Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Πετρολούκας Χαλκιάς: «Η παραδοσιακή μουσική είναι οι ρίζες μας, το παρελθόν μας, η ταυτότητά μας»

Ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου μιλά με αφορμή τη συναυλία «Η Ήπειρός μου»

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016 09:10

Η συναυλία πραγματοποιείται στο Θέατρο Πέτρας, την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου, στις 9 το βράδυ

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης
[email protected]

Ένας από τους ζωντανούς μύθους της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς, ο Πέτρος (Πετρολούκας) Χαλκιάς, ο οποίος, με τέχνη, ύφος, λυρισμό και σπάνια δεξιοτεχνία, υπηρετεί σε όλη του τη ζωή την πεντατονική ηπειρώτικη μουσική – το «άλας της Γης», μας μιλά για τη συναυλία «Η Ήπειρός μου».Με τις μεγάλες φωνές της Ηπείρου να συμμετέχουν για πρώτη φορά μαζί, η συναυλία πραγματοποιείται στο Θέατρο Πέτρας, την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου, στις 9 το βράδυ.Με ένα ιδιαίτερο μουσικό πάντρεμα που τον κάνει να ξεχωρίζει και να μην είναι ένας ακόμα δεξιοτέχνης του κλαρίνου, αλλά μια μεγάλης εμβέλειας μουσική προσωπικότητα, που χαρίζει στην τέχνη του διαχρονικότητα, αφού αποπειράται να την αναμιγνύει αυτοσχεδιαστικά με άλλες – φαινομενικά, εντελώς διαφορετικές – μουσικές, ο Πετρολούκας Χαλκιάς μιλά για τη συναυλία, για την παραδοσιακή μουσική και για την Ελλάδα.Τι θα παρουσιάσετε στο κοινό αυτήν τη βραδιά;«Θα κάνουμε ένα μεγάλο αφιέρωμα στη μουσική της Ηπείρου. Θα φροντίσουμε, όμως, να παίξουμε επιλεκτικά και κάποια τραγούδια από όλες τις περιοχές της Ελλάδας. Θα είναι μια βραδιά με έντονο ελληνικό άρωμα για όλους όσοι αγαπούν την Ήπειρο και όχι μόνο. Θα είναι μια πραγματική γιορτή της παραδοσιακής μουσικής και καλούμε όλους, μικρούς και μεγάλους, να έρθουν να τη ζήσουμε παρέα».

Ποια θα είναι η συντροφιά σας, επί σκηνής;

«Συντροφιά μας θα είναι η Ματούλα Ζαμάνη, η Παγώνη Χαλκιά, ο Κώστας Τζήμας, ο Αντώνης Κυρίτσης και η ορχήστρα μου. Ειδικά με τον Αντώνη, συνεργαζόμαστε σχεδόν 40 χρόνια! Με τη Ματούλα Ζαμάνη, συναντιόμαστε πρώτη φορά στη σκηνή. Είναι πολύ σημαντικό να ασχολούνται νέα παιδιά με την παραδοσιακή μουσική, είναι πολύ ελπιδοφόρο».Τι σας μαγεύει στην παραδοσιακή μουσική;«Η παραδοσιακή μουσική είναι η βάση μου, η ψυχή μου. Η παραδοσιακή μουσική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή μου, από τότε που γεννήθηκα και, αργότερα, που μεγάλωσα. Είναι το σπίτι μου, ο πατέρας μου, η μάνα μου, τα αδέρφια μου, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου. Είναι τα 100 τραγούδια, που έχουμε βγάλει με τον Αντώνη και παίζουμε εδώ, στην Αμερική, παντού».Ποιο είναι το όνειρό σας για αυτήν;«Το μόνο όνειρο, που έχω για αυτήν, είναι να μπορέσει ο κόσμος να τη διατηρήσει και να τη μεταβιβάσει στις επόμενες γενιές. Δεν πρέπει να χαθεί. Είναι οι ρίζες μας, το παρελθόν μας, η ταυτότητά μας».

Τι χρειάζεται η σημερινή Ελλάδα, για να ξαναβρεί το φως της;«Η Ελλάδα χρειάζεται τέσσερις αρετές, για να βρει ξανά το φως της: ήθος, αλληλεγγύη, ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια. Μόνο βοηθώντας ο ένας τον άλλο, θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε».ΠληροφορίεςΘέατρο Πέτρας: Πετρούπολη, τηλ.: 210 5012402. Τιμές εισιτηρίων: γενική είσοδος: 13 ευρώ, μειωμένο (φοιτητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας, ΑΜΕΑ): 10  ευρώ, παιδιά έως 10 ετών: δωρεάν. Προπώληση εισιτηρίων: Πανεπιστημίου 39 – Στοά Πεσμαζόγλου, Δημαρχείο Πετρούπολης, Δημοτικός Κινηματογράφος «CINE Πετρούπολις», Δημαρχείο Αιγάλεω, καταστήματα: Public, Media Markt, Seven Spots, Reload, βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, τηλεφωνικά: 210 7234567 και 11876, ηλεκτρονικά: ticketservices.gr και viva.gr.

Δημοσιεύτηκε στισ
ΤΕΧΝΗ

H τέχνη στο δημόσιο χώρο

Το έλεγε ο αείμνηστος Γιώργος Λάππας, ο χαρισματικός καλλιτέχνης που έφυγε απρόσμενα από τη ζωή τον Ιανουάριο: «Ένα καλό γλυπτό στον δημόσιο χώρο, λειτουργεί σαν ένας αναμμένος προβολέας μέσα στη διάρκεια της ημέρας». Δυστυχώς, στην Ελλάδα πολλές φορές μας “τυφλώνει” ένα έργο σε περίβλεπτη δημόσια θέση όχι από την ομορφιά, αλλά από την ασχήμια του. 
Χρόνος ανάγνωσης: 
9

‘

Ino Varvariti, Discourse 2010, 2011, 2012, (three pieces), 2012-2013, Pencil on paper, Courtesy of Depo Darm. [Art Athina 2015]
Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2016
Κείμενο

Μαργαρίτα Πουρνάρα
Η τοποθέτηση ενός έργου τέχνης σε έναν δημόσιο χώρο γεννά μια σειρά από ερωτήματα, πρακτικής αλλά και αισθητικής φύσης: ποιος αποφασίζει για το τι θα τοποθετηθεί; Γίνεται χωροθέτηση; Ποιες διαδικασίες ακολουθούνται (ή παρακάμπτονται) συνήθως; Πώς αλλάζει ιστορικά ο ρόλος των έργων τέχνης στον δημόσιο χώρο;Ο βασικός διαχωρισμός στην τοποθέτηση ενός γλυπτού στον αστικό ή φυσικό χώρο, είναι εάν αυτός είναι ιδιωτικός ή δημόσιος. Στην πρώτη περίπτωση, την αποκλειστική ευθύνη της επιλογής και χωροθέτησης έχει ο ιδιώτης, ακόμα και αν το έργο είναι σε δημόσια θέα. Δύο τέτοια παραδείγματα είναι ο Θνήσκων Κένταυρος από ορείχαλκο του Αντουάν Μπουρντέλ και η Σαπφώ, επίσης του ιδίου καλλιτέχνη, που μας υποδέχονται στα σκαλιά της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών επί της Λεωφόρου Συγγρού. Μαζί με το Φιλί του Ροντέν, που βρίσκεται στο εσωτερικό του κτιρίου, συγκροτούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς οι ιδιώτες μπορούν να εισφέρουν ποιότητα στην αισθητική ενός οικοδομήματος το οποίο δέχεται καθημερινά εκατοντάδες επισκέπτες.

Το γούστο των εργολάβων και εικαστικές δημιουργίες με …παντογράφο

Αν ο χώρος είναι δημόσιος, τότε τα δεδομένα αλλάζουν. Το κράτος και οι εκπρόσωποί του –όπως μας ενημερώνει η πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ), Εύα Μελά– έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την επιλογή (που μπορεί να σημαίνει την αγορά υπάρχοντος έργου, την απόκτηση νέου μέσα από διαγωνισμό ή την απόκτηση μέσα από δωρεά) και για τη χωροθέτηση. «Αν πρόκειται για έργο τέχνης που κοστίζει κάτω των 5.000 ευρώ, τότε αυτό μπορεί να γίνει με απευθείας ανάθεση στον καλλιτέχνη από τον υπουργό, τον δήμο, την περιφέρεια, τον επικεφαλής κάποιου νομικού προσώπου δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου καθώς και προέδρους οργανισμών», μας εξηγεί η κα Μελά. Βέβαια, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση του θέματος για να αντιληφθεί κανείς ότι είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις όπου ένα γλυπτό ή μια εγκατάσταση μπορεί να κοστίζει κάτω από 5.000 ευρώ –εκτός και αν είναι μονάχα μια στήλη– και έτσι σπάνια μπορούν να γίνουν απευθείας αναθέσεις για μεγάλης κλίμακας έργα.Αν κοιτάξετε γύρω σας, θα βρείτε πάντα και εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό, όπως η «γλυπτική διαμόρφωση» που έγινε στην Άνω Γλυφάδα στην συμβολή των οδών Αθανάτου, Σπερχειάδος και Κυνουρίας, η οποία σύμφωνα με παλαιότερο ρεπορτάζ της Καθημερινής είχε αποφασιστεί από την δημοτική αρχή του Κ. Κοκκόρη (του αιρετού άρχοντα που είχε γίνει γνωστός κυρίως από την υπόθεση του αυθαίρετου νεκροταφείου στην αναδασωτέα περιοχή του Υμηττού), είχε ανατεθεί απευθείας σε εργολάβο και υποτίθεται ότι κόστιζε 15.000 ευρώ. Κοτρώνες, κάκτοι και τσιμέντο σχημάτιζαν μια απαίσια σύνθεση, η οποία ευτυχώς γκρεμίστηκε από την επόμενη δημοτική αρχή.

Ορισμένες φορές λοιπόν, τον “καλλωπισμό” αναλαμβάνει στην πράξη ο ίδιος εργολάβος που φτιάχνει μια πλατεία ή ένα πάρκο, με τα γνωστά αντιαισθητικά αποτελέσματα που βλέπουμε μπροστά μας. Όπως υποστηρίζει η Εύα Μελά, «έχουμε δει ακόμα και έργα τέχνης που έχουν γίνει με σχέδια παντογράφου. Όμως η αυθαιρεσία συνεχίζεται καθώς τον τελευταίο καιρό το ΕΕΤΕ διαμαρτυρήθηκε διότι η Ιερά Σύνοδος πήρε την απόφαση να αναθέτει σε εργολάβους εργασίες τέτοιας φύσεως, άνευ καλλιτεχνικού διαγωνισμού. Δεδομένου του μεγάλου αριθμού των ακινήτων που έχει η εκκλησία, αυτό μπορεί να έχει τεράστια σημασία για την αισθητική του δημοσίου χώρου».

Οι πανελλήνιοι καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί: από τη μακέτα στην πραγματικότητα

Ο νόμος ξεκαθαρίζει πως όταν το κόστος αγοράς ή κατασκευής ενός έργου σε χώρο που αφορά το δημόσιο, υπολογίζεται πάνω από το όριο των 5.000 ευρώ, τότε πρέπει να διενεργηθεί πανελλήνιος διαγωνισμός και να συμμετέχουν αποκλειστικά μέλη του Επιμελητηρίου. «Το ΕΕΤΕ έχει πάνω από 6.000 μέλη και για να γίνει κανείς δεκτός θα πρέπει να έχει αποφοιτήσει από Σχολή Καλών Τεχνών στην Ελλάδα ή και το εξωτερικό και να μας προσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικά έγγραφα. Δεχόμαστε ως μέλη και καλλιτέχνες που δεν έχουν πάει σε κάποια σχολή εφόσον μας παρουσιάσουν δείγματα της δουλειάς τους σε μια ειδική επιτροπή, της οποίας η σύσταση αλλάζει κάθε φορά για να μην υπάρχει περίπτωση διαπλοκής» υπογραμμίζει η Εύα Μελά.Τι χρειάζεται για να προχωρήσει η διενέργεια πανελληνίου καλλιτεχνικού διαγωνισμού, μέσα από τον οποίον θα προκριθεί εν τέλει το γλυπτό ή η εγκατάσταση που θα κοσμήσει ένα δημόσιο χώρο; Όπως μας ενημερώνει η ιστορικός τέχνης Ζέττα Αντωνοπούλου, η οποία έχει συγγράψει ένα βιβλίο για τα γλυπτά της Αθήνας, «χρειάζεται καταρχάς να ανακοινωθούν οι προδιαγραφές που θα πρέπει να έχει το έργο και η χωροθέτησή του». Ακολουθεί μια αρχική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για να μπορέσει να γίνει η έναρξη της διαδικασίας, η οποία προβλέπει –βέβαια– ειδική επιτροπή που θα επωμιστεί την επιλογή του Α’ Βραβείου, δηλαδή της πρότασης που θα επικρατήσει τελικά. Στην επιτροπή αυτή, ανάλογα με την περίπτωση, παίρνουν επίσης μέρος μέλη του ΕΕΤΕ, αρχιτέκτονες, μηχανικοί και άτομα με αρμόδιες ειδικότητες. Μετά την επιλογή του Βραβείου, υπάρχει επιτροπή παρακολούθησης του έργου και επιτροπή παραλαβής. «Καμιά φορά τα μέλη των επιτροπών αυτών είναι ίδια, άλλες φορές αλλάζουν. Έχει να κάνει με τον φορέα της τοπικής αυτοδιοίκησης που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το εγχείρημα» τονίζει η ιστορικός τέχνης, η οποία εκτός από το βιβλίο είχε εκπονήσει διατριβή για τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο ΕΜΠ στον τομέα της προστασίας μνημείων, συντήρησης και αποκατάστασης, ενώ έχει εργαστεί στον δήμο Αθηναίων στην διεύθυνση παραδοσιακών κτιρίων και μνημείων.«Η επιτροπή που θα παρακολουθεί την ολοκλήρωση του έργου είναι πολύ σημαντική διότι θα δει μέσα στον χρόνο το έργο στην πλήρη του κλίμακα καθώς στους διαγωνισμούς οι προτάσεις που κατατίθενται έχουν την μορφή μακέτας. Οι αναλογίες παίζουν τεράστιο ρόλο και δεν είναι δυνατόν να αντιληφθεί κανείς την πλήρη εικόνα μέσα από το μικρό μέγεθος της αρχικής πρότασης» επισημαίνει. Η Εύα Μελά συμπληρώνει: «Κάποιοι δήμοι έχουν μόνιμες επιτροπές που αποφασίζουν και παρακολουθούν αυτά τα πράγματα, άλλοι όχι». Ο Δήμος Αθηναίων λ.χ. διαθέτει εννεαμελή επιτροπή, της οποίας η αρμοδιότητα είναι η γνωμοδότηση για αγορά γλυπτών έργων ή για απόκτηση μέσα από τον διαγωνισμό καθώς και για την αποδοχή δωρεών. Η επιτροπή μπορεί να αποφασίσει και για θέματα μετακίνησης της θέσης των γλυπτών διότι η χωροθέτηση προβλέπει και δημόσια διαβούλευση με αρμοδίους και κατοίκους μιας περιοχής.

Γιατί τόση ακαλαισθησία;

Αν όλα αυτά ισχύουν, τότε γιατί βλέπουμε τόση ακαλαισθησία γύρω μας; Μπορεί τις τελευταίες δεκαετίες να υπάρχει ένα θεσμικό πλαίσιο που υπαγορεύει κάποιους κανόνες, ιδιαίτερα από το 1980 και μετά αλλά σε παλαιότερες περιόδους, το κράτος και οι ιδιώτες προχωρούσαν στην τοποθέτηση δημοσίων γλυπτών χωρίς να περάσουν από τις γνωστές διαδικασίες, με αποτέλεσμα η πόλη να έχει σήμερα ένα απόθεμα ασχήμιας. Δεν είναι λίγες οι φορές που εξοργισμένοι πολίτες στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας στον Δήμο Αθηναίων αλλά είναι πλέον πολύ αργά καθώς έχουν περάσει χρόνια από την ημέρα που τοποθετήθηκε ένα τερατούργημα και η απομάκρυνσή του δεν είναι εύκολη υπόθεση.Ακόμα και σήμερα, οι επικεφαλής δημόσιων οργανισμών και φορέων έχουν την αρμοδιότητα να εγκρίνουν την επιλογή και την τοποθέτηση ενός έργου στον προαύλιο χώρο του κτιρίου τους. Οργανισμοί Κοινής Ωφελείας, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου και Ιδιωτικού Δικαίου, Μουσεία (π.χ. το Πολεμικό που βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας) μπορούν να τοποθετήσουν ό,τι θέλουν στον περιβάλλοντα χώρο, δίχως η επιλογή του έργου να πρέπει να περάσει από τις συμπληγάδες ενός πανελληνίου διαγωνισμού ή της έγκρισης από κάποιο δημόσιο γνωμοδοτικό όργανο. Έτσι έχει δημιουργηθεί μια αναρχία ή μια οπτική “πολυφωνία” στην πόλη.

20294421311_a1bf0cb434_o.jpg

Μανώλης Τζομπανάκης, Στον αστράτευτο μαχητή της Μάχης της Κρήτης, Πολεμικό Μουσείο. [Dimitris Kamaras/flickr]
Ο ρόλος των δωρεών

Οι απευθείας αναθέσεις είναι λίγες πια, αλλά και η διοργάνωση πανελληνίων καλλιτεχνικών διαγωνισμών είναι επίσης σπάνιο φαινόμενο, δεδομένου ότι οι ΟΤΑ δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης. Στον Δήμο Αθηναίων λ.χ. ο τελευταίος διαγωνισμός που έγινε αφορούσε την προτομή του Κωνσταντίνου Βέλλιου, έργο του γλύπτη Κώστα Αργύρη, η οποία τοποθετήθηκε το 2011 στο Πνευματικό Κέντρο. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι δήμοι και περιφέρειες αποκτούν έργα πρωτίστως μέσα από δωρεές. Και εδώ αρχίζει ένα άλλο πονεμένο κεφάλαιο.

kostas_argyris_konstantinos_vellios_pneymatiko_kentro_dimoy_athinaiondimitris_kamarasflickr.jpg

Κώστας Αργύρης, Κωνσταντίνος Βέλλιος, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων. [Dimitris Kamaras/flickr]

Μια ερανική επιτροπή, ένας σύλλογος, ένας ιδιώτης και βέβαια ένας καλλιτέχνης μπορούν να προχωρήσουν στη δωρεά ενός έργου προς το δημόσιο. Οι δήμοι ή οι περιφέρειες πρέπει να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διαδικασία μέσα από την οποία γίνεται δεκτή ή απορρίπτεται η δωρεά: αφού κατατεθεί πλήρης φάκελος με το σκεπτικό της δωρεάς, αναλυτικό βιογραφικό σημείωμα του γλύπτη, πρόταση για το πού θα μπορούσε να χωροθετηθεί το γλυπτό (συνήθως εισηγητική και όχι δεσμευτική), τότε στην καλύτερη περίπτωση το αίτημα εξετάζεται από ειδική επιτροπή αλλιώς από το δημοτικό συμβούλιο. Στις μεγάλες πόλεις υπάρχει καλύτερη οργάνωση και τηρούνται οι διαδικασίες που προβλέπουν οι κανονισμοί. Σε μικρότερους δήμους, πολλές δωρεές γίνονται δεκτές μέσα από προσωπικές σχέσεις, “υποχρεώσεις” προς τους δωρητές ή τους καλλιτέχνες. Κάπως έτσι ξεφυτρώνουν απίστευτες εικαστικές δημιουργίες σε κάθε άκρη της Ελλάδας και η ασχήμια καραδοκεί ακόμα και στα πιο παρθένα μέρη.

Άκαρπες αντιδράσεις

Δεν είναι λίγες οι φορές που δημιουργούνται αντιδράσεις και η τοπική κοινωνία διχάζεται, ακόμα και αν πρόκειται για καταξιωμένο γλύπτη. Προσφάτως ο καλλιτέχνης Κωστής Γεωργίου, που έχει πολλές διεθνείς εκθέσεις στο βιογραφικό του και υπογράφει το έργο με τους ταύρους που κρέμεται στο πρωθυπουργικό γραφείο του Αλέξη Τσίπρα, έκανε δωρεά δύο έργα του στη Βούλα και τη Βουλιαγμένη (αναμένεται και ένα τρίτο στη Βάρκιζα), τα οποία τοποθετήθηκαν σε πολυσύχναστα σημεία των δύο δήμων. Και ναι μεν το δημοτικό συμβούλιο Βάρης Βουλιαγμένης και Βούλας αποδέχθηκε τη δωρεά και το εγχείρημα προχώρησε με ένα μέρος των εξόδων της παραγωγής των έργων να καλύπτεται από τον Δήμο, όμως κάποιοι κάτοικοι αντέδρασαν, και μάλιστα έντονα.

agalma-vouliagmeni.jpg

Κωστής Γεωργίου, Equus, Βουλιαγμένη. [Κωστής Γεωργίου]

«Προσπάθησα να δώσω ψυχή σε αυτό το σημείο της παραλιακής και νομίζω ότι τα κατάφερα. Το έργο μου αρέσει και οι αντιδράσεις έχουν προέλθει μονάχα από μερίδα της αντιπολίτευσης στον δήμο», είπε ο καλλιτέχνης στο inside story.«Δεν ταιριάζει καθόλου στο πολυσύχναστο σημείο όπου τοποθετήθηκε, αλλά δεν ταιριάζει και με τη φυσιογνωμία της περιοχής», λέει η κάτοικος Ελίνα Κουγιτάκη, που δηλώνει ότι δεν ταυτίζεται με καμία δημοτική παράταξη. «Ζω εδώ και δεκαετίες στη Βουλιαγμένη και μιλώντας με φίλους και γείτονες γνωρίζω ότι υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια στην τοπική κοινωνία, όχι μόνο για το γλυπτό που λέγεται “Equus” αλλά και για το γεγονός ότι ο δήμος έδωσε χρήματα για την παραγωγή των τριών αυτών έργων από τον καλλιτέχνη, ένα ποσό που ανέρχεται περίπου σε 25.000 ευρώ. Πιστεύω ότι οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν γνώμη σε τέτοια θέματα και να μην επαφίενται στο γούστο της εκάστοτε δημοτικής αρχής».

Το ζήτημα της χωροθέτησης

Η χωροθέτηση είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο ζήτημα. H Ελένη Πολυχρονάτου, εικαστικός η ίδια και ιστορικός τέχνης με διατριβή στα έργα μεγάλης κλίμακας στον δημόσιο χώρο, επισημαίνει ότι το να επιλεγεί το σωστό σημείο είναι το πιο καίριο ζήτημα για να αναδειχθεί η να χαντακωθεί ένα γλυπτό. «Η συνομιλία με το αστικό ή το φυσικό περιβάλλον είναι πολύ σημαντική και ο ζωτικός χώρος γύρω από ένα έργο τέχνης παίζει σπουδαίο ρόλο για την πρόσληψή του. Πολλές φορές έχουμε ένα άσχημο γλυπτό που μπορεί να χαλάει μια γωνιά της πόλης αλλά και το αντίθετο: ένα καλό γλυπτό χάνεται μέσα στην ακαλαισθησία».Η Ζέττα Αντωνοπούλου, γνωρίζοντας καλά τα γλυπτά της Αθήνας, τονίζει πως οι σκαπανείς της διαμόρφωσης του δημοσίου χώρου στην πρωτεύουσα μετά την σύσταση του νεοελληνικού κράτους είχαν διαλέξει τα πιο ωραία σημεία για να τοποθετήσουν τα γλυπτά που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα, ενώ υπήρχε μια αρμονία και με τα οικοδομήματα που τότε είχαν μόλις ανεγερθεί. «Δυστυχώς, αργότερα προκλήθηκε στην πόλη κάτι που εγώ θα χαρακτήριζα ως ασφυξία. Είναι πια τόσα τα γλυπτά και τέτοια η χωροθέτησή τους, που περνάμε από μπροστά τους χωρίς να αντιλαμβανόμαστε την παρουσία τους».

Εθνικοί συμβολισμοί

Η ιστορικός τέχνης και διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Συραγώ Τσιάρα έχει μελετήσει τα μνημεία και τα δημόσια γλυπτά εθνικής μνήμης στην Μακεδονία: «Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα μετά τους Βαλκανικούς και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το πνεύμα με το οποίο τοποθετούνταν τα γλυπτά ή γινόταν η ανέγερση των μνημείων είχε να κάνει με την τόνωση του εθνικού συναισθήματος. Είχαν χαρακτήρα αναμνηστικό, φρονηματιστικό, εξυμνητικό. Η Μικρασιατική Καταστροφή ανέκοψε λίγο αυτήν την πορεία, καθώς αρχικά σχεδιαζόταν να εορταστούν τα 100 χρόνια της εθνικής ανεξαρτησίας μας το 1921-22, κάτι που μετατέθηκε τελικά προς το 1928-1930. Τα υπουργεία Εσωτερικών ή Εθνικής Άμυνας είχαν και τη δικαιοδοσία στην τοποθέτηση μνημείων και γλυπτών ακριβώς επειδή ήταν φορτισμένα με την εθνική μνήμη. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, στα χρόνια της επιστροφής σε μια κανονικότητα, παρατηρούμε και πρωτοβουλίες από συλλόγους, φορείς και την τοπική αυτοδιοίκηση για μνημεία που να ικανοποιούν τις δικές τους προτεραιότητες. Μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1980 υπήρξε ένα κύμα δημόσιας γλυπτικής και μνημείων που αφορούσαν αυτό το θέμα, όπως επίσης αργότερα τον ποντιακό ελληνισμό σε διάφορα μέρη της Βόρειας Ελλάδος. Αυτό που θα συνέβαλε στην παραγωγή ποιοτικής δημόσιας γλυπτικής θα μπορούσε να είναι τα υπαίθρια συνέδρια γλυπτικής που έχουν κάνει κάποιες πόλεις, όπως τα Γιάννενα ή ο Βόλος, αλλά και μια προσεκτική πολιτική για την αναβάθμιση του δημοσίου χώρου».

Μαργαρίτα Πουρνάρα
Δημοσιογράφος σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα από το 1994, βλέπει το πολιτιστικό ρεπορτάζ μέσα από το βλέμμα της πολιτικής και της έρευνας. Από το 1999 εργάζεται στην εφημερίδα Καθημερινή.
Δημοσιεύτηκε στισ

13901458_871113869691443_4873856679298519566_nσκίτσο του Αρκά από την σειρά ο ΠροφήτηςKαι η σαγήνη του νεαρού απατεώνα …

Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη τ. 126 
Στα έξι χρόνια της κρίσης, η αποσύνθεση μιας παρασιτικής κοινωνίας παρήγαγε ελάχιστα θετικά αντισώματα, ενώ, αντίθετα, βιώνουμε έναν κατήφορο στον βόρβορο, χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Από το 2010 επισημαίνουμε πως ο άναρθρος χαρακτήρας του κινήματος ενάντια στα μνημόνια δεν προοιωνιζόταν τίποτα το θετικό και προσπαθούσαμε απεγνωσμένα, από το εσωτερικό του, να το μετασχηματίσουμε σε κίνημα ανάταξης της χώρας.
Υπογραμμίζαμε διαρκώς πως, αν συνεχιζόταν αυτή η πορεία, η χώρα θα μεταβαλλόταν σε ένα αποτυχημένο κράτος, διοικούμενο από μαφιόζους και ολιγάρχες. Σήμερα, το κατ’ εξοχήν κόμμα της ελληνικής διανόησης (με την ευρεία έννοια του όρου, δηλαδή όσοι διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στην κοινωνική αναπαραγωγή –εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, «διαχειριστές» της κοινωνικής συναίνεσης, στα ΜΜΕ, στην ψυχική υγιεινή κ.λπ. ), ο ΣΥΡΙΖΑ, άνοιξε τον δρόμο στον Λεβέντη, στον Σώρρα, τον Μαρινάκη, τον Καλογρίτσα…
Στο βιβλίο μου Η αποστασία των διανοουμένων, που εκδόθηκε το 2013, περιέγραφα την παρακμή της ελληνικής διανόησης, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ πως το κόμμα της όχι απλώς θα άνοιγε τον δρόμο στους ολιγάρχες, μέσα από την αποτυχία του, αλλά θα είχε το θράσος να τους εισαγάγει το ίδιο στην πολιτική και την επικοινωνιακή ηγεσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ατζέντης του Καλογρίτσα. Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα των διανοουμένων, ο… «διανοούμενος» Κιμούλης, ο «διανοούμενος»-βουλευτής Δημήτρης Σεβαστάκης, ο «διανοούμενος» υπουργός Νίκος Ξυδάκης και ο νεορθόδοξος βουλευτής Κώστας Ζουράρης –για να μην αναφέρω άλλες λεπταίσθητες ψυχές των Εξαρχείων και του Κολωνακίου, που ασχολούνται με τις «έμφυλες ταυτότητες»–, λειτουργούν ως ατζέντηδες και υπηρέτες μαφιόζων και ολιγαρχών.
Τι ακριβώς κάνουν όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες των λεπτών ψυχών, καλλιτεχνών, ηθοποιών, συγγραφέων, λογοτεχνών, εκπαιδευτικών και «πνευματικών ανθρώπων» που στήριξαν –φανατικά ή έστω «κριτικά»– την άνοδο αυτής της αριστερής μαφίας στην εξουσία; Ακόμα περισσότερο, τι κάνουν όσοι, όταν το Άρδην έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου από το 2014, μας καλούσαν να μη δειχνόμαστε τόσο «υστερικοί» και να περιμένουμε, προσφέροντας την «κριτική μας υποστήριξη».

Το Άρδην και ο Σύριζα

Βέβαια, είναι αλήθεια πως από πολύ παλιότερα είχαμε έρθει σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο μάλιστα ενισχύονταν οι εθνομηδενιστικές του τάσεις. Αυτή η εθνομηδενιστική ροπή αποτέλεσε και την αφετηρία της ρητής άρνησης συμμετοχής μας στις αρχικές κινήσεις για τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ και της αποστασιοποίησής μας από τον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος, όταν έγινε πρόεδρος του Συνασπισμού –και του ΣΥΡΙΖΑ– εγκατέλειψε τάχιστα τις πατριωτικές του ευαισθησίες.
Ωστόσο, επειδή δεν θέλαμε να προτάξουμε με ιδεοληπτικό τρόπο τις αντιρρήσεις μας, προσπαθούσαμε πάντοτε να διατηρούμε καλές σχέσεις, ιδιαίτερα με όσους έδειχναν όντως κάποιες πατριωτικές ευαισθησίες. Έτσι, συχνά-πυκνά, καλούσαμε στις εκδηλώσεις μας στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όπως ο Λαφαζάνης, ο Ρινάλντι, κατ’ εξοχήν ο Γλέζος. Παλαιότερα, μάλιστα, ο Μανώλης Γλέζος, ιδιαίτερα, αλλά και ο Λαφαζάνης, είχαν θελήσει «να μεσολαβήσουν» για μια ένταξή μας στον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο επιχείρησε δυο τρεις φορές στη συνέχεια και ο παλιός γνωστός μας, από τον «αγώνα των τυφλών», στις αρχές της δεκαετίας του 1980, Παναγιώτης Κουρουπλής.
Παρότι θεωρούσαμε ανέφικτη μια τέτοια συνεύρεση, δεδομένων των τεράστιων διαφορών μας, για να μη φανούμε «ακατάδεκτοι» και επειδή πολλοί φίλοι από την «πατριωτική αριστερά» μας πίεζαν σχετικά, συμφωνήσαμε να πραγματοποιήσουμε, τουλάχιστον, μια συζήτηση μαζί τους… Η απάντηση αναμένεται ακόμα. Και ήταν αναμενόμενο. Ιδιαίτερα όσοι Συριζαίοι μας γνώριζαν από το παρελθόν, όπως η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, ο Αντώνης Νταβανέλος, ο Θόδωρος Δρίτσας και άλλοι – ορισμένοι από αυτούς και παλιά μέλη της Ρήξης–, αντέταξαν ένα αποφασιστικό βέτο και στην υποψία συζήτησης μαζί μας. Διότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι εμείς δεν ανήκαμε σε εκείνες της ομάδες της «πατριωτικής αριστεράς» που θα έκαναν γαργάρα τις απόψεις τους, αλλά αντίθετα θα συγκρουόμασταν ανοικτά με τον εθνομηδενισμό. Ορθώς, λοιπόν, από τη σκοπιά ενός εθνομηδενιστικού κόμματος, οι άνθρωποι απέκλεισαν κάθε σχετική πρόταση και ο Γλέζος, ο Λαφαζάνης, ο Κουρουμπλής, εγκατέλειψαν κάθε σχετική προσπάθεια.
Παρ’ όλα ταύτα, επειδή ακόμα κάποιοι θεωρούσαν πως οι αποκλίνοντες δρόμοι μας αποτελούσαν συνέπεια μιας παρεξήγησης, –ιδιαίτερα με τον Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο δεν είχαμε μέχρι τότε κάποιες προσωπικές σχέσεις–, προσπάθησαν να αρθούν οι «παρεξηγήσεις» –τις οποίες χρέωναν και στην οξύτητα της κριτικής μας–, μέσω κάποιας προσωπικής επαφής μαζί του.
Κάποιος, πολύ παλιός φίλος του Άρδην, αλλά και του Αλέξη Τσίπρα, προσπάθησε, ήδη από το 2012, και μετά την έντονη κριτική μας στον αναδυόμενο τυχοδιωκτισμό του, να διευθετήσει κάποια συνάντησή μας μαζί του ώστε να αρθούν οι πιθανές «παρεξηγήσεις». Και πάλι, παρά την πεποίθησή μας πως μια τέτοια συνάντηση θα ήταν χωρίς νόημα, μετά την επιμονή του κοινού φίλου, την αποδεχτήκαμε. Εντούτοις ως αναμένετο, αυτή η συνάντηση, από αναβολή σε αναβολή, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Εξάλλου ο Τσίπρας, την ίδια εποχή, βρισκόταν σε πυρετώδεις διαβουλεύσεις με τον Βαρδινογιάννη, τον Ψυχάρη και τους αντιπροσώπους των πρεσβειών. Μάλιστα, στα πλαίσια των εγγυήσεων που προσέφερε, είχε ήδη από το φθινόπωρο του 2012 συμφωνήσει μαζί τους για τη σύνθεση των ευαίσθητων υπουργείων που αφορούν τις εξωτερικές σχέσεις και την άμυνα της χώρας (όπως είχαμε πληροφορηθεί έκπληκτοι από σοβαρή πηγή)1.
Ακόμα και μέχρι το δημοψήφισμα του 2015, αρκετοί διανοούμενοι της «πατριωτικής αριστεράς» προσπαθούσαν να μας πείσουν να μην είμαστε τόσο αρνητικοί στις τοποθετήσεις μας απέναντι στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι «ο Αλέξης είναι πατριώτης κατά βάθος και απλώς περιστοιχίζεται από εθνομηδενιστές» – όλως τυχαίως. Ένας μάλιστα ασκούσε έντονη κριτική στον εθνομηδενισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στην αίθουσα «Ρήγας Βελεστινλής», στην Ξενοφώντος, όπου παρευρισκόταν συχνά ως ομιλητής, αλλά σίγησε μετά την υποψηφιότητά του στις ευρωεκλογές του 2014 και παραμένει υπουργός.
Στη σαγήνη του νεαρού απατεώνα –και, κατά βάθος, του ίδιου του οπορτουνισμού τους– έπεσαν ακόμα και διανοούμενοι εκτός ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και από τον χώρο της ορθόδοξης διανόησης, ή ακόμα και κάποιοι που στέκονταν «κριτικά» απέναντί του, όπως μια άλλοτε στενή φίλη, καθηγήτρια φιλοσοφίας, η οποία δημοσιεύει επικριτικά (προς τιμήν της) κείμενα για τον εθνομηδενισμό στην ιστοσελίδα του… Αντώνη Λιάκου(sic!). Και αυτή όμως μας δήλωσε πως δεν μπορεί να παραχωρήσει το σχετικό κείμενο στο Άρδην, διότι η ίδια, ο Λιάκος και ο Τσίπρας (ίσως και ο Καλογρίτσας), παρά τις διαφωνίες τους, ανήκουν επιτέλους στην… αριστερά, την οποία εμείς πολεμούμε!
Μέχρις εδώ θα μπορούσαμε να τα δεχθούμε όλα, στο πλαίσιο μιας συγκαταβατικής αντίληψης για τα ανθρώπινα. («Ο άνθρωπος είναι ένα δεμάτι χόρτα, τρίβεται…», αναφέρει ο Σεφέρης). Οι άνθρωποι, ακόμα και οι καλύτεροι, συχνά ακολουθούνε το ρεύμα, εξάλλου δεν παρακολουθούν όλοι επισταμένως τα πολιτικά τεκταινόμενα.
Τι γίνεται όμως όταν το ίνδαλμά τους ξεπουλάει αδιάντροπα και ανοικτά τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική δημόσια περιουσία στους ξένους, όταν μεταβάλλει τη χώρα σταδιακώς σε ένα απέραντο χοτ σποτ, όταν παραδίδει την ενημέρωση στους ολιγάρχες, όταν προχωράει ταχύτατα στην οριστική εκποίηση της Κύπρου, όταν έχει μεταβάλει σε προσωπικότητα της πολιτικής ζωής τον Βασίλη Λεβέντη, όταν, όταν… Τι κάνουν όλοι αυτοί, οι έστω πλανημένοι και εύπιστοι; Μήπως αποφασίζουν να ενωθούν επιτέλους σε κάποιο κίνημα εθνικής σωτηρίας, ή έστω να υπογράψουν μια καταγγελία για τα κανάλια όπως αθρόα υπέγραφαν στο παρελθόν κατά της επαράτου δεξιάς; Όχι. Απλώς δηλώνουν «απογοητευμένοι», «απατημένοι», και φροντίζουν να επιμηκύνουν όσο περισσότερο γίνεται την παραμονή τους τις βίλες και τα νησιά τους, για να πνίξουν τον πόνο τους με κρασί Σαντορίνης σε κάποια μαγευτική ελληνική παραλία.
Σημείωση
1. Χαρακτηριστικό της αμοιβαίας συμπάθειας μας, είναι το γεγονός ότι όταν το 2013 βρεθήκαμε να συνταξιδεύουμε δίπλα-δίπλα σε πολύωρη πτήση, δεν ανταλλάξαμε ούτε καλημέρα, παρότι γνωριζόμαστε, – ούτε καν με την παρούσα «συντρόφισσα Μπέττυ», η οποία στα νιάτα της στην Πάτρα, ως φοιτήτρια, συμμετείχε σε συναντήσεις της Ρήξης.
Δημοσιεύτηκε στισ

Τεστ: Υπολογίστε την ηλικία του εγκεφάλου σας

Η άνοια πλήττει παγκοσμίως περίπου 47,5 εκατομμύρια ανθρώπους και σε μερικά χρόνια μπορεί να βρισκόμαστε κι εμείς ανάμεσα σε αυτούς. Κάθε χρόνο καταγράφονται πάνω από 7,5 εκατομμύρια νέα περιστατικά και, δεδομένου ότι δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για την άνοια και τις αιτίες που την προκαλούν, η πρόληψη είναι το ισχυρότερο «όπλο» που έχουμε στη διάθεσή μας για να αποτρέψουμε την αποδυνάμωση του εγκεφάλου και των νοητικών ικανοτήτων μας.  Το παρακάτωτεστ δεν είναι μόνο διασκεδαστικό, αλλά σας δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσετε τους πιθανούς τρόπους με τους οποίους μπορείτε να προστατεύσετε τον εγκέφαλό σας και να μειώσετε τον κίνδυνο άνοιας.  Δημιουργός του τεστ είναι ο Δρ Βίνσεντ Φορτανάσε, καθηγητής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, και οι 25 ερωτήσεις του αποκαλύπτουν την πραγματική ηλικία του εγκεφάλου, με στόχο να αναδειχθούν οι παράγοντες που οδηγούν στην άνοια. bigstock Think About Business 59239088Απαντήστε με ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις ερωτήσεις. 1. Κοιμάστε τουλάχιστον επτά ώρες κάθε βράδυ; 2. Καταναλώνετε καθημερινά τουλάχιστον πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών με πολλά αντιοξειδωτικά(εσπεριδοειδή, πράσινες πιπεριές, σπανάκι, μπρόκολο, μήλο, ντομάτα, λαχανίδα); 3. Καταναλώνετε καθημερινά τουλάχιστον μία μερίδα μούρων (μύρτιλα, βατόμουρα, σμέουρα); 4. Καταναλώνετε ψάρι με πολλά Ω-3 λιπαρά (σολομό, σκουμπρί, τόνο) τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα; 5. Λαμβάνετε συμπλήρωμα Ω-3 ή λιναρόσπορου τουλάχιστον πέντε φορές την εβδομάδα; 6. Λαμβάνετε καθημερινά συμπλήρωμα φυλλικού οξέος και πολυβιταμίνη; 7. Λαμβάνετε καθημερινά μια μικρή δόση ασπιρίνης (μελέτες υποδεικνύουν ότι διατηρεί τη ροή αίματος στον εγκέφαλο, επιβραδύνοντας τη νοητική έκπτωση); 8. Πίνετε κόκκινο κρασί ή χυμό σταφύλι τουλάχιστον πέντε φορές την εβδομάδα; 9. Γυμνάζεστε σχεδόν καθημερινά για τουλάχιστον 30 λεπτά; 10. Διαβάζετε βιβλία, λύνετε σταυρόλεξα ή Sudoku, συμμετέχετε σε δραστηριότητες που εξασκούν τη μάθηση, τη μνήμη, την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και την αναλυτική σκέψη τουλάχιστον πέντε φορές την εβδομάδα; 11. Η ολική σας χοληστερόλη βρίσκεται κάτω από 5 mmol/l; 12. Η LDL («κακή») χοληστερόλη σας (η οποία προκαλεί βλάβες στις αρτηρίες και μειώνει τη ροή αίματος προς τον εγκέφαλο) είναι κάτω από 3 mmol/l; 13. Έχετε συγγενείς που έζησαν μέχρι τα 80 ή και περισσότερο χωρίς να παρουσιάσουν απώλεια μνήμης; 14. Έχετε φυσιολογικό σωματικό βάρος (βάσει Δείκτη Μάζας Σώματος); 15. Η διατροφή σας ακολουθεί τα πρότυπα της μεσογειακής(πολλά φρούτα και λαχανικά, προϊόντα ολικής άλεσης, φασόλια και όσπρια, ξηροί καρποί και σπόροι, ελαιόλαδο, ελάχιστο κόκκινο κρέας); 16. Χρησιμοποιείτε κυρίως το ελαιόλαδο ως πηγή λιπαρών ή σάλτσες χωρίς λιπαρά τρανς, αντί για το βούτυρο και τη μαργαρίνη; 17. Απέχετε από το κάπνισμα; 18. Έχετε φυσιολογική αρτηριακή πίεση; 19. Έχετε φυσιολογικό σάκχαρο; 20. Έχετε βεβαιωθεί ότι δεν πάσχετε από μεταβολικό σύνδρομο (συνδυασμός διαβήτη, υπέρτασης και παχυσαρκίας); 21. Απολαμβάνετε επαρκή και ποιοτικό ύπνο, χωρίς διακοπές ή ροχαλητό; 22. Έχετε χαμηλά επίπεδα στρες; 23. Απολαμβάνετε υποστήριξη από συγγενείς και φίλους; 24. Έχετε δυνατή βραχυπρόθεσμη και/ή μακροπρόθεσμη μνήμη; 25. Είστε διατεθειμένοι να κάνετε αλλαγές στην καθημερινότητά σας για να αποφύγετε την άνοια; bigstock Mental Health Symbol 89717459  Μετρήστε σε πόσες ερωτήσεις απαντήσατε ΝΑΙ και υπολογίστε τη βαθμολογία σας.  23-25: Συνεχίστε έτσι! Ο εγκέφαλός σας είναι κατά 15 χρόνια νεότερος από την βιολογική σας ηλικία. Διατρέχετε εξαιρετικά μικρό κίνδυνο άνοιας, εκτός κι αν αλλάξει δραστικά ο τρόπος ζωής σας.  20-22: Είστε σε πολύ καλό δρόμο. Ο εγκέφαλός σας είναι κατά 10 χρόνια νεότερος από την βιολογική σας ηλικία. Φαίνεται ότι προσέχετε πολύ τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική σας υγεία.  15-19: Η ηλικία του εγκεφάλου σας ταυτίζεται με τη βιολογική σας ηλικία. Ο κίνδυνος άνοιας δεν είναι πολύ μεγάλος, μπορείτε όμως να τον μειώσετε περαιτέρω εστιάζοντας στις ερωτήσεις στις οποίες απαντήσατε ΟΧΙ.  12-14: Η ηλικία του εγκεφάλου σας είναι κατά 5 χρόνια μεγαλύτερη από τη βιολογική σας ηλικία. Ο μελλοντικός κίνδυνος άνοιας είναι αξιοσημείωτος, αλλά μπορεί να τον μειώσετε εάν δράσετε άμεσα.  0-11: Μάλλον έχετε ήδη άνοια και δεν το ξέρετε! Ο εγκέφαλός σας είναι κατά 10 χρόνια μεγαλύτερος από τη βιολογική σας ηλικία και καλό θα ήταν να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας ώστε να σας συμβουλεύσει και να σας καθοδηγήσει. Πηγη: onmed.gr
Κέρδος online   19/9/2016 0:01
Δημοσιεύτηκε στισ

Η Ελληνική Οικονομία μέχρι το 2021: Αναθεώρηση (Σεπτέμβριος 2016)

Του Π.Ε. ΠΕΤΡΑΚΗ, καθηγητή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών



Σε προηγούμενη ανάρτηση Ιουλίου 2016 του μοντέλου της Oxford Economics το οποίο είναι ένα εξαιρετικό αξιόπιστο για τον κόσμο, την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Στο παρόν σημείωμα αντιπαραθέτουμε τις εκτιμήσεις του Ιουλίου του 2016 με τις αναθεωρημένες εκτιμήσεις του Αυγούστου του 2016. Έτσι λοιπόν, αντιδιαστέλλονται δύο διαφορετικά σενάρια εκτιμήσεων: α) το Basic Model (ΒΜ) με βάση τα στοιχεία του Ιουλίου του 2016, και β) το ΒΜ με βάση τα στοιχεία του Αυγούστου του 2016. Στις διαφορές που θα παρατηρήσουμε μπορούμε να δούμε τις μεταβολές που έχουν προκύψει εν τω μεταξύ.

Το Διάγραμμα 1 παρουσιάζει τις εκτιμήσεις για τη μεταβολή του ΑΕΠ και για το ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομίας για την περίοδο από το 2013 έως και το 2021.
Διάγραμμα 1. Μεγέθυνση του ΑΕΠ και ανεργία μέχρι το 2021PETRAKIS-DIAGRAMMA


Πηγή: Εκτιμήσεις με τη χρήση του Oxford Global Economic Model (GEM). 


Σημείωση: Στο ΒΜ έχουν ενσωματωθεί όλες οι επιμέρους εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών που συμφωνήθηκαν, μέχρι σήμερα. Η ανάλυση έχει στηριχτεί στο ότι ο «κόφτης» θα ενεργοποιηθεί το (Μάιο του) 2018 και όχι νωρίτερα σε ένα ποσό που θα φθάσει στο 1,8 δις ευρώ. Όπως είχαμε τονίσει και στην προηγούμενη ανάρτηση, εισάγαμε την ενεργοποίηση του «κόφτη» το 2018 διότι το ίδιο το μοντέλο «χωρίς τον κόφτη» υποδεικνύει ότι οι συμφωνηθείσες απαιτήσεις του 2018 αναφορικά με το πρωτογενές πλεόνασμα δεν θα επιτευχθούν. Συνεπώς, υποθέτουμε ότι αυτό θα διαπιστωθεί το α΄εξάμηνο του 2019 και θα αφορά το Δεκέμβριο του 2018 και θα οδηγηθούμε στη λήψη μέτρων 1,8 δις το καλοκαίρι του 2019. Εάν η απόκλιση από τις υποχρεώσεις του πρωτογενούς είναι μεγάλη αυτό θα επισημανθεί ήδη από το τέλος του α΄εξαμήνου του 2018.

Το ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας μετά από 9 συνεχή έτη ύφεσης (με εξαίρεση το έτος 2014 όταν καταγράφηκε μικρή αύξηση του ΑΕΠ) αναμένεται ακολουθήσει μια θετική πορεία από το 2017 και μετά. Για το 2016, ενώ με βάση τα στοιχεία του Ιουλίου η ύφεση αναμενόταν να είναι της τάξης του -1,31%, με βάση τα στοιχεία του Αυγούστου αναμένεται να είναι αρκετά μικρότερη, δηλαδή της τάξης του -0,27%. Όσον αφορά στο επίπεδο ανεργίας η εικόνα δεν φαίνεται να αναθεωρείται σημαντικά.

Παρατηρείται λοιπόν μια βελτιωμένη αναθεώρηση των περισσοτέρων μεγεθών (αναλυτικές εκτιμήσεις του για μεγαλύτερο πλήθος μακροοικονομικών μεγεθών για την ελληνική οικονομία είναι διαθέσιμα εδώ) με βάση τις εκτιμήσεις του Αυγούστου σε σχέση με τις εκτιμήσεις του Ιουλίου. Η καλύτερη αυτή εικόνα φαίνεται να οφείλεται κυρίως στην αύξηση της κατανάλωσης και της εγχώριας ζήτησης -κάτι που συνδέεται άμεσα και με την κορύφωση της τουριστικής περιόδου- αλλά και στην αύξηση του stock building. Ωστόσο, θα πρέπει ίσως να παραμείνουμε κάπως επιφυλακτικοί απέναντι σε αυτό το ευνοϊκότερο κλίμα. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2016 η τουριστική περίοδος θα έχει ολοκληρωθεί και άρα η κατανάλωση και η εγχώρια ζήτηση θα έχει χαμηλότερες επιδράσεις, αφού το stockbuilding θα λειτουργήσει πλέον αντίστροφα. Ταυτοχρόνως θα προστεθεί ένα κύμα φορολογικής επιβάρυνσης στην ελληνική κοινωνία επιβαρύνοντας την καταναλωτική δυναμική. Ενδεχομένως πάντως η παραοικονομία να λειτουργεί διασωστικά για τους ρυθμούς μεγέθυνσης.

Συμπερασματικά, μπροστά μας (επόμενος χρόνος –από Οκτώβριος 2016 έως Οκτώβριος 2017) φαίνεται να υπάρχει μια σταθεροποιημένη –σχεδόν στάσιμη- περίοδος -που έχει ξεκινήσει από το 2014, με εξαίρεση το καταστροφικό α’ εξάμηνο του 2015- με +0,5% αύξηση του ΑΕΠ ενώ στη συνέχεια αναμένεται μια ανοδική περίοδος.

Σε καμία όμως περίπτωση πάντως δεν θα πρέπει να αναμένουμε την αναπόφευκτη πραγματοποίηση των παραπάνω προβλέψεων. Μπορεί κάλλιστα να ακολουθήσει μία μακρά περίοδος στασιμότητας. Σε παρόμοια κατάσταση έχουμε περιέλθει από το 2014 όταν προβλέπαμε ότι το 2015 θα ερχόταν (όπως και τώρα) μια βάσιμη ανάκαμψη που δεν ήρθε ποτέ! Η στασιμότητα διαρκεί μέχρι σήμερα.

Έτσι π.χ. και σήμερα αρνητικές επιπτώσεις μπορούν να πυροδοτηθούν από μια σοβαρή κρίση στην παγκόσμια οικονομία ή το προσφυγικό. Η προοπτική της απλής αναλογικής στις μεθεπόμενες εκλογές μπορεί επίσης να δημιουργήσει πιθανές πολιτικές αρνητικές καταστάσεις που δεν μπορούμε σήμερα να προβλέψουμε. Εξάλλου, η δημιουργία υψηλών θετικών δημοσιονομικών πλεονασμάτων φοβόμαστε ότι μπορεί να λειτουργήσει διαταρακτικά στο μυαλό των υπευθύνων.

Συμπερασματικά, οι παραπάνω λοιπόν προβλέψεις γίνονται με βάση την υπόθεση της τήρησης κανονικών συνθηκών. Εάν υπεισέλθουν στις προβλέψεις άλλοι παράγοντες είναι άλλο ζήτημα που θα πρέπει να ενσωματώσουμε όταν θα εμφανιστούν.

Εδώ θα είμαστε για να παρακολουθούμε τις εξελίξεις. 
Κέρδος online   18/9/2016 10:07
Δημοσιεύτηκε στισ

Εμίλ Σιοράν – Η ανθρωπότητα λάτρεψε μόνο τους εξολοθρευτές 

books-roses

Ακόμα αναρωτιέστε γιατί μας συμβαίνουν όλα αυτά τα δεινά; Καταφύγετε στη σκέψη του Εμίλ Σιοράν περί της ανθρωπότητας… Αν και πάλι δεν πειστείτε…Ε, τότε κάντε μήνυση στον Μεγαλοδύναμο……Απτόητο μπροστά σε μια καθορισμένη άποψη ή ένα διαφανές είδωλο, το πλήθος εξάπτεται με το ανεπαλήθευτο και τα ψευδομυστήρια. – Ποιός έδωσε ποτέ τη ζωή του για την αυστηρότητα; Κάθε γενιά υψώνει μνημεία στους δήμιους της προηγούμενης. Αληθεύει εξίσου ότι τα θύματα θα δέχονταν πρόθυμα να σφαγιαστούν από τη στιγμή που πίστεψαν στη δόξα, στο θρίαμβο ενός και μόνο, στην ήττα όλων……Η ανθρωπότητα λάτρεψε μόνο τους εξολοθρευτές της. Τα βασίλεια όπου οι πολίτες έσβησαν ειρηνικά δεν εμφανίζονται καθόλου μέσα στην ιστορία, ούτε ο συνετός ηγεμόνας, ο οποίος ανέκαθεν περιφρονείται από τους υπηκόους του· το πλήθος αγαπάει το μυθιστόρημα, έστω κι αν του κοστίζει, γιατί το σκάνδαλο των ηθών συνιστά το υφάδι της ανθρώπινης περιέργειας και το υπόγειο ρεύμα κάθε συμβάντος…Blincoe-Jeremy-Ego-And-Nature

…Αφού η τιμιότητα δεν έχει βιογραφία ούτε χάρη, από την Ιλιάδα ως το κωμειδύλλιο, μόνο η έκρηξη της ατίμωσης διασκεδάζει και θέλγει. Συνεπώς είναι πολύ φυσικό η ανθρωπότητα να προσφέρεται ως ζύμη στους κατακτητές, να θέλει να την ποδοπατούν, ένα έθνος χωρίς τυράννους να μένει στην αφάνεια, και το σύνολο των παρανομιών που διαπράττει ένας λαός να είναι η μόνη ένδειξη της παρουσίας και της ζωτικότητάς του…

…Παγκόσμια ιστορία: ιστορία του Κακού. Το να αφαιρέσει κανείς τις καταστροφές από το ανθρώπινο γίγνεσθαι, είναι σαν να εκλαμβάνει τη φύση χωρίς εποχές. Δεν έχετε συνεισφέρeι σε μια καταστροφή: θα εξαφανιστείτε χωρίς να αφήσετε ίχνος πίσω σας. Επισύρουμε την προσοχή των άλλων με τη δυστυχία που σκορπάμε γύρω μας……Αλλά ας παρηγορηθούμε: οι κοντινοί ή μακρινοί επίγονοί μας θα πάρουν εκδίκηση. Γιατί δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τη στιγμή που οι άνθρωποι θα αλληλοσφάζονται από αηδία για τον εαυτό τους, που η Ανία θα κυριαρχεί πάνω στις προκαταλήψεις και τις αποσιωπήσεις τους, που θα βγαίνουν στο δρόμο για να ικανοποιήσουν την αιμοδιψή τους διάθεση και το καταστρφικό όνειρο που πάει από γενιά σε γενιά θα γίνει έργο όλων…

Δημοσιεύτηκε στισ

Πετρολούκας Χαλκιάς: Δυστυχισμένος όποιος γνωρίζει δυο πατρίδες!

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 18 Σεπτέμβριος, 2016 –

Το όνομά του ανασύρει μνήμες από το παρελθόν, όπως μια παλιά φωτογραφία που όσο χρόνια κι εάν περάσουν δεν χάνει ποτέ την αξία της. Η συνεισφορά του στη μουσική έχει αναγνωρισθεί από ΗΠΑ και Ελλάδα, τα βραβεία που έχει αποσπάσει καθιστούν φανερό το εκτόπισμα της καλλιτεχνικής του δύναμης και οι στιγμές που έχει χαρίσει στον κόσμο θυμίζουν τα χρόνια της μουσικής αθωότητας.Το ιερό τέρας της ηπειρώτικης μουσικής, όπως πολλοί τον αποκαλούν, θα εμφανιστεί την Τρίτη στο θέατρο Πέτρας αποτίνοντας φόρο τιμής στην παραδοσιακή μουσική.

Πραγματοποιώντας μια αναδρομή στη ζωή του και μιλώντας για τις δυσκολίες του παρελθόντος, αναφέρει σε συνέντευξή του στο in.gr: «Ίσως είμαι από τους λιγοστούς ανθρώπους στον κόσμο που έχω μεγαλώσει χωρίς ένα ποτήρι γάλα. Έχει τύχει να μείνω νηστικός για τρεις και τέσσερις ημέρες. Έχω τρέξει σε χωράφια για να βρω χόρτα. Τα χρόνια εκείνα ακούγαμε διαρκώς για σκοτωμούς».«Φωτίζει» τα σημεία που του προκαλούν θλίψη και ελπίδα, μιλά για τον θάνατο χωρίς να χρησιμοποιεί μαύρο φόντο και μνημονεύει τη μελωδία του που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το τραγούδι «That’s The Way (I Like It)».

Σχέση ζωής… Με αυτή τη φράση θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για τον δεσμό που διατηρείτε με το κλαρίνο. Αγγίξατε το μουσικό αυτό όργανο σε πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρας σας όμως δεν φάνηκε ενθαρρυντικός όσον αφορά στη συγκεκριμένη ασχολία
Ο πατέρας μου δεν ήθελε να μάθω κλαρίνο γιατί εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσες με τη συγκεκριμένη ασχολία να αντεπεξέλθεις στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Με μετέφερε, λοιπόν, σε ένα μαγαζί στα Γιάννενα, σε ένα γκαράζ, για να μάθω για τα αυτοκίνητα. Ο πατέρας μου πήγαινε για έξι μήνες στην Αθήνα ώστε να παίξει κλαρίνο, αλλά δεν μπορούσε να μας συντηρήσει. Υπήρχε μεγάλη φτώχεια.

Στην πορεία της ζωής μου, βρήκα μια φλογέρα κι έπαιζα συνέχεια. Με ένα ξύλο δημιούργησα τρύπες και πρόσθεσα ένα παλιό επιστόμιο του πατέρα μου, φτιάχνοντας έτσι ένα κλαρίνο. Αφού αντιλήφθηκα τον τρόπο λειτουργίας του κλαρίνου, κλήθηκα να παίξω το συγκεκριμένο μουσικό όργανο σε ένα πανηγύρι. Ήμουν 11 ετών, τα παιδιά βλέποντάς με να παίζω διασκέδαζαν. Ο πατέρας μου όμως εξέφρασε την αντίθεσή του.

Ανέχεια και δυσκολίες, δυο λέξεις που φαίνεται να έχουν βαρύνουσα σημασία στο «ημερολόγιο» των παιδικών σας χρόνων
Πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια. Ήρθαμε αντιμέτωποι με σοβαρά προβλήματα διαβίωσης. Γεννήθηκα το 1934 και το 1940 ξεκίνησε ο πόλεμος. Ίσως είμαι από τους λιγοστούς ανθρώπους στον κόσμο που έχω μεγαλώσει χωρίς ένα ποτήρι γάλα. Έχει τύχει να μείνω νηστικός για τρεις και τέσσερις ημέρες. Έχω τρέξει σε χωράφια για να βρω χόρτα. Τα χρόνια εκείνα ακούγαμε διαρκώς για σκοτωμούς. Ήμουν έξι ετών και μάζευα οβίδες χωρίς να καταλαβαίνω τι είναι.
Πραγματοποιώντας ένα σημαντικό άλμα από τη δεκαετία του 1940 στη δεκαετία του 1960, με ποιες μνήμες θα περιγράφατε τα χρόνια στην Αμερική, όπου διαμείνατε για μια εικοσαετία;
Όταν με άκουσαν να παίζω κλαρίνο στην Αμερική, μια εταιρεία μού ζήτησε να βγάλω έναν Long Play δίσκο. Αργότερα δούλεψα σε ένα κέντρο που είχε αραβική, τουρκική, αρμένικη και ελληνική μουσική. Ένας Αρμένης που έπαιζε ούτι μού είπε πως έπρεπε να μάθω να συνεργάζομαι στη δουλειά και με τις χορεύτριες της κοιλιάς. Ξεκίνησα να παίζω και αρμένικα τραγούδια. Γράφτηκα στο Σωματείο των Μουσικών που απαρτιζόταν από οκτώ εκατομμύρια μουσικούς. Μαζεύτηκαν 1.200 άτομα σε μια μεγάλη αίθουσα. Ένας Έλληνας με μπουζούκι έπαιξε για τη χώρα μας μουσική, αφότου τελείωσε όμως του είπα ότι έπρεπε να παρουσιάσει παραδοσιακά τραγούδια. Μου έφεραν ένα κλαρίνο για να παίξω. Νόμιζαν ότι η παράδοσή μας είναι τα μπουζούκια, τους εξήγησα όμως ότι η παράδοσή μας περιλαμβάνει διάφορα χρώματα. Έπαιξα ηπειρώτικα τραγούδια. Σηκώθηκε τότε ένας σημαντικός συνθέτης των ΗΠΑ και με ρώτησε εάν τα τραγούδια αυτά ήταν πράγματι ελληνικά. Και του απάντησα: «Όταν με κουνούσε η μάνα μου στην κούνια, μου έλεγε αυτές τις μελωδίες». Τότε μου είπαν πως η μουσική που έπαιξα μοιάζει με την αμερικανική τζαζ και με ρώτησαν εάν έχουμε δανειστεί στοιχεία από τη μουσική τους. Εκεί τους απάντησα: «Είναι δυνατόν ο πατέρας να έχει δανειστεί στοιχεία από το παιδί;». Με χειροκρότησαν όλοι. Μου ζητήθηκε, έπειτα, να παίξω μια μελωδία που τελικά αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το τραγούδι «That’s The Way (I Like It)».
Διακρίσεις και σημαντικές στιγμές φανερώνουν τη σημασία των χρόνων εκείνων της Αμερικής
Πήγαινα σε εκδηλώσεις ηπειρώτικες. Γνώρισα κόσμο που εκτιμούσε τα ηπειρώτικα τραγούδια, σε αντίθεση με την Ελλάδα που ακόμη και στα πανηγύρια δεν τα αξιοποιούσαν. Στις ΗΠΑ, όμως, ο Έλληνας που γνωρίζει δύο πατρίδες είναι πάντα δυστυχισμένος. Έζησα εκεί 20 χρόνια και μετά επέστρεψα στην Ελλάδα. Τότε κατέληξα στο συμπέρασμα ότι καλύτερα να μην γνωρίζεις καμιά από τις δύο πατρίδες.
Πώς θα περιγράφατε τη μετάβαση από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα;
Όταν επέστρεψα στην Αθήνα διοργανωνόταν ένας χορός όπου πήγα να παίξω μουσική. Βρισκόταν εκεί και ο Άλκης Στέας. Στην ουσία όμως δεν με γνώριζε κανείς εξαιτίας της πολυετούς απουσίας μου. Η παραδοσιακή μουσική έμοιαζε να έχει ξεχαστεί. Σηκώθηκα να παίξω κλαρίνο, αφού με είχε συστήσει ο Άλκης Στέας στον κόσμο λέγοντας ότι απουσίαζα 20 χρόνια από τη χώρα. Ξεκίνησαν να χορεύουν όλοι.
Έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα τόσο στη μουσική όσο και στη ζωή, τι θα λέγατε ότι σας προκαλεί θλίψη;
Είναι πολλά τραγούδια που θέτουν ερωτήματα, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την σημερινή κοινωνία.
Μιλήσατε πριν για προσφυγιά και είπατε πως όσοι έχουν γνωρίσει δύο πατρίδες αγνοούν την έννοια της ευτυχίας. Τον ίδιο πόνο κουβαλούν και εκατομμύρια πρόσφυγες που έχουν οδηγηθεί τα τελευταία χρόνια στη φυγή…
Είναι πολύ δυσάρεστο που άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους γιατί θα είναι πάντα δυστυχισμένοι.
Υπάρχει κάτι που να πυροδοτεί σκέψεις τρόμου;
Είμαι 82 ετών και αναρωτιέμαι πώς θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Μακάρι να μπορέσουν να προχωρήσουν, είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση.
Έχοντας γνωρίσει διαφορετικούς κουλτούρες και ανθρώπους, διακρίσεις και στιγμές ικανοποίησης, τι θα λέγατε ότι δεν θα χαθεί στη λήθη;
Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή, του νεοτέρου, και προεδρίας Καρόλου Παπούλια, με τον τελευταίο διατηρούσαμε στενές σχέσεις, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, επισκέφθηκε τη χώρα μας. Ο Καραμανλής τού δώρισε έναν δίσκο μου. Τον έβαλε στην τσέπη του ο Κλίντον και μόλις επέστρεψε στις ΗΠΑ ρώτησε να μάθει για μένα και πληροφορήθηκε ότι έπαιζα μουσική στη χώρα του. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε αργότερα με τον Καραμανλή τού είπε: «Εμείς σας τον στείλαμε».
Πιστός φίλος σας έχει αποδειχθεί το κλαρίνο. Πώς σας έχει «σταθεί» τα χρόνια αυτά του μνημονίου;
Παίζω συχνά μουσική στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι όμως συνάδελφοι καλλιτέχνες υποφέρουν γιατί δεν υπάρχει δουλειά.
Συναισθήματα λύτρωσης, πόνου, νοσταλγίας, τι από όλα αυτά αναδύεται όταν παίζετε κλαρίνο;
Είναι καμιά φορά που πίνω και παίζω κλαρίνο. Τότε βγαίνει η νοσταλγία μου. Θυμάμαι στιγμές από τη ζωή μου. Συνεννοούμαι με το κλαρίνο, επικοινωνώ. Δεν μπορώ να παίξω πολλές ώρες πλέον, για μισή περίπου ώρα είμαι όμως εντάξει. Θέλω να μεταφέρω τον κόσμο στα παλιά.
Κοιτάζοντας το μέλλον ποιο χρώμα θα λέγατε ότι κυριαρχεί; Υπάρχει το μαύρο στον ορίζοντα;
Δεν φοβάμαι τον θάνατο, όλοι εκεί θα πάμε. Μόνοι μας ερχόμαστε και φεύγουμε από τη ζωή. Όπως ήρθα έτσι θα φύγω, δεν μετανιώνω για τίποτα. Είμαι ευχαριστημένος γιατί έχω μάθει στον εγγονό μου να παίζει κλαρίνο.
Πηγή alfavita