξεργασία τους —δηλαδή με την εργασία που αναπτύσσεται στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος— με αποτέλεσμα να μην υποχρεούται ο εργαζόμενος να κάνει κάποιαν εξέταση πριν ξεκινήσει να εργάζεται στην πρωτογενή παραγωγή. Πρακτικά δηλαδή, ό,τι αρρώστια κι αν μεταφέρει κάποιος που έρχεται για να εργαστεί στα χωράφια, ο εργοδότης του δεν είναι υποχρεωμένος να το γνωρίζει.
thiva_chondrogiannos_13.jpg
Πολλοί μετανάστες έχουν βάλει σκηνές μέσα στην αποθήκη με σκοπό να αποφύγουν το τσίμπημα των κουνουπιών και τη μετάδοση της ελονοσίας. Η διαβίωση πολλών ατόμων σε κλειστό χώρο αποτελεί παράγοντα εξάπλωσης της νόσου μέσω του τσιμπήματος του κουνουπιού-διακομιστή.
«Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει ελονοσία. Υπάρχει μόνο η επιβίωση»
Αν και ο αριθμός των κρουσμάτων που έχουν καταγραφεί στη Βοιωτία το 2016 δεν κρίνεται ανησυχητικός, «η ελονοσία αποτελεί μία σοβαρή ασθένεια και η επανεγκατάστασή της στη χώρα —τουλάχιστον θεωρητικά— δεν θα πρέπει να αποκλειστεί, εφόσον υπάρχει το κουνούπι-διαβιβαστής και έχουμε κρούσματα προερχόμενα από ενδημικές χώρες. Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός κρουσμάτων πέρα από τον οποίο θα πρέπει να θεωρείται ανησυχητική η εξάπλωση της ελονοσίας, ακόμη και ένα κρούσμα αρκεί για την κινητοποίησή μας, ειδικά σε περιοχές όπως η Βοιωτία, όπου παραδοσιακά αυτό το λοιμώδες νόσημα ταλάνιζε τους ντόπιους κατοίκους, προκαλώντας μάλιστα και θανάτους», λέει η κυρία Μπάκα.Μέχρι το 1960 η Ελλάδα αποτελούσε ενδημική χώρα για την ελονοσία, με περιοχές όπως ο Μαραθώνας και η Κωπαΐδα να μαστίζονται κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα από σπληνομεγαλία και θανάτους που οφείλονταν στα πλασμώδια vivax και falciparum. Με την άφιξη των προσφύγων από τη Μικρά Ασία το 1922 και την εγκατάσταση τους σε περιοχές με έλη —όπως η Ανάβυσσος— η ελονοσία αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα λοιμώδη νοσήματα στη χώρα, αφού το διάστημα 1928-1937Θάνατοι από ελονοσία στην Ελλάδα, 1928-1937 προκάλεσε τον θάνατο 50.797 ατόμων, από τα οποία 7.721 ζούσαν στις πόλεις και 43.076 στην ύπαιθρο.Την περίοδο 1946-1960 εφαρμόστηκε εθνικό πρόγραμμα εκρίζωσης του λοιμώδους νοσήματος κι έτσι το 1974 η Ελλάδα χαρακτηρίστηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως «ελεύθερη ελονοσίας».
thiva_chondrogiannos_15.jpg
Προετοιμασία του φαγητού στην αποθήκη μετά την επιστροφή από τον κάμπο της Βοιωτίας.
Παρόλα αυτά η εν λόγω λοίμωξη αποτελεί σήμερα μία από τις σοβαρότερες παγκοσμίως. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, 300-500 εκατομμύρια άνθρωποι προσβάλλονται κάθε χρόνο από την ελονοσία, εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι παιδιά. Οι θάνατοι που προκαλεί ετησίως η ασθένεια ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, ενώ η νόσος ενδημεί σε περισσότερες από 100 χώρες. Όλα τα παραπάνω καθιστούν την ελονοσία τη σοβαρότερη παρασιτική λοίμωξη και ένα σημαντικό αίτιο θανάτου παγκοσμίως.Μέχρι τα μέσα ΑυγούστουΚρούσματα ελονοσίας στην Ελλάδα, Αύγουστος 2016, τα κρούσματα στην Ελλάδα έφτασαν τα 65, από τα οποία 50 προήλθαν από ενδημικές χώρες —43 από κράτη της ινδικής χερσονήσου και επτά από χώρες της Αφρικής. Έντεκα κρούσματα αφορούσαν σε ταξιδιώτες που επέστρεψαν από ενδημική χώρα της Αφρικής. Τα υπόλοιπα τέσσερα προέρχονταν από ασθενείς που μολύνθηκαν στο εσωτερικό της χώρας. Tο ΚΕΕΛΠΝΟΈκθεση Επιδημιολογικής Επιτήρησης, Ελλάδα ελονοσία, 11/8/2016υποστηρίζει ότι «τα τέσσερα σποραδικά κρούσματα εγχώριας μετάδοσης τη φετινή περίοδο έως τώρα δεν δικαιολογούν την εκτός μέτρου επικέντρωση στο θέμα», ωστόσο οι κλιματολογικές συνθήκες στην Ελλάδα ευνοούν την εξάπλωση της νόσου έως περίπου τα τέλη Σεπτεμβρίου, όταν και θα είναι ασφαλής μία σύγκριση με τα προηγούμενα έτη. Πέρυσι τα κρούσματα ελονοσίας πανελλαδικά έφτασαν τα 85, το 2014 τα 38, το 2013 τα 25, με τα έτη 2012 και 2011 να έχουν σημειώσει τα υψηλότερα νούμερα, με 93 και 96 κρούσματα αντίστοιχα.
thiva_chondrogiannos_19.jpg
Ο χώρος του κτήματος στο Τάχι της Θήβας όπου διαβιούν οι μετανάστες.
Σε κάθε περίπτωση, οι αρχές δημόσιας υγείας βρίσκονται σε επιφυλακή. Άλλωστε, οι παράγοντες που προκαλούν μετάδοση της νόσου δεν είναι καινούριοι: «Για το ζήτημα των κακών συνθηκών διαβίωσης των Πακιστανών στην περιοχή της Θήβας είχαμε μιλήσει με τον δήμαρχο της Θήβας προεκλογικά και είχε δεσμευθεί ότι θα έκανε ψεκασμούς και θα λάμβανε όλα τα προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση των κουνουπιών. Όμως όλα έμειναν στις υποσχέσεις», λέει ο Αζίζ.Λίγο πριν εγκαταλείψω την αποθήκη στο Τάχι, ρωτάω τον Τάρικ αν υπάρχουν κι άλλοι εργάτες με παρόμοια συμπτώματα, που θα μπορούσαν να έχουν ελονοσία. «Κοίταξε, γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει ελονοσία, δεν υπάρχουν ασθένειες. Υπάρχει μόνο μεροκάματο και επιβίωση», μου απαντάει και μου δείχνει την έξοδο.
Γεννήθηκε το 1992. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε το δημοσιογραφικό βάπτισμα του πυρός στην Popaganda. Εργάστηκε στο γερμανικό κανάλι Offener Kanal. Συνεργάζεται ως fixer/producer με διεθνή ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ. Έχει ασχοληθεί με το βίντεο και τη φωτογραφία
O ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ…
29 Αυγούστου 1944 , το Λιδορίκι καμένο απ’ το ” Σύνταγμα 18 των Ορεινών Κυνηγών της Αστυνομίας “
Ένα απ’ τα πιο καλά ιστορημένα βιβλία για την τραγική περίοδο της κατοχής , είναι αυτό του Η.Παπανικολή ( απ’ τη Σκαλούλα ) , που έχει τίτλο ” Η Μάχη στις Καρούτες 5-8-1944 “. Σ’ αυτό περιλαμβάνονται στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί , με μεγάλο κόπο , εδώ και στη Γερμανία . Από τα πλέον ενδιαφέροντα κεφάλαιά του , είναι εκείνο που αναφέρεται στη συγκρότηση και τη δράση του Γερμανικού ” Συντάγματος 18 των Ορεινών Κυνηγών της Αστυνομίας “, που έδρασε στην περιοχή μας και έκαψε το Λιδορίκι .
Είναι χαρακτηριστικό της ” τρέλας ” που φέρνει ο πόλεμος , το ότι το “ηρωικό ” αυτό Σύνταγμα , έφτασε να λεηλατεί φτωχόσπιτα της Δωρίδας και να καίει καλύβες της . Η δράση του Συντάγματος – όπως βγαίνει απ’ το βιβλίο – έχει έτσι :
Το Σύνταγμα 18 των ” Ορεινών Κυνηγών της Αστυνομίας ” ( POLIZEI – GEBIRGSJAGERN – REGIMENT 18 ) , ως προς τη συγκρότησή του , ήταν μοναδική περίπτωση στην καθόλου ιστορία των στρατών μεγάλης αστυνομικής μονάδας , ανταρτομάχων αλπινιστών , ειδικευμένων για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ορεινού εδάφους , δηλαδή για ανταρτοπόλεμο .
Υπήρξε , φυσικά , δημιούργημα της ανάγκης αντιμετώπισης των ανταρτών . Όταν σ’ όλα σχεδόν τα εδάφη που είχε καταλάβει στην προέλασή του ο γερμανικός στρατός , ξεφύτρωσαν αυθόρμητα οι δυνάμεις των παρτιζάνων , δημιουργήθηκε στην περιοχή CARMISCH – REUTTE της Βαυαρίας το ” Σύνταγμα 18 ” με τρία πλήρη τάγματα ( Ιο , ΙΙο και ΙΙΙο ) που επανδρώθηκαν αντίστοιχα απ’ τα πολύπειρα τάγματα 302 , 312 και 325 της Αστυνομίας που διαλύθηκε τότε . Στην αρχική πολεμική σύνθεσή του , καθένα απ’ τα τάγματα αυτά είχε τρεις λόχους ορεινών κυνηγών ( GEBIRGSJGERN ) κι’ ένα λόχο με βαριά όπλα ., ενισχυμένους με ένα στοιχείο όλμου ομαδικού , μια διμοιρία διαβιβάσεων , μια ομάδα ανιχνευτών και ένα θωρακισμένο όχημα πάντσερ .
Αρχικά διοικητές των τριών ταγμάτων ήταν οι ταγματάρχες HOSL για το Ι/18 , ZUVLKE για το ΙΙ/18 και ο αντισυνταγματάρχης DIETZ για το ΙΙΙ /18 . Πρώτος διοικητής του συντάγματος διορίστηκε ο συνταγματάρχης HERMAN FRANZ , που φρόντισε αργότερα στα μεταπολεμικά χρόνια με βάση τα πολεμικά ημερολόγια , τα έγγραφα που περισώθηκαν καθώς και με τις μαρτυρίες , γραπτές και προφορικές , των συμπολεμιστών του που επέζησαν , να συντάξει το χρονικό του συντάγματός του σε βιβλίο . Σύμφωνα λοιπόν με το βιβλίο αυτό , το ” Σύνταγμα 18 “είχε την ακόλουθη πολεμική δράση :
Γυμνασμένο καθώς ήταν στις Βαυαρικές Άλπεις , πέρασε αρχικά για να πάρει το βάπτισμα του ανταρτοπολέμου στις γειτονικές πλευρές των Σλοβενικών Άλπεων της Γιουγκοσλαβίας . Όταν έφερε σε πέρας την αποστολή του αυτή , το σύνταγμα πήρε τη διαταγή να ετοιμαστεί για τις επιχειρήσεις στον Καύκασο . Στο μεταξύ όμως , το γερμανικό πεζικό είχε καταφέρει να ολοκληρώσει την κατάληψη του Καυκάσου και έτσι το απόσπασμα REISER στάλθηκε στη Φιλανδία για ν’ αναλάβει εκεί δράση .
Το Δεκέμβριο του 42 , το σύνταγμα έφτασε στον τόπο του προορισμού του στο OULU της βόρειας Φιλανδίας και προσκολλήθηκε στο εκστρατευτικό ” Σώμα της Αρκτικής “του στρατηγού DIETL , που πολεμούσε τότε μέσα στα παγωμένα δάση της Καρελίας τις Σοβιετικές στρατιές κι είχε κιόλας κερδίσει , γιά τα κατορθώματά του στο Νάρβικ και για την επιτυχημένη ευέλικτη τακτική του , τον τίτλο ” Ο Ρόμελ του Βορρά ” .
Το σύνταγμα πολέμησε σ’ όλη την διάρκεια του χειμώνα μέσα στο πολικό κρύο , κάνοντας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις , ανταρτοπόλεμο , πόλεμο χαρακωμάτων , ακόμη κι’ αναγνωριστικές εφόδους με διμοιρίες χιονοδρόμων .
Το Λιδορίκι μας , καμένο , μια χωριανή μας θρηνεί πάνω στ’ αποκαίδια του σπιτιού της , απέναντι φαίνεται ολοκάθαρα το..κουφάρι απ’ το καμάρι του Ψαλά , το Σαράϊ….
Κατά τον Ιούλιο του ’43 , οι στρατηγοί JODL και BOHME αφού επιθεώρησαν το σύνταγμα 18 σ’ αυτό το στρατόπεδο , έδωσαν στον συνταγματάρχη FRANZ τη διαταγή να ετοιμάσει τη μονάδα του για την Ελλάδα , όπου θα ‘πρεπε να ενισχύσει τις φρουρές και τις θέσεις που είχαν ακόμη τα τμήματα της 11ης ιταλικής στρατιάς , ύποπτης για προσχώρηση στο αντιφασιστικό κίνημα της Ρώμης .
Το σύνταγμα συγκεντρώθηκε στο OULU . Έκανε αποχαιρετιστήρια παρέλαση μπροστά στο στρατηγό DIETL ,που για να τιμήσει τους αγώνες του , παρασημοφόρησε με το σιδερένιο σταυρό τον συνταγματάρχη FRANZ και τους διοικητές των ταγμάτων του και πήρε έπειτα , μέσω του Ντάντσιχ , το δρόμο της επιστροφής και της νέας αποστολής στην Ελλάδα . Στις 15 Αυγούστου του ’43 το σύνταγμα 18 στρατοπεδεύει με όλη του τη δύναμη στο Λιανοκλάδι της Λαμίας , ενώ την επομένη ο συνταγματάρχης FRANZ παρουσιάστηκε στο στρατηγό FELMY στην Αθήνα για ν’ αναγγείλει την άφιξη της μονάδας του στην Ελλάδα .
Η Γερμανική διοίκηση εμπιστεύθηκε στο σύνταγμα τη φρούρηση των ζωτικών οδικών αρτηριών της Στερεάς Ελλάδας . Η κύρια αποστολή του συντάγματος ήταν η προστασία απ’ τις επιθέσεις των ανταρτών του τμήματος της σιδηροδρομικής γραμμής από την Αθήνα ως τη Λάρισα και η εξασφάλιση των κεντρικών αυτοκινητοδρόμων Θήβας – Λιβαδειάς – Λαμίας και Λιβαδειάς – Αράχοβας – Ιτέας -Άμφισσας – Μπράλου – Λαμίας , σ’ όλο τον περίγυρο του Παρνασσού .
Χωρίς καθυστέρηση το Ιο και το ΙΙο τάγμα εγκατάστησαν φυλάκια και φρουρά στον Μπράλο , Καστέλλια , Άμφισσα και Ιτέα , ενώ το ΙΙΙο τάγμα , με τμήματα της μεραρχίας BRADENBURG , ενίσχυσε τη φρούρηση της σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι τη Θήβα . Σχεδόν αμέσως , στις 2 Σεπτεμβρίου ’43 , το ΙΙο τάγμα δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση των ανταρτών στο φυλάκιο της Τοπόλιας κοντά στην Άμφισσα .
Ο 7ος λόχος του λοχαγού KAHOUN με μεγάλες θυσίες κατόρθωσε να κρατήσει την οχυρωμένη θέση του . Ένα τεθωρακισμένο όχημα που έτρεξε για ενίσχυση , έπεσε στα χέρια των ανταρτών . Σε λίγες μέρες πάλι , στις 9 Σεπτεμβρίου , οι αντάρτες χτύπησαν το ίδιο τάγμα στους Δελφούς . Η μάχη κράτησε εφτά περίπου ώρες , και ήταν για τους Γερμανούς σωστή καταστροφή .
Η αείμνηστη Μ. Πουρνιά , ένα απ’ τα τραγικά θύματα της Γερμανικής θηριωδίας , του λοχαγού Μάλτεν που έκαψε το χωριό μας στις 29-8-1944 , μπροστά στο σπίτι της το 1928 .
Ακολούθησε σχεδόν αμέσως ( Γενάρης ’43 ) η μεγάλη εκκαθαριστική επιχείρηση , όλου του συντάγματος , από τον κόλπο της Λιβαδόστρας και τον Ελικώνα ως τις Καρούτες της Γκιώνας . Το ΙΙ τάγμα έκανε την εξόρμησή του από την Κωπαίδα προς τη Δόμβραινα , όπου συναντήθηκε με το Ι τάγμα , που πέρασε απ’ τον Ισθμό της Κορίνθου με πλοία στη Χόστια γιά ν’ ανηφορίσει απ’ το Κακόσι στη Δόμβραινα .
Στην υποχώρησή τους οι αντάρτες χτύπησαν στα υψώματα της Ξηρονομής τον προωθημένο 5ο λόχο , που με βαριές απώλειες ξέφυγε την καταστροφή χάρη στην έγκαιρη υποστήριξη ενός αποσπάσματος υπό τον ταγματάρχη POYS , που πρόλαβε να βοηθήσει το λόχο ν’ απαγκιστρωθεί . Στην επιχείρηση αυτή πήρε μέρος και το ΙΙΙ τάγμα που μόλις είχε επιστρέψει από τις Κυκλάδες . Το τάγμα αυτό με την πυροβολαρχία του , ενισχυμένο σημαντικά από ένα τάγμα Γερμανο-Μαροκινών από μερικές μονάδες της Βέρμαχτ , κατέλαβε το Κυριάκι . Μετά την εκκαθάριση της δυτικής πλαγιάς του Ελικώνα , ανέβηκε στην Αράχοβα κι’ έπειτα με μια ευρύτερη προώθηση έπιασε τον οδικό άξονα Γραβιάς – Άμφισσας – Ιτιάς και Γαλαξιδιού , όπου έφτασε στο μεταξύ κι η υπόλοιπη δύναμη του συντάγματος ( Ιο και ΙΙο τάγμα ) .
Τέλος , στις 7 Φεβρουαρίου το σύνταγμα , έχοντας πληροφορίες για τους Άγγλους της Γκιώνας , προώθησε τον 4ο λόχο του ΙΙ τάγματος υπό τον λοχαγό Σμίεγκ και τον υπολοχαγό Βάγκενφηλντ από την Άμφισσα προς τις Καρούτες , που ήταν το φρούριο του ΕΛΑΣ της περιοχής . Το απόσπασμα του Σμίεγκ ξεκίνησε απ’ την Άμφισσα με κατακλυσμό βροχής . Διάσχισε νύχτα με χιονοθύελλα το Καρουτιανό οροπέδιο , έκαψε τον καταυλισμό της Αγγλικής Αποστολής και αιχμαλώτισε την 7μελή ομάδα του σταθμού ασυρμάτου ( φρουρά , χειριστές και ένα Άγγλο αξιωματικό ) . Αμέσως έπειτα κατέλαβε τις χιονισμένες Καρούτες γιά να επιστρέψει την άλλη μέρα ανενόχλητο στην Άμφισσα .
Στις αμέσως επόμενες μέρες το ίδιο απόσπασμα , κοντά στο Γαλαξίδι , πέτυχε να αιχμαλωτίσει άλλον ένα Άγγλο Αξιωματικό και να πάρει λάφυρο τον ασύρματό του .Τέλος λίγο αργότερα στα δάση πάνω απ’ την Γραβιά πιάστηκαν αιχμάλωτοι άλλοι δυο Άγγλοι αξιωματικοί που είχαν ξεφύγει απ’ τις Καρούτες . Η άνοιξη του ’44 βρήκε το Σύνταγμα να έχει την έδρα του στη Λιβαδειά με το ΙΙΙ τάγμα διαθέσιμο για τη φρούρηση όλης της περιοχής απ’ την Άμφισσα ως την Κωπαίδα . Το ΙΙο τάγμα , με έδρα τη Λαμία ( 8ος λόχος ) είχε σαν αποστολή την εξασφάλιση της γραμμής Λαμίας – Μπράλου και τη φρούρηση της κοιλάδας του Σπερχειού . Ο 7ος λόχος του οργάνωσε ένα μόνιμο φυλάκιο στις Θερμοπύλες , ο 6ος λόχος και ο 5ος κράτησαν αντίστοιχα τα χωριά Μοσχοχώρι και Λιανοκλάδι .
Για να κρατήσει έναν ευρύτερο τομέα , το ΙΙΙ τάγμα έκανε μι μεγαλύτερη διασπορά των δυνάμεών του . Ο 10ος λόχος του λοχαγού Λαχάουερ αφού κατέλαβε στις 10 Φεβρουαρίου την Αράχοβα απλώθηκε μετά πάνω στο δρόμο Άμφισσας – Γραβιάς , ενώ για το τμήμα του δρόμου Άμφισσας – Ιτιάς είχε διατεθεί ο 11ος λόχος υπό τον λοχαγό Γιούγκερνς . Η υπόλοιπη δύναμη του τάγματος αφού έκανε μιά επιτυχημένη εκκαθαριστική επιχείρηση ως το Κυριάκι , άφησε μετά τον 9ο λόχο στην Αράχοβα κι έτσι έμεινε μόνο ο 12ος λόχος για εφεδρεία . Η κυριότερη επιτυχία του τάγματος στην περιοχή αυτή τότε , ήταν η διάλυση ενός τμήματος ανταρτών ( δύναμης περίπου ενός τάγματος )που χτυπήθηκε σε πορεία από Αγία Ευθυμία προς Γαλαξίδι απ’ όλα τα βαριά όπλα κι’ απ’ τα κανόνια της 3ης πυροβολαρχίας του λοχαγού Μιτερχούμπερ . Αρκετοί αντάρτες έπεσαν αιχμάλωτοι , ενώ 7 πολυβόλα και 30 αγγλικά όπλα ήταν τα λάφυρα μαζί με ένα κατεστραμμένο σταθμό ασυρμάτου .
Τέλος το Ι τάγμα επέστρεψε στην Πάρνηθα . Στις αρχές Μαρτίου το τάγμα αφού πέτυχε να αποκαταστήσει τις ζημιές ενός σαμποτάζ στο φράγμα του Μαραθώνα και να εκκαθαρίσει την περιοχή αυτή , πήρε μετά μέρος με τον 4ο λόχο του στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη δυτική και βόρεια Εύβοια . Μετά την επιστροφή του λόχου του , το τάγμα επανέλαβε τις εκκαθαριστικές του επιχειρήσεις μέσα στην Κωπαίδα ( Τοπόλια προς Μαγούλα ) και στις νοτιανατολικές πλαγιές του Ελικώνα ( Λιβαδόστρα προς Κορομπίλι ) .
Πιο αξιόλογη , όμως , ήταν η τελική φάση των επιχειρήσεων αυτών υπό τη διεύθυνση του ταγματάρχη Μαν με τη διαπόρθμευση του τάγματος απ’ την Κόρινθο στο Κακόσι και τη νυχτερινή διχαλωτή εξόρμησή του προς τη Χόστια και το Κυριάκι . Εκεί απειλήθηκε μεγάλη δύναμη ανταρτών με το επιτελείο της και με Άγγλους αξιωματικούς ( 30 Ιουνίου έως 1 Ιουλίου ’44 ). Οι αντάρτες κατόρθωσαν να ξεφύγουν αφού άφησαν στα χέρια του τάγματος πολλά λάφυρα ( όπλα , συσκευές ασυρμάτου και αρκετά αγγλικά αλεξίπτωτα ) καθώς και τρεις αιχμαλώτους .
Με τη λήξη της επιχείρησης αυτής το Ιο τάγμα επέστρεψε στην Αθήνα όπου έμεινε με την 3η πυροβολαρχία όλον τον Ιούλιο , ασχολούμενο με τη φρούρηση της περιοχής και τοπικές εξορμήσεις για την εκκαθάριση της περιοχής πάνω απ’ το φράγμα του Μαραθώνα προς εξασφάλιση των πηγών και των νερών της λίμνης . Στις αρχές Ιουνίου ’44 επέστρεψε στην Ελευσίνα το ΙΙο τάγμα αφού ολοκλήρωσε με επιτυχία τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του στη Σπερχειάδα ( Καστρί , Μακρακώμη , Μονή Αγάθωνος κ,α ) . Το τάγμα μετακινήθηκε από Άμφισσα και Λιβαδειά προς Ελευσίνα , όπου έγινε τότε η συγκέντρωση και η προετοιμασία των δύο ταγμάτων για τις δυο μεγάλες θερινές επιχειρήσεις ” Νάτερ ” ( Οχιά ) και ” Άντλερ ” ( Αετός ) στη νότια Πελοπόννησο , δηλαδή για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Ταύγετο και στον Πάρνωνα .
Το σύνταγμα 18 , με τα δυο αυτά τάγματά του και τις δύο πυροβολαρχίες του ( 1η και 2η ) , πήρε διαταγή να προωθηθεί εκκαθαριστικά από βορρά προς νότο στον Ταύγετο και μετά στον Πάρνωνα με συνεργασία και υποστήριξη γερμανικών μονάδων της 117ης μεραρχίας του στρατηγού Βον Λε Σουρ και τμημάτων της Ελληνικής Εθελοντικής Χωροφυλακής του συνταγματάρχου Παπαδόγκωνα , που είχε τότε αξιόλογη δύναμη στην Πελοπόννησο ( περίπου 8.000 άνδρες με πολλούς μόνιμους αξιωματικούς ) . Για τη σύνδεση και συνεργασία με τον Παπαδόγκωνα χρησιμοποιήθηκε ο ταγματάρχης Ρόϊς ενώ τη διοίκηση του ΙΙ τάγματός του ανέλαβε ο λοχαγός Ρόσενσχον.
Στις 5 Ιουλίου το σύνταγμα στρατοπέδευσε στην Τρίπολη για να πάρει αμέσως το δρόμο της επιστροφής στην Τρίπολη , και αμέσως να πάρει το δρόμο επιστροφής στην Αθήνα . Το ΙΙο τάγμα επέστρεψε στη Λαμία και το ΙΙΙο τάγμα γύρισε ξανά στην Άμφισσα . Όταν έγινε γνωστό ότι η περισσότερη δύναμη του ΙΙου τάγματος , δηλαδή το εκκαθαριστικό απόσπασμα του λοχαγού Χάκερτ , χτυπήθηκε και καταστράφηκε στις Καρούτες ( 5.8.44 ) το τάγμα ξεσηκώθηκε σε συναγερμό , όρμησε από την Αθήνα και διαβαίνοντας ολοταχώς από Λιβαδειά και Αράχοβα έφτασε την άλλη κιόλας μέρα στην Άμφισσα .
Το τάγμα στην πορεία του για τις Καρούτες , δέχτηκε στο πέρασμα της Γκιώνας , σε υψόμετρο 1.400 μ περίπου , την επίθεση των ανταρτών και είχε αρκετούς τραυματίες . Γρήγορα όμως κατόρθωσε να περάσει στην αντεπίθεση και με την υποστήριξη των ορειβατικών κανονιών του απώθησε τους αντάρτες και προχώρησε βιαστικά προς τις Καρούτες για να περισώσει τους τυχόν επιζώντες .
Το χωριό παρουσίαζε φριχτή θέα ! Δεν υπήρχε σπίτι που να μην έφερνε τα ίχνη της πρόσφατης μάχης . Μόλις εννέα επιζώντες βρέθηκαν μισοπεθαμένοι στο τριγύρω δάσος κι’ ενώ οι νεκροί αντάρτες είχαν ενταφιαστεί , οι σκοτωμένοι Γερμανοί είχαν στοιβαχτεί μέσα σε μια ξεσκέπαστη αποθήκη , κοντά στη ρεματιά του χωριού , όπου είχαν γίνει παρανάλωμα φωτιάς . Δεν υπήρχαν πια πτώματα , αλλά ένας φριχτός σωρός από μισοκαμένα κόκαλα , κρανία , άκρα , κορμοί , ανακατεμένα με λείψανα σκοτωμένων μουλαριών , έτσι που ήταν αδύνατη όχι μόνο η αναγνώριση αλλά και η μέτρηση των σκοτωμένων . Πάντως οι νεκροί ήταν εκατό τουλάχιστον .
Το τάγμα , ερεύνησε το χωριό απ’ άκρη σ’ άκρη , χωρίς όμως να βρει άλλους επιζώντες , ούτε χωρικούς εκτός από μια γριά . Ακολούθως επέστρεψε στην Άμφισσα αφού πέτυχε να διαπιστώσει την κατάσταση και να περισώσει τους εννέα επιζώντες . Στις 10 Αυγούστου έγινε από το ΙΙο τάγμα της Λαμίας μεγάλη εκκαθαριστική επιχείρηση με στόχο το Καρπενήσι , που ήταν η έδρα της ηγεσίας των ανταρτών και ορμητήριο των επιδρομών τους στη Σπερχειάδα .
Στις 28 Αυγούστου έγινε η τελευταία συνδυασμένη εκκαθαριστική επιχείρηση με στόχο το Λιδορίκι . Έλαβαν μέρος το ΙΙο τάγμα , με διοικητή τον ταγματάρχη Ρόις , η υπόλοιπη δύναμη του ΙΙΙου τάγματος υπό το λοχαγό Μάλτεν , η 2η πυροβολαρχία ( υπολοχαγός Σμιτ ) και η τρίτη πυροβολαρχία ( λοχαγός Μιττερχούμπερτ ) , καθώς και τμήματα της 11ης αεροπορικής μεραρχίας εδάφους . Αυτή τη φορά η κύρια επιθετική δύναμη μπήκε στο οροπέδιο του Λιδορικιού απ’ τα υψώματα του χωριού Μαλανδρίνο , ενώ η υπόλοιπη δύναμη προχώρησε απ’ το δρόμο ‘Ελατος -Καρούτες .
Η επιχείρηση πέτυχε χάρη στις πολλές και καλά συνδυασμένες δυνάμεις και στην πυκνή κι εύστοχη δράση του πυροβολικού . Αεροπλάνα αναγνώρισης επισήμαναν τους στόχους και καθοδήγησαν τη βολή του πυροβολικού , ώστε οι αντάρτες δεν κατόρθωσαν να οργανώσουν την άμυνά τους . Σύντομα , κάτω απ’ την πίεση των επιθέσεων ( που δεν ήταν άλλωστε χωρίς αισθητές απώλειες γιά τους επιτιθέμενους ) και το σφυροκόπημα των βαριών όλμων , τα αντάρτικα τμήματα ανατράπηκαν και οπισθοχώρησαν προς το στενό του Μόρνου , ενώ το Λιδορίκι , έπεσε επί τέλους , στα χέρια των Γερμανών και μετά τη λαφυραγώγησή του πυρπολήθηκε .
Τελικά , στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1944 η ανώτατη γερμανική ηγεσία διάταξε τη βαθμιαία εκκένωση της Βαλκανικής . Απ’ την περιοχή της Άμφισσας , η υπόλοιπη δύναμη του ανασυγκροτημένου ΙΙΙου τάγματος υπό το λοχαγό Μάλτεν , αφού εξασφάλισε τη διέλευση από την Ιτιά – Γραβιά προς Λαμία των μετακινούμενων από την Ζάκυνθο και Πάτρα τμημάτων , με αρκετέ μάλιστα απώλειες από τις συνεχείς επιδρομές των ανταρτών , στις 12 Σεπτεμβρίου εγκατάλειψε την Άμφισσα . Αφού για λίγο μεταστάθμευσε στο στρατόπεδο της Γραβιάς και αμέσως μετά στο Λιανοκλάδι , τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου κινήθηκε σιδηροδρομικώς προς Θεσσαλονίκη .
To τραγικό Σύνταγμα 18 , και οι αξιωματικοί του , θλιβεροί πρωταγωνιστές του ολοκαυτώματος του Λιδορικιού , των Καρουτών , της Σκαλούλας , και τόσων άλλων χωριών , ς είχε κι’ αυτό τραγική κατάληξη , θύτες και θύματα , τελικά , θύματα όλοι της ανθρώπινης θηριωδίας , της ανθρώπινης βλακείας…
Στις μέρες αυτές , στη διοίκηση του συντάγματος 18 στη Λιβαδειά , παρουσιάστηκε ένας αποσταλμένος της Αγγλικής στρατιωτικής αποστολής από την περιοχή των ανταρτών και ζήτησε να γίνουν συζητήσεις σε μέρος που έπρεπε να προκαθοριστεί . Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε δέκα χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά της Λιβαδειάς και ήταν στρατιωτικά σφαλισμένη κι’ απ’ τα δύο μέρη . Στις διαπραγματεύσεις ο Άγγλος αξιωματικός ζήτησε από τον διοικητή του συντάγματος την παράδοση και κατάθεση των όπλων με το επιχείρημα , ότι για τους Γερμανούς δεν υπήρχαν πια δυνατότητες διαφυγής προς τη βόρεια Ελλάδα . Η αξίωση αυτή όμως δεν έγινε δεκτή και το σύνταγμα με τις πυροβολαρχίες του άρχισε τη σύμπτυξή του , εγκαταλείποντας τη Λιβαδειά στις 16 Σεπτεμβρίου για να μετακινηθεί αμέσως απ’ το Λιανοκλάδι σιδηροδρομικώς προς Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση τα Σκόπια και μετά το Βελιγράδι .
Στη Θεσσαλονίκη στις 12 Οκτωβρίου , ο διοικητής του συντάγματος 18 Χέρμαν Φρανς , πήρε διαταγή από τον στρατάρχη Λωρ , να παραμείνει εκεί σαν τελευταίος Γερμανός στρατηγός μέχρι να περάσει τα σύνορα κι’ ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης . Η εκκένωση της Ελλάδας έγινε σύμφωνα με το προκαθορισμένο σχέδιο , χάρη στη σιδηροδρομική γραμμή Λάρισας – Θεσσαλονίκης προς τα Σκόπια , που λειτουργούσε ακόμα . Το τραίνο με το επιτελείο του συντάγματος 18 ακινητοποιήθηκε κοντά στη Λάρισα από μια σειρά καλά προετοιμασμένες ανατινάξεις , που προξένησαν αρκετές ζημιές και απώλειες και που ασφαλώς για τους αντάρτες ήταν η απόδειξη της προειδοποίησής τους στη Λιβαδειά , ότι δεν υπάρχει πέρασμα για τη βόρεια Ελλάδα . Η πορεία όμως συνεχίστηκε .
Τελικά το σύνταγμα αφού προώθησε προς τα Σκόπια τις πυροβολαρχίες του και τα μάχιμα τάγματά του καλύπτοντας ταυτόχρονα και τη διέλευση των μονάδων της Βέρμαχτ ως τα σύνορα , στις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου εγκατέλειψε την Ελλάδα . Έτσι ολοκληρώθηκε η αποχώρηση από την Ελλάδα των Γερμανικών στρατευμάτων που αριθμούσε τότε περί τους 350.000 άντρες . Σύμφωνα με τη διαταγή , ο διοικητής Χέρμαν Φρανς με τον υπασπιστή του λοχαγό Μποκ , πέταξαν απ’ τη Θεσσαλονίκη με το τελευταίο Γιούνκερς 52 , ενώ οι άντρες του 11ου λόχου του συντάγματος 18 διάβαιναν σαν τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες τα Έλληνικά σύνορα .
Ε Π Ι Λ Ο Γ Ο Σ
Τραγική ήταν η Οδύσσεια της επιστροφής . Η διέλευση απ’ τη Γουγκοσλαβία ήταν μια αδυσώπητη , αιματηρή και χωρίς ανάπαυλα μάχη για όλα τα τμήματα του συντάγματος 18 , που δοκιμάστηκαν ανελέητα και σχεδόν αναλώθηκαν στον αγώνα αυτό . Ήδη τα τμήματα του Ιου και ΙΙου τάγματος προωθήθηκαν γοργά απ’ τα Σκόπια προς το Βελιγράδι γιά να πιάσουν θέσεις υποστήριξης πάνω στη συμβολή του Σαύου στο Δούναβη . Έπρεπε να κρατηθεί με κάθε θυσία ο σπουδαίος αυτός οδικός κόμβος καθώς και η πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας είχε κηρυχθεί ” οχυρωμένη πόλη ” .
Τα δύο τάγματα διακρίθηκαν στις σκληρές οδομαχίες αλλά είχαν βαριές απώλειες και σ’ όλη την υπόλοιπη αναδίπλωσή τους στο δρόμο της επιστροφής , κάτω απ’ τα πλήγματα των Παρτιζάνων του Τίτο και των στρατιών του Τολμπούκιν , δεν μπόρεσαν ποτέ πια να επουλώσουν τις πληγές τους και να ανακτήσουν την κανονική τους δύναμη . Ελάχιστα τμήματα μπόρεσαν να διασωθούν απ’ το οικτρό αυτό ναυάγιο της επιστροφής . Με μάχες αμέτρητες ξεγλιστρώντας μ’ ένα υποτυπώδη σχηματισμό διαφυγής , υπό την διοίκηση του ταγματάρχη Ρόις , έφτασαν στ’ Αυστριακά σύνορα στο Πράγκερχοφ για να αιχμαλωτιστούν τελικά από τους Βρετανούς , με την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας , και να καταλήξουν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων το Τέσεντορφ της νότιας Αυστρίας .
Ιδιαίτερα τραγική ήταν η τύχη του πολύπαθου ΙΙΙου τάγματος καθώς έφτασε καθυστερημένα στις προσβάσεις του Βελιγραδίου για να φρουρήσειτο στενό πέρασμα ανάμεσα Τόπολα και Άβαλα . Το τάγμα με ολόκληρη την πυροβολαρχία του , καλά ανασυγκροτημένο και πειθαρχημένο κάτω απ’ τη στιβαρή κι επιδέξια διοίκηση του λοχαγού Μάλτεν , είχε κατορθώσει με μια σειρά αιματηρές , αλλά πετυχημένες μάχες ανάσχεσης , πάνω απ’ τα Σκόπια στο Κομάνοβο και στο Κράλιεβο ν’ αποκρούσει τις επιθέσεις των Σοβιετικών που προσπαθούσαν να κόψουν τη σιδηροδρομική γραμμή για να φράξουν έτσι στα Γερμανικά στρατεύματα το μοναδικό δρόμο της επιστροφής τους .
Τελικά , οι Ρώσοι κατόρθωσαν να κάμψουν την αντίσταση των Γερμανών και αφού πέρασαν τη σιδηροδρομική γραμμή στο Κραγκουτζέβακ , ξεχύθηκαν μέσα στη στενή κοιλάδα της Τόπολα που την κρατούσε το ΙΙΙο τάγμα . Στο μεταξύ οι αντάρτες του Τίτο έκλεισαν με μεγάλες δυνάμεις όλη τη δυτική οροσειρά της κοιλάδας κι έτσι η εχθρική λαβίδα έκλεισε σφιχτά γύρω απ’ το άτυχο τάγμα . Ο λοχαγός Μάλτεν μ’ όλη του την περικυκλωμένη δύναμη , υπερασπίστηκε γενναία τη θέση του στην Τόπολα . όλοι οι λόχοι κράτησαν ηρωικά τις θέσεις τους , απόκρουσαν με το στερνό θάρρος του απελπισμένου , πολλές εφόδους του εχθρού και πάλεψαν μέχρι την τελευταία σφαίρα και μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη .
Δεν υπήρξαν αιχμάλωτοι ! Από ένα ασημάδευτο μεγάλο τάφο στο νεκροταφείο της πόλης κι’ απ’ την έλλειψη και της παραμικρής πληροφορίας για αγνοούμενους βγαίνει το θλιβερό συμπέρασμα ότι , όσοι κλείστηκαν εκεί , έμειναν εκεί για πάντα… Μόνο ένα μικρό τμήμα από τριάντα άντρες με τους λοχαγούς Μάλτεν και Λάνσουερκι άλλους δύο αξιωματικούς , χάρη στην αυτοθυσία του λοχαγού Γιούργκενς που τους κάλυψε με τον 11ο λόχο του , μπόρεσαν με υπεράνθρωπες προσπάθειες να διασπάσουν τον κλοιό των παρτιζάνων και να ξεφύγουν προς τα Άβαλα για να φέρουν εκεί τη θλιβερή πως το τάγμα είχε καταστραφεί .
Αλλά κι’ αυτά τα λείψανα , που έφτασαν με την ψυχή στα δόντια στα Άβαλα , πριν καλά-καλά προφτάσουν να προσκολληθούν σε μια μονάδα μεραρχίας των Ες- Ες ” Πρίγκηψ Ευγένιος ” , ξανάπεσαν σε κλοιό Σοβιετικών και παρτιζάνων χωρίς να γλιτώσουν αυτή τη φορά . Ο λοχαγός Μάλτεν κι όλοι σχεδόν οι συμπολεμιστές του έπεσαν εδώ και μόνον ο λοχαγός Λάνσουερ με 11 άντρες του κατάφεραν να βγούν ζωντανοί απ’ την κόλαση αυτή για να σώσουν τη σημαία τους και για να είναι μάρτυρες της θυσίας του τάγματος …
Το βιβλίο του διοικητή του συντάγματος 18 Χέρμαν Φρανς , τελειώνει μ’ ένα πένθιμο επίλογο για τους 3.000 αξιωματικούς και στρατιώτες του συντάγματος που έπεσαν η χάθηκαν στον πόλεμο αυτό και με ιδιαίτερα ευλαβικό έπαινο για το ΙΙΙο τάγμα που έπεσε πολεμώντας στην ξένη γη και δεν επέστρεψε στην πατρίδα …..
Κωνσταντίνος Ευθ.Καψάλης –
www.lidoriki.com
Η χειρότερη ξηρασία των τελευταίων 900 ετών πλήττει την ανατολική Μεσόγειο
Η ξηρασία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που άρχισε το 1998 και συνεχίζεται ακόμη, είναι πιθανότατα η χειρότερη των τελευταίων 900 ετών, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Η περιοχή που πλήττεται από την ξηρασία, περιλαμβάνει την Κύπρο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία και ένα μέρος της Τουρκίας.
Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Διαστημικών Μελετών Γκόνταρντ της NASA και του Γεωπαρατηρητηρίου Λάμοντ-Ντόχερτι του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον κλιματολόγο Μπεν Κουκ, κάνουν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Journal of Geophysical Research-Atmospheres” της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.
Οι επιστήμονες βάσισαν τις εκτιμήσεις τους κυρίως στην μελέτη δακτυλίων δέντρων, ζωντανών και νεκρών. Τα σχετικά στοιχεία -που αφορούν και την Ελλάδα- περιλαμβάνονται στον λεγόμενο «’Ατλαντα Ξηρασίας Παλαιού Κόσμου». Τα στοιχεία από τα δέντρα συνδυάσθηκαν με περιγραφές του κλίματος από τα ιστορικά κείμενα.
Η έλλειψη ή η αφθονία νερού σε μια περιοχή επηρεάζει διαχρονικά την ανάπτυξη των δέντρων. Όσο πιο λεπτοί είναι οι δακτύλιοι, τόσο μεγαλύτερη θεωρείται ότι είναι η ξηρασία.
Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, η ξηρασία μετά το 1998 στην περιοχή του Λεβάντε είναι περίπου 50% πιο έντονη από την πιο ξηρή περίοδο των τελευταίων 500 ετών και 10 έως 20% ξηρότερη από την χειρότερη ξηρασία των προηγούμενων 900 ετών.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι το βόρειο τμήμα της Μεσογείου (Ελλάδα, Ιταλία, νότια Γαλλία, νότια Ισπανία) τείνουν να είναι ξηρό, όταν η βορειοανατολική Αφρική είναι υγρή -και το αντίστροφο.
Οι αυξομειώσεις της ξηρασίας στην Μεσόγειο σχετίζονται με το κλίμα του Ατλαντικού. Κατά περιόδους, στη λεκάνη της Μεσογείου εισέρχονται παρατεταμένα ρεύματα ζεστού και ξηρού αέρα, με συνέπεια να μειώνονται οι βροχές, να ανεβαίνει η θερμοκρασία και τελικά να επικρατεί ξηρασία.
Όλα τα κλιματολογικά μοντέλα εκτιμούν ότι το μέλλον της Μεσογείου, ιδίως στης ανατολικής, προβλέπεται ξηρό. Και η νέα μελέτη δείχνει ότι η ξηρασία στο Λεβάντε είναι ο προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν.
πηγή: news.gr