Αρκάς !!
Τι γυρεύει η Alibaba στην Αθήνα;
‘

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η συνάντηση της Τετάρτης ήρθε ως αποτέλεσμα της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα (μαζί με παραγωγικούς φορείς) τον περασμένο Ιούλιο στο Πεκίνο. Το ταξίδι, εκτός από μερικά αλλόκοτα ποπ στιγμιότυπα (η casual αποβίβαση της αποστολής από το αεροπλάνο, ο ενθουσιασμένος με τα γυαλιά virtual reality Τσίπρας και άλλα), πρόσφερε και κάποια ειδησεογραφία.Ο Έλληνας πρωθυπουργός συναντήθηκε με δύο ακριβοθώρητους και σημαντικούς CEO της κινεζικής οικονομίας, την πρόεδρο του τεχνολογικού κολοσσού ZTE, Τζέιν Τσεν και τον ιδρυτή και πρόεδρο του Alibaba Group, Τζακ Μα.H Alibaba Group είναι από τις επιχειρήσεις εκείνες οι οποίες συγκρίνονται σε μέγεθος με την Google και την General Motors. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρονικού εμπορίου στην Κίνα και τα τελευταία χρόνια έχει επεκτείνει τη δραστηριότητά της σε περισσότερους από 20 τομείς. Για τους επαγγελματίες που πουλούν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους μέσω αυτής, εγγυάται την πρόσβαση σε μια θηριώδη (και θηριωδώς αναπτυσσόμενη) αγορά όπως η κινεζική. Μάλιστα ετοιμάζεται να επεκταθεί στην Ινδία, όπου έχει ξεκινήσει μάχη με την Amazon του Jeff Bezos για την επικράτηση στην αγορά χονδρικής. Επιπλέον, τον περασμένο Ιούνιο παρουσίασε από κοινού με την αυτοκινητοβιομηχανία SAIC το Roewe RX5, ένα όχημα SUV, που είναι το πρώτο διασυνδεδεμένο αυτοκίνητο.Για τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον 52χρονο πρώην καθηγητή αγγλικών Τζακ Μα, τα νέα που μεταδόθηκαν από τα ελληνικά ΜΜΕ ήταν κάτι παραπάνω από αισιόδοξα. Όταν, σύμφωνα με το αφήγημα πολλών δημοσιευμάτων, ο Τσίπρας κόντραρε τον Μα λέγοντάς του ότι η Ελλάδα έχει ένα εκατομμύριο Ρώσους τουρίστες και μόνο 120.000 Κινέζους, ο Μα φέρεται να ανταπάντησε ότι το Alibaba μπορεί να φέρει ένα εκατομμύριο Κινέζους στην Ελλάδα. Αναφερόταν ασφαλώς στο μεγάλο μερίδιο της αχανούς κινεζικής αγοράς τουρισμού (αν και κατά βάση εσωτερικού) που κατέχει η πλατφόρμα ταξιδιωτικών υπηρεσιών Alitrip. Με αυτήν την υπόσχεση ο πρωθυπουργός επέστρεψε στην Ελλάδα.
0906abp3019.jpg
Όπως σημειώνουν πολλά στελέχη της ελληνικής αγοράς τουρισμού που παρευρέθηκαν στη συνάντηση της Τετάρτης, o Γιονγκ Ζανγκ, Επικεφαλής Περιεχομένου του Alitrip, o οποίος ανέλαβε να διαφωτίσει τους Έλληνες επιχειρηματίες για την πλατφόρμα του, δεν ήταν σε θέση να συνεργαστεί τόσο στενά μαζί τους προκειμένου πράγματι να έλθουν στην Ελλάδα ένα εκατομμύριο Κινέζοι. Κι αυτό όχι γιατί ήταν απρόθυμος. Η παρουσίασή του, σε σπαστά αγγλικά, είχε περισσότερο ως στόχο να αναδείξει την αποτελεσματικότητα της διαφήμισης στην ιστοσελίδα του Alitrip (με 4 εκατομμύρια επισκέπτες ημερησίως), παρά να διαμορφώσει κάποιο πλαίσιο συνεργασίας με Έλληνες tour operators.Σύμφωνα με παρευρισκόμενους ο Ζανγκ, τόσο στην αρχική του παρουσίαση όσο και στις κλειστές συναντήσεις έπειτα, δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει βασικά ζητήματα για τέτοιου είδους συνεργασίες, όπως το αν το ενδιαφέρον της κινεζικής αγοράς αφορά περισσότερο μεμονωμένα προϊόντα (πχ. απευθείας συνεργασία με καταλύματα) ή συνολικότερα πακέτα. Δεν γνώριζε αν στο Alibaba υπάρχει κάποια φόρμουλα συνεργασίας με τοπικές τουριστικές επιχειρήσεις αντίστοιχη με εκείνες που χρησιμοποιούν οι μεγάλες ταξιδιωτικές ιστοσελίδες (Booking.com, Expedia, κ.λπ.) και δεν ήταν καθόλου συγκεκριμένος στα θέματα που αφορούν την ελληνική αγορά του τουρισμού. Όπως σημειώνει ένας από τους παρευρισκόμενους της ελληνικής πλευράς, «ο στόχος του ήταν μάλλον να συγκινήσει την παρευρισκόμενη υφυπουργό Τουρισμού, Ελενα Κουντουρά, και να της “πουλήσει” το κεντρικό διαφημιστικό banner της ιστοσελίδας προς 100.000 ευρώ την εβδομάδα». Ουδείς αμφιβάλλει ότι η διαφήμιση σε έναν τόσο κομβικό ιστότοπο θα είναι αποτελεσματική, όμως σίγουρα ένα banner δεν θα δεκαπλασιάσει σε μια σεζόν τον αριθμό των Κινέζων τουριστών στην Ελλάδα.Η εικόνα ήταν αντίστοιχη και στο επόμενο (αν και προηγήθηκε χρονικά) θέμα της συνάντησης της Τετάρτης, που ήταν η είσοδος ελληνικών εταιρειών στο ηλεκτρονικό κατάστημα Alibaba.
library_offices_photo7_large.png
To Alibaba αποτελεί έναν εξαιρετικά διαδεδομένο τρόπο πραγματοποίησης αγορών στην Κίνα. Μπορεί κάποιος να βρει μέσα στο κατάστημα αυτό (κατ’ αντιστοιχία με το αμερικανικό Amazon), ό,τι φανταστεί, από καρυκεύματα μέχρι ρούχα, βιβλία και ηλεκτρονικές συσκευές. Στις περισσότερες περιπτώσεις η παραγγελία φθάνει αυθημερόν στον παραλήπτη με τα κόκκινα μοτοποδήλατα, σήμα κατατεθέν του Alibaba. Γι’ αυτό το λόγο, ο Τζακ Μα απολαμβάνει τη δόξα ενός ροκ σταρ στην Κίνα, έχοντας επιταχύνει και διευκολύνει τις ηλεκτρονικές αγορές όσο ποτέ άλλοτε. Εξαιτίας του ηλεκτρονικού καταστήματος, η Alibaba εξελίχτηκε σε μια επιχείρηση που το 2016 είχε τζίρο κοντά στα 13,5 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή περίπου πέντε φορές το ύψος της υποδόσης που περιμένει η Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης από την τρόικα.Τα δύο στελέχη του ηλεκτρονικού καταστήματος που βρέθηκαν στην Αθήνα, o Ροντρίγκο Σιπριάνι Φορέσιο και η Κριστίνα Φοντάνα (υπεύθυνοι για την περιοχή της Μεσογείου) επικεντρώθηκαν στο να παρουσιάσουν τις δραστηριότητες της Alibaba και τις πλατφόρμες b2c για εξαγωγές προϊόντων στην Κίνα καθώς και στο να εξηγήσουν στους επιχειρηματίες πώς μπορούν να λάβουν τη διάκριση “Gold supplier” (“χρυσός προμηθευτής”). Η τελευταία απονέμεται έπειτα από αξιολόγηση –και μετά πληρωμής– σε εμπόρους που εξάγουν τα προϊόντα τους στην Κίνα και είναι, κατά κάποιον τρόπο, η έγκριση του καταστήματος ανάμεσα σε έναν αληθινό ωκεανό φιρμών που διατίθενται προς πώληση.Και από αυτή την παρουσίαση δεν έλειψαν τα παράπονα. Παρόλο που οι Έλληνες επιχειρηματίες έμαθαν κάποια πράγματα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το Alibaba, δεν έμαθαν και πολλά για την κινεζική αγορά και τις ανάγκες της. Ακούστηκαν περισσότερο ανεκδοτολογικού τύπου αφηγήσεις, όπως το ότι οι Κινέζοι αντιλαμβάνονται τα μπισκότα ως προϊόν πολυτελείας και δεν τα αγοράζουν σε μεγάλες οικογενειακές συσκευασίες, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη. Προϋπόθεση για τους επιχειρηματίες που θα θελήσουν να δραστηριοποιηθούν είναι μια διαδικασία έρευνας και ανάπτυξης business plan για την κινεζική αγορά (αλλά και διεκπεραίωσης της σχετικής γραφειοκρατίας), που η κάθε ενδιαφερόμενη επιχείρηση θα πρέπει να πραγματοποιήσει μόνη της και η παρουσίαση δεν διέθετε πολλά να προσφέρει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Και γιατί πραγματοποιήθηκε τελικά η επίσκεψη αυτή; Κάποιες απαντήσεις ίσως βρίσκονται στο τρίτο θέμα της συνάντησης της Τετάρτης. Αυτό είχε σχέση με το ενδεχόμενο επέκτασης στην Ελλάδα του συστήματος πληρωμών Alipay, το οποίο από την άνοιξη του 2016 έχει ξεκινήσει την προσπάθεια διείσδυσης στην ευρωπαϊκή αγορά. Το Alipay αποτελεί πλατφόρμα αντίστοιχη με το PayPal, με τη διαφορά ότι είναι υπαρκτή και στον φυσικό κόσμο, εκτός από τον διαδικτυακό. Εκείνος δηλαδή που έχει λογαριασμό Alipay μπορεί, εκτός από αγορές online, να κάνει και αγορές από κοντά, σε καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ. Αυτό γίνεται με ένα barcode που εμφανίζεται στην οθόνη του κινητού του, το οποίο σκανάρει ένα τερματικό POS (με τη δυνατότητα να “διαβάζει” barcode) και πραγματοποιεί τη συναλλαγή. Προκειμένου να συμβεί αυτό στην Ελλάδα, η Alipay χρειάζεται να συνεργαστεί με μιαν ελληνική τράπεζα ή έστω με ένα ελληνικό σύστημα πληρωμών (όπως είναι π.χ. το Viva). Στόχος μιας τέτοιας συνεργασίας θα είναι οι Κινέζοι τουρίστες ή επιχειρηματίες που βρίσκονται στη χώρα μας, έχουν ήδη λογαριασμό Alipay, και επιθυμούν να πραγματοποιήσουν αγορές στην Ελλάδα μέσω αυτού.
Στην παρουσίαση της Τετάρτης ήταν εκεί και οι τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες (Εθνική, Τράπεζα Πειραιώς, Alpha Bank, Eurobank) και στελέχη τους επιβεβαίωσαν στο inside story το ενδιαφέρον που υπάρχει για τη λειτουργία μίας ή περισσότερων από αυτές ως “acquirer” για το Alipay. Άλλωστε δύο από αυτές, η Eurobank και η Alpha Bank, έχουν ήδη δείξει το ενδιαφέρον τους για την κινεζική αγορά στην Ελλάδα, αποδεχόμενες την κινεζική πιστωτική κάρτα UnionPay. Το Alipay έχει συνάψει ήδη συμφωνίες –κυρίως με συστήματα πληρωμών παρά με τράπεζες– για περιορισμένη χρήση (π.χ. σε αεροδρόμια) στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.Εφόσον βρεθεί η τράπεζα που θα λειτουργήσει ως “acquirer”, δηλαδή ως μεσολαβητής, θα πρέπει με τη σειρά της να συνεργαστεί με μιαν εταιρεία που θα έχει ως αντικείμενο την τεχνολογία των πληρωμών. Αυτή θα αναπτύξει το κατάλληλο λογισμικό για την ανάγνωση των barcode από τα κινητά τηλέφωνα. Πολλές από αυτές τις εταιρείες, που λέγονται enablers ή vendors, βρίσκονταν εκεί στην παρουσίαση της Τετάρτης.H τεχνολογία που απαιτείται δεν είναι ιδιαιτέρως περίπλοκη. Ωστόσο, δεν είναι όλα τόσο εύκολα. Για παράδειγμα, το κόστος της υποδομής που χρειάζεται θα είναι σημαντικό καθώς δεν υπάρχει ελληνική εταιρεία vendor που μπορεί να αναλάβει την ανάπτυξη του σχετικού λογισμικού. Αυτές είναι όλες πολυεθνικές. Το αναλογικό κόστος αυξάνεται περισσότερο καθώς η τεχνολογία αυτή αναμένεται (τουλάχιστον σε αρχική φάση) να εφαρμοστεί μόνο σε στοχευμένους χώρους: σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα στις περιοχές που επισκέπτονται συνήθως οι Κινέζοι, δηλαδή στη Σαντορίνη και στην Κρήτη. Συνεπώς, η όποια ανάπτυξη λογισμικού και το κόστος της αφορά περιορισμένη χρήση.Επιπλέον, η υιοθέτηση του Alipay σημαίνει αυξημένη τραπεζική προμήθεια για τους εμπόρους. Ενώ οι συμβατικές πιστωτικές κάρτες αφήνουν στο τραπεζικό ίδρυμα που μεσολαβεί προμήθεια περί το 1,2% της κάθε συναλλαγής, το Alipay απαιτεί περίπου τριπλάσια προμήθεια, της τάξης του 3 έως 4%.Οπως και να έχει, η επέκταση του Alipay στην Ελλάδα, εφόσον συμβεί, θα διευκολύνει την άφιξη Κινέζων τουριστών μέσω του Alitrip. H Alibaba τότε θα μπορεί να εγγυηθεί στους ταξιδιώτες που θα φτάσουν ότι θα μπορούν να πληρώσουν με τον λογαριασμό Alipay που ήδη έχουν κι αυτό αναμένεται να λειτουργήσει ως κίνητρο. Αυτός είναι ένας κοινός στόχος των δύο πλευρών και έχουν κάθε λόγο να τον επιδιώξουν.Ωστόσο, αν υπάρχει ένα κεντρικό συμπέρασμα από το πέρασμα της Alibaba από την Ελλάδα και από τις επιδιώξεις που φαίνεται να έχει η εταιρεία του Τζακ Μα, τότε αυτό είναι ότι, όπως οπουδήποτε αλλού, θέλουν να κάνουν μπίζνες. Θέλουν να κερδίσουν και όχι να φέρουν την ανάπτυξη στην Ελλάδα, σαν να της το χρωστούν. Οι στόχοι τους δεν ταυτίζονται πάντα με εκείνους της ελληνικής επιχειρηματικής κοινότητας.Υπό αυτή τη σκοπιά, η επίσκεψη της Alibaba σίγουρα δεν ήταν φιάσκο. Αλλά δεν ήταν και θρίαμβος.
Ο Στίβεν Πωλ Τζομπς (Steven Paul Jobs, 24 Φεβρουαρίου 1955 – 5 Οκτωβρίου 2011) ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός της Apple και πρώην πρόεδρος της Pixar (μέχρις ότου εξαγοράστηκε από τη Disney, στης οποίας το Διοικητικό Συμβούλιο διατηρούσε θέση και της οποίας ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος). Έχει χαρακτηριστεί ως οραματιστής στον χώρο των υπολογιστών και πολλές ιδέες του άλλαξαν τον τρόπο που οι καταναλωτές χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα του οικιακού προσωπικού υπολογιστή. Ο Στηβ Τζομπς “ήταν ο μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής”.[1]
Έχω φτάσει στο αποκορύφωμα της επιτυχίας στον επιχειρηματικό κόσμο.
Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι μια επιτομή της επιτυχίας.
Ωστόσο, πέρα από τη δουλειά, η χαρά μου είναι λίγη.
Στο τέλος, ο πλούτος είναι μόνο ένα γεγονός της ζωής που έχω συνηθίσει.
Αυτή τη στιγμή, ξαπλωμένος στο κρεβάτι και άρρωστος αναπολώντας ολόκληρη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι η αναγνώριση και ο πλούτος που κατέκτησα με τόση υπερηφάνεια, έχουν ξεθωριάσει και έχουν χάσει το νόημά τους μπροστά στον επικείμενο θάνατο.
Στο σκοτάδι, κοιτάζω τα πράσινα φωτάκια από τα μηχανήματα υποστήριξης των ζωτικών λειτουργιών και ακούγοντας το βουητό των μηχανικών ήχων, μπορώ να αισθανθώ την αναπνοή του θεού του θανάτου να πλησιάζει.
Τώρα ξέρω, όταν έχουμε συσσωρεύσει επαρκή πλούτο για να διαρκέσει όλη τη ζωή μας, θα πρέπει να κυνηγήσουμε άλλα θέματα που δεν έχουν σχέση με τον πλούτο.
Θα έπρεπε να είναι κάτι πιο σημαντικό:
Ίσως σχέσεις, ίσως την τέχνη, ίσως ένα όνειρο της νιότης μας.
Το κυνήγι μόνο του πλούτου μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα στριμμένο ον, ακριβώς σαν κι εμένα.
Ο Θεός μας έδωσε τις αισθήσεις για να επιτραπεί σε όλους να αισθανθούν την αγάπη στην καρδιά τους, όχι οι αυταπάτες που φέρνει ο πλούτος.
Τον πλούτο που έχω κερδίσει στη ζωή μου δεν μπορώ να τον πάρω μαζί μου.
Αυτό που μπορώ να πάρω μαζί μου είναι μόνο οι αναμνήσεις που τυλίχτηκαν από την αγάπη.
Αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος που θα σας ακολουθεί, θα σας συντροφεύει, δίνοντάς σας τη δύναμη και το φως για να συνεχίσετε.
Η αγάπη μπορεί να ταξιδέψει χιλιάδες μίλια. Η ζωή δεν έχει όρια. Πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε. Φτάστε όσο ψηλά θέλετε να φτάσετε. Είναι όλα στην καρδιά σας και στα χέρια σας.
Ποιο είναι το πιο ακριβό κρεβάτι στο κόσμο; – “Το κρεβάτι του αρρώστου”.
Μπορείτε να απασχολείτε κάποιον να οδηγεί το αυτοκίνητο για εσάς, να βγάζει χρήματα για εσάς, αλλά δεν μπορείτε να έχετε κάποιον να φέρει την ασθένεια για εσάς.
Τα υλικά πράγματα που χάνονται μπορούν να βρεθούν. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορεί ποτέ να βρεθεί όταν έχει χαθεί – “Η ζωή”.
Όταν ένα άτομο πηγαίνει στο χειρουργείο, θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα βιβλίο του οποίου δεν έχει ακόμη τελειώσει την ανάγνωση – «Το Βιβλίο της Υγιούς Ζωής».
Σε όποιο στάδιο της ζωής κι αν βρισκόμαστε τώρα, με το χρόνο, θα αντιμετωπίσουμε την ημέρα που η αυλαία πέφτει.
Πλουτίστε με αγάπη την οικογένειά σας, με αγάπη το σύζυγό σας, με αγάπη τους φίλους σας.
Περιποιηθείτε καλά τον εαυτό σας.
Αγαπήστε τους άλλους.
Τα τελευταία λόγια του Steve Jobs (1955-2011)
The last words of Steve Jobs –
Δείξε την Αχίλλειο πτέρνα σου
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~Δεν ξέρω τι διαλέγουμε μόνοι μας στη ζωή. Και τι μας διαλέγει.Πράγματα όπως η εθνικότητα, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη, η οικονομική ευρωστία, το μέρος όπου μεγαλώσαμε κι ίσως να θεωρούμε πατρίδα (ή παγίδα), το όνομα, η οικογένεια, μας έτυχαν, αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί.Καθώς και ο φαινότυπος (χρώμα ματιών και σχήμα προσώπου, επιδερμίδα, είδος μαλλιών και μέγεθος μύτης).
Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει ελευθερία. Μάλλον προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες, τις οικειοποιούμαστε, για να έχουμε κάτι να λέμε δικό μας.~~Μάλλον ο άνθρωπος είναι σαν τον ποδοσφαιριστή. Δεν εξαρτάται απ’ αυτόν αν θα έρθει η μπάλα στα πόδια του. Αλλά υπάρχουν κάποιες στιγμές, κάποιες ευκαιρίες που όλα εξαρτώνται από σένα -και θα είναι γελοίο αν δεν καταφέρεις να σκοράρεις.Εκείνη τη στιγμή, όταν η μπάλα έρχεται κατά πάνω σου, δεν σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει χρόνος για να πεις: «Α, έρχεται μπαλιά, ψηλοκρεμαστή. Θα την κοντρολάρω με το στήθος, θα την κατεβάσω, θα κάνω ντρίπλα στον αμυντικό, θα τη φέρω στο δεξί και θα σουτάρω».Λειτουργείς αυτόματα, ασυνείδητα, αλλιώς θα θυμίζεις τους ποδοσφαιριστές στον περίφημο φιλοσοφικό ποδοσφαιρικό αγώνα των Μόντι Πάιθονς, όπου οι Έλληνες φιλόσοφοι αντιμετωπίζουν τους Γερμανούς.Είναι παράξενο. Σχεδόν όλη μας η ζωή είναι προαποφασισμένη και στις κρίσιμες στιγμές αποφασίζουμε-λειτουργούμε αυτόματα, ασυνείδητα, αυθόρμητα, συναισθηματικά.Η ελευθερία πού βρίσκεται;Ίσως στη στιγμή της αδυναμίας, όταν προβάλλεις τη θνητότητα σου στον αντίπαλο, σαν τον Αχιλλέα που αλώνιζε κάτω απ’ τα τείχη της Τροίας με ξώφτερνα σανδάλια.
~~Όταν ήμουν στην πρώτη νεότητα είχα αφιερώσει έναν ολόκληρο χειμώνα στην ποίηση του T.S. Eliot.Παρά τα φτωχά αγγλικά μου είχα πάρει έναν τόμο με τα ποιήματά του, είχα πάρει και το λεξικό, και διάβαζα μια σελίδα την ημέρα, ψάχνοντας σχεδόν για κάθε λέξη στο λεξικό.Εκεί, σ’ ένα απ’ τα πρώτα του ποιήματα, είχα βρει τη φράση: «You are invulnerable, you have no Achilles’ heel.» Είσαι άτρωτος, δεν έχεις Αχίλλειο πτέρνα.Τον είχα αγαπήσει αυτόν τον στίχο, γιατί έτσι θα ήθελα να είμαι κι εγώ, invulnerable. Και πίστευα ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα τα κατάφερνα, να γίνω άτρωτος.Είχα στο μυαλό μου το ιδανικό του Υπεράνθρωπου που τίποτα δεν μπορεί να τον καταβάλει. Κάτι σαν τον Άραγκορν του Τόλκιν ή τον Ζαρατούστρα του Νίτσε.Έπειτα, καθώς τα χρόνια περνούσαν, συνειδητοποίησα όχι μόνο ότι δεν μπορώ να είμαι άτρωτος, αλλά -το πιο σημαντικό- ότι είναι απάνθρωπο να ζεις, να είσαι, χωρίς να έχεις Αχίλλειο πτέρνα.~~Ίσως αυτό που μας δίνει πιο πολύ απ’ όλα την ταυτότητα μας να είναι τα ελαττώματα μας.Ο Όμηρος στήριξε ολόκληρο έπος πάνω στα ελαττώματα ενός ανθρώπου -με καταγωγή θεϊκή. Αν ο Αχιλλέας δεν ήταν τρωτός, η προσπάθεια του, η αγωνία του, ο αγώνας του, θα μας ήταν αδιάφορος. Αν είχε φροντίσει να προστατέψει τη φτέρνα του, με κάποια κάλτσα από μιθρίλ, τότε θα διαβάζαμε μια κακογραμμένη ιστορία κόμικ (ακόμα κι ο Σούπερμαν είχε την Αχίλλειο φτέρνα του, τον κρυπτονίτη).Όπως καταδεικνύει ο Όμηρος (κι η DC Comics) η μεγαλύτερη αρετή, η μόνη ελευθερία, δεν είναι να είσαι άτρωτος.Είναι να γνωρίζεις ποια είναι η Αχίλλειος πτέρνα σου και να μη διστάσεις να τη δείξεις.~~Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φαίνονται να είναι πάντα καλά. Αυτό προσπαθούν να δείξουν. Ότι όλα πάνε τέλεια στη ζωή τους, ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα, κι ότι δεν έχουν κανένα ελάττωμα.Θυμίζουν διαφήμιση οδοντόκρεμας, όπου όλη η οικογένεια χαμογελάει στο υπέροχο σπίτι όπου κατοικεί, στον υπέροχο κόσμο όπου ζει.Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο ψεύτικοι, πιο επίπεδοι, κι από κακοφτιαγμένο χαρακτήρα μυθιστορήματος -ή έπους ή κόμικ. Ποτέ δεν συγχύζονται, ποτέ δεν τρελαίνονται, ποτέ δεν ξεφεύγουν, ποτέ δεν κάνουν λάθη. Και -φυσικά- δεν έχουν ελαττώματα.Φοράνε ολόσωμο θώρακα μιθρίλ για να προστατευτούν. Κι όταν τους πλησιάζεις μυρίζεις το αντισηπτικό όπου έχουν βουτήξει τη ζωή τους.Το αντισηπτικό μυρίζει σαν πτωμαΐνη. Μόνο τα πτώματα δεν κάνουν λάθη.~~Το «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» είναι να είσαι τρωτός.Να αποδεχτείς τα ελαττώματα σου, να μάθεις ποια είναι η Αχίλλειος πτέρνα σου, και να ζωγραφίσεις έναν στόχο πάνω της: «Χτυπήστε εδώ».Αν αποδεχτείς τις αδυναμίες σου, μόνο αν αποδεχτείς τα μειονεκτήματά σου, μόνο τότε είσαι έτοιμος να δράσεις ελεύθερα.Αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Όταν δεν φοβάσαι να δείξεις πόσο τρωτός είσαι.~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Πηγή: facebook.com/gelotopoios/by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Ν. Καζαντζάκης – Καποδίστριας
– “Πού ακούστει αυτός που πολεμάει για την πατρίδα να θέλει πλερωμή;”
Ένα πολύ ωραίο απόσπασμα από την τραγωδία του Ν. Καζαντζάκη “Καποδίστριας” είναι το παρακάτω:Στη σκηνή ο Καποδίστριας και ένας παπάς που έχει έρθει να τον εξομολογήσει. Εκεί ο Κυβερνήτης λυγίζει:Καποδίστριας: «Πολλά δεν έχω γέροντα να πω… λίγες χαρές, δουλειά πολλή, σεμνές ανάγκες. Λόγο βαρύ θα πω, ο Θεός ας με συγχωρνάει. Καμιά δεν πάτησα εντολή του, δεν θυμούμαι…Ένα μονάχα βάρος νιώθω στην καρδιά μου. Κουράστηκα! Σιχάθηκα! Δεν τους θέλω τους Έλληνες! Συμφέροντα, ψευτιές, ατιμίες, προδοσίες… Σιχάθηκα τους Έλληνες. Μοχθώ παλεύω πονώ και χάνομαι γι’ αυτούς, μα δεν τους θέλω. Το αθάνατο το φως μολεύουν (μολύνουν) της Ελλάδας. Γεράσαν όλοι τους στα μίση στις κλεψιές στις ατιμίες στους φόνους. Η μόνη ελπίδα πια, η μεγάλη, τα παιδιά τους. Γι’ αυτό έχω τόσο πόθο για σχολειά. Γι’ αυτό μαζεύω απ’ τους δρόμους τα ορφανά και νοιάζομαι για τις μανάδες που βυζαίνουν τα μωρά τους.Έλληνες ίσως να γενούν αυτοί μια μέρα».
Καποδίστριας: «Συμπάθησέ τους Θε μου. Θαρρούν η λεφτεριά πως είναι θυγατέρα της άμυαλης παλικαριάς».
Ο Κολοκοτρώνης ζητάει πληρωμή και ανταπόδοση για τις υπηρεσίες στην πατρίδα. Ο Κυβερνήτης αντιδρά:Καποδίστριας: «Πού ακούστει αυτός που πολεμάει για την πατρίδα να θέλει πλερωμή. Μαλώνετε όλοι σας, βογκάτε. Κι ο καθένας το δικό του συντηράει συμφέρο. Κι εγώ κι εσείς αγωνιστές και αρχόντοι νογώ στα σωθικά την γκρεμισμένη ετούτη τη ρέμπελη, τυφλή και αδερφοφάδα Ελλάδα. Όμως νογώ και τη μελλούμενη, και μόνο γι’ αυτή δουλεύω και πονώ και θα πεθάνω».
«Θαρρούν η λεφτεριά πως είναι θυγατέρα της άμυαλης παλικαριάς».Το είδαμε στο facebook του Δημήτρη ΑλικάκουΙωάννης Καποδίστριας – Κέρκυρα, 10 Φεβρουαρίου 1776 – Ναύπλιο 9 Οκτωβρίου 1831 (ή 27 Σεπτεμβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο)Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό μας στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση
Η κακοήθης ασυμφωνία
Υπάρχουν πολλοί εξαιρετικοί ποιητές, αλλά μόνο δύο με έχουν εξωθήσει μέχρι τώρα σ’ αυτό το ιδιόρρυθμο τελετουργικό.
Ο ένας είναι ο Οδυσσέας Ελύτης. Ο άνθρωπος αυτός με έχει πείσει με το πνευματικό του έργο. Επομένως, πιστεύω πως πρέπει να σκύψουμε πολύ προσεκτικά και με σεβασμό απάνω σε αυτά που θέλησε να μας διδάξει. Σε μια συνέντευξη που δίνει, λοιπόν, ο σπουδαίος μας ποιητής στον Ρένο Αποστολίδη το 1958, απαντά στην εξής ερώτηση: «Ποια θεωρείτε την πιο κεφαλαιώδη κακοδαιμονία του τόπου; Από τι κυρίως πάσχουμε και τι πρωτίστως μας λείπει; Ποια θα ονομάζατε “πρώτη μάστιγα” της νεοελληνικής ζωής;».Και νά πώς απάντησε: «Πάσχουμε από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του “ήθους” που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολό του!». Σας θερμοπαρακαλώ, εσείς που διαβάζετε τούτες τις γραμμές, ξαναδιαβάστε την απάντησή του. Τρεις φορές διαβάστε την! Προσεκτικά, αργά, σε βάθος. Κι ύστερα ελάτε να υποκλιθούμε όλοι μαζί μπροστά στο μεγαλείο του πνευματικού ανδρός.
Συνεχίζει ο μεγάλος Έλληνας, ο Οδυσσέας, παρακάτω: «Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία, είναι όμως μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες, του τόπου αυτού.
»Από την ημέρα πού έγινε η Ελλάδα κράτος έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις, θα έλεγε κανένας, ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της».Ποια είναι, λοιπόν, η κεντρική ιδέα των ιδανικών του ελληνισμού στην παράδοση των αγώνων της ανεξαρτησίας του; Ποιο το ήθος του βαθύτερου ψυχικού πολιτισμού του ελληνισμού; Την απάντηση την δίνει ο Μακρυγιάννης, ισχυρίζεται ο ποιητής. Υπάρχει κάποιος που έχει διαβάσει τον Μακρυγιάννη και δεν ξέρει την απάντηση; Για την Ελευθερία και του Χριστού την Πίστη την Αγία! Το ήθος μας είναι ελληνικό κι ορθόδοξο – αυτό μας βροντοφωνάζει ο ήρωας Μακρυγιάννης.
Εσύ λοιπόν αδερφέ μου Έλληνα, ποιον θες να ακούσεις; Τον ήρωα που έχυσε αίμα για σένα και την ελευθερία σου; Ή μήπως τους άλλους, αυτούς που σου ρουφάνε το δικό σου το αίμα σαν τις βδέλλες;
Αυτούς που σου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και σε έχουν φλομώσει στις μπουρδολογίες, στα ψέματα και στα ιδεολογήματα της πλάκας; Ποια θες να είναι η ταυτότητά σου; Αποφάσισε επιτέλους! Δεν μας μένει πολύς χρόνος… αποφάσισε!Θες βοήθεια για να αποφασίσεις; Νά τι σου λέει ο δικός σου ο Ελύτης. Νά τι σου λέει η αθάνατη ελληνική ψυχή: «…μ’ αυτά και μ’ αυτά εφτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω “ψευδοφάνεια”. Έχουμε, δηλαδή, την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας».
Νά γιατί λοιπόν είσαι στα γόνατα! Νά γιατί απέτυχες! Ξέχασες ποιος είσαι, έχασες την ταυτότητά σου! Δεν είσαι γνήσιος – κάλπικος είσαι! Πήρες «τον ασφαλέστερο δρόμο για την αποτυχία».
Σου το λέει ο Ελύτης το 1958. Άδικο έχει; Γιά κοίτα γύρω σου και πες μου με το χέρι στην καρδιά: Άδικο έχει;Βγαίνουνε οι ξένοι και διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στα σχολειά μας, κι εσύ χάσκεις αποχαυνωμένος. Δεν πρέπει σου λένε τώρα οι ηγεσίες σου («οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών»!) το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία μας να είναι κατήχηση Ορθοδοξίας…
Εμ βέβαια… Γιατί η αρχαία ελληνική παιδεία και η ορθοδοξία σε συνδυασμό χτίζουν ψυχές ελεύθερες, πνεύματα λεπτά, καρδιές αγνές και φιλάνθρωπες, μυαλά καθαρά και δυνατά.
Είναι «λιονταρίσια θροφή για το μυαλό» (αγαπημένη φράση ενός άλλου καλού μας λογοτέχνη, του Καζαντζάκη). Κι εσείς δεν θέλετε αυτήν την τροφή για τα παιδιά μας. Έτσι δεν είναι; Αυτός ο συνδυασμός είναι που σας φοβίζει. Αυτό είναι το αντίδοτο στα δηλητήρια και τα υπνωτικά που θέλετε να ταΐζετε τον κοσμάκη και να τον αποχαυνώνετε.Οι προπονητές στις ομάδες λένε πως κάθε ομάδα χρειάζεται να έχει αγωνιστική ταυτότητα. Κι όταν οι ομάδες, ενώ έχουν καλούς παίκτες, χάνουν τους αγώνες τον έναν μετά τον άλλο και ξεφτιλίζονται, παραπονούνται οι φίλαθλοι και λένε πως η ομάδα τους δεν έχει ταυτότητα. Δηλαδή δεν έχει ένα αγωνιστικό πλάνο δικό της που να της ταιριάζει, κι έτσι να ξέρουν όλοι μαζί οι παίκτες τι πρέπει να κάνουν στο γήπεδο από πριν. Όταν έχει ταυτότητα, όμως, η ομάδα κερδίζει και καμαρώνουμε λέγοντας πως οι παίκτες μας «βρίσκονται στο γήπεδο με κλειστά τα μάτια».Όπως τα λέει ο Ελύτης, έτσι είναι τα πράγματα. Ας ανακαλύψουμε ξανά την ταυτότητά μας. Κι ας την αγκαλιάσουμε. Μην την αφήσουμε να μας την πάρουν. Γιατί τότε θα μοιάζει ο ξύπνιος μας σαν εκείνον τον ύπνο που χάσκει και γεμίζει με σάλια το μαξιλάρι.











