Μ Στεφανουδάκης
Τέσσερα χρόνια πέρασαν από την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Λονδίνο.
Τέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς, πολλές φορές κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες, μέσα στη βροχή και το κρύο του χειμώνα μα και κάτω από τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Πάντα ήμασταν εκεί. Πάντα στο προπονητήριο μου, χωρίς αναβολές και απουσίες. Χωρίς να υπολογίζουμε την κούραση και την εξάντληση του οργανισμού. Κι όλα αυτά για να επιτευχθεί ο στόχος.
Ο πήχης είχε ανέβει πολύ ψηλά και μαζί του οι προσδοκίες και το άγχος, δεν υπήρχαν περιθώρια για αναβολές και δικαιολογίες. Ξέραμε ότι μπορούσαμε και θέλαμε να τα καταφέρουμε. Το πίστεψαμε και αποφασίσαμε να το παλέψουμε πάντα προσηλομένοι στο στόχο…
Και ναι! Έφτασε η ώρα της δικαίωσης,της επιτυχίας και της απόλυτης ευτυχίας!
Ο Στόχος επιτευχθηκε…. Η κορυφή των παραλυμπιακών αγώνων και του κόσμου καταρίφθηκε. Η ελληνική σημαία καρφώθηκε και κυμμάτισε στο Ριο.
Το χρυσό μετάλλιο κρεμάστηκε στο στήθος μου…
Ο ενθικός ύμνος ήχησε στην άλλη άκρη του κόσμου…
Λίγα μόνο λεπτά πάνω στο βάθρο… μα τόσα πολλά συναισθήματα και σκέψεις.
Τι να πω; Η ευτυχία, η χαρά και η περιφάνεια δεν περιγράφονται εκείνη τη στιγμή. Ξέρεις ότι ένα ολόκληρο έθνος περιμένει από εσένα να ανορθώσεις τη χώρα εκεί που της αξίζει. Και το καταφέρνεις.
Θέλω λοιπόν, σε όλους αυτούς τους Έλληνες που πίστεψαν σε εμένα, με στήριξαν και με εμψύχωσαν να πω ένα τεράστιο «Ευχαριστώ!» Είναι η δύναμη μου!
Ευχαριστώ όμως και τους τρεις ανθρώπους που μαζί αντιμετωπίσαμε όλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους προπονητές μου Γιώργο βαρβεράκη, Ιπποκράτη Σκαντζάκη και Ιάκωβο Ιωαννίδη.
Όπως έχω αναφέρει πολλές φορές τα έξοδα για να κάνεις πρωταθλητισμό είναι δυσβάστακτα για ένα απλό άνθρωπο. Έτσι, όλα αυτά πιθανόν να μην μπορούσαν να γίνουν χωρίς την υποστήριξη των ανθρώπων που πίστεψαν σε μένα από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό. Μια υποστήριξη που δεν ήταν μόνο οικονομική αλλά και ηθική. Πάντα είναι δίπλα μου με τις ευχές και τις σκέψεις τους είτε μεσω τηλεφωμικής επικοινωνίας είτε μέσω e-mail. Τους ευχαριστώ, λοιπόν, μέσα από την καρδιά μου.
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη της οικογένειάς μου που στέκεται στο πλευρό μου και με υποστηρίζει διαμορφώνοντας τη ζωή και το πρόγραμμα τους της σύμφωνα με τις απαιτήσεις του δικού μου προγράμματος.
Κλείνοντας, το μετάλλιο αυτό θα ήθελα όπως πάντα να το αφιερώσω πρώτα απ’ όλα στην Παναγία που είναι βοηθός και οδηγός μου. Στην κόρη μου που με στερείται ατελείωτες ώρες. Και τέλος, σε ένα πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο, που ξέρω ότι αν το πρόβλημα ύγειας του δεν τον εμπόδιζε θα ήταν μαζί μου στο Ρίο. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άλλος από την Βιργινία Μανασσάκη που ξέρω ότι θα παλέψει και θα βγει νικήτης στη δύσκολη μάχη που βρίσκεται αυτή την περίοδο.
Ο Πρετεντέρης γράφει για τον Κοντομηνά και τον Μπόμπολα
O Δ. Κοντομηνάς είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού.Μιλώντας μετά τον διαγωνισμό Παππά δήλωσε:– Εγώ τους βοήθησα γιατί είναι νέοι άνθρωποι και πίστευα ότι θα βοηθήσουν τη χώρα, αλλά η πολιτική τους και οι επιλογές τους (…) οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή!Του Γιάννη Πρετεντέρη
ΤΟ ΒΗΜΑΥποθέτω πως σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, κανείς αντιστοίχου μεγέθους επιχειρηματίας δεν διανοήθηκε ποτέ να βοηθήσει κάποιον σχηματισμό «Ριζοσπαστικής Αριστεράς» – ούτε να τους ακούει δεν θέλει!..Για τον απλούστατο λόγο ότι κανείς αντίστοιχος επιχειρηματίας σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν περιμένει να δει κάτι τέτοιους «νέους ανθρώπους» να κυβερνούν για να καταλάβει ότι οδηγούν τον τόπο στην καταστροφή – το γνωρίζει από πριν.Κι αυτό επειδή σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες οι επιλογές των αντίστοιχων επιχειρηματιών προσδιορίζονται όχι από κάποια επιδίωξη, εκτίμηση ή κουβέντα αλλά από την κοινωνική τους θέση και από τα γενικότερα συμφέροντά της.Τα οποία, καλώς ή κακώς, δεν μεταβάλλονται κατά την εκάστοτε συγκυρία. Και τα οποία εξ ορισμού ουδέποτε συμπίπτουν με οιαδήποτε «Ριζοσπαστική Αριστερά».Δηλαδή αν ο Alpha είχε πάρει άδεια, οι «νέοι άνθρωποι» δεν θα κατέστρεφαν τη χώρα;
Αντιθέτως.Υποθέτω ότι κάθε επιτυχημένος επιχειρηματίας έχει την πείρα, τη γνώση και το ένστικτο να καταλάβει ό,τι καταλάβαμε εγκαίρως αρκετοί απλοί θνητοί: ότι αυτοί οι «νέοι άνθρωποι» θα έκαναν τη χώρα αμέρικαν μπαρ.Πήρα το παράδειγμα του Κοντομηνά επειδή μίλησε ο ίδιος. Δεν είναι παρά μια περίπτωση και ασφαλώς όχι μοναδική.Την επομένη άκουσα στο ραδιόφωνο τον εκπρόσωπο του Star στον διαγωνισμό να εξηγεί τι συνέβη.
Ο άνθρωπος περιέγραφε περίπου μια κανονική διαδικασία της οποίας το πρόβλημα είναι ότι ξέφυγε το τίμημα και δεν συμφέρει οικονομικά. Πράγμα που σημαίνει πως αν το τίμημα δεν είχε ξεφύγει ή αν η διαφημιστική αγορά ήταν μεγαλύτερη, μάλλον δεν θα υπήρχε πρόβλημα.Κανείς δηλαδή δεν αναρωτήθηκε το πρωταρχικό ερώτημα: ήταν κανονικό πράγμα αυτός ο διαγωνισμός; Αποτελούσε διαδικασία μιας δημοκρατικής πολιτείας;Αν ναι, γιατί γκρινιάζουν όσοι γκρινιάζουν; Αν όχι, γιατί πήραν μέρος;Ομολογώ ότι δεν διατηρούσα αυταπάτες για τη λεγόμενη «επιχειρηματική τάξη» της χώρας. Αλλά τόσες λευκές σημαίες στην πρώτη τουφεκιά με εντυπωσίασαν.Ο Φώτης Μπόμπολας διευκρίνισε μάλιστα στη Βουλή ότι δεν είναι διαπλεκόμενος. Προσέξτε: όχι ότι δεν υπάρχει διαπλοκή, μια άποψη φυσιολογική για έναν επιχειρηματία. Αλλά ότι η διαπλοκή αφορά άλλους. Ποιους; Κάποιους άλλους!..Δεν θα πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα. Αυτό που θεωρήθηκε Βατερλό της αστικής τάξης απέναντι σε κάτι ξύπνιους και αδίστακτους ακτιβιστές δεν είναι τελικά παρά η εκκωφαντική αποκάλυψη των ορίων μιας επιχειρηματικής τάξης που δεν έχει σχέση με αστικό σύστημα.Είναι πλούσιοι, δεν είναι αστοί. Και γι’ αυτό προέχει η προστασία του πλούτου τους και όχι η συνείδηση ενός συστήματος που τους επέτρεψε να τον αποκτήσουν.Ακόμη κι όταν δεν είναι κρατικοδίαιτοι είναι «κυβερνητόπληκτοι».Ξέρετε γιατί; Επειδή η λογική τους είναι να τα έχουν καλά με την εκάστοτε κυβέρνηση.Να εγγράφονται όσο πιο προνομιακά μπορούν στη νομιμότητα που κάθε κυβέρνηση δημιουργεί για να στηρίξει τον εαυτό της ώστε να βρεθούν οι ίδιοι σε θέση ισχύος έναντι των ομοίων τους.Αποτέλεσμα; Ο καθένας πήγε να σώσει την παρτίδα του και έχασαν όλοι μαζί το παιχνίδι. Κατέστησαν τον εαυτό τους χλεύη του Παππά, σαν τους άλλους που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ για να γλιτώσουν τον ΕΝΦΙΑ.Και γι’ αυτό ίσως το έργο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε μόνο στη δύσμοιρη Ελλάδα.Αν χρωστάμε λοιπόν κάτι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οδήγησε ένα στρεβλό και ανισόρροπο επιχειρηματικό σύστημα στο όριά του. Οτι ανέδειξε την έλλειψη ενός υγιούς και συνειδητού αστισμού.Οτι υπέδειξε δηλαδή τι είναι αυτό το οποίο πρέπει πρωτίστως να αποκτήσουμε – αν επιθυμούμε φυσικά την ανόρθωση της χώρας…
Η Μάχη της Πέτρας στις 12 Σεπτεμβρίου 1829
Η Μάχη της Πέτρας υπήρξε η τελευταία μάχη του Αγώνα για την ελληνική
ανεξαρτησία. Έλαβε χώρα στις 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας,
μεταξύ Θήβας και Λιβαδειάς…… Την εποχή εκείνη ήταν μία στενή δίοδος, που
σχημάτιζαν οι όχθες της Λίμνης Κωπαΐδας και το βουνό Ζαγαρά (Ελικών)
Επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο Δημήτριος Υψηλάντης, που
κατά περίεργη συγκυρία έθεσε τέρμα στον Αγώνα, τον οποίον είχε αρχίσει
ο αδελφός του, Αλέξανδρος, με τη διάβαση του Προύθου στις
24 Φεβρουαρίου 1821.
Το καλοκαίρι του 1829, η Πελοπόννησος με τα νησιά και μεγάλο μέρος της
Στερεάς Ελλάδας είχαν απελευθερωθεί. Τη διακυβέρνηση των περιοχών αυτών
είχε αναλάβει με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Πρώτο μέλημα του Κυβερνήτη ήταν η δημιουργία τακτικού στρατού και η
εκκαθάριση της Στερεάς Ελλάδας από τα υπολείμματα των Οθωμανών.
Ο Καποδίστριας είχε πληροφορίες ότι στο μελλοντικό ελληνικό κράτος θα
συμπεριλαμβάνονταν όσες περιοχές θα είχαν απελευθερωθεί δι’ ιδίων δυνάμεων.
Οι Έλληνες ήταν απογοητευμένοι με τη Συνθήκη του Λονδίνου (10/3/1829),
που προέβλεπε ελληνικό κράτος με σύνορα τη γραμμή
Παγασητικού – Αμβρακικού, υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου
. Όμως, το ξέσπασμα του ρωσοτουρκικού πολέμου τούς αναπτέρωσε το ηθικό,
καθώς πίστευαν ότι η φορά των πραγμάτων θα ήταν διαφορετική και η εθνική
ανεξαρτησία δεν θα αργούσε.
Τον Αύγουστο του 1829 ο τουρκαλβανός πολέμαρχος Ασλάν Μπέης Μουχουρδάρης
, σταλμένος από τη Λάρισα με 4.000 άνδρες, προέλασε ανενόχλητος και διαμέσου
Λαμίας και Θήβας έφθασε στην Αθήνα. Στόχος του, να ανεφοδιάσει τη φρουρά
της Ακροπόλεως και στη συνέχεια να οδηγήσει στη Θράκη όλες τις διαθέσιμες
δυνάμεις για την αντιμετώπιση του ρωσικού κινδύνου. Αφού συγκέντρωσε περί
τους 7.000 άνδρες, άρχισε την προς βορρά πορεία του. Μαζί του ήταν και
ο Οσμάναγας Ουτσιάκαγας, επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων της Αττικής.
Ο Υψηλάντης είχε πληροφορηθεί έγκαιρα τις προθέσεις των Τούρκων και επέλεξε
τη στενή δίοδο της Πέτρας για να εμποδίσει το πέρασμα του εχθρού, που διέθετε
πυροβολικό και ισχυρές δυνάμεις πεζικού και ιππικού. Η ελληνική δύναμη
εμφανίσθηκε στην περιοχή στις 28 Αυγούστου. Ανερχόταν σε περίπου 3.000
άνδρες και ήταν χωρισμένη σε 4 χιλιαρχίες. Για πρώτη, ίσως, φορά οι Έλληνες
παρουσίασαν τακτικό στρατό, που οφείλεται στις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις
του Καποδίστρια, με τη δημιουργία το 1828 του Λόχου των Ευελπίδων.
Ο Υψηλάντης είχε σχέδιο για τη μάχη, προχωρώντας σε πρώτη φάση στην
κατασκευή οχυρωματικών έργων.
Το απόγευμα της 10ης Σεπτεμβρίου φάνηκε,
επιτέλους, ο τουρκικός στρατός,
που στρατοπέδευσε σε μικρή απόσταση από τις ελληνικές δυνάμεις.
Τα χαράματα της 12ης Σεπτεμβρίου το σύνολο των τουρκικών δυνάμεων
κινήθηκε εναντίον των ελληνικών οχυρωματικών θέσεων. Ένα βήμα πριν
από την εισπήδηση των οχυρωμάτων, οι Τούρκοι δέχτηκαν καταιγισμό πυρών
από τους Έλληνες, οι οποίοι στη συνέχεια βγήκαν από τα χαρακώματα και με
τα ξίφη τους επέπεσαν επί των επιτιθεμένων. Οι τουρκαλβανοί άτακτοι γρήγορα
υποχώρησαν, παρασύροντας και τους υπόλοιπους Τούρκους, που κινδύνευαν
να περικυκλωθούν.
Η Μάχη της Πέτρας, παρότι δεν επέφερε την τελειωτική ήττα του εχθρού,
αποτελεί οπωσδήποτε λαμπρή νίκη των ελληνικών όπλων. Το ηθικό των Τούρκών
καταρρακώθηκε, ενώ δεν πέτυχαν και τον στόχο τους να διαβούν το στενά.
Οι απώλειες και από τις δύο πλευρές δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες. Οι Έλληνες
είχαν 3 νεκρούς και 12 τραυματίες, ενώ οι Τούρκοι άφησαν στο πεδίο της μάχης
περίπου 100 νεκρούς και 4 σημαίες.
Την επομένη της μάχης (13 Σεπτεμβρίου) ο τούρκος διοικητής Οσμάναγας
Ουτσιάκαγας, που ενδιαφερόταν να εκτελέσει τις διαταγές της Πύλης και να
βρεθεί στη Θράκη, προσφέρθηκε να συνθηκολογήσει με τους Έλληνες,
προκειμένου να περάσει τα στενά της Πέτρας. Οι Έλληνες δέχθηκαν, υπό τον
όρο να παραδώσουν την περιοχή από τη Λιβαδιά ως τις Θερμοπύλες και την
Αλαμάνα. Έπειτα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν όλη τη μέρα, η συνθήκη
υπογράφηκε τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Σεπτεμβρίου.
όρο να παραδώσουν την περιοχή από τη Λιβαδιά ως τις Θερμοπύλες και την
Αλαμάνα. Έπειτα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν όλη τη μέρα, η συνθήκη
υπογράφηκε τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Σεπτεμβρίου.
Οι Τούρκοι θα παραχωρούσαν όλη την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, εκτός από
την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, ανέλαβαν την
υποχρέωση να αφήσουν τον εχθρό να διέλθει ακωλύτως από το στενό της Πέτρας.
Και εκτέλεσαν στο ακέραιο τα συμφωνηθέντα το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου 1829.
Την ίδια ημέρα οι ηττημένοι του ρωσσοτουρκικού πολέμου, Τούρκοι,
υπέγραφαν τη συνθήκη της
Ανδριανουπόλεως με την οποία ουσιαστικά αναγνώριζαν την ανεξαρτησία
της Ελλάδας.
την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, ανέλαβαν την
υποχρέωση να αφήσουν τον εχθρό να διέλθει ακωλύτως από το στενό της Πέτρας.
Και εκτέλεσαν στο ακέραιο τα συμφωνηθέντα το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου 1829.
Την ίδια ημέρα οι ηττημένοι του ρωσσοτουρκικού πολέμου, Τούρκοι,
υπέγραφαν τη συνθήκη της
Ανδριανουπόλεως με την οποία ουσιαστικά αναγνώριζαν την ανεξαρτησία
της Ελλάδας.
Η Μάχη της Πέτρας έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί ήταν η πρώτη και μοναδική φορά
του πεδίου της μάχης.
του πεδίου της μάχης.
sansimera.gr
Ο ΗΛΙΑΣ !!
Έλληνες και Τούρκοι πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή:
Έλληνες και Τούρκοι πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή: ίδιες ιστορίες, άλλα λόγια
Έλληνες και Τούρκοι της Κωνσταντινούπολης και της Μικρασίας είδαν με άλλα μάτια τα γεγονότα των αρχών του εικοστού αιώνα, που τους άλλαξαν τη ζωή. Η λογοτεχνία των δύο πλευρών ζωντανεύει το κλίμα της εποχής και πάει πέρα από την ιστορική αφήγηση, αφού απεικονίζει ξεκάθαρα τα συναισθήματα που επικρατούσαν στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Χρόνος ανάγνωσης:
20
‘
Η γέφυρα του Γαλατά, περίπου 1870-1900. [M. Iranian/Library of Congress]
Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2016
Αύριο, Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου, είναι η επέτειος της φωτιάς που έκαψε τη Σμύρνη το 1922«Σμύρνη, η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922», ντοκιμαντέρ και έδωσε βίαιο τέλος στη μικρασιατική εκστρατεία και τα όνειρα για τη «Μεγάλη Ελλάδα». Τις μέρες αυτές, η Τουρκία τις γιορτάζει για την επιτυχή κατάληξη του «Πολέμου της Σωτηρίας», ενώ στην Ελλάδα η κοινωνία θυμάται και πενθεί τη Μικρασιατική Καταστροφή –το ίδιο γεγονός.
Σε δύο συνέχειες, το inside story ανατρέχει στη λογοτεχνία των δύο λαών από την αρχή του εικοστού αιώνα μέχρι το 1922 και καταγράφει μέσα από αυτήν την ιστορική πορεία τους και τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο μιλούν για τα ίδια γεγονότα. Στο σημερινό άρθρο θα φτάσουμε μέχρι το 1918 και το τέλος του Α’ Παγκόσμιου ΠολέμουWikipedia, που άφησε τους μεν Έλληνες της Πόλης και της Μικρασίας να αγωνιούν για το αν θα μπορέσουν να παραμείνουν στις πατρίδες τους, τους δε Τούρκους να θρηνούν για την απώλεια των Βαλκανίων και να καλούν για εκδίκηση.
Δύο παράλληλα εθνικά αφηγήματα
Για τους Έλληνες της Πόλης και της Μικράς Ασίας που τα έζησαν και έγραψαν γι’ αυτά, τα ταραγμένα χρόνια μέχρι το 1918 αποτέλεσαν τη μετάβαση από την ευμάρεια και την ειρήνη της απολυταρχίας του σουλτάνου Αβδούλ ΧαμίτWikipedia (που κυβέρνησε από 1876 έως το 1909) στον ξεριζωμό, που για πολλούς δεν ήρθε το 1922 αλλά αρκετά νωρίτερα. Πολλοί συγγραφείς αναφέρονται στην εποχή ως «δίσεχτα χρόνια», όταν ο κόσμος όπως τον γνώριζαν κατέρρευσε, ενώ η πίστη τους για την παραμονή στις πατρίδες τους κλονίστηκε. Ο τίτλος Σαν τα τρελλά πουλιάΤο πρώτο επεισόδιο της σειράς που βασίστηκε στο μυθιστόρημα «Σαν τα τρελά πουλιά» του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος της Μαρίας Ιορδανίδου απηχεί εύγλωττα το πώς έβλεπε η Οθωμανική ρωμιοσύνη την επισφαλή θέση της σε έναν κόσμο όπου «τίποτε δεν ήταν πια όπως παλιά».
Την ίδια στιγμή η τουρκική λογοτεχνία, που μέχρι την Επανάσταση των Νεοτούρκων (1908) Wikipediaπαρουσίαζε τον Έλληνα ως έναν χαρακτήρα, αναπόσπαστο μέλος του Οθωμανικού εθνοτικού μωσαϊκού, πολύ συχνά θετικά και με ενσυναίσθηση, μεταστρέφεται προς έναν λόγο εθνικιστικό. Ιδίως μετά τους Βαλκανικούς, οι Τούρκοι συγγραφείς παρουσιάζουν τον Έλληνα αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα του μίσους. Από την αγωνία να περισωθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία, οι Τούρκοι περνούν στην αγωνία να κρατηθεί η ίδια η Μικρά Ασία, που θεωρείτο μέχρι τότε αυτονόητη. Τα δύο εθνικά αφηγήματα βαίνουν παράλληλα, αλλά σπανίως συναντιούνται.
Η «χρυσή περίοδος» της ρωμιοσύνης: η νοσταλγία του χαμένου παραδείσου
Από πολλά κείμενα των Ελλήνων της Πόλης και της Μικρασίας ξεπροβάλλει μια ειδυλλιακή εικόνα της ζωής στην «παλιά Τουρκία», πριν τη Νεοτουρκική Επανάσταση. Πρόκειται για την Οθωμανική αυτοκρατορία μετά τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις των ΤανζιμάτΟι μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (1839 και 1856), που έφεραν την ισοπολιτεία μουσουλμάνων και μη-μουσουλμάνων και δημιούργησαν σημαντικές οικονομικές ευκαιρίες για τους τελευταίους. Ο «χρυσός αιώνας» της ρωμιοσύνης (1850-1913) ήταν μια περίοδος ευμάρειας. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, παρότι χρεοκοπημένη, βρισκόταν σε τροχιά εκσυγχρονισμού και δυτικοποίησης. Ο απλός κόσμος «είχε το κεφάλι του ήσυχο»: οι πόλεμοι και οι ταραχές συνέβαιναν μακριά –στην Κρήτη, τη Μακεδονία, τις αρμενικές επαρχίες– πολύ μακριά για να ταράξουν τη γαλήνη των Ρωμιών της Πόλης και της Μικράς Ασίας.
Κατάστημα με λάμπες, ναργιλέδες, υφάσματα, πιθανότατα στο Grand Bazaar, περίπου 1870. [Maison Sadullah & Cie / G. Berggren]
«Σ’ εκείνη την παλιά καλή εποχή», γράφει στη Λωξάντρα Ένα αφιέρωμα στο διάσημο βιβλίο Λωξάντραη Πολίτισσα Μαρία Ιορδανίδου, «ο καθένας κοίταζε το σπιτάκι του και την καλοπέρασή του, και πίστευε πως ο κόσμος όπως ήταν, είναι και θα είναι και πως η Κωνσταντινούπολη πάντα θα μυρίζει ρωμιοσύνη. Και άλλοι πόλεμοι γίνανε, όμως κανείς δεν πήρε χαμπάρι. Να, τότες με τον Κριμαϊκό. Τι έκανε λέει; Πόλεμος; Πού είναι ο πόλεμος; Για καλό μας είναι ή για κακό μας; Ποιος πήρε χαμπάρι πως στην Κρήτη ξέσπασε επανάσταση και πως η χρεοκοπημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία με δυσκολία την κατάπνιξε; Όταν ανατράπηκε και δολοφονήθηκε ο Σουλτάν Αζίζ, η Λωξάντρα το ‘μαθε τυχαία».
3g11820ub.jpg
Mοντέλα φορούν εθνικές φορεσιές από την πολυπληθυσμική Κωνταντινούπολη: Αρμένισσα νύφη, Εβραία γυναίκα της Πόλης και νεαρή Ελληνίδα, 1873. [Sébah, Pascal]
Οι μικροαστοί ήρωες της Λωξάντρας ζουν στην σκιά της ιστορίας, αποδεχόμενοι παθητικά τα γεγονότα που δεν μπορούν να επηρεάσουν. «Δεν σκοτίζουνταν τότε στην Πόλη ο κόσμος για τα πολιτικά, γιατί οι Σουλτάνοι, έτσι κ’ έτσι, κάναν ό,τι θέλαν και κανέναν δε ρωτούσαν. [Οι Ρωμιοί] κατάφεραν με την καπατσοσύνη τους να ζουν και να πλουτίζουν και να κατακυριεύουνε τη γη. Στρατιωτική θητεία δεν κάνανε, γιατί οι Τούρκοι φοβούνταν να τους δώσουν όπλο στα χέρια. Με καμιά πενηνταριά γρόσια γλίτωναν τη θητεία, και αν δεν ανακατεύονταν στα εσωτερικά της χώρας, αν δεν είχαν πολύ πάρε-δώσε με Τούρκους και τούρκικες υπηρεσίες και δικαστήρια, αν ήξεραν να λαδώνουν χούφτες, η δουλίτσα τους γίνουνταν».
Σε συνέντευξή του με αφορμή το μυθιστόρημά του Στου Χατζηφράγκου, ο Σμυρναίος Κοσμάς Πολίτης Από αφιέρωμα του περιοδικού «Χρόνος» στον Κοσμά Πολίτηείχε μιλήσει για «την ελευθερία που νιώθαμε όταν ζούσαμε στη Σμύρνη: δεν είχαμε καμιάν ενόχληση από τους Τούρκους, τουλάχιστον ως το 1914· κι εκείνο το συναίσθημα της καλοπέρασης, της αφθονίας, βασισμένο, βέβαια, και αυτό στο καθεστώς των διομολογήσεων. Αλλά και στο εσωτερικό της Μικρασίας επικρατούσε κατά κανόνα ομόνοια ανάμεσα στους Τούρκους και τους Έλληνες». Ένας από τους ήρωές του λέει: «Ώσαμε το ’14, οι Γραικοί εμείς ήμασταν τσελεμπήδες (άρχοντες). Περνούσαμε όμορφα κι ευτυχισμένα».
horse_drawn_carts_trolleys_on_a_busy_street_in_the_business_district_of_smyrna_1922_september_17.jpg
Άμαξες και τρόλεϊ στην προκυμαία της Σμύρνης. Αριστερά διακρίνεται το παλιό Πασαπόρτι (Κουμερκάκι) και δεξιά τα γνωστά ξενοδοχεία Kraemer και Huck. [Library of Congress]
scenes_in_smyrna_which_is_being_bombarded_by_the_allies_1915_march_21.jpg
H Σμύρνη καθώς βομβαρδίζεται από τους συμμάχους, 21 Mαρτίου 1915. [Library of Congress]
Στο αυτοβιογραφικό Οι νεκροί περιμένουν η μεγαλωμένη στο Αϊδίνιο Διδώ ΣωτηρίουΆρθρο για τη Διδώ Σωτηρίου στην kathimerini.gr παρουσιάζει εξίσου ονειρικά «τα παλιά τα χρόνια», πριν τον Μεγάλο Πόλεμο. «Τότε, μάλιστα, περνούσαμε ζωή χαρισάμενη. Έτρεχε ο παράς, αδερφέ, έτρεχε σαν το νεράκι απ’ τη βρύση…» Μιλά για «μια χώρα με χώματα καρπερά, ευλογημένα, χορτάτα» όπου «όλα εκείνα τα ξυπόλυτα εργατόπαιδα, Τουρκάκια κι Ελληνόπουλα, παίζανε φιλιωμένα, όπως παίζαμε κι εμείς, όταν τύχαινε, με τα παιδιά των μπέηδων». Καπάτσοι οι Ρωμιοί, ξέρουν να χειρίζονται τον Τούρκο. «Ο γείτονάς μας, ο Κωστάκι-εφέντης, που ήταν διορισμένος στα τούρκικα δικαστήρια, υποστήριζε πως μ’ ένα φέσι κι ένα καλό μπαξίσι τον ξεγελάς σίγουρα τον Τούρκο και του παίρνεις το έχει του: Κι αν του προσφέρεις και κανένα ουζάκι με λίγη φιλία για μεζέ, του παίρνεις και την καρδιά του».
Οι διαμελισμοί της αυτοκρατορίας και οι διακοινοτικές εντάσεις
Την εικόνα αυτή του χαμένου παραδείσου που έμεινε από μια εποχή που είχε κι αυτή τα προβλήματά της, εξηγεί εν μέρει η ρήση του αμερικανού δημοσιογράφου Herb Caen πως «η νοσταλγία είναι η μνήμη που της έχει αφαιρεθεί ο πόνος».
Γεγονός είναι ότι, ενώ οι ταραχές και οι ανατροπές της περιόδου είναι πολλές, στους Πολίτες και τους Μικρασιάτες δεν φθάνει παρά ο μακρινός τους απόηχος. Η Οθωμανική αυτοκρατορία είναι σε σταθερή υποχώρηση. Λίγο μετά την ελληνική επανάσταση, χάνει σχεδόν όλα της τα εδάφη στη Βόρεια Αφρική –η Αλγερία και η Τυνησία γίνονται γαλλικές αποικίες, η Αίγυπτος αυτονομείται. Από τα μέσα του 19ου αιώνα η Κρήτη σπαράσσεται από επαναστάσεις και σφαγές μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων.
Κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, μέρος της Βουλγαρίας ελευθερώνεται, ενώ οι Ρώσοι προελαύνουν έως τον Άγιο Στέφανο στα προάστια της Πόλης. Και η μεν Λωξάντρα «κατέβασε το σαμοβάρι που τους είχε φέρει ο καπτάν Γκίκας απ’ την Οντέσσα και το γυάλισε, το ετοίμασε, τι ξέρεις; Μπορεί να μπαίνανε και στο Μακροχώρι οι Ρώσοι. Ένα τσάι να μην τους κάνει τους ανθρώπους;», οι μουσουλμάνοι, ωστόσο, τρομοκρατούνται: τα ρώσικα κανόνια αντηχούν μέχρι την Πόλη, που την κατακλύζουν λίγο αργότερα μουσουλμάνοι πρόσφυγες. Στον ίδιο πόλεμο, οι Ρώσοι καταλαμβάνουν τμήμα του Οθωμανικού Καυκάσου.
Η αυτοκρατορία είναι ο Μεγάλος Ασθενής που χαροπαλεύει. Σαν προειδοποίηση στους Ρωμιούς για το τι μέλλει γενέσθαι έρχονται οι τρομερές σφαγές των Αρμενίων τα έτη 1894-1896, που δίνουν στον Αβδούλ Χαμίτ το προσωνύμιο «Κόκκινος Σουλτάνος»Βιβλιοκριτική για τον «Κόκκινο Σουλτάνο», ένα βιβλίο για τη ζωή του Αβδούλ Χαμίτ. Αν οι ανατολικές επαρχίες είναι πολύ μακριά από τους Ρωμιούς, η τρομερή σφαγή χιλιάδων Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη εκτυλίσσεται μπροστά στα έντρομα μάτια τους. Στην Λωξάντρα η Ιορδανίδου περιγράφει τον απόηχο της σφαγής παραστατικά: «Τα αίματα από τα πεζοδρόμια τα γλείψανε οι σκύλοι και η ζωή άρχισε να κυλά σαν να μην έγινε τίποτα». Οι Ρωμιοί όμως ακόμα δεν βγαίνουν από τον λήθαργο.
Περισσότερο τους αγγίζει ο πόλεμος του 1897 με την Ελλάδα, που ξεσπά με αφορμή τις σφαγές στην Κρήτη. Ρωμιοί το σκάνε να πολεμήσουν εθελοντές για την Ελλάδα. «Ο Επαμεινώντας στάθηκε μπροστά στο μπουφέ. Η Πατρίδα, λέει, χρειάζεται τα παιδιά της τα υποδουλωμένα. Μεγάλα πράγματα γίνουνται. Οι Έλληνες βαδίζουνε να πάρουνε την Πόλη. Έφυγε στα τέλη του Απρίλη, αλλ’ ώσπου να φτάσει στην Αθήνα και να καταταγεί, οι Τούρκοι είχαν φτάσει στη Λαμία και ο Γεώργιος έγραφε γράμμα βιαστικά στον Τσάρο να κάνει ό,τι κάνει για να σταματήσει το κακό», γράφει η Ιορδανίδου στη Λωξάντρα. Προς αγανάκτηση των Τούρκων, η πανωλεθρία της Ελλάδας δεν αποτρέπει την απώλεια της Κρήτης. Μετά τη σφαγή Ελλήνων και Βρετανών στα Χανιά, οι Μεγάλες Δυνάμεις την ανακηρύσσουν αυτόνομη «Κρητική Πολιτεία», με τον γιο του Έλληνα βασιλέα ως αρμοστή. Αρχίζει η σταδιακή έξοδος των Τουρκοκρητικών προς την Μικρά Ασία…
orphans_of_sultans_victims_at_the_cretan_refugees_food_kitchen_athens_greece_1897_underwood_underwood.jpg
Κρήτες πρόσφυγες λαμβάνουν συσσίτιο στην Αθήνα, 1897. [ Underwood & Underwood]
Στα κείμενα των Ρωμιών εμφανίζονται ενίοτε αναφορές στις ελληνοτουρκικές εντάσεις της περιόδου. Στο Στου Χατζηφράγκου, ο Πολίτης παρουσιάζει τον Τούρκο κομισάριο Χαφούζ Εφέντη, πρόσφυγα από τη Θεσσαλία, να προειδοποιεί τον παπα-Νικόλα: «Να πεις του δευτερόπαπά σου, του παπα-Χαροκόπου, να μην πουλάει λαχεία του στόλου. Ποιος να τον σπιόνεψε άραγε… Φεύγοντας ο παπα-Νικόλας πασπάτεψε μηχανικά την τσέπη του, μέσ’ από το ράσο. Είχε κι αυτός απάνω του λαχεία του στόλου». Η στήριξη από πολλούς Ρωμιούς της ελληνικής πολεμικής προσπάθειας και ιδίως οι έρανοι για τον ελληνικό στόλο δεν διαφεύγουν της προσοχής των διαβόητων κατασκόπων του Αβδούλ Χαμίτ και προκαλούν την οργή της τουρκικής κοινής γνώμης.
Στο ίδιο μυθιστόρημα παρουσιάζεται η έχθρα που τρέφουν οι Τουρκοκρητικοί κατά των Ρωμιών, θεωρώντας τους υπεύθυνους για τον ξεριζωμό τους. Όταν οι μαθητές μιας σχολικής εκδρομής περνούν από έναν τουρκομαχαλά, προκαλείται ένταση. «Διάολε τσ’ απομεινάρες τους, μουρμούρισε ένας Κρητικός κι έκανε να σηκωθεί, με το χέρι στο ζωνάρι. Ξαφνικά, ένα τσούρμο τουρκάκια ξεχύθηκε από ένα σπίτι. –Γκιαούρ! Γκιρίτ μι ιστέρσινιζ; Αλίν Γκιρίτ και κάνανε άσεμνες χειρονομίες και μια πέτρα σφύριξε…» Την κατάσταση σώζει ένας Τούρκος μικροπώλης, που χυμά με το άλογό του και κυνηγά τα Τουρκάκια.
Η «Χρυσή Εποχή» των Ρωμιών είναι μια εποχή απολυταρχίας. Στου Χατζηφράγκου ο Σταυράκης «διάβαζε κρυφά το Σκριπ, σαν το φερνε καμιά φορά ο πατέρας του στο σπίτι, χωμένο κάτω από το γιλέκο του, γιατί απαγορεύονταν οι εφημερίδες απ’ την Ελλάδα». Ο Χαφούζ Εφέντης, πάλι, πέφτει ο ίδιος θύμα των μυστικών υπηρεσιών του Σουλτάνου. «Να, μια κλειστή καρότσα σταμάτησε μπροστά στο καρακόλι, δεν πάει μια ώρα του περάσανε κελεψέδες (χειροπέδες), τον βάλανε μες στην καρότσα και φύγανε. Ήπεσε σπιονιά πως ήτανε, λέει, Νεότουρκος».
one_of_the_leading_theatres_of_the_istanbul_1920.jpg
Ένα από τα πιο γνωστά θέατρα της Κωνσταντινούπολης, 1920. [Library of Congress]
Η Επανάσταση των Νεοτούρκων και η «εθνική λογοτεχνία»
Η μακρά αλυσίδα ταπεινώσεων και οι εθνικισμοί των χριστιανικών λαών της αυτοκρατορίας οδηγούν στην ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού ως αντίδραση. Αρχικά, τούτος στοχεύει να εκσυγχρονίσει την αυτοκρατορία, ώστε να αποτραπεί η διάλυσή της. Καθόλου τυχαίο ότι κέντρο των Νεοτούρκων αναδεικνύεται η Θεσσαλονίκη. Επί δεκαετίες η Μακεδονία συνταράσσεται από τους συγκρουόμενους εθνικισμούς των Βαλκανικών λαών, ενώ οι Τούρκοι της πόλης παρακολουθούν την πνευματική ζωή των τελευταίων.
Στη Θεσσαλονίκη εκρήγνυται η επανάσταση που το 1908 καταργεί την απολυταρχία του Αβδούλ Χαμίτ και επαναφέρει σε ισχύ το Οθωμανικό Σύνταγμα του 1876. Aρχικά γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από τους μη-μουσουλμάνους, που πιστεύουν πως η κοινοβουλευτική διακυβέρνηση θα φέρει περισσότερες ελευθερίες. Ωστόσο, μία σοβαρή απειλή πλανάται από πάνω τους: η υποχρέωση στράτευσης. Η υποχρεωτική θητεία των μη-μουσουλμάνων προβλεπόταν στα Τανζιμάτ, για δεκαετίες όμως επιτρεπόταν η εξαγορά της. Τώρα, οι Νεότουρκοι θέλουν να την επιβάλουν. Την ίδια μέρα που ανακοινώνεται η επαναφορά του Συντάγματος, η βουλή της Κρητικής Πολιτείας κηρύσσει μονομερώς την Ένωση με την Ελλάδα και η Αυστρία προσαρτά την Βοσνία. Το 1911 η Ιταλία αποσπά την Λιβύη, τελευταίο Οθωμανικό προπύργιο στη Βόρεια Αφρική, και τα Δωδεκάνησα.
Η οργή των Τούρκων βράζει. Οι εφημερίδες και η ποίηση –είδος πολύ πιο καλλιεργημένο τότε από την πεζογραφία στην τουρκική γλώσσα– διαμορφώνουν την τουρκική συνείδηση. Ζητείται μία «εθνική λογοτεχνία», που θα προωθεί τα εθνικά ιδεώδη και στόχους. Στη Θεσσαλονίκη ιδρύεται το 1910 το περιοδικό Genç KalemlerΠερισσότερα εδώ (Νέες Γραφίδες), στο οποίο θα δημοσιευθούν κείμενα των πλέον διαπρεπών εκπροσώπων του εθνικιστικού χώρου. To 1912 στην Πόλη ιδρύεται η οργάνωση «Τουρκικές Εστίες»Βικιπαίδεια, με διακηρυγμένο στόχο την προώθηση της κουλτούρας και των «εθνικών δικαίων» των Τούρκων.
Τα γραπτά της «εθνικής λογοτεχνίας» αποτυπώνουν μια βαθύτατη πίστη πως το τουρκικό έθνος δικαιούται να διοικεί τις περιοχές που κατέχει, ακριβώς επειδή οι πρόγονοί του τις κατέκτησαν και τις κράτησαν «με το σπαθί και το αίμα τους». Οι Τούρκοι είναι το «Κυρίαρχο Έθνος» της Αυτοκρατορίας, τόσο κατά την πολιτική της παράδοση όσο και κατά τη ΣαρίαΒικιπαίδεια. Η ιδέα περί «κυρίαρχου έθνους» είναι τόσο ριζωμένη και θεωρείται τόσο φυσική, ώστε είναι πολύ δύσκολο για τους Τούρκους να καταλάβουν γιατί τα άλλα έθνη τους βλέπουν ως εισβολείς που πρέπει να φύγουν.
Χαρακτηριστικό είναι το πρώτο ιδεολογικό μυθιστόρημα της τουρκικής λογοτεχνίας. Το Yeni Turan (Νέο Τουράν) της Χαλιντέ ΕντίπΣύντομη βιογραφία της συγγραφέως, γνωστότερης ίσως φωνής του τουρκικού εθνικισμού, κυκλοφορεί λίγους μήνες πριν από τον Πρώτο Βαλκανικό. Περιγράφει την ουτοπία της μετεξέλιξης της αυτοκρατορίας σε κράτος που στηρίζεται και προωθεί τον τουρκικό εθνικισμό, ενώ παραμένει πολυεθνικό και αποκτά ομοσπονδιακή δομή. Οι άλλες εθνότητες διατηρούν την ταυτότητά τους και ζουν ελεύθερα, στα όρια που χαράσσει η τουρκική εξουσία. Ο τουρκικός εθνικισμός δεν έχει ακόμη αξιώσεις πολιτιστικής επιβολής, δεν ζητά να αφομοιώσει τους «άλλους», αλλά να τους επιβληθεί πολιτικά και στρατιωτικά.
Η «Μεγάλη Συμφορά» των Τούρκων: Οι Βαλκανικοί και η «προδοσία» των χριστιανών
Για τους χριστιανούς συμμάχους, οι πόλεμοι του 1912-1913 αποτελούν θρίαμβο. Παρά τις μεταξύ τους εδαφικές διαφορές, το όραμα πέντε αιώνων να «πετάξουν τους Τούρκους κατακτητές απ’ την Ευρώπη» γίνεται πραγματικότητα. Για τους Τούρκους, από την άλλη, οι Βαλκανικοί είναι η «Μεγάλη Συμφορά». Και πάλι κανόνια ακούγονται στην Πόλη, καθώς τα βουλγαρικά στρατεύματα φθάνουν στα περίχωρά της. Η αυτοκρατορία χάνει το ένα τρίτο των εδαφών που της απέμεναν, ενώ τετρακόσιες περίπου χιλιάδες Μουσουλμάνοι πρόσφυγες φθάνουν σε άθλια κατάσταση στην Πόλη και τη Μικρασία. Είναι οι περίφημοι «μουχατζίρηδες».
«Ω τουρκική φυλή, ω τέκνο της φωτιάς και του σιδήρου, ω συ που ίδρυσες χιλιάδες πατρίδες και φόρεσες εκατοντάδες στέμματα, ω συ που γεννήθηκες για να διαφεντεύεις τον κόσμο! Ο Θεός δεν έγραψε στο μέτωπό σου μια μαύρη μοίρα!» γράφει ο Μεχμέτ Εμίν ΓιουρντακούλWikipedia και προειδοποιεί: «Θέλεις να γκρεμισθεί και ο τελευταίος θρόνος σου; Να ανοίξει ματωμένος τάφος στην τελευταία πατρίδα σου; Να αναρτηθεί ξένη σημαία στον τελευταίο πύργο σου;» Ο Αλί Εκρέμ στο «Προς τον στρατό» προειδοποιεί: «Θέλουν να μας αφανίσουν, να μας αποτελειώσουν. Στόχος τους η Ιστάνμπουλ. Ω στρατέ του Ισλάμ […] Θες να υψωθεί ο ελληνικός σταυρός στα ιερά μας;» Ο Ομέρ Σεϊφεττίν, πάλι, στο διήγημά του «Πρίμο το τουρκόπουλο», εκφράζει την λύπη του που οι Τούρκοι δεν ισλάμισαν δια της βίας τους Βαλκάνιους. «Υποδούλωσαν έθνη όπως οι Ρωμιοί, οι Αλβανοί, οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι. Τους πήραν τις χώρες τους. […] Αλλά καθώς δεν τους εκτούρκισαν, αυτή η γενναιοδωρία των Τούρκων έγινε η αδυναμία τους». Και παρακάτω: «Ο τουρκισμός τους φέρθηκε με κάθε γενναιοδωρία. Πεντακόσια χρόνια τους έτρεφε με το ψωμί του, τους έδωσε κάθε νοητή ελευθερία. Μα εκείνοι, αντί να είναι ευγνώμονες, τον πρόδωσαν». Στο ψυχεδελικό διήγημά του Λευκή Τουλίπα, οι Βούλγαροι παρουσιάζονται να βαφτίζουν τουρκόπουλα πριν τα σφάξουν και να φουρνίζουν αμάχους.
jamal_pasha_ca._1914-1917_palestine_library_of_congress.jpg
Ο Τζαμάλ Πασά, περίπου 1914-1917, Παλεστίνη. [Library of Congress]
Η πανωλεθρία στον Πρώτο Βαλκανικό προκαλεί πραξικόπημα στην Πόλη, και η εξουσία περνά στους περίφημους «Τρεις Πασάδες» Οι ντε φάκτο επικεφαλής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο–Ενβέρ, Ταλάτ και Τζεμάλ. Με τον Δεύτερο Βαλκανικό, οι Τούρκοι ανακτούν την Αδριανούπολη, νίκη με μεγάλη συμβολική σημασία καθώς αυτή υπήρξε η δεύτερη κατά σειρά πρωτεύουσα των Οθωμανών (1363-1456), μέχρι την κατάληψη της Πόλης και κατά την τριετία που εκείνη ανοικοδομείτο από τον Πορθητή. Ωστόσο, η βαλκανική πέραν του Έβρου έχει χαθεί για πάντα. «Τουλάχιστον οι νεκροί μας γλίτωσαν αυτήν την συμφορά, και έκλεισαν τα μάτια τους έχοντας την παλιά μας πατρίδα δική τους ως την Ημέρα της Κρίσεως», έγραψε ο γεννημένος στα Σκόπια ποιητής Γιαχγιά Κεμάλ Μπεγιατλί.
Η επιστράτευση, ο «Μεγάλος Διωγμός» και τα τάγματα εργασίας
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών, οι Ρωμιοί έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με τη στράτευση, και μάλιστα για να πολεμήσουν κατά της Ελλάδας. Τα φαινόμενα λιποταξίας, αλλά και αυτομόλησης στον ελληνικό στρατό, είναι συχνά. Η Διδώ Σωτηρίου αφηγείται στα Ματωμένα ΧώματαΤο πρώτο επεισόδιο της βασισμένης στο βιβλίο σειράς: «Στον πόλεμο του ‘12 επιστρατευθήκανε απ’ τον Τούρκο τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου. Ο Μιχάλης όμως κατάφερε να λιποτακτήσει. Πέρασε στην Ελλάδα και πήγε εθελοντής στον ελληνικό στρατό. Άγια δουλειά έκανε, είπε ο πατέρας».
Μετά την απώλεια της Ρούμελης, ο τρόπος που οι Τούρκοι βλέπουν τους Ρωμιούς στις εναπομείνασες Οθωμανικές περιοχές αλλάζει ριζικά. «Ανάψανε τα αίματα των Νεοτούρκων. Εφέδες δερβίσηδες, μπέηδες, μαζί με μουατζίρηδες που φτάνανε διωγμένοι απ’ την Ελλάδα, πασχίζανε όλοι μαζί να φανατίσουνε τον αγαθό λαό και να τον στρέψουν ενάντιά μας», γράφει η Σωτηρίου στα Ματωμένα Χώματα. «Φόνοι και διωγμοί χριστιανών αρχίσανε δω και κει». Καθώς είναι γνωστά τόσο τα φαινόμενα λιποταξίας, όσο και οι συνδρομές για τον ελληνικό στόλο, πληθαίνουν οι φωνές να επιβληθεί μποϊκοτάζ στα προϊόντα και τις επιχειρήσεις των Ρωμιών.
baker_standing_in_front_of_the_22american_bakery22_which_displays_signs_in_armenian_ladino_in_hebrew_characters_english_ottoman_turkish_greek_and_russian_with_samples_of_bread_ortakoy_istanbul_1922_june_photo_by_cdm.jpg
To Εληνοαμερικανικόν Αρτοποιείον με πινακίδες στα αρμένικα, λαντίνο (με εβραϊκούς χαρακτήρες), αγγλικά, οθωμανικά τουρικά, ελληνικά και ρωσικά, Ιούνιος 1922, Ortaköy, Κωνσνταντινούπολη. [cdm/Library of Congress]
Στο διήγημα Η Σαλονικιά Αϊσσέ Χανίμ (1913), ο Τούρκος συγγραφέας Μαρασλίογλου παρουσιάζει την πρόσφυγα από τη Θεσσαλονίκη να τα βάζει με τις Τούρκισσες της Πόλης που ψωνίζουν από ρωμαίικο κατάστημα. «Αδελφούλες μου, δεν ξέρετε πού πάνε τα λεφτά σας. Με τα λεφτά που μουσουλμάνες Τούρκισσες όπως εγώ κι εσείς παίρνουμε από τον ιδρώτα των ανδρών μας και τα σκάμε σε τούτους τους προδότες, αγοράζονται τα θωρηκτά Αβέρωφ, τα κανόνια και τα τουφέκια. Οι γονείς και τα παιδιά μας σκοτώθηκαν με όπλα που αγοράστηκαν με τα λεφτά μας. Το Αβέρωφ το αγόρασαν με χρήματα ενός Ρωμιού από τα Γιάννενα. Δεν έχετε καρδιά μουσουλμανική, τουρκική;» Οι γυναίκες συμφωνούν και δεν ψωνίζουν. Το μποϊκοτάζ των ρωμαίικων επιχειρήσεων εφαρμόζεται το 1913 και 1914.
amiral_condouriotis_et_son_etat-major_.agence_rol_btv1b6922601h.jpeg
Ο Κουντουριώτης πάνω στο θωρηκτό Αβέρωφ, 1912. [Bibliothèque nationale de France]
Λίγο πριν εκραγεί ο Μεγάλος Πόλεμος, αρχίζει ο «Μεγάλος Διωγμός» των Ελλήνων. Οι νέοι στρατεύσιμης ηλικίας επιστρατεύονται και στέλνονται στα διαβόητα αμελέ ταμπουρούΤα Αμέλε Ταμπουρού στη Μηχανή του Χρόνου(«τάγματα εργασίας»). Στέλνονται στην ενδοχώρα της Ανατολίας, να δουλέψουν σε εξοντωτικές εργασίες για την κατασκευή δρόμων, γεφυρών, σιδηροδρόμων. Γρήγορα τα αμελέ ταμπουρού γίνονται συνώνυμο του θανάτου από κακουχίες και κακομεταχείριση. Παράλληλα εξαπολύεται μια εκστρατεία βίας κατά των αμάχων, ώστε να ξεριζωθούν από όλες τις παράλιες περιοχές της Θράκης και της Μικράς Ασίας. Σημειώνονται εδώ κι εκεί σφαγές, ολόκληρα χωριά στέλνονται σε πορείες θανάτου. Ως αποτέλεσμα, 200.000 Έλληνες καταφεύγουν στα νεοαπελευθερωμένα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Παρότι αποδέχεται την έξαρση του εθνικισμού Ελλήνων και Τούρκων, η Σωτηρίου επιμένει πως οι Γερμανοί ευθύνονται για την οργάνωση του διωγμού. Στα Ματωμένα Χώματα ένας νέος επιστρέφει στον Κιρκιντζέ από τη Βηρυτό και δείχνει στους χωριανούς ένα φυλλάδιο που η Deutsche Orient Bank μοιράζει σε όλη την Μέση Ανατολή. Αυτό καλεί τους μουσουλμάνους να μποϊκοτάρουν τα προϊόντα των χριστιανών. Τέτοια φυλλάδια μοιράσθηκαν πράγματι σε πολλές περιοχές της Μικρασίας και της Μέσης Ανατολής.
Ο Μεγάλος Πόλεμος: το μεγάλο σφαγείο πριν τη Μικρασιατική Εκστρατεία
Όταν η Οθωμανική αυτοκρατορία εισέρχεται στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η στρατολόγηση των Ρωμιών στα αμελέ ταμπουρού εντείνεται, ενώ νέα φαινόμενα αποτελούν οι επιτάξεις σχολείων και επιχειρήσεων. Πολλοί στρατεύσιμοι καταλήγουν σε «κανονικές» μονάδες, αλλά το φαινόμενο της λιποταξίας λαμβάνει πρωτόγνωρες διαστάσεις. Στην Λωξάντρα, « η Αγαθώ μαλλιοτραβιέται να φυγαδέψει τα δυο της αγόρια στη Ρωσία ή στην Ελλάδα, γιατί οι Τούρκοι αγριέψανε. Βγάλαν νταβούλι και μαζέψανε τους Χριστιανούς για επιστράτευση».
Στα Ματωμένα Χώματα βγαίνει τελάλης στους δρόμους του Κιρκιντζέ να δώσει το νέο της επιστράτευσης, και ο πανικός καταλαμβάνει το χωριό. «Στους καφενέδες γινότανε το βράδυ πρωτοφανέρωτος συνωστισμός. […] Άσκημα τα νέα. Το τούρκικο γκουβέρνο δεν είχε μπιστοσύνη – σου λέει – στους χριστιανούς· τους στράτευε όλους, μα όπλο δεν τους έδινε μ’ ούδε στολή. Σκάρωσε επί τούτο κάτι τάγματα που τα βάφτισε Αμελέ Ταμπουρού μα πιο σωστό θε νά ‘τανε να τα πει Τάγματα Θανάτου». Ο παπάς του χωριού αναρωτιέται «Ποιος τον πονήρεψε τον Τούρκο;» Και πάλι, το δάχτυλο για τα δεινά στρέφεται στους Γερμανούς. Ένας χωριανός σχολιάζει: «Εγώ ένα ξέρω. Τον Τούρκο τον πονήρεψε ο Γερμανός». Και ο αφηγητής παρατηρεί: «Αφέντης τώρα στην Μικρασία δεν ήταν μόνο ο Τούρκος· ήταν και ο Γερμανός. Ο Γερμανός ήταν ο νους και ο Τούρκος το χέρι. Ο ένας σκάρωνε τα σχέδια και ο άλλος τα εκτελούσε. [… Ο Γερμανός] ήταν σταλμένος με το ψυχρό σχέδιο να μας εξοντώσει για να μας αρπάξει το χρυσόμαλλον δέρας. Στην ουσία η Τουρκιά ήταν τώρα μια γερμανική αποικία».
constantinople_photo_prise_au_ministere_.agence_rol_btv1b6932986x.jpeg
Διαδήλωση στην Κωνσταντινούπολη, 1918. [Bibliothèque nationale de France]
Η Σωτηρίου αποδίδει στον Γερμανό στρατηγό Otto Liman von SandersWikipedia, σύμβουλο των Οθωμανικών στρατευμάτων, την ευθύνη για τον Μεγάλο Διωγμό, αλλά και την Αρμενική Γενοκτονία. Σήμερα, Γερμανοί ιστορικοί συζητούν την έκταση της γερμανικής ευθύνης στα γεγονότα. Ωστόσο, η μετάθεση όλης της ευθύνης στους Γερμανούς είναι ένας εύκολος τρόπος να απαλλαγούν Έλληνες και Τούρκοι από το κύριο βάρος της ευθύνης για τις αγριότητες. Αργότερα, η ίδια συγγραφέας θα αποδώσει την καταστροφή στη Μικρά Ασία περισσότερο στις πολιτικές της Αντάντ παρά στο ίδιο το ελληνικό στρατιωτικό εγχείρημα. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πόσο στρατευμένο είναι το γράψιμο της Σωτηρίου στην κομμουνιστική γραμμή της «αντι-ιμπεριαλιστικής» ρητορείας. Σε κάθε περίπτωση, η μετάθεση της ευθύνης για το λουτρό αίματος σε τρίτους συνέβαλε στο να είναι εξαιρετικά δημοφιλής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.
«Όσοι φτάνανε απ’ τ’ Αμελέ Ταμπούρια, σκαστοί ή με άδειες, διηγόντανε ιστορίες που δύσκολα τις πίστευε άνθρωπος. Χωριά και πολιτείες γεμίσανε φυγόστρατους και λιποτάχτες. Φκιάχνανε κρυψώνες κάτω από τη γη, μέσα σε πηγάδια, σ΄ οχετούς και σε ταβάνια. Ταβάν ταμπουρού τα λέγανε. Μένανε χρόνια κλεισμένοι ακόμα και κτισμένοι σε τοίχους». Όσοι μπορούν δωροδοκούν τις αρχές, άλλοι περιβάλλονται το σχήμα για να γλιτώσουν. «Λίγα μας τρώνε οι μπέηδες, ως κι αυτοί οι τσαούσηδες κι οι ομπασήδες, για να γλυτώσουμε το στρατιωτικό και να μη μας στέλνουν στο σπάσιμο της πέτρας; Κι ύστερα τις επιτάξεις που τις βάζεις;» λέει ένας από τους χαρακτήρες του Οι νεκροί περιμένουν, και του απαντούν: «Έχεις παράπονο κι εσύ, μωρέ Γιάγκο […]; Άσε να παραπονεθεί η πλεμπάγια, ο Αριστοτέλης ο δάσκαλος, που ρασοφορέθηκε για να γλυτώσει, κι ο μάστρο-Στυλιανός ο δόλιος, που έχασε και τα δυο τα παλικάρια του στην Κόνια!» Στο Αϊδίνιο «οι δουλειές κλείναν κάπως δυσκολότερα από πριν, μα όσοι πλούσιοι τα κατάφερναν νά ‘χουν ένα μπέη προστάτη ή συνέταιρο θησαύριζαν κι απόφευγαν τις επιτάξεις, το στρατιωτικό και τους διωγμούς».
constantinople_museum_anglais_transforme_en_hopital_1912.jpeg
To Αγγλικό Μουσείο στην Κωνσταντινούπολη έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο, 1912. [Bibliothèque nationale de France]
Τα ταβάν ταμπουρού γίνονται μέρος της καθημερινότητας και στην Πόλη, όπου η ελληνική ομογένεια έχει γλιτώσει τους διωγμούς και έχει περιορισθεί στις επιτάξεις των επιφανέστερων σχολείων της: το Ζάππειο και το Ζωγράφειο γίνονται στρατιωτικά νοσοκομεία. Εδώ όμως είναι πιο δύσκολη η σύλληψη των λιποτακτών, καθώς, κατά τον Χάρη Σπαθάρη (Τα Κωνσταντινουπολίτικα και άλλα τινά), συνεργάζεται όλη η γειτονιά για να τους φυγαδεύσει στα μπλόκα. «Τελικά, πολύ λίγοι πιανόντανε, αλλά και λιγότεροι φτάνανε στο αστυνομικό τμήμα». Με μια μικρή δωροδοκία τους άφηναν…
Μια ιδιότυπη περιπέτεια των Ρωμιών της Πόλης είναι η καθιέρωση, με την κήρυξη του πολέμου, της υποχρεωτικής διδασκαλίας της τουρκικής στα ρωμαίικα σχολεία –ως τότε δεν διδασκόταν παρά στα επαγγελματικά λύκεια ή ως μάθημα επιλογής. Το μέτρο προκάλεσε μια σχετική δυσαρέσκεια, όπως περιγράφει ο Γιώργος ΘεοτοκάςΑφιέρωμα της εκπομπής «Παρασκήνιο» στον Γιώργο Θεοτοκά στον Λεωνή: «Ο Μένος πάλι το ‘χε ρίξει στα πολιτικά. Όλη την ώρα δημιουργούσε ζητήματα, από τότε που είχε αρχίσει ο πόλεμος και είχε γίνει υποχρεωτικό το μάθημα των τουρκικών. Τον καλούσε στον πίνακα ο κύριος Νικολετόπουλος, ο τουρκοδιδάσκαλος. Υπαγόρευε ο κύριος Νικολετόπουλος, ακίνητος ο Μένος. Τότες ο κύριος Νικολετόπουλος ρωτούσε: – Μενέλαε, γιατί δεν ξέρεις το μάθημά σου; Και ο Μένος αποκρινότανε στερεότυπα: -Ο μπαμπάς μου μου είπε να μη μαθαίνω τούρκικα. Ο κύριος Νικολετόπουλος σηκωνότανε από την έδρα, του έδινε ένα γερό μπάτσο κι έλεγε: -Αν η κυβέρνηση μας κλείσει το σχολείο, ο μπαμπάς σου θα έρθει να μας το ανοίξει;» Τα πράγματα βέβαια δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο όταν η Ελλάδα εισέρχεται στον πόλεμο με την πλευρά της Αντάντ. Οι Έλληνες καθηγητές στα ομογενειακά σχολεία της Πόλης απελαύνονται, οι λιποτάκτες κυνηγιούνται πιο λυσσαλέα…
Η Ανακωχή: φρούδες ελπίδες και η Μικρασία
Η τριανδρία των πασάδων που διοικούσε την χώρα από 1913 είχε ελπίσει πως ο Μεγάλος Πόλεμος θα έδινε την ευκαιρία στην Τουρκία να ανακτήσει κάποια από τα εδάφη που είχε χάσει στους Βαλκανικούς. Αντ’ αυτού, η αυτοκρατορία –παρά την αποτυχία της απόβασης των Αγγλογάλλων στα Δαρδανέλια και την ακύρωση των ρωσικών νικών στον Καύκασο από τη Σοβιετική Επανάσταση– έχασε τα πάντα. Ήταν στο στρατόπεδο των ηττημένων, και οι νικητές σύμμαχοι –ανάμεσά τους και η Ελλάδα– αποφάσισαν τον διαμελισμό της.
Η Ανακωχή του ΜούδρουΒικιπαίδεια, τον Οκτώβριο του 1918, γέμισε ενθουσιασμό και νέες ελπίδες τους Ρωμιούς. Τον Νοέμβριο, συμμαχικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την ίδια την Κωνσταντινούπολη και το θωρηκτό Αβέρωφ πλέει στα ανοικτά της Προποντίδας. «Σε λίγο, στην Μεγάλη Οδό του Πέραν, ;αντίκρυ στην Αγία Τριάδα και το Ζάππειο δυο λεβέντες Κρητικοί με τα στιβάλια τους θα φυλάνε την είσοδο της Ελληνικής Αρμοστείας, όπου μια ολομέταξη ελληνική σημαία κρέμεται από τον τέταρτο όροφο ως το πεζοδρόμιο», γράφει η Ελένη Χαλκούση στην αυτοβιογραφία της Πόλη αγάπη μου. Στον Ιανό«Γιορτές και ανθεστήρια οργανώνονται στον Κήπο του Ταξιμιού […] και μεις που μας νανούρισε ένα όνειρο και μας έθρεψε μια πίστη λέμε πως ήρθε πια η ώρα η ευλογημένη».
occupation_of_constantinople_british_troops_marching_by_nusretiye_mosque_in_the_tophane_district_of_istanbul_1920.jpg
Κατοχή της Κωνσταντινούπολης. Βρετανικά στρατεύματα μπροστά από το τέμενος Nusretiye Mosque στην περιοχή Τophane, 1920. [Library of Congress]
on_the_golden_horn_the_greek_quarter_of_constantinople_1920.jpg
H ελληνική γειτονιά, 1920. [Library of Congress]
Το τέλος του Μεγάλου Πολέμου γεννά ελπίδες τρελές στη ρωμιοσύνη. Ελπίδες πως η Πόλη και η Ιωνία θα προσαρτούντο στην Ελλάδα, ελπίδες πως δεν θα ξαναγινόταν ποτέ άλλος πόλεμος γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα «14 σημεία»Βικιπαίδεια του Αμερικανού προέδρου Wilson θα έλυναν όλα τα προβλήματα του κόσμου. «Μια καινούρια εποχή άρχιζε στον κόσμο μες στην ελευθερία και την ευημερία. […] Μια μικρή προσπάθεια έπρεπε να κάμει ακόμα το ελληνικό κράτος, να τακτοποιήσει οριστικά κάτι εκκρεμή ζητήματα που είχε στην Μικρασία. Ύστερα, καμιά άλλη σκοτούρα δεν έμελλε να ταράξει την καλοπέραση και τα παιγνίδια των παιδιών του Οδυσσέα». Ο Λεωνής αποτυπώνει την πεποίθηση μιας ολόκληρης γενιάς. Μια πεποίθηση που θα γκρεμιζόταν οριστικά σε τέσσερα χρόνια.
Τα πράγματα εξελίχθηκαν βέβαια πολύ διαφορετικά. Για τρία χρόνια, η Μικρασία θα μετατραπεί σε ένα τρομερό σφαγείο και όλοι οι παραπάνω Έλληνες συγγραφείς θα αφήσουν τις πατρίδες τους για πάντα.
Σπούδασε νομικά σε Αθήνα και Cambridge. Έζησε νομαδικά με βάση του την Πόλη (2003-2015). Εκεί έγραψε δύο βιβλία για την Κωνσταντινούπολη και ένα για την Μικρά Ασία, ενώ συνεργάσθηκε με ελληνικά και ξένα έντυπα. Σήμερα συνεχίζει την νομαδική του ύπαρξη, με βάση την Αθήνα.
Ο καναλάρχης του Alpha υποδέχεται τους μνηστήρες Τι σας έγραφα την περασμένη εβδομάδα; Ορίστε, επειδή τα γραπτά μένουν: «Αν αγοράσεις Alpha, έχεις πρωτοδεύτερη θέση στην τηλεθέαση, έχεις δελτίο που σκίζει, έχεις συμμαζεμένο μπάτζετ και ελάχιστες απώλειες ετησίως. Άσε που άμα στραβώσει η επένδυση, ο Κοντομηνάς είναι πάντοτε έτοιμος να το πάρει πίσω το μαγαζί.» Να μην παινεύω τα γένια μου, αλλά έκτοτε όλοι με τον Alpha λιγουριάζουνε. Ο Καλογρίτσας έμεινε στην συνάντηση με τον Κοντομηνά και δεν είδε κανέναν άλλον κι ο Ιβάν βγήκε και έκανε προσφορά για αγορά του καναλιού, διασφαλίζοντας τις θέσεις εργασίας ως την τελευταία. Ακόμη κι Μαρινάκης που λοξοκοίταξε προς Mega, ένα τεταρτάκι μίλησε με τον Σταύρο Ψυχάρηκαι αποχώρησε φουρτουνιασμένος. Κι ο Κοντομηνάς πήγε ταξίδι δεκαπέντε μέρες και τους άφησε να βράζουν στο ζουμάκι τους… Κλασική τακτική και κλασικό κόλπο από τον ιδιοκτήτη του Alpha που ξέρει να παίζει το παιχνίδι της υπομονής καλύτερα από κάθε άλλον. Πράγμα το οποίο ενίοτε παρεξηγείται από κάτι αηδόνια που νομίζουν ότι θα τον πιάσουν κορόϊδο και ύστερα καταλαβαίνουν ότι τους έχει πάρει σώβρακα, παντελόνια και κάλτσες, δίχως να καταλάβουν τίποτα. Συνέβη αρκετές στην ιστορία του Alpha και οι πονεμένοι εξυπνάκηδες ακόμη το θυμούνται με τρόμο. Στο δια ταύτα όμως. Στο δια ταύτα, η πολύφερνη νύφη της τηλεοπτικής αγοράς είναι ο Alpha γιατί τα έχει όλα και συμφέρει. Και το πόκερ μόλις άρχισε για το ποιος θα καταφέρει να την οδηγήσει στην εκκλησιά. Εκτός κι αν έχει αντίθεση αποψη το Συμβούλιο της Επικρατείας…
Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει».
(Πάστορας Martin Niemöller)
Καθώς μεγαλώνουμε, αλλάζουμε στη ζωή.
Αυτό συμβαίνει και με τους ανθρώπους που συνδεόμαστε. Για την ψυχική υγεία μας και την ευημερία, θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ, ώστε οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν, να μας ανεβάζουν ψυχικά και να μας εμπνέουν, αντί να μας παρασύρουν προς τα κάτω και να μας αποθαρρύνουν.
Θα πρέπει να έχουμε σχέσεις με τους ανθρώπους που μας βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας και όχι το άγχος μας. Εάν παρατηρήσετε οποιαδήποτε από αυτές τις παρακάτω συμπεριφορές στις σχέσεις σας, ίσως χρειαστεί να αξιολογήσετε ξανά την σύνδεσή σας μαζί τους και να αποφασίσετε αν αξίζουν να είναι στην ζωή σας ή όχι.
Διαρκή παράπονα
Αν περνάτε πολύ χρόνο με κάποιον που παραπονιέται, θα γίνετε και εσείς το ίδιο, πιθανώς. Αποκτούμε τις συνήθειες των άλλων με τους οποίους περνάμε πολύ χρόνο, έτσι, φυσικά, ένας που παραπονιέται θα μας παρασύρει και εμάς προς τα κάτω. Θα βρει πάντα κάτι λάθος, σε οποιαδήποτε περίσταση.
Μια μελέτη,σε συγκάτοικους κολεγίων, διαπίστωσε ότι κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους, οι μαθητές που ζούσαν με έναν αρνητικό συγκάτοικο άρχισαν να έχουν περισσότερα αρνητικά μοτίβα σκέψης ακόμη και αν ξεκίνησαν τη χρονιά με μια θετική νοοτροπία.
Κάποιος που παραπονιέται συνέχεια, δεν βλέπει πραγματικά τι κάνει λάθος. Απλά διασπείρει την αρνητικότητά του χωρίς να έχει επίγνωση των σκέψεων ή των πράξεων του. Αν έχετε μια φιλία με κάποιον που μόνο παραπονιέται και δεν βλέπει τίποτα θετικό στη ζωή, σίγουρα θα πρέπει να εξετάσετε την περίπτωση να απομακρυνθείτε.
Δεν σας υποστηρίζουν
Οι φίλοι σας θα πρέπει να σας ενθαρρύνουν και να υποστηρίζουν τους στόχους και τα όνειρά σας. Ένας αρνητικός άνθρωπος, ωστόσο, θα πυροβολεί συνεχώς τις ιδέες σας και δεν θα βλέπει την αξία σε οτιδήποτε θέλετε να ονειρευτείτε. Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι που δεν μας υποστηρίζουν,συχνά δεν αισθάνονται καλά για τη δική τους ζωή και σαν αποτέλεσμα θέλουν να ποδοπατήσουν όλους τους άλλους, ώστε να αισθάνονται ικανοποιημένοι.
Οι αρνητικοί,οι επικριτές, τα πνεύματα αντιλογίας ή όπως αλλιώς θέλετε να τους ονομάσετε, απλά ζουν την ζωή τους με το φόβο και ως εκ τούτου δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα πετύχουν τους στόχους τους, πόσο μάλλον να υποστηρίξουν κάποιον άλλον. Έτσι, μην παίρνετε τα αρνητικά σχόλια τους κατάκαρδα, γιατί δεν έχουν το θάρρος να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, όπως εσείς.
Ωστόσο,αν έχετε μια φιλία σαν αυτή, θα πρέπει να κοπεί το σχοινί, γιατί θα σας παρασύρει προς τα κάτω.
Αμφιβολία για την αξία σας
Αυτό πηγαίνει μαζί με την παραπάνω συμπεριφορά. Ένας αμφισβητίας θα αμφισβητεί συνεχώς την αξία και τις ικανότητές σας ακόμη και αν έχετε δείξει το ταλέντο και την εξυπνάδα σας. Η αμφιβολία σκοτώνει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες, έτσι το πρόσωπο αυτό θα σβήσει την αυτοεκτίμηση σας και θα εξαφανίσει τα επίπεδα της ενέργειας σας.
Θέλετε οι άνθρωποι γύρω σας να σας υποστηρίξουν 100 % , ακόμη και αν δεν πιστεύουν πλήρως στο στόχο σας. Ο αμφισβητίας θα επισημάνει γρήγορα τα λάθη σας και θα σας πει γιατί δεν θα πρέπει να ακολουθήσετε κάτι. Θα εξαλείψει την αυτοπεποίθησή σας και την αγάπη σας για να σας δει αδύναμο και ευάλωτο. Οι φίλοι σας θα πρέπει να πιστεύουν σε σας, ακόμη και όταν δεν πιστεύετε στον εαυτό σας, έτσι αποστασιοποιηθείτε από εκείνους που μόνο θέλουν να σας καταστρέψουν.
Ναρκισσιστικές συμπεριφορές
Η υπερβολική περιαυτολογία, η ανάγκη για τα φώτα της δημοσιότητας και να παίρνει τον έλεγχο ανά πάσα στιγμή, είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά ενός Ναρκισσιστή. Δεν μπορεί να αφήσει κανέναν άλλο να προσελκύσει την προσοχή γιατί αυτό στρέφει τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από αυτούς. Οι Ναρκισσιστές μπορεί ακόμη και να υπερβάλλουν στα λόγια τους ή και να ψεύδονται προκειμένου να αποσπάσουν τον έπαινο. Επίσης, δεν μπορούν να βλέπουν τους άλλους επιτυχημένους, ειδικά όταν τους έχουν χτυπήσει αποτυχίες στη ζωή τους.
Οι φίλοι θα μοιραστούν τις επιτυχίες σας ενώ δεν έχουν πάντα την ανάγκη να πάρουν τα φώτα της δημοσιότητας από εσάς. Εάν έχετε έναν φίλο που δεν σας επιτρέπει να εκφράσετε πλήρως τις απόψεις σας ή να μοιραστείτε ό,τι συμβαίνει στη ζωή σας, κάνετε στον εαυτό σας μια μεγάλη χάρη και αφήστε τους να πάνε.
Είναι φίλοι μόνο όταν όλα είναι καλά
Αυτοί οι φίλοι μένουν όσο ο ουρανός είναι μπλε και ο ήλιος λάμπει. Μόλις τα σύννεφα εμφανιστούν, εξαφανίζονται πριν το καταλάβετε. Αυτός ο τύπος φίλου δεν θέλει να σας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές αλλά συχνά περιμένει από εσάς να μείνετε στις τυχόν δικές του δυσκολίες.
Οι καλοί φίλοι θα πρέπει να βάλουν πλάτη ό,τι καιρό και να κάνει, οπότε, μην διστάσετε να διαγράψετε κάποιον που δεν θέλει να είναι εκεί για σας όταν το χρειάζεστε πραγματικά.
Σας κουτσομπολεύει
Το κουτσομπολιό μπορεί να καταστρέψει πραγματικά μια σχέση, ειδικά αν αυτό το άτομο δεν λέει καν αλήθεια. Δεν πρέπει ποτέ να ανεχτείτε κάποιον που θέλει μόνο να διαδίδει φήμες. Το πρόσωπο αυτό δεν έχει μεγάλη αυτοεκτίμηση και θέλει να σας βλάψει προκειμένου να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση του. Το κουτσομπολιό πραγματικά κάνει έναν άνθρωπο ράκος και μπορεί πραγματικά να βλάψει την αυτοεκτίμηση κάποιου. Αξίζετε πολύ καλύτερα από αυτό, γι ‘αυτό, μην αφήσετε ποτέ κάποιον στη ζωή σας, που συνεχώς λέει κουτσομπολιά, γιατί αν σας λέει για τους άλλους, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι θα κάνει το ίδιο για σας, πίσω από την πλάτη σας.
Στο κάτω κάτω : Βεβαιωθείτε ότι οι φίλοι σας ενδυναμώνουν και δεν σας παίρνουν την δύναμή σας.
Λοιπόν,πώς μπορείτε να αποφύγετε αυτά τα τοξικά είδη φιλίας;
Πρώτα απ’ όλα, να επιλέξετε την συντροφιά σας προσεκτικά. Πρέπει να ξέρετε καλά κάποιον πριν γίνετε φίλοι. Αν κάτι στην αρχή δεν σας αρέσει, ακολουθήστε το ένστικτό σας. Δεύτερον, εάν έχετε ήδη κάποιον άνθρωπο σαν αυτόν στη ζωή σας, είτε πάρτε τις αποστάσεις σας ή πείτε του για την συμπεριφορά του. Είτε έτσι είτε αλλιώς, μην τον αφήσετε να μείνει στη ζωή σας, εάν αρνηθεί να αλλάξει. Τρίτον, δουλέψτε με τον εαυτό σας όσο το δυνατόν περισσότερο. Το κλειδί για την προσέλκυση ανθρώπων αντάξιους του χρόνου και της αγάπη μας είναι να αυξήσουμε τη δική μας αυτοεκτίμηση. Βελτιώνοντας τον εαυτό σας και την αγάπη για τον εαυτό σας θα προσελκύσετε ανθρώπους που βαδίζουν ένα παρόμοιο μονοπάτι της ζωής.
Αυτό συμβαίνει και με τους ανθρώπους που συνδεόμαστε. Για την ψυχική υγεία μας και την ευημερία, θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ, ώστε οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν, να μας ανεβάζουν ψυχικά και να μας εμπνέουν, αντί να μας παρασύρουν προς τα κάτω και να μας αποθαρρύνουν.
Θα πρέπει να έχουμε σχέσεις με τους ανθρώπους που μας βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας και όχι το άγχος μας. Εάν παρατηρήσετε οποιαδήποτε από αυτές τις παρακάτω συμπεριφορές στις σχέσεις σας, ίσως χρειαστεί να αξιολογήσετε ξανά την σύνδεσή σας μαζί τους και να αποφασίσετε αν αξίζουν να είναι στην ζωή σας ή όχι.
Διαρκή παράπονα
Αν περνάτε πολύ χρόνο με κάποιον που παραπονιέται, θα γίνετε και εσείς το ίδιο, πιθανώς. Αποκτούμε τις συνήθειες των άλλων με τους οποίους περνάμε πολύ χρόνο, έτσι, φυσικά, ένας που παραπονιέται θα μας παρασύρει και εμάς προς τα κάτω. Θα βρει πάντα κάτι λάθος, σε οποιαδήποτε περίσταση.
Μια μελέτη,σε συγκάτοικους κολεγίων, διαπίστωσε ότι κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους, οι μαθητές που ζούσαν με έναν αρνητικό συγκάτοικο άρχισαν να έχουν περισσότερα αρνητικά μοτίβα σκέψης ακόμη και αν ξεκίνησαν τη χρονιά με μια θετική νοοτροπία.
Κάποιος που παραπονιέται συνέχεια, δεν βλέπει πραγματικά τι κάνει λάθος. Απλά διασπείρει την αρνητικότητά του χωρίς να έχει επίγνωση των σκέψεων ή των πράξεων του. Αν έχετε μια φιλία με κάποιον που μόνο παραπονιέται και δεν βλέπει τίποτα θετικό στη ζωή, σίγουρα θα πρέπει να εξετάσετε την περίπτωση να απομακρυνθείτε.
Δεν σας υποστηρίζουν
Οι φίλοι σας θα πρέπει να σας ενθαρρύνουν και να υποστηρίζουν τους στόχους και τα όνειρά σας. Ένας αρνητικός άνθρωπος, ωστόσο, θα πυροβολεί συνεχώς τις ιδέες σας και δεν θα βλέπει την αξία σε οτιδήποτε θέλετε να ονειρευτείτε. Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι που δεν μας υποστηρίζουν,συχνά δεν αισθάνονται καλά για τη δική τους ζωή και σαν αποτέλεσμα θέλουν να ποδοπατήσουν όλους τους άλλους, ώστε να αισθάνονται ικανοποιημένοι.
Οι αρνητικοί,οι επικριτές, τα πνεύματα αντιλογίας ή όπως αλλιώς θέλετε να τους ονομάσετε, απλά ζουν την ζωή τους με το φόβο και ως εκ τούτου δεν μπορούν να φανταστούν ότι θα πετύχουν τους στόχους τους, πόσο μάλλον να υποστηρίξουν κάποιον άλλον. Έτσι, μην παίρνετε τα αρνητικά σχόλια τους κατάκαρδα, γιατί δεν έχουν το θάρρος να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, όπως εσείς.
Ωστόσο,αν έχετε μια φιλία σαν αυτή, θα πρέπει να κοπεί το σχοινί, γιατί θα σας παρασύρει προς τα κάτω.
Αμφιβολία για την αξία σας
Αυτό πηγαίνει μαζί με την παραπάνω συμπεριφορά. Ένας αμφισβητίας θα αμφισβητεί συνεχώς την αξία και τις ικανότητές σας ακόμη και αν έχετε δείξει το ταλέντο και την εξυπνάδα σας. Η αμφιβολία σκοτώνει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες, έτσι το πρόσωπο αυτό θα σβήσει την αυτοεκτίμηση σας και θα εξαφανίσει τα επίπεδα της ενέργειας σας.
Θέλετε οι άνθρωποι γύρω σας να σας υποστηρίξουν 100 % , ακόμη και αν δεν πιστεύουν πλήρως στο στόχο σας. Ο αμφισβητίας θα επισημάνει γρήγορα τα λάθη σας και θα σας πει γιατί δεν θα πρέπει να ακολουθήσετε κάτι. Θα εξαλείψει την αυτοπεποίθησή σας και την αγάπη σας για να σας δει αδύναμο και ευάλωτο. Οι φίλοι σας θα πρέπει να πιστεύουν σε σας, ακόμη και όταν δεν πιστεύετε στον εαυτό σας, έτσι αποστασιοποιηθείτε από εκείνους που μόνο θέλουν να σας καταστρέψουν.
Ναρκισσιστικές συμπεριφορές
Η υπερβολική περιαυτολογία, η ανάγκη για τα φώτα της δημοσιότητας και να παίρνει τον έλεγχο ανά πάσα στιγμή, είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά ενός Ναρκισσιστή. Δεν μπορεί να αφήσει κανέναν άλλο να προσελκύσει την προσοχή γιατί αυτό στρέφει τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από αυτούς. Οι Ναρκισσιστές μπορεί ακόμη και να υπερβάλλουν στα λόγια τους ή και να ψεύδονται προκειμένου να αποσπάσουν τον έπαινο. Επίσης, δεν μπορούν να βλέπουν τους άλλους επιτυχημένους, ειδικά όταν τους έχουν χτυπήσει αποτυχίες στη ζωή τους.
Οι φίλοι θα μοιραστούν τις επιτυχίες σας ενώ δεν έχουν πάντα την ανάγκη να πάρουν τα φώτα της δημοσιότητας από εσάς. Εάν έχετε έναν φίλο που δεν σας επιτρέπει να εκφράσετε πλήρως τις απόψεις σας ή να μοιραστείτε ό,τι συμβαίνει στη ζωή σας, κάνετε στον εαυτό σας μια μεγάλη χάρη και αφήστε τους να πάνε.
Είναι φίλοι μόνο όταν όλα είναι καλά
Αυτοί οι φίλοι μένουν όσο ο ουρανός είναι μπλε και ο ήλιος λάμπει. Μόλις τα σύννεφα εμφανιστούν, εξαφανίζονται πριν το καταλάβετε. Αυτός ο τύπος φίλου δεν θέλει να σας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές αλλά συχνά περιμένει από εσάς να μείνετε στις τυχόν δικές του δυσκολίες.
Οι καλοί φίλοι θα πρέπει να βάλουν πλάτη ό,τι καιρό και να κάνει, οπότε, μην διστάσετε να διαγράψετε κάποιον που δεν θέλει να είναι εκεί για σας όταν το χρειάζεστε πραγματικά.
Σας κουτσομπολεύει
Το κουτσομπολιό μπορεί να καταστρέψει πραγματικά μια σχέση, ειδικά αν αυτό το άτομο δεν λέει καν αλήθεια. Δεν πρέπει ποτέ να ανεχτείτε κάποιον που θέλει μόνο να διαδίδει φήμες. Το πρόσωπο αυτό δεν έχει μεγάλη αυτοεκτίμηση και θέλει να σας βλάψει προκειμένου να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση του. Το κουτσομπολιό πραγματικά κάνει έναν άνθρωπο ράκος και μπορεί πραγματικά να βλάψει την αυτοεκτίμηση κάποιου. Αξίζετε πολύ καλύτερα από αυτό, γι ‘αυτό, μην αφήσετε ποτέ κάποιον στη ζωή σας, που συνεχώς λέει κουτσομπολιά, γιατί αν σας λέει για τους άλλους, μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι θα κάνει το ίδιο για σας, πίσω από την πλάτη σας.
Στο κάτω κάτω : Βεβαιωθείτε ότι οι φίλοι σας ενδυναμώνουν και δεν σας παίρνουν την δύναμή σας.
Λοιπόν,πώς μπορείτε να αποφύγετε αυτά τα τοξικά είδη φιλίας;
Πρώτα απ’ όλα, να επιλέξετε την συντροφιά σας προσεκτικά. Πρέπει να ξέρετε καλά κάποιον πριν γίνετε φίλοι. Αν κάτι στην αρχή δεν σας αρέσει, ακολουθήστε το ένστικτό σας. Δεύτερον, εάν έχετε ήδη κάποιον άνθρωπο σαν αυτόν στη ζωή σας, είτε πάρτε τις αποστάσεις σας ή πείτε του για την συμπεριφορά του. Είτε έτσι είτε αλλιώς, μην τον αφήσετε να μείνει στη ζωή σας, εάν αρνηθεί να αλλάξει. Τρίτον, δουλέψτε με τον εαυτό σας όσο το δυνατόν περισσότερο. Το κλειδί για την προσέλκυση ανθρώπων αντάξιους του χρόνου και της αγάπη μας είναι να αυξήσουμε τη δική μας αυτοεκτίμηση. Βελτιώνοντας τον εαυτό σας και την αγάπη για τον εαυτό σας θα προσελκύσετε ανθρώπους που βαδίζουν ένα παρόμοιο μονοπάτι της ζωής.
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορά του
Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι” όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πάνσοφες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του
Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη
Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.
Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.
Π Νερούδα
Παραμάγαζο σε Αττικό Μετρό και ΣΤΑΣΥ τίναξε δουλειά 1,5 δισ. ευρώ στο Ισραήλ
08:02 12/9/2016 – Πηγή: New Money
Της Μαριάννας ΤζάννεΤέσσερα διευθυντικά στελέχη της ΣΤΑΣΥ και ένα διευθυντικό στέλεχος με μια υπάλληλος της Αττικό Μετρό, τίναξαν στον αέρα την συμμετοχήτων δύο κρατικών εταιρειών σε διαγωνισμό ύψους 1, 5 δισ. ευρώ στο Ισραήλ. Aφορμή ήταν η αποκάλυψη ότι δούλευαν για το Ισραηλινό κράτος! Την πρωτοφανή ιστορία που ακύρωσε την πρώτη προσπάθεια για την ανάληψη μεγάλου έργου στο εξωτερικό, ξεσκέπασαν οι Ισραηλινές αρχές.Οι Ισραηλινοί ήταν και
εκείνοι που «έκοψαν» το νήμα της συμμετοχής στο διαγωνισμό των δύο ελληνικών εταιρειών, όταν διαπίστωσαν ότι στελέχη τους συμμετείχαν στην σύνταξη των τευχών δημοπράτησης του μεγάλου έργου που διενεργεί η κρατική εταιρεία του Τελ Αβίβ, εν αγνοία φυσικά των υπηρεσιών τους! Τα στελέχη της Αττικό Μετρόκαι της ΣΤΑΣΥ κατά παράβαση κάθε εργασιακού κανονισμού, συνεργάζονταν με μελετητική εταιρεία, στην οποία η Ισραηλινή κρατική εταιρεία είχε αναθέσει το έργο της σύνταξης των τευχών του διαγωνισμού. Το παραμάγαζο που είχε στηθεί στις δύο εταιρείες και το οποίο υπάρχουν υπόνοιες ότι έχει επεκταθεί και σε άλλα έργα, αποκαλύφθηκε πριν λίγες μέρες, εμποδίζοντας την ανάληψη ενός σημαντικού έργου που προέβλεπε την λειτουργία του μετρό της Ισραηλινής πρωτεύουσας για 15 χρόνια.Το έργο θα απέφερε στον ανάδοχο 100 εκ. ευρώ ετησίως, εκ των οποίων 10 εκ. ευρώ εκτιμώνται τα καθαρά κέρδη της Αττικό Μετρό το χρόνο, δημιουργώντας παράλληλα τις προϋποθέσεις για την ανάληψη και άλλων εν εξελίξει εργολαβιών όπως είναι το μετρό της Ιερουσαλήμ. Η υπόθεση αφήνει έκθετα τα στελέχη των δύο οργανισμών αλλά και πολλές σκιές στο κύρος και την αξιοπιστία των δύο κρατικών φορέων για την συμμετοχή τους και σε άλλους διαγωνισμούς. «Έχω ζητήσει διενέργεια πειθαρχικής διαδικασίας, προκειμένου το στέλεχος και η υπάλληλος της Αττικό Μετρό να δώσουν εξηγήσεις για ότι συνέβη με το έργο» δηλώνει ο κ. Θεόδωρος Παπαδόπουλος διευθύνων σύμβουλος της Αττικό Μετρό, επιβεβαιώνοντας τον ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο η εταιρεία έχασε το έργο. «Είχαμε πολλές πιθανότητες να κερδίσουμε το διαγωνισμό καθώς η τεχνογνωσία που έχει αναπτύξει σε έργα η Αττικό Μετρό σε συνδυασμό με την εμπειρία σε λειτουργία μετρό της ΣΤΑΣΥ (μετρό, τράμ , ηλεκτρικός) μας έδιναν σημαντικά πλεονεκτήματα», σημειώνει ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο κανονισμός είναι σαφής περί ανταγωνιστικών και ομοειδών επιχειρήσεων και ότι οι προδιαγραφές της Αττικό Μετρό αποτελούν περιουσιακό της στοιχείο.Το παρασκήνιο και η εμπλοκή ΜάρδαΠληροφορίες αναφέρουν ότι τις γέφυρες για την έξοδο των δύο εταιρειών στο εξωτερικό έριξε το υπουργείο Εξωτερικών μετά από επίσκεψη του υφυπουργού κ. Δημήτρη Μάρδα στο Ισραήλ τον περασμένο Ιούνιο. Στο πλαίσιο των κυβερνητικών επαφών, ο κ. Μάρδας είχε συναντήσεις και με στελέχη του ισχυρού ομίλου Derech Eretz Group, που αναπτύσσεται στον τομέα των παραχωρήσεων αυτοκινητοδρόμων, με τον οποίο θα συνεργάζονταν στον διαγωνισμό, Αττικό Μετρό και ΣΤΑΣΥ. Αν και το πλαίσιο της συνεργασίας δεν είχε οριστικοποιηθεί, οι ελληνικές εταιρείες εκτιμάται ότι θα έχουν ισχυρή συμμετοχή στο σχήμα.Για τον διεθνή βηματισμό της Αττικό Μετρό είχαν προϊδεάσει άλλωστε από το στάδιο της ακρόασής τους από την αρμόδια Επιτροπή της βουλής, τόσο ο Πρόεδρος της Αττικό Μετρό κ. Γιάννης Μυλόπουλος όσο και ο διευθύνων σύμβουλος, γεγονός που δείχνει ότι αποτελεί σημείο της στρατηγικής της νέας διοίκησης της Αττικό Μετρό, για το πώς η ελληνική εταιρεία θα αξιοποιήσει την μεγάλη πλέον εμπειρία της σε έργα μετρό και θα αυξήσει τα έσοδά της. Έτσι ξεκίνησε το πείραμα, παρότι η υλοποίηση αυτής της στρατηγικής συνάντησε σύμφωνα με πληροφορίες πολλά προσκόμματα στο εσωτερικό της εταιρείας καθώς υπήρξαν πολλές αντίθετες απόψεις για την δυσκολία του εγχειρήματος. «Εκ του αποτελέσματος καταλαβαίνουμε του λόγους» λένε ο δύο κρατικές εταιρείες.Οι ισραηλινοί, οι οποίοι αναπτύσσουν το τελευταίο διάστημα το δίκτυο μετρό που κατασκευάζουν Κινέζοι, εμφανίζονται να επιθυμούσαν –με τις ευλογίες και της διπλωματίας του υπουργείου Εξωτερικών – συνεργασία με την Αττικό Μετρό λόγω της τεχνογνωσίας της και έτσι ξεκίνησαν οι επαφές με το Derech Eretz Group.Μάλιστα με την Advanced Solutions – Road Systems μέλος του Ισραηλινού ομίλου, με βασικό μέτοχο τη μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρία του Ισραήλ Shikun & Binui είχε πραγματοποιήσει συνάντηση στο Ισραήλ ο κ. Μάρδας στο πλαίσιο των επαφών της εταιρείας με τον Πρόεδρο της Αττικό Μετρό για το έργο της διαχείριση της λειτουργίας του μετρό στο Τελ-Αβίβ.Όλο το καλοκαίρι υπήρξε εργασιακός οργασμός για το πρότζεκτ, με επισκέψεις Ισραηλινών στην Αθήνα και όλα φαίνονταν να εξελίσσονται ομαλά καθώς η κοινοπραξία ετοιμαζόταν να ζητήσει και παράταση του διαγωνισμού για να έχει το χρόνο της καλύτερης προετοιμασίας. Κατά το επίμαχο διάστημα τα στελέχη των δύο εταιρειών επέλεξαν την σιωπή χωρίς να προβούν σε καμία ενημέρωση για την εμπλοκή τους στο έργο! Μέχρι την στιγμή, που ήρθε η αποκάλυψη από τους Ισραηλινούς, με την οποία το ελληνικό σχήμα βγήκε οριστικά εκτός διαγωνισμού για προφανείς λόγους και με τον κίνδυνο να θεωρεί στημένος ο διαγωνισμός υπέρ της ελληνικής πλευράς!Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που οι κρατικές εταιρείες βρίσκονται αντιμέτωπες με παραβατικές συμπεριφορές στελεχών και υπαλλήλων τους. Στην ΣΤΑΣΥ βρίσκεται από καιρό σε εξέλιξη διερεύνηση υπόθεσης με πλαστά εισιτήρια από υπαλλήλους με τεράστια αιμορραγία εσόδων για την εταιρεία. Ανάλογες υποθέσεις έχουν απασχολήσει και στο παρελθόν την εταιρεία και μόλις πρόσφατα ξεκίνησαν πειθαρχικές διαδικασίες για απόδοση ευθυνών που συνοδεύτηκαν με καταγγελία συμβάσεων.Στην Αττικό Μετρό από την έναρξη της κρίσης μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει περίπου 40 στελέχη. Η πλειονότητα αυτών έχει αναζητήσει δουλειά σε κρατικούς οργανισμούς και τεχνικές εταιρείες του Αραβικού κόλπου με ιδιαίτερα υψηλές αμοιβές, λόγω της κατάρτισης και του υψηλού knowhow που διαθέτουν σε έργα μετρό. Είναι αξιοπερίεργο ότι στην Αττικό Μετρό αγνοούν ποιες υπηρεσίες ή οργανισμούς στελεχώνει το επιστημονικό προσωπικό τους, που μέχρι πρόσφατα έπαιρνε πενταετείς άδειες άνευ αποδοχών, προκειμένου να επιστρέψει στην εταιρεία!
Καλημέρα και καλή βδομάδα
Κάθε βράδυ η μητέρα τους, τους έκανε την ίδια ερώτηση.
Σήμερα η επιχείρησή τους αξίζει 100 εκατομμύρια ευρώ! Δείτε τι τους ρωτούσε
Ο Bert και ο John Jacobs είναι οι δημιουργοί της εταιρίας με μπλουζάκια,
Life is Good, που σήμερα αξίζει 100 εκατομμύρια δολάρια!
Μεγάλωσαν μαζί με τα άλλα 6 αδέρφια τους σε μία συνηθισμένη γειτονιά της Βοστόνης.
Όταν τα δύο αδέρφια ήταν στο γυμνάσιο, οι γονείς τους παρολίγο να πεθάνουν σε αυτοκινητιστικό
ατύχημα. Η μητέρα τους τη γλύτωσε μόνο με μερικά σπασμένα κόκκαλα, αλλά ο πατέρας τους
έμεινε παράλυτος στο χέρι του. Στους μήνες που ακολούθησαν, το άγχος της φυσικοθεραπείας
μετέτρεψε τον πατέρα τους σε έναν οργισμένο άνθρωπο.
«Φώναζε πολύ όταν ήμασταν στο γυμνάσιο. Και η ζωή μας σίγουρα δεν ήταν τέλεια. Συνέβαιναν
πολλά άσχημα πράγματα στο σπίτι«, είπε ο John
Ένω τα πράγματα στο σπίτι δεν ήταν ιδανικά, η μητέρα τους, Joan, πίστευε πως η ζωή ήταν
κάτι που άξιζε τον κόπο. Κάθε βράδυ, την ώρα του δείπνου, η Joan ζητούσε από τα 6 παιδιά της
να της πούνε κάτι καλό που τους συνέβη εκείνη την ημέρα. Αυτή η καθημερινή ερώτηση έκανε
τη διαφορά για τα δύο αδέρφια και πιο συγκεκριμένα, άλλαξε τα πάντα!
«Όσο απλά κι αν ήταν τα λόγια της μητέρας μας, αλλάζανε τα πάντα στο δωμάτιο.
Πριν το καταλάβουμε, όλοι ήμασταν χαρούμενοι. Η αισιοδοξία ήταν κάτι που η
οικογένειά μας είχε πάντα, ακόμα και όταν δεν είχαμε τίποτε άλλο«, γράφουνε
τα δύο αδέρφια.
Ύστερα από μερικές αποτυχημένες επιχειρηματικές προσπάθειες, αρχίσανε τη μικρή
επιχείρησή τους με μπλουζάκι πριν από 22 χρόνια, το 1994, με ένα απλό σχέδιο: μία
φιγούρα που φορούσε έναν μπερέ και έγραφε «Life is Good«. Στην αρχή ήταν δύσκολα,
αλλά συνέχιζαν να θυμίζουν στον εαυτό τους να γιορτάζουν τα καλά της ημέρας και,
όπως ήθελε πάντα η μητέρα τους, ήταν πάντα αισιόδοξοι.
Σήμερα, όπως αναφέρει το crazynews, τα δύο αδέρφια συνεχίζουν να είναι αισιόδοξοι
και αυτή τους την στάση ζωής την μετέτραψαν σε επιτυχία για την εταιρία τους.
Τα μπλουζάκια της Life is Good πωλούνται σε πάνω από 4.500 καταστήματα ανά τον
κόσμο και αξίζει 100 εκατομμύρια δολάρια!
Με την αισιοδοξία και την ευγνωμοσύνη μπορείς να πας πολύ μακριά!
Πηγή: tonwtiko.com
Balcony bar restaurant Χερσόνησος
Είναι το σύμπαν μια ψευδαίσθηση ;
Βασίλης Χατζηγιάννης
Καθηγητής Μηχανικής των Ρευστών
και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
του ΑΤΕΙ Κρήτης
Το κείμενο είναι μέρος άρθρου του συγγραφέα το οποίο ολόκληρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα http://www.kairatos.com.gr/simpan.htm
Ιδέες του άρθρου αυτού παρουσιάζονται σε επεισόδιο της εκπομπής το Σύμπαν που αγάπησα με τίτλο το Ολογραφικό Σύμπαν το οποίο μπορεί να αναζητηθεί στην διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=qf2-G05Xvks
Εισαγωγή
Το 1982 μια ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου του Παρισιού υπό την διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect* πραγματοποίησε ίσως το σπουδαιότερο πείραμα του 20.ου αιώνα. Οι παραπάνω ερευνητές ανακάλυψαν ότι υπό κατάλληλες συνθήκες υποατομικά σωμάτια όπως τα ηλεκτρόνια, μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία με άλλα υποατομικά σωμάτια ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει τόσο αν πρόκειται για απόσταση 5 εκατοστών ή για απόσταση 100 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, ως να ήξερε κάθε ανεξάρτητο σωμάτιο ακριβώς τι κάνουν τα άλλα.
*(https://en.wikipedia.org/wiki/Alain_Aspect),
Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγηθεί μόνο με δύο τρόπους : ή θεωρία του Einstein, που αποκλείει τη δυνατότητα επικοινωνίας με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, είναι λανθασμένη, ή μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχουν συνδέσεις που δεν έχουν μόνο τοπική σχέση μεταξύ των.
Η συντριπτική πλειοψηφία των φυσικών αρνείται την δυνατότητα ύπαρξης φαινομένων που εξελίσσονται με ταχύτητες μεγαλύτερης εκείνης του φωτός αλλά το πείραμα που αναφέρεται προηγουμένως ανατρέπει το αξίωμα αυτό αποδεικνύοντας ότι μεταξύ των υποατομικών σωματίων υπάρχει δεσμός που δεν είναι τοπικού χαρακτήρα.
Ο διεθνούς φήμης Άγγλος φυσικός David Bohn*, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, υποστήριζε ότι οι ανακάλυψη του Aspect συνεπιφέρει την μη ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας. Δηλαδή ότι το σύμπαν παρά την φαινομενική του στερεότητα στην πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο φαντασμαγορικό ολόγραμμα.
Για να αντιληφθούμε τον εκπληκτικό ισχυρισμό του Bohm ας δούμε για λίγο τι είναι ένα ολόγραμμα.
*https://en.wikipedia.org/wiki/David_Bohm
Ένα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός Laser. Η τρισδιάστατη απεικόνιση δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενδιαφέρον ενός ολογράμματος. Εάν το ολόγραμμα ενός αντικειμένου κοπεί στα δύο και ύστερα το φωτίσομε πάλι με φως Laser, ανακαλύπτομε ότι το κάθε μισό περιέχει ακόμη ολόκληρη την εικόνα του αντικειμένου.
Ακόμη, συνεχίζοντας να διαιρούμε τα δύο μισά θα δούμε ότι κάθε τεμάχιο από αυτά τα κομμάτια του φωτογραφικού φιλμ θα περιέχει πάντοτε μια έκδοση μικρότερη μεν αλλά ανέπαφη του αντικειμένου. Σε αντίθεση με τις κοινές φωτογραφίες κάθε μέρος του ολογράμματος περιέχει όλες τις πληροφορίες του ακέραιου αρχικά ολογράμματος.
Σχεδόν καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας της η δυτική επιστήμη ενεργούσε με την προϋπόθεση ότι ο καλύτερος τρόπος για την κατανόηση ενός φυσικού φαινομένου, τόσο αν επρόκειτο για ένα βάτραχο ή για ένα άτομο, είναι να το διαιρέσει και να μελετήσει τα επί μέρους τεμάχια. Τα ολογράμματα μας λένε ότι μερικά φαινόμενα είναι δυνατόν να μην ακολουθούν αυτή την προσέγγιση. Ο Bohn το αντιλήφθηκε, ανοίγοντας έτσι ένα δρόμο για την κατανόηση της θεωρίας του καθηγητή Aspect.
Κατά τον καθηγητή Bohn ο λόγος για τον οποίο τα υποατομικά σωμάτια διατηρούν την επαφή μεταξύ τους ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει είναι το γεγονός ότι ο διαχωρισμός τους είναι μια ψευδαίσθηση. Ήταν πράγματι πεπεισμένος ότι, σε ένα πιο βαθύ επίπεδο πραγματικότητας, τα σωμάτια αυτά δεν είναι ίδιες οντότητες, αλλά προεκτάσεις του αυτού δομικού «οργανισμού ». Ο ίδιος αυτός καθηγητής εξηγούσε την άποψή του αυτή με το ακόλουθο εκλαϊκευμένο παράδειγμα. Ας φαντασθούμε ένα μικρό ενυδρείο μέσα στο οποίο κολυμπά ένα χρυσόψαρο.
Ας φαντασθούμε ότι το ενυδρείο αυτό δεν το βλέπουμε απ’ ευθείας αλλά με δύο τηλεκάμερες, η μία τοποθετημένη μετωπικά και η άλλη πλευρικά σε σχέση με το ενυδρείο.
Κοιτάζοντας τις δύο οθόνες τηλεοράσεως που δείχνουν το τι βλέπει η κάθε τηλεκάμερα θα μπορούσαμε να σκεφθούμε ότι τα χρυσόψαρα είναι δύο διαφορετικές οντότητες καθόσον οι δύο τηλεκάμερες που βλέπουν το ίδιο χρυσόψαρο από διαφορετικές θέσεις θα μας δείχνουν δύο εικόνες διαφορετικές. Όμως συνεχίζοντας να παρατηρούμε τα δύο ψάρια στο τέλος θα αντιληφθούμε ότι υπάρχει κάποιος δεσμός μεταξύ τους. Όταν γυρίζει το ένα και το άλλο θα κάνει το ίδιο , όταν κοιτάζει το ένα μπροστά του το άλλο θα κοιτάζει προς τα πλάγια. Αν δεν γνωρίζαμε τις συνθήκες λήψης αυτών των εικόνων θα πιστεύαμε ότι τα δυο ψάρια είναι συνεννοημένα μεταξύ τους και ότι υπάρχει κάποιος δεσμός που τα ενώνει νοητικά, άμεσα και κατά μυστηριώδη τρόπο.
Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματίων δείχνει ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας του οποίου δεν είμαστε ενήμεροι, ότι υπάρχει μια διάσταση πέραν εκείνης μέσα στην οποία ζούμε.
Τα υποατομικά σωμάτια , που αποτελούν το όλον από τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέχρι τα άστρα, τους γαλαξίες και το σύμπαν ολόκληρο, μας φαίνονται χωρισμένα μεταξύ τους επειδή εμείς βλέπουμε μόνο ένα μέρος της πραγματικότητάς των , αυτά δεν είναι μέρη χωριστά του όλου αλλά όψεις τεμαχίων μιας βαθύτερης και βασικής ενότητας που προκύπτει τελικά εξ ίσου ολογραφική και αδιαίρετη .
Εφόσον κάθε πράγμα στην φυσική πραγματικότητα αποτελείται από αυτές τις «εικόνες» , προκύπτει ότι το σύμπαν είναι μια προβολή ενός ολογράμματος.
Η κοσμική αποθήκη
Εκτός από την ψευδαισθητική του φύση, αυτό το σύμπαν θα είχε και άλλες καταπληκτικές ιδιότητες.
Εφόσον ο διαχωρισμός μεταξύ των υποατομικών σωματίων είναι μόνο φαινομενικός, αυτό σημαίνει ότι, σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα τα πράγματα είναι απείρως συνδεδεμένα. Τα ηλεκτρόνια ενός ατόμου του άνθρακα του ανθρώπινου εγκεφάλου είναι συνδεδεμένα με τα υποατομικά σωμάτια που αποτελούν ένα κουνούπι που πετά, ένα καρχαρία που κολυμπά, μια καρδιά που κτυπά και κάθε άστρο που λάμπει στον ουρανό.
Σε ένα ολογραφικό σύμπαν ακόμη ο χρόνος και ο χώρος δεν θα αποτελούσαν πλέον θεμελιακές αρχές. Έννοιες όπως ο τόπος συντρίβονται , αφανίζονται αναφερόμενες σε ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν είναι χωρισμένο από το υπόλοιπο, επομένως και ο χρόνος αλλά και ο τρισδιάστατος χώρος ( όπως οι εικόνες του χρυσόψαρου στις δύο οθόνες ) θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απλές προβολές ενός συστήματος που είναι ακόμη πιο σύνθετο.
Στο βαθύτερο επίπεδό της η πραγματικότητα δεν είναι άλλο παρά ένα είδος υπέρ-ολογραφήματος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν συγχρόνως.
Τι άλλο θα μπορούσε να περιέχει το υπέρ – ολογράφημα παραμένει μια ερώτηση χωρίς απάντηση. Υποθετικά, δεχόμενοι ότι αυτό υπάρχει, θα μπορούσε να περιέχει κάθε υποατομικό σωμάτιο που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρξει και ακόμη κάθε δυνατή μορφή της ύλης και της ενέργειας, από τις νιφάδες του χιονιού μέχρι τα άστρα και τους γαλαξίες , από τις φάλαινες μέχρι τις ακτίνες γάμα (γ) .Πρέπει να το φαντασθούμε ως μια απέραντη κοσμική αποθήκη του όλου εκείνου που υπάρχει.
Αν είναι αλήθεια ότι το σύμπαν είναι συγκροτημένο σύμφωνα με ολογραφικές αρχές προκύπτει ότι και το σύμπαν έχει ιδιότητες μη τοπικού χαρακτήρα και επομένως κάθε σωμάτιο που υπάρχει περιέχει μέσα του την εικόνα του όλου. Επομένως όλες οι εκδηλώσεις της ζωής προέρχονται από μια μοναδική πηγή αιτιότητας που περιέχει κάθε άτομο στο σύμπαν. Από τα υποατομικά σωμάτια μέχρι του γαλαξίες γίγαντες, όλα είναι συγχρόνως απειροστικό μέρος της ολότητας του όλου.
Δισεκατομμύρια πληροφοριών….
Ο νευροφυσιολόγος, Karl Pribram*, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Stanford, ερευνώντας τις λειτουργίες του εγκεφάλου, πείσθηκε για την ολογραφική φύση της πραγματικότητας. Πολυάριθμες μελέτες απέδειξαν ότι οι αναμνήσεις οριοθετούνται σε καθορισμένες ζώνες του εγκεφάλου.
* https://en.wikipedia.org/wiki/Karl_H._Pribram
Από τα σχετικά πειράματα κανένα δεν μπόρεσε να εξηγήσει ποιος μηχανισμός έκανε δυνατή τη διατήρηση των αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, μέχρι που ο Pribram εφάρμοσε σ΄ αυτήν την έρευνα τις αρχές της ολογραφίας. Ο καθηγητής Pribram υποστηρίζει ότι οι αναμνήσεις δεν αποθηκεύονται στους νευρώνες ή σε μικρές ομάδες των νευρώνων αλλά στη σχηματογραφία των νευρικών ερεθισμών που διασταυρώνονται και διαπερνούν όλο τον εγκέφαλο, όπως ακριβώς η σχηματογραφία των ακτίνων Laser που διασταυρώνονται και διαπερνούν σε όλη την επιφάνεια του τμήματος του φωτογραφικού φιλμ που περιέχει την ολογραφική εικόνα.
Επομένως ο εγκέφαλος λειτουργεί ως ένα ολόγραμμα και η θεωρία του Pribram θα μπορούσε να εξηγήσει πως ο εγκέφαλος κατορθώνει να αποθηκεύει μια τόσο μεγάλη ποσότητα αναμνήσεων και δεδομένων σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος κατά τους ειδικούς μπορεί να αποθηκεύσει περίπου 10 δισεκατομμύρια πληροφοριών κατά τη διάρκεια μιας μέσης ζωής, που ισοδυναμούν περίπου με 8 εκδόσεις μιας μεγάλης εγκυκλοπαίδειας.
Ακόμη, τα ολογράμματα έχουν την καταπληκτική ιδιότητα να απομνημονεύουν , πράγματι αλλάζοντας απλώς τη γωνία με την οποία οι δύο ακτίνες Laser βλέπουν ένα φωτογραφικό φιλμ, μπορεί να αποθηκευθούν εκατομμύρια πληροφοριών σε ένα μόνο κυβικό εκατοστό χώρου.