o OBAMA στη Συγγρού
Δυσκολία στον ύπνο: Έξι παράδοξες μέθοδοι για να κοιμηθείτε πιο εύκολα
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση για τον Ύπνο ο 1 στους 3 ενήλικες αντιμετωπίζει κάποια στιγμή στη ζωή του προβλήματα που σχετίζονται με τον ύπνο.
Κάποιος από τους παρακάτω παράδοξους αλλά επιστημονικά τεκμηριωμένους τρόπους, ίσως να είναι η λύση στο πρόβλημά σας. Προσπαθήστε να μείνετε ξύπνιοι Μπορεί να είναι το αντίθετο από αυτό που επιδιώκετε, έρευνες όμως έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που προσπαθούν σκόπιμα να μείνουν ξύπνιοι ξεκουράζονται πιο γρήγορα από εκείνους που προσπαθούν να τους πάρει ο ύπνος. Οι ψυχολόγοι συμβουλεύουν να κρατάτε τα μάτια σας ανοιχτά και να επαναλαμβάνετε «δεν θα κοιμηθώ». Ο εγκέφαλος δεν επεξεργάζεται καλά το αρνητικό μύνυμα και το ερμηνεύει ως εντολή για ύπνο, οι μύες των ματιών κουράζονται πιο γρήγορα και ο ύπνος έρχεται πιο εύκολα. Φοράτε κάλτσες Ελβετική μελέτη του 1999 διαπίστωσε ότι τα ζεστά πόδια και τα χέρια ήταν ο καλύτερος δείκτης πρόβλεψης για το πόσο γρήγορα θα κοιμηθεί κάποιος. Τα πόδια συχνά αισθάνονται το κρύο πριν από το υπόλοιπο σώμα, επειδή έχουν φτωχότερη κυκλοφορία. Το παιχνίδι με τις φυσαλίδες Οι φουσκάλες δεν προσφέρουν μόνο διασκέδαση στα παιδιά, μπορούν επίσης να σας βοηθήσουν να κοιμηθείτε πιο εύκολα. Όπως εξηγούν οι ειδικοί, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελούν μια άσκηση αναπνοής που σας βοηθά να χαλαρώσετε, επιβραδύνει τους χτύπους της καρδιάς και σας βοηθά να κρατήσετε το μυαλό σας μακριά από σκέψεις που σας κρατούν ξύπνιους. Η μέθοδος 4-7-8 Πρόκειται για διαδικασία που εξασφαλίζει χαλάρωση, ρίχνει τους ρυθμούς, ενώ ο εγκέφαλος παράγει μια σειρά από χαλαρωτικές χημικές ουσίες, που μας βοηθούν να κοιμηθούμε.
Πώς θα εφαρμόσετε τη μέθοδο:
-Εισπνεύστε από τη μύτη για 4 δευτερόλεπτα
-Κρατήστε την αναπνοή σας για 7 δευτερόλεπτα
-Εκπνεύστε αργά επί 8 δευτερόλεπτα Κερί λεβάντας Έρευνα διαπίστωσε ότι η μυρωδιά της λεβάντας προκαλεί ηρεμία και είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεστε για να σας πάρει ο ύπνος. Μελέτη του 2005 διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που μύριζαν λεβάντα πριν από τον ύπνο όχι μόνο κοιμήθηκαν καλύτερα, αλλά το πρωί ένιωθαν γεμάτοι ενέργεια. Γυρίστε το μαξιλάρι Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, γυρίστε το μαξιλάρι από τον άλλη πλευρά. Το δροσερό μαξιλάρι στο ζεστό σας μάγουλο, μπορεί να κάνει θαύματα, υποστηρίζουν οι ειδικοί.
Πώς θα εφαρμόσετε τη μέθοδο:
-Εισπνεύστε από τη μύτη για 4 δευτερόλεπτα
-Κρατήστε την αναπνοή σας για 7 δευτερόλεπτα
-Εκπνεύστε αργά επί 8 δευτερόλεπτα Κερί λεβάντας Έρευνα διαπίστωσε ότι η μυρωδιά της λεβάντας προκαλεί ηρεμία και είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεστε για να σας πάρει ο ύπνος. Μελέτη του 2005 διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που μύριζαν λεβάντα πριν από τον ύπνο όχι μόνο κοιμήθηκαν καλύτερα, αλλά το πρωί ένιωθαν γεμάτοι ενέργεια. Γυρίστε το μαξιλάρι Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, γυρίστε το μαξιλάρι από τον άλλη πλευρά. Το δροσερό μαξιλάρι στο ζεστό σας μάγουλο, μπορεί να κάνει θαύματα, υποστηρίζουν οι ειδικοί.
Κέρδος online 16/11/2016 0:11
Ο Πρόεδρος, ο υπουργός και ο δικαστής
Τρεις άνδρες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο υπουργός Νίκος Παππάς και ο αντιπρόεδρος του ΣτΕ Αθανάσιος Ράντος καθόρισαν την έκβαση της μάχης για τις τηλεοπτικές άδειες. Ένα τρίγωνο εξουσίας με συγκρούσεις, προσπάθειες προσέγγισης αλλά και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Στο τέλος κέρδισε ο δικαστής.
Χρόνος ανάγνωσης:
10
‘
Η έδρα του ΣτΕ, το πρώην κτίριο του Αρσακείου στην οδό Πανεπιστημίου. [Panayotis Tzamaros/FOSPHOTOS]
Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2016
Ο πρώτος άνθρωπος που επισκέφθηκε ο Νίκος Παππάς μετά τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος. Ήταν το μεσημέρι της 2ης Σεπτεμβρίου 2016. Ο ΠτΔ του θύμισε με τρόπο κοκέτικο ότι δεν είναι δουλειά του η αδειοδότηση των καναλιών, αλλά πρόσθεσε πως το Σύνταγμα στο άρθρο 15 παρ. 2 κάνει λόγο για αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων λόγου και τέχνης. Υπογράμμισε ακόμα πόσο σημαντική είναι η διασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων, όπως απαιτεί η κοινωνική αποστολή των ΜΜΕ.Από την πλευρά του ο Νίκος Παππάς, με μία σελίδα Α4 στο χέρι, στην οποίαν οι υπηρεσίες της ΓΓΕΕ κατέγραφαν πόσα πλήρωσε ο κάθε υπερθεματιστής, εξήγησε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι το αποτέλεσμα του διαγωνισμού εξασφάλιζε «ένα μείγμα φρεσκάδας (με τον κ. Μαρινάκη, παρότι κατέχει ήδη μέσα ενημέρωσης και τον κ. Καλογρίτσα, που δραστηριοποιήθηκε στα ΜΜΕ τη δεκαετία του ‘80) και πείρας (με τους κ.κ. Αλαφούζο και Κυριακού)».
Παιχνίδι σε δύο ταμπλώ
Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι δύο άνθρωποι κάθονταν μαζί για να συζητήσουν το ζήτημα των αδειών για την τηλεόραση. Ο Προκόπης Παυλόπουλος ήταν από τους ανθρώπους που συνέταξαν –μαζί με τον Νίκο Παππά και δύο συνεργάτες του που προέρχονται από το ΣτΕ– τον νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες. «Μόνο μία διάταξη δεν έχει την υπογραφή του Παυλόπουλου, το άρθρο που έκρινε το ΣτΕ αντισυνταγματικό, δηλαδή αυτό με το οποίο προβλεπόταν ότι το ΕΣΡ μπορεί να παραδώσει τις εξουσίες του έστω και προσωρινά στην κυβέρνηση», λέει στο inside story πηγή κοντά στις συζητήσεις της σύνταξης του νόμου 4331/2015.
000_par8221776.jpg
Ο Αλέξης Τσίπρα με τον Νίκο Παππά στο προεδρικό μέγαρο, το 2015. Οι δύο άντρες είναι σαν «το κρέας με το νύχι», όπως τους περιγράφει στενός συνεργάτης. [Angelos Tzortzinis/AFP]
Ο κ. Παυλόπουλος είχε προειδοποιήσει τον κ. Παππά ότι η διάταξη αυτή ίσως αποδεικνυόταν ανυπέρβλητο εμπόδιο στη «μάχη του ΣτΕ», αλλά του είχε παράλληλα υποσχεθεί να βοηθήσει, καθώς οι επαφές του αλλά και εκείνες των συνεργατών του, όπως του πρώην προέδρου του ΣτΕ και συμβούλου του κ. Σωτήρη Ρίζου, ήταν περισσότερες από εκείνες που διέθετε η κυβέρνηση. «Η μόνη ουσιαστική επαφή μας (σ.σ. της κυβέρνησης) ήταν ο Πρόεδρος του ΣτΕ (σ.σ. Μιχάλης Σακελλαρίου), που αποδείχθηκε όμως άνθρωπος ειδικού χειρισμού», λέει στο inside story κυβερνητική πηγή.Κατά την προσφιλή του συνήθεια ο κ. Παυλόπουλος καθησύχαζε όλα τα μέρη της σύγκρουσης. Δεν είναι εξάλλου μυστικό ότι ήδη από το καλοκαίρι του 2015 θεωρούσε τον εαυτό του “ξύλινα τείχη”, με τα οποία θα σωζόταν –αν σωζόταν– η τρίτη Ελληνική Δημοκρατία στη μορφή που την γνωρίζουμε έναντι της επέλασης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, που τον είχε βέβαια αναδείξει στη θέση του ΠτΔ. Ο κ. Παυλόπουλος διαφωνούσε με τις τέσσερις άδειες και πίστευε ότι θα μπορούσε «υπό προϋποθέσεις να δοθεί και μία πέμπτη», ένας αριθμός αδειών που κατά τη γνώμη του αν μοιραζόταν σωστά θα διασφάλιζε «πολιτική ειρήνη». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξάλλου είχε άμεση εικόνα για όσα συνέβαιναν και από τη μεριά των τηλεοπτικών σταθμών, καθώς δύο προσωπικοί και επιστημονικοί του φίλοι, ο Σπύρος Φλογαΐτης και η Γλυκερία Σιούτη, ανέλαβαν να επιχειρηματολογήσουν εναντίον του νόμου Παππά στο ΣτΕ, για λογαριασμό δύο τηλεοπτικών σταθμών.Όμως και σε αυτό το θέμα η κυβέρνηση είχε κάνει τους δικούς της υπολογισμούς, χωρίς να του δίνει τον λόγο. Ο κ. Καλογρίτσας έπρεπε να πάρει οπωσδήποτε άδεια, διότι θα ήταν «ο σταθμός του ΣΥΡΙΖΑ», όπως έλεγε συχνά ο Νίκος Παππάς σε συσκέψεις στελεχών της κυβέρνησης. Ο κ. Μαρινάκης επίσης, καθώς ήταν η ελπίδα της κυβέρνησης για να ανεβεί το τίμημα. Ο κ. Αλαφούζος αν αποκλειόταν θα ενίσχυε την εντύπωση ότι έγινε για να ελέγχει η κυβέρνηση 100% το νέο τοπίο, οπότε ήταν το άλλοθι στον διαγωνισμό του κ. Παππά, πολύ περισσότερο καθώς με την καμπάνια που έκανε ενίσχυε την εντύπωση ότι ο διαγωνισμός γινόταν για να αποκλεισθεί.
000_par8230010.jpg
Ο Αλέξης Τσίπρας με τον Προκόπη Παυλόπουλο. [Angelos Tzortzinis/AFP]
Πάντως, ο βασικός “δίαυλος” του ΠτΔ στο ΣτΕ, ο πρώην πρόεδρός του Σωτήρης Ρίζος, στην αρχή τουλάχιστον δεν αντιμετώπιζε αρνητικά την νέα εξουσία, καθώς επανειλημμένα είχε υποστηρίξει ως εν ενεργεία επικεφαλής του δικαστηρίου ότι η μνημονιακή πολιτική πραγματικότητα κινούνταν στα όρια της συνταγματικής έννομης τάξης. Μάλιστα κατά την αποχώρησή του και παράδοση της προεδρίας του ΣτΕ στον κ. Σακελλαρίου το 2015, μετά την άνοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στην εξουσία, έγινε –για όποιον μέχρι τότε δεν είχε καταλάβει– λίγο πιο σαφής:«Σε σημαντικό βαθμό το ΣτΕ εξελίχθηκε σε ένα δικαστήριο με πολλά χαρακτηριστικά Συνταγματικού Δικαστηρίου και στην περίοδο που διανύουμε, όλα ή σχεδόν όλα άλλαξαν στη ζωή του. Η ελευθερία μειώθηκε σημαντικά, όχι από παρεμβάσεις προσώπων αλλά από την επιβολή των πραγμάτων… Οι βεβαιότητες αναιρέθηκαν. Το πεδίο δράσεως του ΣτΕ διευρύνθηκε με την καθημερινή ενασχόληση με σπουδαίες πολιτικές αποφάσεις, νόμους που αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων, αλλά δυσκόλεψε διότι μειώθηκαν οι εναλλακτικές λύσεις. Η πολιτική, ηττημένη και ολοένα και περισσότερο ετεροκαθοριζόμενη, με ολοένα και λιγότερη εξουσία, μεταφέρει στο ΣτΕ τα προβλήματά της, τα οποία όμως φαίνεται να μην μπορούν να επιλυθούν με τα εργαλεία που αυτό διαθέτει, δηλαδή κυρίως με το Σύνταγμα της χώρας».
Ένας δικαστής με ισχυρή γνώμη
Για να έχουν οποιαδήποτε σημασία οι προεδρικοί ελιγμοί, τo πρόσωπο-κλειδί που θα έπρεπε να πειστεί ήταν ο αντιπρόεδρος του ΣτΕ Αθανάσιος Ράντος. Αυτός είναι ο πραγματικός ηγέτης του δικαστηρίου, που δεν επελέγη για τη θέση του προέδρου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ επειδή ήταν άνθρωπος με το δικό του…κεφάλι.Ο κ. Ράντος, μια ισχυρή προσωπικότητα που δεν πιστεύει στην αντιγραφή ευρωπαϊκών προτύπων, είχε περιγράψει με δραματικά χρώματα το 2011 στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής αυτό που κατά τη γνώμη του νοσούσε στην ελληνική δικαιοσύνη. Παραθέτουμε ολόκληρο ένα απόσπασμα από τα πρακτικά, γιατί αποτυπώνει με ενάργεια τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του δικαστή:«…Εάν μια γερόντισσα ασφαλισμένη του Ο.Γ.Α. στο Νομό Ηρακλείου», έλεγε, «που είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, έχει ένα πρόβλημα με τον Ο.Γ.Α. για τη σύνταξή της, θα κάνει επτά χρόνια στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ηρακλείου, θα κάνει τέσσερα χρόνια στο Διοικητικό Εφετείο του Πειραιώς και θα κάνει πέντε ή έξι χρόνια στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Δεν τελείωσε, όμως, ακόμη. Προφανώς, θα έχει πεθάνει. Εάν κερδίσει κάποιος από αυτούς, που προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η υπόθεση θα ξαναγυρίσει στο Διοικητικό Εφετείο και όποιος και να χάσει στο Διοικητικό Εφετείο, θα ξανακάνει αίτηση αναιρέσεως, ειδικά εάν είναι Οργανισμός.Πρέπει, λοιπόν, να γίνει κατανοητό το εξής, ότι χωρίς οδυνηρά μέτρα –ο κ. Πρόεδρος, ο κ. Μενουδάκος είπε για οριακή συνταγματικότητα– δεν υπάρχει οριακή ή μη οριακή συνταγματικότητα. Υπάρχει μια κατάσταση, σαν κι αυτή που σας περιγράφω, που είναι απαράδεκτη για οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος και υπάρχουν μέτρα, που πρέπει πια να είναι αυστηρά. Δηλαδή –και να το πούμε ευθέως– δεν μπορεί να υπάρχουν όλα αυτά τα ένδικα μέσα. Δεν μπορεί, δηλαδή, η γερόντισσα του Ο.Γ.Α. να έχει στη διάθεσή της –ή το Ο.Γ.Α. – να έχει και έφεση και αναίρεση. Εδώ στην πραγματικότητα χρειάζεται ένας Πρωτοδίκης, ένας καλός, από αυτούς που τα τελευταία 17 χρόνια βγαίνουν από τη Σχολή Δικαστών, για να λύσει τη διαφορά αμετακλήτως. Αντιλαμβάνομαι, θα πέσουν σωρό οι αιτιάσεις, ότι , ξέρετε, εάν γίνει λάθος κ.λπ. Από το λάθος, εάν έχω έναν τίμιο δικαστή, προτιμώ το λάθος, παρά αυτήν την πορεία που σας περιέγραψα, των 17, 18 ή 20 ετών για να πάρει ένας άνθρωπος σύνταξη. Εάν κάνετε μια υπόθεση διαδοχικής ασφαλίσεως και τσακώνονται δύο Ασφαλιστικοί Οργανισμοί ποιος δεν θα δώσει σύνταξη, τότε γίνεται αυτή η πορεία που σας λέω και μετά με αυτόν, που θα καταλογιστεί ότι πρέπει να δώσει, ξεκινά μια καινούργια σειρά δικών. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα με τα ένδικα μέσα, όπως υπάρχουν.Επίσης, η δικαστική δαπάνη στο Συμβούλιο της Επικρατείας αυτή τη στιγμή είναι 360 ευρώ. Η λύση είναι απλή, αλλά θα πονέσει λιγάκι δικηγόρους ή δεν ξέρω και ποιους άλλους. Ποια θα είναι η δικαστική δαπάνη; Ο δικηγόρος θα φέρνει το κομμένο τριπλότυπο της εφορίας για τα χρήματα που εισέπραξε. Είναι πολλά, είναι λίγα, τρεις, πέντε, επτά χιλιάδες, αυτό το ποσό στον νικήσαντα, γιατί σύρθηκε άδικα στο δικαστήριο, θα πρέπει να καταβάλλεται ως δικαστική δαπάνη. Αντιλαμβάνομαι τις αιτιάσεις που θα λένε “ο φτωχός τι θα κάνει;”. Ο φτωχός, εάν πάει στο δικαστήριο και χάσει, πρέπει να αποζημιώσει τον πιθανόν άλλο φτωχό ή το κράτος, που διατηρεί μια νομική υπηρεσία και την πληρώνει πλουσιοπάροχα, που υφίσταται τη δαπάνη για να κερδίσει κάτι που το δικαιούται.Εάν, λοιπόν, δεν περιοριστούν δραστικά τα ένδικα μέσα και δεν αυξηθούν όχι τα παράβολα –να μην παρεξηγηθώ, τα παράβολα, πράγματι, που είναι προληπτικά, είναι οριακής συνταγματικότητας, εκεί μπορεί να ευσταθήσουν οι ενστάσεις ότι εμποδίζεις τον φτωχό να φτάσει στο δικαστήριο– αλλά η δικαστική δαπάνη είναι άλλο πράγμα. Κύριε, κάνεις τη δίκη, σταθμίζεις, κέρδισες ή έχασες, έχασες θα πληρώσεις τον νικητή, διότι τον έσυρες τζάμπα στο δικαστήριο. Αυτό, λοιπόν, είναι το δεύτερο μέτρο…».Όμως ο Ράντος πήγε και ένα βήμα παρακάτω στην τοποθέτησή του αυτή, θεωρώντας ότι ο αριθμός των δικαστών στην Ελλάδα και το ΣτΕ ειδικότερα είναι μεγάλος:«Δεν είναι λύση –επειδή το ρωτήσατε– η αύξηση του αριθμού των δικαστών. Και στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στη Δικαιοσύνη, γενικά, είμαστε πολλοί οι δικαστές. Να το πω και ευθέως; Και οι Αντιπρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας είμαστε πολλοί. Εγώ είμαι ο έβδομος και σας λέω με πολλή άνεση ότι έξι έπρεπε να ήταν οι Αντιπρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας και ας ξαναγύριζα Σύμβουλος. Είμαστε, λοιπόν, σε όλη τη Δικαιοσύνη πολλοί και δεν θα λυθεί το πρόβλημα με την αύξηση του αριθμού του δικαστών, την οποία και η Σχολή Δικαστών εξάλλου δεν μπορεί να εκπαιδεύσει. Υπηρετώ 17 χρόνια τη Σχολή Δικαστών και ξέρω ποιες είναι οι δυνατότητές της. Δεν μπορεί να παράγει κατ’ έτος πολλούς δικαστές. Ο δικαστής πρέπει να εκπαιδεύεται σωστά και να βγαίνει σε ένα λογικό αριθμό.Θίξατε και δύο θέματα με τα οποία θέλω να τελειώσω, κύριε Πρόεδρε. Το ένα είναι το Συνταγματικό Δικαστήριο. Θα σας πω την προσωπική μου άποψη. Είμαι εναντίον της ιδρύσεως Συνταγματικού Δικαστηρίου και δεν είναι οι λόγοι “συντεχνιακοί” του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θυμηθείτε με, σας παρακαλώ, ότι θα δημιουργήσετε ένα καινούργιο πλαίσιο θεσμικών συγκρούσεων και μια καινούργια παράμετρο επιβραδύνσεως των διαδικασιών. Θα με θυμηθείτε σ’ αυτό, όταν συσταθεί. Θα ήθελα να δω τον τρόπο, που θα συμφωνήσετε, για το πώς θα συγκροτηθεί ακριβώς αυτό το Δικαστήριο». Στο σημείο αυτό ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, απαντά «Όταν και εάν», και ο κ. Ράντος συνεχίζει: «Εγώ είμαι εναντίον, είμαι αρνητικός. Το λέω ευθέως ότι είμαι αρνητικός. Γιατί σε όποια συστήματα υπάρχει, ας πούμε στη Γερμανία, η υπόθεση δεν χάνει τα προηγούμενα στάδιά της. Πηγαίνει στο Πρωτοδικείο ή στο Εφετείο, εκεί εγείρεται το θέμα της συνταγματικότητας και η υπόθεση φυσικά άγεται στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Επιλύεται και ξαναγυρνάει πάλι πίσω. Αυτό μεταφερόμενο από την “ευνομούμενη”, ναι ή όχι, Γερμανία στην Ελλάδα των καθυστερήσεων σημαίνει να προσθέσετε ακόμη τρία χρόνια στη διαδικασία της δίκης, μεταξύ άλλων παραμέτρων».Αυτός ο δικαστής βρέθηκε λοιπόν στο μάτι του κυκλώνα. Ο κ. Ράντος, σύμφωνα με πληροφορίες του inside story, απέρριπτε την ιδέα να ερωτηθεί το ευρωπαϊκό δικαστήριο για το θέμα των αδειών, θεωρώντας το αποκλειστικά ελληνικό θέμα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά και ορισμένοι νομικοί κοντά του δεν θεωρούσαν ότι η ευρωπαϊκή διέξοδος θα έλυνε τα προβλήματα του νόμου, ιδιαίτερα μετά τα προβλήματα που είχε αντιμετωπίσει ο κ. Παυλόπουλος με τη νομοθεσία του βασικού μετόχου, που “σκόνταψε” στην ΕΕ.Το κρίσιμο θέμα ήταν εάν το δικαστήριο θα αποδεχόταν τις προσφυγές των καναλιών για την εξέταση του αιτήματός τους να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο νόμος, ή θα τις θεωρούσε απαράδεκτες. Αν γινόταν το δεύτερο, η κυβέρνηση κέρδιζε τον χρόνο που επιδίωκε και διαμόρφωνε το νέο τηλεοπτικό περιβάλλον.Αλλά μετά την “πανωλεθρία” του πόθεν εσχες του κ. Καλογρίτσα, «όλο και περισσότεροι Σύμβουλοι Επικρατείας θεωρούσαν ότι οι προσφυγές έπρεπε να γίνουν παραδεκτές», λέει παλιό στέλεχος του ΣτΕ που έχει ακόμα επαφές με πολλούς πρώην συναδέλφους του. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση είχε μετρήσει τις “δικές της” ψήφους και σε καμία περίπτωση αυτές δεν υπερέβαιναν τις 11 με 12.
Ένας ατελέσφορος εκβιασμός
Έτσι αποφασίστηκε η «επιχείρηση Ράντου». Η λογική ήταν ότι θα ζητείτο από τον αντιπρόεδρο του ΣτΕ να κρατήσει χαμηλούς τόνους, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί μια σειρά προσωπικών του επιστολών με δικαστίνα, που είχαν τυπωθεί από οικείο της, είχαν μοιρασθεί σε μέλη του ΣτΕ και είχαν αποσταλεί στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Ενώ ουδέν κυβερνητικό στέλεχος αναλαμβάνει την ευθύνη για την «επιχείρηση», ένδειξη ότι η απόφαση να ανασυρθεί η υπόθεση Ράντου ίσως να ήταν συλλογική –καθώς και ο Αλέξης Τσίπρας αλλά και ο Νίκος Παππάς την υποστήριξαν δημόσια– είναι το γεγονός ότι δύο διαφορετικές κυβερνητικές πηγές είπαν στο inside story ότι η κυβέρνηση διέθετε και ενδείξεις ότι η αλληλογραφία αφορούσε και πρακτική του αντιπροέδρου του ΣτΕ σε ό,τι αφορά τις εξετάσεις στη Σχολή Δικαστών (σ.σ. με απλά ελληνικά, υπονόησαν ότι έδινε στη δικαστίνα τα θέματα, κάτι που δεν έχει αποδειχθεί ούτε προκύπτει από τα email).Η κλιμάκωση της «επιχείρησης», αρχικά στην ιστοσελίδα zougla.gr χωρίς όνομα και στη συνέχεια με ερώτηση του βουλευτή κ. Νικολόπουλου προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά και με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Αυγή, όπου αναφερόταν ονομαστικά ο δικαστής, δείχνει ότι η κυβέρνηση τα έπαιζε όλα για όλα, για να κερδίσει την παρτίδα.Η μεθόδευση αυτή δεν ήταν προφανώς γνωστή στον κ. Παυλόπουλο, που επιχείρησε λίγο πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία να βρει ενα modus operandi με τον δικαστή. Στηριγμένος σε αποφάσεις που είχε εισηγηθεί ο ίδιος κ. Ράντος, ο σύμβουλος του κ. Παυλόπουλου και πρώην πρόεδρος του ΣτΕ Σωτήρης Ρίζος πρότεινε στον κ. Ράντο να μην κάνει λόγο για αντισυνταγματικότητα, αλλά για «διοικητικές πλημμέλειες» στη διεξαγωγή του διαγωνισμού.Ο κ. Παυλόπουλος είχε μείνει με την εντύπωση ότι είχε σώσει τα προσχήματα για την κυβέρνηση και ότι η συμβιβαστική λύση θα γινόταν δεκτή από την ομάδα Ράντου. Αλλά ήδη στο δικαστήριο είχε σχηματισθεί μια σκληρή ομάδα υπέρ της αντισυνταγματικότητας από οκτώ δικαστές και χωρίς αυτήν την ομάδα δεν ήταν δυνατόν να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση. Για την πραγματικότητα αυτή η κυβέρνηση είχε πολύ λιγότερες αυταπάτες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Έπειτα ήρθε το αποτέλεσμα: 14-11 υπέρ της αντισυνταγματικότητας του άρθρου Παππά.
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013.
7 πρόεδροι έχουν επισκεφθεί τη Ελλάδα
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση
Συνταγή ενότητας
15 Νοεμβρίου 2016, 09:03
Αυτοί που ανήκουν πραγματικά (όχι φαινομενικά) στο Σώμα του Χριστού, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, κληρικοί και λαϊκοί, είναι διαφορετικοί ως προσωπικότητες, ως χαρακτήρες. Κι εδώ υπάρχει ο αυθεντικός, όχι ο υποκριτικός, σεβασμός στη διαφορετικότητα. Ταυτόχρονα, όμως, είναι εναρμονισμένοι κι ενωμένοι μέσα στην ενέργεια του Υιού και Λόγου του Θεού.
Αλλά δεν το ζήτησε μόνο για εκείνους, αλλά και για όλους εμάς που πιστέψαμε σε Αυτόν ακούγοντας το λόγο των Αποστόλων Του («των πιστευσόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ») και των διαδόχων τους.Αυτή η ένωση εξασφαλίζει την ενότητα, την ομοψυχία και την ειρήνη, και όλους τους υπέροχους καρπούς αυτής της κατάστασης μέσα στον κόσμο. Αν είμαστε, λοιπόν, όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γνήσια μέλη του σώματος του Χριστού, τότε είμαστε σε «κοινωνία» που ως κατάσταση είναι μια ανώτερη μορφή επικοινωνίας και αρμονικής συμβίωσης.
Αφιλοκερδείς, ανιδιοτελείς και ενωμένοι με μια αγάπη που δεν «ζητεί τα εαυτής» πορευόμαστε όλοι μαζί, «αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες», προς μια γνήσια «προκοπή βίου και πίστεως και συνέσεως πνευματικής».
Αρκούν οι σκληρές δοκιμασίες της ζωής, τα προβλήματα, οι αρρώστιες, η φτώχεια, οι μέριμνες, οι πειρασμοί, οι εχθροί (εσωτερικοί και εξωτερικοί). Αρκεί ο μισόκαλος εξαποδώ και τα όργανά του που δεν σταματούν λεπτό να εργάζονται για να μας καταστρέψουν. Ας μη δημιουργούμε κι άλλα προβλήματα από μόνοι μας.Μόνο με τη γνήσια ενότητα μπορούμε να βγούμε από τις δύσκολες καταστάσεις που έχουμε μπει, και να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς που μας σφίγγουν στη μέγγενη κάθε μέρα και περισσότερο.
Μόνο έτσι μπορούμε να πετύχουμε τους ευγενικούς μας σκοπούς – προσωπικούς, ομαδικούς και εθνικούς. Με ενότητα και ομοψυχία.
Αυτού του είδους η ενότητα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τα ανθρώπινα μέσα. Εθελοτυφλούμε πεισματικά και αγνοούμε συνεχώς τα μαθήματα που μας διδάσκει η ιστορία και η ζωή. Σε κάθε ευρεία ανθρώπινη συλλογική προσπάθεια εμφιλοχωρούν ιδιοτέλειες, φθόνοι και έριδες. Κι έτσι, είτε καταστρέφεται είτε αποκτά τα χαρακτηριστικά του ολοκληρωτισμού και καταλήγει στη σιχαμερή εκμετάλλευση των ανθρώπων, ήπια ή ακόμα και απροκάλυπτα βάναυση.Έχουμε στα χέρια μας, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τη μοναδική συνταγή για την επίτευξη μιας γνήσιας, ευλογημένης και άρτιας ενότητας και ομοψυχίας. Και αυτό κάνει ακόμα περισσότερο τραγικό το γεγονός ότι δεν την εκμεταλλευόμαστε. Αυτό συμβαίνει το περισσότερο γιατί παραμένουμε ανώριμοι πνευματικά και δεν πακτώνουμε μόνιμα κι αταλάντευτα μέσα στην καρδιά και το νου μας τον υπερβατικό και μεταφυσικό χαρακτήρα της Εκκλησίας μας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι καμιά λέσχη, ούτε κοινωνική οργάνωση, ούτε σύλλογος. Δεν είναι ένα κοινωνικό πλαίσιο για να μας κάνει να νιώθουμε πως κάπου ανήκουμε κι εμείς, όταν οι άλλου είδους συλλογικότητες δεν μας γεμίζουν.
Δεν είναι ένας τόπος γνωριμιών για να προωθήσουμε τα προσωπικά κι επαγγελματικά μας συμφέροντα, κρύβοντας κάτω από το μανδύα του ηθικού πλεονεκτήματος του χώρου βαθιά κρυμμένες –κι από τον ίδιο μας τον εαυτό– τις κοσμικές επιδιώξεις μας.Δεν είναι, ούτε καν, ένας χώρος όπου μπορούμε να ψευτοθερμάνουμε την καρδιά μας και να ικανοποιήσουμε επιφανειακά την έμφυτη ανάγκη μας για ακούσματα πνευματικά και απόκοσμα – κι έτσι να ικανοποιούμε την καλά κρυμμένη αυταρέσκειά μας, ότι δήθεν εμείς είμαστε άνθρωποι πνευματικοί κι έχουμε ένα πλεονέκτημα έναντι των άλλων, «των καημένων» που δεν είναι, όπως λένε, «της Εκκλησίας».Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού. Είμαστε σε αυτήν, όσοι έχουμε βαπτιστεί, για να συναντήσουμε προσωπικά ο καθένας μας τον Χριστό και να τον βάλουμε μέσα στην καρδιά μας. Έτσι, πηγαίνοντας ο καθένας μας στον Χριστό, θα συναντηθούμε και με όλους τους άλλους που πήραν την ίδια πορεία.
Το κέντρο της συνάντησης είναι ο Χριστός. Μόνο εκεί θα μπορέσουμε αληθινά να πούμε πως «είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το εγώ» που λέει κι ο Μακρυγιάννης.
Μόνο με τον Χριστό στην καρδιά και τη Θεία Χάρη μπορεί να επιτευχθεί το ανθρωπίνως αδύνατο. Να συμβιβαστούν τα ανθρωπίνως ασυμβίβαστα. Ομοψυχία και ενότητα και κοινή πορεία προς ευγενικούς στόχους, ταυτόχρονα με τον απόλυτο σεβασμό της προσωπικότητας και της ελευθερίας κάθε μονάδας.«Χωρίς Εμένα τίποτε δεν μπορείτε να κάνετε», λέει ο Κύριος. Έτσι είναι. Δεν μπορεί το «εγώ» να ανεχτεί τις διαφορετικότητες και τους άπειρους βαθμούς ελευθερίας του «εμείς», παρά μόνο μέσα σε συνθήκες αγιοπνευματικού φωτισμού. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ο ανθρώπινος νους τη Βασιλική Οδό, το «άριστον μέτρον» και τα λεπτά όρια μεταξύ της διαφορετικότητας και της –Εν Χριστώ– ταυτότητας.Αυτού του είδους η αντίληψη, που είναι το κλειδί και η χρυσή συνταγή της ενότητας, ξεπερνά τις δυνατότητες του ανθρώπινου νου. Επιτυγχάνεται μόνο με εκείνο το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που ονομάζεται «διάκριση».
Αν η γνήσια ταπείνωση είναι η γενεσιουργός αρετή (δηλαδή οδηγεί και σε όλες τις άλλες), η διάκριση είναι η θεμέλια ουσία μέσα στην οποία συγκρατιούνται και κινούνται αρμονικά όλες οι άλλες αρετές μαζί κι εκδηλώνονται όπως κι όταν πρέπει.
Θέλουμε ως Έλληνες κι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ενότητα, ομοψυχία κι επιτυχίες; Αυτά που σας έγραψα σήμερα είναι η συνταγή. Το έψαξα το πράμα πολύ, κι άλλη από αυτήν δεν βρίσκω…
Περνά ο Πρόεδρος
Ο αριθμός 7: Γιατί είναι ιερός και συμβολικός
Ο αριθμός 7 θεωρείται ιερός και συμβολικός και κλείνει μέσα του μια δύναμη μυστηριακή. Δύσκολα κανείς μπορεί ν’ αναφέρει όλα τα πράγματα που περιλαμβάνονται σ’ αυτό το μυστηριώδη αριθμό, καθώς θα χρειαστεί ολόκληρο βιβλίο.
Οι δοξασίες αναφορικά με το τι σημαίνει ο αριθμός 7, κυριάρχησαν στους περισσότερους λαούς της αρχαιότητας και ο απόηχός τους φτάνει ως τις μέρες μας ερεθίζοντας το νου και του σημερινού ανθρώπου.
Ας δούμε όμως μερικές εφαρμογές του αριθμού 7:Καταρχάς, ο αριθμός 7 έχει ξεχωριστή θέση και στην Παλαιά διαθήκη. Οι μέρες της Δημιουργίας ήταν 7, την 7η ημέρα έπλασε ο θεός τον άνθρωπο και η 7η ημέρα της Δημιουργίας είναι ημέρα ανάπαυσης και αργίας και συμβολίζει την ολοκλήρωση και την τελειότητα.Το Πάσχα διαρκούσε 7 ημέρες. Ο Νώε έβαλε στην κιβωτό 7 ζεύγη ζώων και πτηνών, ενώ ο Κατακλυσμός άρχισε 7 μέρες μετά την είσοδο του Νώε στην κιβωτό. Την 7η μέρα μετά τον Κατακλυσμό έστειλε ο Νώε το περιστέρι έξω και 7 ημέρες και 7 νύκτες ταξίδεψε το περιστέρι μέχρι να επιστρέψει στην Κιβωτό.Ο Φαραώ ονειρεύτηκε 7 παχιές και 7 αδύνατες αγελάδες, καθώς και 7 καρποφόρα και 7 άκαρπα στάχια. Η λυχνία του Μωυσή ήταν επτάφωτη. Ο βασιλιάς Δαβίδ 7 φορές την ημέρα υμνούσε το Θεό και 7 πλεξίδες είχαν τα μαλλιά του Σαμψών, που του έδιναν τη δύναμή.Ο αριθμός 7 χρησιμοποιείται στην Παλαιά Διαθήκη 70 φορές!Στην εκκλησία 7 είναι τα ιερά μυστήρια: Γάμος, Βάπτιση, Χρίσμα, Ευχέλαιο, Μετάληψη, Εξομολόγηση, Ιεροσύνη. 7 είναι τα θαύματα του Χριστού κατά τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, 7 οι κύριες αρετές (ταπεινότητα, ευσπλαχνία, αγνότητα, φιλαλληλία, επιείκεια, καλοσύνη, εργατικότητα), 7 τα θανάσιμα αμαρτήματα ((φιλαργυρία, πορνεία, γαστριμαργία, φθόνος, οργή, ακηδία).Επίσης, 7 είναι οι ευχές που περιέχει το «Πάτερ ημών», 3 για το Θεό (αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γεννηθήτω το θέλημά σου) και 4 για τις ανάγκες του ανθρώπου (τον άρτον ημών δος, άφες τα οφειλήματα, μη εισενέγκεις εις πειρασμόν, ρύσαι από του πονηρού).Για τους Πυθαγόρειους ο αριθμός 7 είναι «αμήτωρ», αφού δεν είναι γινόμενο παραγόντων. Ακόμη είναι το σύμβολο της τελειότητας, γιατί είναι άθροισμα του 3 και του 4, που εκφράζουν τα δύο τέλεια γεωμετρικά σχήματα, το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο.Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν το 7 ως μυστηριώδη αριθμό και για τις γεωμετρικές του ιδιότητες, επειδή 7 σημεία δε μπορούν να δημιουργήσουν συμμετρία σε ένα κύκλο!Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν ακόμα τον αριθμό 7 ως εικόνα και πρότυπο της τάξης και της αρμονίας στη φύση. Ήταν ο αριθμός που περιλάμβανε δύο φορές τον ιερό αριθμό τρία (σύμβολο της θείας τριάδας σε όλους τους λαούς, χριστιανικούς και παγανιστικούς), στην οποία προστίθεται το ένα ή αλλιώς η θεία μονάδα (3Χ2+1=7).
Η αρχαία Ελλάδα είχε 7 σοφούς (Θαλής, Βίας, Κλεόβουλος, Περίανδρος, Πιττακός, Σόλων και Χίλων) και η εκπαίδευση των αγοριών στην αρχαία Σπάρτη άρχιζε στα επτά τους χρόνια.Οι ελεύθερες τέχνες στην αρχαιότητα ήταν 7 (γραμματική, ρητορική, διαλεκτική, αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία) και 7 τα θαύματα του αρχαίου κόσμου (Κολοσσός Ρόδου, πυραμίδα Χέοπος, Μαυσωλείο Αλικαρνασσού, Φάρος Αλεξάνδρειας, κρεμαστοί κήποι Βαβυλώνας, Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία και Ναός της Αρτέμιδας στην Έφεσο). 7 στρατηγοί εκστρατεύσανε κατά της Θήβας στους «Επτά επί Θήβαις» του Αισχύλου (Άδραστος –Πολυνείκης – Τυδέας – Αμφίαραος – Καπανέας – Ιππομέδοντας – Παρθενοπαίος) και 7 ήρωες (Ετεοκλής – Πολυφόντας – Μελάνιππος – Μεγαρέας – Ύπερος – Λασθένης – Άκτορας) υπερασπίστηκαν τις 7 πύλες της Θήβας.Η Ρώμη χτίστηκε πάνω σε επτά λόφους, όπως και η Κωνσταντινούπολη, που είχε και επτά ονόματα (Βυζάντιο, Νέα Ρώμη, Αντωνία, Θησαυρός του Ισλάμ, Διαχωριστής του Κόσμου, Ινσταμπούλ, και Κωνσταντινούπολη.), πολιορκήθηκε από τους Μωαμεθανούς 7 φορές και αλώθηκε μετά από 7 εβδομάδες από τον έβδομο Σουλτάνο των Οσμανιδών.Τα χρώματα του φάσματος και του ουράνιου τόξου είναι 7 (κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, γαλάζιο, βαθυγάλαζο, βιολετί). Υπάρχουν μάλιστα βάσιμες υποψίες ότι ο Νεύτων, που μίλησε πρώτη φορά για τα χρώματα, διέκρινε έξι χρώματα και πρόσθεσε το χρώμα indigo – βαθυγάλαζο, λουλακί – για να συμπληρωθεί ο «μαγικός» αριθμός επτά.Οι προαναφερόμενες είναι μόνο ορισμένες από τις αναφορές για τον …. ιερό αριθμό 7, ο οποίος όπως φαίνεται «σημαδεύει» τη ζωή μας από την αρχαιότητα έως σήμερα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.ΠΗΓΗ Dogma.gr
Άδεια η Λ Συγγρού
Ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις στα παιδιά σου τι είναι οι φόροι στην Ελλάδα είναι τρώγοντας το 50% του παγωτού τους
1992
Ο φτωχός συγγενής των φρούτων
by sarant
Πριν από καναδυό μήνες είχα δημοσιεύσει εδώ ένα άρθρο για το μήλο, που το είχα χαρακτηρίσει, από γλωσσική άποψη, “βασιλιά των φρούτων”. Μετά το μήλο έρχεται φυσιολογικά το αχλάδι· τα δυο φρούτα συχνά αναφέρονται μαζί, αλλά κατά τη γνώμη μου το δεύτερο είναι φτωχός συγγενής του πρώτου. Μπορεί το αχλάδι να αρέσει σε πολλούς, αλλά δύσκολα θα βρείτε άνθρωπο που να το αναφέρει σαν πρώτη του προτίμηση, νομίζω· ίσως πάλι να είμαι υποκειμενικός, διότι πρόκειται για ένα φρούτο που δεν μου πολυαρέσει.Η αχλαδιά (Pyrus communis) βρίσκεται από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο –στον Όμηρο είναι όγχνη (και το δέντρο και ο καρπός), ενώ τα επόμενα χρόνια το αχλάδι έλεγαν άπιον, αλλά ήδη από την ελληνιστική εποχή είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται το υποκοριστικό του, απίδιον. Η λέξη απίδι ακούγεται και σήμερα, σαν συνώνυμο του αχλαδιού, σε πολλά μέρη· αλλού, π.χ. σε πολλά μέρη της Κρήτης, απίδια λέγονται τα ντόπια είδη ενώ αχλάδια τα εισαγόμενα.
Η λέξη αχλάδι προέρχεται από το αρχαίο αχράς, η αχράς της αχράδος δηλαδή, λέξη που αρχικά φαίνεται ότι σήμαινε την άγρια παραλλαγή, το αγριάπιδο. Μάλιστα, στη συλλογή παροιμιών του Βάρνερ, που δημοσιεύτηκε στην Πόλη περί το 1650, βρίσκουμε μια παροιμία που έχει και τις δυο λέξεις μαζί: τ’ απίδια με παρακαλούν, κι αχλάδες θε να φάγω; -δηλαδή, αφού μπορώ να γευτώ κάτι το εκλεκτό, δεν υπάρχει λόγος να προτιμήσω κάτι υποδεέστερο· εδώ, οι αχλάδες είναι τα αγριάπιδα και τα απίδια είναι το εκλεκτό, καλλιεργημένο φρούτο (που το λέμε σήμερα αχλάδι).
Σήμερα όμως λέμε αχλάδι το «καλό» φρούτο –πώς έγινε αυτή η μεταστροφή; Σύμφωνα με τον Ν. Πολίτη, τον Μεσαίωνα η λέξη απίδι έχασε έδαφος στην Αττική και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν αλβανόφωνοι, επειδή στα αρβανίτικα “πίδε” είναι, με το συμπάθειο, το μουνί, που θεωρείται πολύ βρόμικη λέξη. Την εκδοχή αυτή τη βρίσκω εύλογη.
Τα αγριάπιδα λέγονται και γκόρτσα, και γκορτσιά το δέντρο τους, λέξη σλαβικής αρχής. Είναι μικρά και στυφά, αλλά κάποιοι τα τρώνε –κάποτε από ανάγκη. Στην «Ιστορία ενός αιχμάλωτου» του Στρατή Δούκα, διαβάζω: «Στο δρόμο απάνω, βρήκαμε μια γκορτσιά και πέσαμε στ’ άγουρα γκόρτσα». Προκαλούν πάντως δυσκοιλιότητα, όπως μας θυμίζει ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες, όπου ο Βλέπυρος δυσκολεύεται να αποπατήσει επειδή αποβραδίς είχε φάει αχράδες, δηλαδή αγριάπιδα. Υπάρχουν και τοπωνύμια «Γκορτσιά».
Έχουμε βέβαια και άλλα πολλά τοπωνύμια από τ’ αχλάδι, με γνωστότερο τον Αχλαδόκαμπο, που φτύναν αίμα να τον περάσουν όσοι ταξίδευαν από Αθήνα προς Τρίπολη, πριν φτιαχτεί ο καινούργιος δρόμος. Φυσικά είναι μύθος αυτό που λεγόταν καμιά φορά, ότι τάχα η περιοχή πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία η οποία είπε «Αχ! Λαδόκαμπος» βλέποντας τα λιόδεντρα.
Αν στο άρθρο για το μήλο μάς εντυπωσίασε η έντονη παρουσία του στη μυθολογία, το αχλάδι έχει πυκνή παρουσία στη φρασεολογία, με πολλές ενδιαφέρουσες φράσεις και παροιμίες. Καταρχάς, την απειλή «Θα σου δείξω (ή: θα σε μάθω, ή: θα δεις) πόσα απίδια βάζει ο σάκος», που τη λέμε σε κάποιον που μας ενοχλεί, με την οποία τον απειλούμε ότι θα του δείξουμε με ποιον έχει να κάνει. Για να εξηγήσει τη φράση, ο Τάκης Νατσούλης εφευρίσκει έναν ελάχιστα πειστικό μύθο, ότι τάχα τη φράση τη λέγαν οι Παργινοί, στους οποίους οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει διάφορα προνόμια, μεταξύ των οποίων και τη χορήγηση ενός σάκου με απίδια σε κάθε κάτοικο το χρόνο, δίνει δε ως πηγή του τον Περραιβό και την Ιστορία της Πάργας. Καταρχάς, ο Περραιβός, τουλάχιστον στην έκδοση που υπάρχει στα γκουγκλοβιβλία, ενώ πράγματι αναφέρει τα άλλα προνόμια (προσφορά αλατιού, εορταστικά γεύματα κτλ.) δεν λέει λέξη για απίδια, αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι τέτοιο έθιμο υπήρξε, τίποτε δεν μας λέει ότι εκεί βρίσκεται η απαρχή της φράσης· επομένως, θα απορρίψουμε ασυζήτητα την εκδοχή του Νατσούλη και θα περιοριστούμε να πούμε ότι είναι πολύ πιθανό στην αρχή της φράσης να υπάρχει κάποιος λησμονημένος σήμερα μύθος. Το πιθανότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι να είπε αρχικά τη φράση αυτή κάποιος εξαγριωμένος ιδιοκτήτης κήπου, λίγο πριν δείρει τον κλέφτη που του έκλεβε τα απίδια, βάζοντάς τα σε ένα σακούλι. Αυτό βέβαια είναι σκέτη εικασία, αλλά πιο εύλογη από τα ενετικά απίδια των Παργινών.
Την έκφραση τη βρίσκουμε μεταξύ άλλων στον Μακρυγιάννη: Ο Νοταράς πάλε άρχισε να μας αγκυλώνει. Εγώ θυσίαζα αρετή Ελληνική, ότι έβλεπα την δεινή περίστασιν της πατρίδος μου, κι αυτός θυσίαζε αρετή τουρκοκοτζαμπασίτικη. Τότε διά να του δείξω πόσα απίδια πιάνει ο σάκος αυτεινού και του Καραϊσκάκη, συνάζω όλους τους μπουλουξήδες του και τους ξηγάω το συμπεθεριόν. Τη βρίσκω και σε άλλα κείμενα του 19ου αιώνα, οπότε είναι περίεργο ότι δεν την έχει ο Ν. Πολίτης στις Παροιμίες του –ίσως την έχει ταξινομήσει στο λήμμα σάκος που βρίσκεται στο ανέκδοτο κομμάτι του έργου.
Εξίσου περίεργο είναι το ότι απουσιάζει από τον Πολίτη και η άλλη γνωστότατη φράση για το αχλάδι, η παροιμία «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Υποθέτω ότι θα την έχει ταξινομήσει στο λήμμα «πίσω». Πάντως, είναι προειδοποίηση σε κάποιον να μη βιαστεί να χαρεί ή να βγάλει πρόωρα συμπεράσματα γιατί στο τέλος έρχονται τα δύσκολα. Κι αυτή έχει χαρακτήρα ελαφριάς απειλής. Τη φράση την έχει κάνει τίτλο τραγουδιού ο Τσιτσάνης (Η αχλάδα έχει πίσω την ουρά της).
Δεν θα παραξενευτείτε αν σας πω ότι και γι’ αυτή τη φράση κυκλοφορεί μια ευφάνταστη νατσουλική εξήγηση στην οποία επίσης παίζουν ρόλο οι Ενετοί, ότι τάχα με τη λέξη αχλάδα νοούνται τα μεγάλα μεταγωγικά σκάφη των Ενετών. Αλλά δεν αντέχω να γράφω τέτοιες απιθανότητες, προσέχοντας μάλιστα να μην τις αδικήσω στην περίληψη. Ευτυχώς (δυστυχώς δηλαδή, αλλά τέλος πάντων) η νατσούλεια εκδοχή έχει αποδειχτεί πολύ ελκυστική και την έχουν αναδημοσιεύσει διάφοροι αποπουβγαίνηδες, οπότε βγάζουν από τον κόπο.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η εξήγηση είναι απείρως πιο πεζή: η ουρά του αχλαδιού, το αντίθετο σημείο από το κοτσάνι, δεν τρώγεται και είναι δυσάρεστο στη γεύση. Όποιος λοιπόν γεύεται το ζουμερό αχλάδι και το χαίρεται, δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ακολουθούν τα δυσάρεστα.
Ότι τα αχλάδια τρώγονται ολόκληρα, δηλαδή και οι φλούδες τους, σε αντίθεση με τα μήλα, το λέει μια άλλη παροιμία, όχι πολύ γνωστή: Φάε απίδι ακάθαρτο και μήλο καθαρμένο, ή, όπως το έλεγε εκείνη η θεία μου που είδαμε στο άρθρο για τα μήλα: άπιον άπαν, μήλον μη όλον. Ξέρουμε άλλωστε ότι τα αχλάδια σπανιότατα προκαλούν αλλεργίες, και γι’ αυτό τα δίνουν κατεξοχήν στα μωρά. Υπάρχει όμως και ο εύθυμος μύθος με την παρέα που έφαγαν αχλάδια, που τα καθάρισαν, και ύστερα κατούρησαν τις φλούδες. Σαν ξύπνησαν, τους θέριζε η πείνα, οπότε ο ένας πήρε μιαν ακριανή φλούδα και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, την έφαγε, λέγοντας ότι επειδή ήταν στην άκρη θα έχει μείνει ακατούρητη. Οι άλλοι τον μιμήθηκαν και με τα πολλά τις έφαγαν όλες τις φλούδες.
Δεν τελειώσαμε, υπάρχουν κι άλλες παροιμίες και φράσεις με τ’ αχλάδια. Λέμε «τα κρέμασε στην αχλαδιά», συνώνυμο του «τα φόρτωσε στον κόκκορα», και «σαν ανεβεί το γουρούνι πάνω στην αχλαδιά», δηλαδή ποτέ. Νεότερη είναι η φράση «αχλάδια πιάνουν τα χέρια σου;» ή «αχλάδια κρατάς;» που τη λέμε σε κάποιον αδέξιο, που του πέφτουν τα πράγματα από τα χέρια. Έχουμε επίσης την παροιμία «το αχλάδι κάτω απ’ την αχλαδιά θα πέσει», λιγότερο διαδεδομένη παραλλαγή της γνωστής παροιμίας με το μήλο, που ίσως είναι τουρκική επιρροή, αφού οι Τούρκοι λένε Armut ağacın dibine düşer (το αχλάδι δεν πέφτει μακριά απ’ το δέντρο). Μια άλλη παροιμία που θα τη συναντήσουμε και με άλλες παραλλαγές, για άλλα φρούτα, είναι: «το καλό αχλάδι το τρώνε τα γουρούνια», που τη λέμε όταν κάτι καλό πέσει σε κακά χέρια· τη λένε συχνά όταν ένας νέος ή ιδίως μια νέα κακοπαντρεύεται· υπάρχει και στον Πατούχα του Κονδυλάκη, αλλά με «χοίρο», αντί για γουρούνι.
Να αναφέρω επίσης την έκφραση «την κουνάει την αχλαδιά», από τις πιο γνωστές που υπάρχουν στον γνωστό βαρετό κατάλογο ομοφοβικών εκφράσεων που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, παλιότερα, το θυμάμαι καλά, λέγανε «την κουνάνε/ την έχουν κουνήσει την αχλαδιά» για ετεροφυλοφιλική ερωτική (αν και ασφαλώς εξώγαμη) σχέση. Διότι βέβαια, όταν το κάνεις κάτω από την αχλαδιά, η αχλαδιά –που δεν είναι και κανένα θεόρατο δέντρο– κουνιέται.
Τελειώνω με μια φράση που τη δανειστήκαμε. Λέμε, στην καθαρεύουσα κυρίως, ότι το τάδε θέμα συζητήθηκε «μεταξύ τυρού και αχλαδίου», δηλαδή χαλαρά, ανεπίσημα ή αδιάφορα, στο πλαίσιο όχι και πολύ σοβαρής συζήτησης, σαν κι αυτές που γίνονται στο επιδόρπιο ενός καλού γεύματος. Ολοφάνερα πρόκειται για δάνειο, μια και οι Έλληνες δεν τρώγαμε το τυρί στο τέλος, και πράγματι δάνειο είναι από το γαλλικό entre la poire et le fromage, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο.
Μια και πιάσαμε τα γαλλικά, να πούμε ότι ο μεγάλος καρικατουρίστας Φιλιπόν μεταμόρφωσε σε αχλάδι τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο, και μάλιστα μέσα στο δικαστήριο, με αποτέλεσμα σε λίγο να γεμίσουν όλοι οι τοίχοι του Παρισιού με σκίτσα που έδειχναν ένα αχλάδι –ή τη μούρη του βασιλιά. Στη νεότερη εποχή, με αχλάδι παρομοίαζαν οι γελοιογράφοι τον Γερμανό πρωθυπουργό Χέλμουτ Κολ.
Πουάρ λέμε ακόμα και σήμερα την ελαστική φούσκα που έχουν τα σιφώνια, τα σταγονόμετρα και συναφή εργαλεία, επειδή αρχικά ήταν αχλαδόσχημη και μας ήρθε από τη Γαλλία (poire). Τα λέει καλά ο Λίγγρης και οι άλλοι στη Λεξιλογία. Αχλαδόσχημα είναι βέβαια και κάμποσα μουσικά όργανα, όπως η λύρα. Υπάρχει και ο γυναικείος σωματότυπος «σαν αχλάδι», δηλαδή με στενούς ώμους και μεγάλη περιφέρεια.
Πριν κλείσω, να πω ότι το αχλάδι στα τούρκικα λέγεται armud, αρμούτ, που επίσης το βρίσκουμε σε πολλά τοπωνύμια (το βρίσκαμε, δηλαδή, γιατί μετονομάστηκαν τα πιο πολλά). Αρμούτι λεγόταν κι ένα είδος πυροβόλου όπλου του 1821, που το βρίσκουμε σε δημοτικά τραγούδια και σε κάποιο διήγημα του Καρκαβίτσα. Αλλά και το περγαμόντο, όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο, προέρχεται από το ιταλικό bergamotta, το οποίο, κατά τις περισσότερες πηγές, είναι δάνειο από το διαλεκτικό τουρκικό beg armut, παναπεί το αχλάδι του μπέη.
Ευτυχώς δηλαδή που το λεξικογραφικό και φρασεολογικό ενδιαφέρον ενός φρούτου δεν είναι ανάλογο με τη νοστιμιά του –διότι αν γέμισα τόσες ηλεσελίδες με ένα φρούτο που δεν μου πολυαρέσει, φανταστείτε πόσα θα έγραφα για τα αγαπημένα μου!
Ποιος διαβάζει τα μηνύματά σου;
Υπάρχει ασφαλής υπηρεσία ανταλλαγής μηνυμάτων; Ποια εφαρμογή χρησιμοποιεί ο Σνόουντεν, ποιο chat μας αφήνει εκτεθειμένους σε κακόβουλους και τι μπορούμε να κάνουμε για να θωρακίσουμε την ασφάλεια των επικοινωνιών μας;
Χρόνος ανάγνωσης:
10
‘
Aπό τη διαφήμιση του “ασφαλούς” κινητού Solarin της Siril Labs (κοστίζει €13.500).
Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2016
Αν θεωρείτε ότι τα ιδιωτικά μηνύματα που ανταλλάσσετε με φίλους, συγγενείς και συνεργάτες είναι στ’ αλήθεια ιδιωτικά, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε. Η εποχή της ψηφιακής αθωότητας έχει προ πολλού παρέλθει. Οι αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν για τις παρακολουθήσεις της online ζωής όλων, επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους μας. Φαίνεται όμως ότι δεν μας υποκίνησαν αρκετά ώστε να λάβουμε τα μέτρα που θα προστατεύσουν την ιδιωτικότητά μας. Τόσο εμάς τους χρήστες, όσο και τις εταιρείες τεχνολογίας, αρκετές εκ των οποίων συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα.
Μην πείτε ότι δεν σας το είπαμε
Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, οι υπηρεσίες άμεσης ανταλλαγής μηνυμάτων δεν πληρούν τις βασικές προϋποθέσεις ασφαλείας, θέτοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των χρηστών σε κίνδυνο. «Εάν πιστεύετε ότι οι υπηρεσίες άμεσης ανταλλαγής μηνυμάτων είναι ιδιωτικές, θα εκπλαγείτε. Στην πραγματικότητα οι επικοινωνίες μας βρίσκονται συνεχώς υπό απειλή από διαδικτυακούς εγκληματίες και κατασκοπεύονται από τις κρατικές αρχές», δήλωσε ο Σερίφ Ελσάγιεντ-Άλι, επικεφαλής της ομάδας τεχνολογίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Διεθνούς Αμνηστίας. Η «Κατάταξη Απορρήτου» της οργάνωσης προχώρησε σε αναλυτική αξιολόγηση 11 εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων βάσει του τρόπου που χρησιμοποιούν την κρυπτογράφηση ώστε να προστατεύσουν την ιδιωτικότητα και την ελευθερία της έκφρασης των χρηστών. H αξιολόγηση βασίστηκε σε πέντε επιμέρους παραμέτρους:
- Tην αναγνώριση διαδικτυακών απειλών στην ιδιωτικότητα και την ελευθερία της έκφρασης
- Tην εφαρμογή της end-to-end (διατερματικής) κρυπτογράφησης ως προεπιλογής
- Tην ενημέρωση των χρηστών για τις ενδεχόμενες απειλές στα δικαιώματά τους και τα επίπεδα της εγκατεστημένης κρυπτογράφησης
- Tην αποκάλυψη λεπτομερειών των κυβερνητικών αιτημάτων προς την εταιρεία σχετικά με τα δεδομένα των χρηστών αλλά και την ανταπόκριση της εταιρείας σε αυτά
- Τη δημοσιοποίηση τεχνικών λεπτομερειών των συστημάτων κρυπτογράφησης που χρησιμοποιούν.
Το άθροισμα των επιμέρους επιδόσεων απεικονίζεται στα κάτωθι αποτελέσματα:
| Εταιρεία | Εφαρμογή | Συνολική Βαθμολογία |
| FB Messenger, WhatsApp | 73 | |
| Apple | Imessage, Facetime | 67 |
| Telegram | Telegram Messenger | 67 |
| Allo, Duo, Hangouts | 53 | |
| Line | Line | 47 |
| Viber Media | Viber | 47 |
| Kakao Inc | Kakao Talk | 40 |
| Microsoft | Skype | 40 |
| Snapchat | Snapchat | 26 |
| Blackberry | Blackberry Messenger | 20 |
| Tencent | QQ, WeChat | 0 |
Από τα αποτελέσματα γίνεται εμφανές ότι καμία υπηρεσία και εφαρμογή δεν είναι απολύτως ασφαλής. Η χειρότερη μεταξύ των 11 εταιρειών που αξιολογήθηκαν είναι η κινεζική Tencent. Η ουραγός της λίστας διαχειρίζεται το WeChat και το QQ Chat, αμφότερα με τεράστιο αριθμό χρηστών και όγκο μηνυμάτων (780 και 800 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες αντίστοιχα). Οι υπηρεσίες της αφενός δεν προσφέρουν κρυπτογράφηση, αφετέρου δεν ενημερώνουν τους χρήστες για τα επίπεδα προστασίας, ούτε βέβαια δημοσιοποιούν στοιχεία για τη διαφάνειά τους.
Προτελευταία κατατάσσεται η Blackberry, πάλαι ποτέ κυρίαρχος της ασφάλειας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, στρατιωτικοί και διπλωμάτες την εμπιστεύονταν, λόγω των υψηλών επιπέδων προστασίας που παρείχε (αν και το κινητό του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ είχε “μονταριστεί” από την NSA ώστε να του παρέχει επιπλέον ασφάλεια, ενώ τελευταία ο πρόεδρος έχει iPhone). Πλέον η εφαρμογή Instant Messaging της Blackberry θεωρείται ως παράδειγμα προς αποφυγή, αν τουλάχιστον σας απασχολεί η ιδιωτικότητα.
Χαμηλά στη λίστα βρίσκεται και το Snapchat, μια εφαρμογή που έχει μεταμορφώσει τον τρόπο επικοινωνίας, ειδικά των νέων και έχει περισσότερους από 150 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες καθημερινά. Παρότι η πολιτική προστασίας των δικαιωμάτων των χρηστών είναι σαφής, στην πράξη δεν τους παρέχει την απαιτούμενη ασφάλεια. Το βασικό της μειονέκτημα είναι ότι δεν προσφέρει end-to-end κρυπτογράφηση, αλλά και ότι η πληροφόρηση που παρέχει στους χρήστες δεν είναι ιδιαίτερα διαφανής.
Εντυπωσιακή, για αρνητικούς όμως λόγους, είναι η επίδοση της Microsoft, η οποία αφού εξαγόρασε το Skype, το 2013 το συγχώνευσε με το ιδιαίτερα δημοφιλές MSN Messenger. Η νέα πλατφόρμα στην οποία συνδέονται άνω των 300 εκατ. χρηστών σε μηνιαία βάση, δεν είναι τόσο ασφαλής όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, «παρά την ισχυρή πολιτική δέσμευσης της Microsoft για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνεχίζει να χρησιμοποιεί μια αδύναμη μορφή κρυπτογράφησης στο Skype».Ψηλότερα στη λίστα, χωρίς να αριστεύει σε επίπεδα διαφάνειας και πληροφόρησης των χρηστών, ανεβαίνει το Viber, κυρίως λόγω της end-to-end κρυπτογράφησης που προσφέρει ως προεπιλογή.
Πώς να ασφαλίσετε τις επικοινωνίες σας στο Facebook
Οι πρόσφατες αλλαγές και αναβαθμίσεις τόσο του Facebook Messenger όσο και του WhatsApp έφεραν το Facebook στην πρώτη θέση της λίστας. Οι περισσότεροι των δύο δισεκατομμυρίων χρήστες του απολαμβάνουν μία –τηρουμένων των αναλογιών– μεγαλύτερη προστασία των επικοινωνιών τους και το επίπεδο διαφάνειας είναι υψηλότερο σε σχέση με τις ανταγωνιστικές υπηρεσίες. Και πάλι όμως, τα μηνύματα που ανταλλάσσουμε δεν μπορούν να θεωρηθούν απολύτως ασφαλή.Πρόσφατα μάλιστα το Facebook ανακοίνωσε την προσθήκη ενός επιπλέον επιπέδου ασφαλείας στο Facebook Messenger. Η ενεργοποίησή των «Μυστικών Συζητήσεων» είναι εξαιρετικά απλή (μέσω της σχετικής επιλογής από τις ρυθμίσεις του app) και συστήνεται ανεξαιρέτως, αφού χωρίς να αφαιρεί κάποια λειτουργία ή χαρακτηριστικό από το Messenger, βελτιώνει την ασφάλεια.
Πρακτικά επιτρέπει την διενέργεια συνομιλιών με end-to-end κρυπτογράφηση. Ακόμη κι αυτή η προσθήκη όμως δεν ικανοποιεί απόλυτα τους ειδικούς που συνέταξαν τη μελέτη της Διεθνούς Αμνηστίας, αφού όπως αναφέρουν, «η προεπιλεγμένη λειτουργία της “μυστικής συζήτησης” χρησιμοποιεί μια λιγότερο ισχυρή μορφή κρυπτογράφησης, πράγμα που σημαίνει ότι το Facebook έχει πρόσβαση σε όλα τα δεδομένα». Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι κάθε χρήστης μπορεί να ενεργοποιήσει τις «Μυστικές Συζητήσεις» μόνο σε μία συσκευή.Στη δεύτερη θέση της κατάταξης συναντάμε την Apple, της οποίας οι εφαρμογές επικοινωνίας iMessage και Facetime έχουν βελτιωθεί σε όλες τις επιμέρους παραμέτρους ασφαλείας, καθώς παρέχουν πλήρη διατερματική κρυπτογράφηση. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας η εταιρεία χάνει πόντους επειδή δεν ενημερώνει με σαφήνεια τους χρήστες για το επίπεδο ασφαλείας των μηνυμάτων SMS, αλλά και επειδή δεν έχει ακόμα υιοθετήσει ένα πιο ανοιχτό πρωτόκολλο κρυπτογράφησης.Η Google φιγουράρει αρκετά πιο χαμηλά, μιας και το μπουκέτο των σχετικών εφαρμογών δεν προσφέρει τα απαιτούμενα επίπεδα προστασίας της ιδιωτικότητας. Αυτό ισχύει τόσο για το Hangouts, που είναι προεγκατεστημένο σε όλα τα Android κινητά, όσο και για την υπηρεσία βιντεοκλήσεων Google Duo. Το Hangouts μάλιστα δεν διαθέτει επιλογή διατερματικής κρυπτογράφησης. Στη νέα εφαρμογή Google Allo που παρουσιάστηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου, η επιλογή της end-to-end κρυπτογράφησης υπάρχει μεν, δεν είναι προεπιλεγμένη δε (η Google αποκαλεί τη λειτουργία «Incognito»). Η έκθεση βέβαια ψέγει την εταιρεία επειδή δεν προειδοποιεί τους χρήστες στην περίπτωση που δεν επιλέξουν τα ανώτερα επίπεδα ασφάλειας.
Να τονίσουμε πάντως, ότι όσα apps δεν προσφέρουν end-to-end κρυπτογράφηση αξιοποιούν την «Κρυπτογράφηση Μεταφοράς», η οποία επίσης σπάει δύσκολα, αλλά θεωρείται λιγότερο αποτελεσματική ως προς την προστασία της ιδιωτικότητας, καθώς δεν προστατεύει τα μηνύματα όταν περνούν μέσω των server των εταιρειών. Συνολικά πάντως η Διεθνής Αμνηστία υποδεικνύει τη διατερματική κρυπτογράφηση ως μονόδρομο για τη διασφάλιση των δεδομένων των χρηστών.Στο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε μια εύληπτη επεξήγηση των τρόπων που η κρυπτογράφηση μπορεί να προστατεύσει τις επικοινωνίες σας:
Η άποψη του ειδικού
Το inside story απευθύνθηκε στον Κωνσταντίνο Πατσάκη, επίκουρο καθηγητή του τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πειραιά. «Πράγματι, η end-to-end κρυπτογράφηση αποτελεί την ισχυρότερη εφαρμόσιμη μέθοδο προστασίας. Ειδικά όσον αφορά στην επικοινωνία μέσω γραπτών μηνυμάτων, συνεπάγεται ότι το μήνυμα κρυπτογραφείται στη συσκευή του αποστολέα και θα αποκρυπτογραφηθεί μόνο στη συσκευή του παραλήπτη. Τα αποτελέσματα της μελέτης της Διεθνούς Αμνηστίας συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τα δικά μας συμπεράσματα. Για παράδειγμα, η εφαρμογή Telegram (σ.σ. ισοβαθμεί στη δεύτερη θέση με την Apple) θεωρείται από τις πιο ασφαλείς».Αντίστοιχα είναι τα συμπεράσματα μελετών όπως π.χ. του EFF(Electronic Frontier Foundation), από όπου προκύπτει ότι αρκετές από τις δημοφιλείς εφαρμογές δεν προσφέρουν τις απαιτούμενες εγγυήσεις ασφαλείας και διαφάνειας. Εκτός από το Telegram, ασφαλείς –ή τέλος πάντων, ασφαλέστερες– θεωρούνται και λιγότερο γνωστές εφαρμογές για κινητά και PC. Μεταξύ αυτών το Signal, το Chat Secure, ή το CryptoCat.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μια συσκευή που χρησιμοποιεί αποκλειστικά εφαρμογές με end-to-end κρυπτογράφηση μπορεί να θεωρείται ασφαλής. Όπως μας εξηγεί ο κ. Πατσάκης, «προβλήματα στη συσκευή και κατ’ επέκταση στην προστασία της ιδιωτικότητας του χρήστη ενδέχεται να προκύψουν ανεξαρτήτως της εφαρμογής που χρησιμοποιεί. Για παράδειγμα, μπορεί ένα κακόβουλο λογισμικό ή ένας ιός να παρεισφρύσει στο σύστημα μέσω άλλων εφαρμογών, websites ή μέσω δικτύου στο οποίο έχει συνδεθεί ο χρήστης, αν το λειτουργικό σύστημα δεν είναι ενημερωμένο». Είναι λοιπόν προφανές ότι ακόμη κι αν χρησιμοποιείτε εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων που προσφέρουν επαρκή επίπεδα κρυπτογράφησης, οι προσωπικές πληροφορίες σας και τα μηνύματα που ανταλλάσσετε μπορεί να μην είναι ασφαλή. Ο Κωνσταντίνος Πατσάκης εξηγεί: «Η ασφάλεια είναι σαν τη μαγειρική. Ίσως κάποιος να χρησιμοποιεί όλα τα συστατικά της συνταγής, αλλά το τελικό αποτέλεσμα να μην τρώγεται».«Το μέλλον της ιδιωτικότητας και της ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το εάν οι εταιρείες τεχνολογίας παρέχουν υπηρεσίες που προστατεύουν τις επικοινωνίες μας, ή τις αφήνουν εκτεθειμένες σε αδιάκριτα μάτια», δηλώνει ο Σερίφ Ελσάγιεντ-Άλι της Διεθνούς Αμνηστίας. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η οργάνωση δραστηριοποιείται τόσο εντατικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Η παραβίαση της ιδιωτικότητας σημαίνει ότι ακτιβιστές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι σε διάφορες χώρες του πλανήτη ενδέχεται να αντιμετωπίσουν σοβαρούς κινδύνους, να συλληφθούν ή ακόμα και να χάσουν τη ζωή τους σε χώρες όπου η ελευθερία του λόγου δεν είναι δεδομένη. Ακόμα όμως και σε περιοχές του πλανήτη όπου τα δικαιώματα αυτά θεωρούνται λίγο ως πολύ δεδομένα, η ιδιωτικότητα συνεχίζει να απειλείται, όσο οι επικοινωνίες μας δεν προστατεύονται.Άλλωστε δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις που “διψούν” για τον ωκεανό των δεδομένων των πολιτών. Εμπορικές και διαφημιστικές εταιρείες, ιστοσελίδες και εφαρμογές, ακόμα και ένας κακόβουλος ή απλός περίεργος χρήστης μπορεί –σχετικά– εύκολα να αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα και τα μηνύματά σας. Ορισμένες «ανοιχτές θύρες» εφαρμογών και συστημάτων δύνανται να παραβιαστούν από έναν έμπειρο χρήστη, χωρίς ο κάτοχος της συσκευής να αντιληφθεί το παραμικρό. Ή μπορεί να έχει έμμεσα συμφωνήσει στο να γίνει συλλογή, επεξεργασία και διαμοιρασμός των στοιχείων του, πατώντας τυπικά «Accept» κατά την εγκατάσταση των εφαρμογών.Υπάρχουν λοιπόν μέτρα προστασίας που μπορούν να λάβουν οι χρήστες ώστε να προστατεύουν το απόρρητο των επικοινωνιών τους ή επαφίενται στις διαθέσεις των εταιρειών τεχνολογίας; Αυτό ζητήσαμε να μάθουμε από τον Κωνσταντίνο Πατσάκη, που μεταξύ άλλων διδάσκει και Κρυπτογραφία. «Δυστυχώς, ο πιο αδύναμος κρίκος σε αυτό το θέμα είναι ο άνθρωπος», μας απάντησε. «Αν καταρχήν δεν καταλάβουμε το μέσο με το οποίο μιλάμε και το ποιοι έχουν πρόσβαση κάθε φορά στην επικοινωνία μας, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ασφάλεια επικοινωνιών. Όσον αφορά στο μέσο, υπάρχουν τα επίπεδα της εφαρμογής και του λειτουργικού. Εκεί τίθενται πολλά ερωτήματα:
- Εμπιστεύομαι την εταιρεία που μου παραδίδει τη συσκευή;
- Εμπιστεύομαι το λειτουργικό μου σύστημα ότι δεν θα στείλειδεδομένα μου σε άλλους;
- Είναι το λειτουργικό μου σύστημα και οι εφαρμογές μου ενημερωμένες;
- Εφαρμόζει η εφαρμογή μου τις καλύτερες πολιτικές ασφαλείας;
- Δίνει η εφαρμογή μου πρόσβαση μόνο σε όσους θέλω;
Δεν αρκεί βέβαια να είναι θετικές οι απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, προκειμένου η επικοινωνία μου να είναι ασφαλής. Πρέπει το ίδιο να ισχύει και από την πλευρά του παραλήπτη», συνεχίζει ο κ. Πατσάκης. «Σε κάθε περίπτωση, αυτή τη στιγμή η ασφάλεια και η ιδιωτικότητα βρίσκονται στον πυρήνα πολλών συζητήσεων. Μετά απ’ όσα έχουν αποκαλυφθεί σε διεθνές επίπεδο σε αυτόν τον χώρο, νομίζω ότι καλό θα ήταν το κοινό να αναζητήσει λύσεις στις κοινότητες του ανοιχτού λογισμικού, όπου υπάρχει πραγματική διαφάνεια για το τι ακριβώς γίνεται, πως, πότε και από ποιους. Η κρυπτογράφηση είναι ένα άριστο εργαλείο άλλα δεν αποτελεί πανάκεια».Ο συλλογισμός του καθηγητή αναλύεται διεξοδικά στο μανιφέστο του Έρικ Χιους, συνιδρυτή της κίνησης Cypherpunk.
Η εφαρμογή που επιλέγει ο Έντουαρντ Σνόουντεν
Η αλήθεια είναι ότι το ενδιαφέρον του κοινού γύρω από την ασφάλεια των επικοινωνιών και δη των υπηρεσιών ανταλλαγής μηνυμάτων έγινε πιο έντονο μετά τις σχετικές αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν. Ο ίδιος άλλωστε έχει αναφερθεί επανειλημμένως στα κενά ασφαλείας των υπηρεσιών αυτών και στην αναγκαιότητα εφαρμογής κρυπτογράφησης. «Είναι βασικό και αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών να προστατεύουν τις online συναλλαγές και επικοινωνίες τους», είπε σε πρόσφατη τοποθέτησή του. «Και οι εταιρείες τεχνολογίας δεν πρέπει να θεωρούν την κρυπτογράφηση ως τελικό στόχο, αλλά ως αυτονόητη δράση».Ο ίδιος ο Σνόουντεν έχει κατ’ επανάληψη εκφραστεί θετικά για την υπηρεσία ανταλλαγής μηνυμάτων Signal. «Χρησιμοποιήστε άφοβα οποιαδήποτε λύση της Open Whisper Systems», είχε δηλώσει, ενώ την άποψη του συμμερίζονται αρκετοί ακτιβιστές και δημοσιογράφοι. Οι λειτουργίες Private Messaging και Calling προσφέρονται δωρεάν μέσω των ομώνυμων εφαρμογών για iOS και Android της Open Whisper.
Αρκετοί ειδικοί παρόλα αυτά θεωρούν ότι η προστασία μέσω λογισμικού είναι σχεδόν αδύνατη, λόγω των κενών ασφαλείας που προκύπτουν από τα λειτουργικά συστήματα της Apple, της Google και της Microsoft. Σε αυτήν την κατεύθυνση η καναδική Copperhead ανέπτυξε το ομώνυμο λειτουργικό σύστημα, το οποίο ουσιαστικά κουμπώνει στο Android, προσφέροντας στον χρήστη πρόσθετα επίπεδα ασφαλείας.Δεν λείπουν βέβαια εκείνοι που ισχυρίζονται ότι όσο ισχυρή και να είναι η software προστασία, το hardware θα συνεχίσει να δημιουργεί προβλήματα ασφαλείας. Είτε είναι κόλπο μάρκετινγκ είτε όχι, στην αγορά έχουν ήδη διατεθεί πολυάριθμα κινητά που διεκδικούν τον τίτλο του “ασφαλέστερου”. Ακόμη και αν δεν εκπληρώνουν πλήρως τις υποσχέσεις τους, είναι σαφώς ασφαλέστερα από το μέσο κινητό που κυκλοφορεί στο εμπόριο. Η Blackberry, αγνοώντας τις υποδείξεις της Διεθνούς Αμνηστίας, παρουσίασε τα νέα της smartphones τον περασμένο Ιούλιο με το διαφημιστικό motto: «τα πιο ασφαλή Android κινητά στον κόσμο». Τα DTEK60 και DTEK50 ενσωματώνουν μια σειρά χαρακτηριστικών ασφαλείας (τόσο στο software όσο και στο hardware της συσκευής) και βελτιώσεων στο οικοσύστημα του Android, ενώ υπόσχονται διαρκή υποστήριξη από την ομάδα ασφαλείας της εταιρείας.Μια άλλη εταιρεία, η Silent Circle, όχι μόνο επένδυσε στην κατασκευή του “απαραβίαστου” Blackphone (πλέον κυκλοφορεί ο διάδοχός του), αλλά συνεχίζει να ανταμείβει όσους ανακαλύπτουν κενά ασφαλείας στο λειτουργικό Silent OS και τις εφαρμογές που χρησιμοποιεί. Παράλληλα έχει λανσάρει το Spaces, μια εφαρμογή που δημιουργεί αυτόνομα, “εικονικά” τηλέφωνα στην ίδια συσκευή, ώστε να διασφαλίζει την ιδιωτικότητα.
silent-os.png
To λειτουργικό Silent OS.
Το κόστος του Blackphone 2 κινείται στην περιοχή των €550, ποσό που φαντάζει μικρό σε σύγκριση με το CryptoPhone 500i της γερμανικής GSMK, που έχει αρχική τιμή €2.450. Αξιοποιεί και αυτό μια ειδικά σχεδιασμένη έκδοση του Android, από την οποία έχουν αφαιρεθεί βασικές λειτουργίες –δεν συνδέεται π.χ. μέσω Bluetooth, ούτε στέλνει MMS, αλλά δεν είπαμε ότι η ασφάλεια είναι πάνω απ’ όλα;
Το ίδιο πρέπει να σκέφτηκαν και στα εργαστήρια της Boeing, όπου ανέπτυξαν το κινητό Boeing Black ειδικά για τις ανάγκες πελατών από τους κλάδους της ασφαλείας, των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας. Τρέχει μια τροποποιημένη έκδοση του Android, ώστε να αξιοποιεί συγκεκριμένες εφαρμογές, χωρίς όμως να μεταδίδει ευαίσθητα δεδομένα ή να αφήνει κενά ασφαλείας. Εκτός όμως από την custom κρυπτογράφηση που προσφέρει, είναι ελκυστικό για μυστικοπαθείς για έναν ακόμη λόγο: σε περίπτωση που πέσει στα χέρια τρίτου, ο ιδιοκτήτης του μπορεί να “διατάξει” από απόσταση την αυτοκαταστροφή όλων των δεδομένων και λειτουργιών του –λειτουργία βέβαια που προσφέρουν και οι περισσότερες εφαρμογές mobile security. Το κινητό της Boeing διαφοροποιείται γιατί αυτοκαταστρέφεται σε περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει να παραβιάσει το προστατευτικό του κάλυμμα και να αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα.Αν βέβαια είστε πληροφοριοδότης, πράκτορας ή τέλος πάντων κάποιος που έχει στο κινητό του πληροφορίες ανεκτίμητης αξίας, θα μπορούσατε να επιλέξετε κάτι ακόμη πιο ισχυρό. Για παράδειγμα το Solarin, που παρουσίασε πριν λίγους μήνες το startup Sirin Labs, παρουσία του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και του Τομ Χάρντι. Το κόστος του είναι 13.500 ευρώ.
Ενσωματώνει φυσικό διακόπτη ασφαλείας, που το καθιστά απαραβίαστο από τρίτους (εκτός αν π.χ. σας κόψουν το δάχτυλο), αξιοποιεί chip-to-chip κρυπτογράφηση στα 256-bit, πρακτική που χρησιμοποιούν οι μυστικές υπηρεσίες για τις επικοινωνίες τους, ενώ εξοπλίζεται με μια σειρά εφαρμογώνασφαλείας. Η εταιρεία πάντως σπεύδει να διευκρινίσει ότι δεν μπορεί οποιοσδήποτε να αποκτήσει ένα Solarin, ακόμα κι αν διαθέτει το απαιτούμενο ποσό. Απαιτείται έλεγχος της ταυτότητάς του, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος να το αποκτήσουν τρομοκράτες ή άλλοι εγκληματίες, που θέλουν να διασφαλίζουν τις επικοινωνίες τους και να εξαφανίζουν τα ίχνη τους.
Σπούδασε στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως συντάκτης, αρχισυντάκτης και διευθυντής σε περιοδικά, εφημερίδες και websites. Σήμερα ξεκινά το πρώτο του startup και τελειώνει το πρώτο του μυθιστόρημα.
Συζητούν πλέον ανοικτά κούρεμα καταθέσεων και δραχμή
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016, 00:01
Η τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σημαίνει ότι θα κουρευτούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί των εταιρειών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα που εξακολουθούν να κατέχουν περισσότερα από 100.000 ευρώ. Για τους άλλους βλέπουμε. Δραχμή σημαίνει 70% αυτόματη μείωση των μισθών και των συντάξεων. Ποιος είπε ότι τα χειρότερα είναι πίσω μας;
Όσοι νομίζουν ότι οι εξελίξεις στις τράπεζες δεν τους αφορούν κάνουν λάθος.
Η τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση θα είναι ένα τσουνάμι θα διαλύσει και τα τελευταία ίχνη εμπιστοσύνης που υπάρχουν προς το τραπεζικό σύστημα και την ελληνική Οικονομία.
Μέχρι χτες η προοπτική μιας τέτοιας εξέλιξης έμοιαζε μακρινή. Σήμερα μοιάζει να είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο. Το συζητούν ανοικτά! Όσο οι τράπεζες δείχνουν αδυναμία να λύσουν το πρόβλημα των κόκκινων δανείων, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στην τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση.
Η τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση θα είναι η πρώτη κίνηση που θα ρίξει το πρώτο τουβλάκι. Το πρώτο τουβλάκι θα παρασύρει το δεύτερο, εκείνο το τρίτο και ούτω καθεξής. Μέχρι να πέσει και το τελευταίο τουβλάκι σε αυτό το τόσο προβλέψιμο παιγνίδι ντόμινο.
Στο τέλος αυτής της βασανιστικής διαδρομής υπάρχει ένα νέο μνημόνιο, ακόμη πιο σκληρό από τα προηγούμενα. Θα είναι το μνημόνιο της δραχμής. Η υιοθέτηση ενός νέου νομίσματος είναι ο μόνος τρόπος για να καταφέρουν μία νέα εσωτερική υποτίμηση. Επειδή έτσι το βλέπουν. Επειδή αυτό τον δρόμο έχουν ακολουθήσει από την αρχή και αρνούνται να τον εγκαταλείψουν. Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι έχουν κάνει λάθος. Προτιμούν να διαλύσουν την χώρα από το να συζητήσουν οποιαδήποτε άλλη λύση.
Από την αρχή επέλεξαν τον δρόμο της εσωτερικής υποτίμησης. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν και τώρα. Τους είναι πιο εύκολο να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις στο ποσοστό της υποτίμησης του νέου νομίσματος από το να το κάνουν σήμερα με νόμισμα το ευρώ. Ξέρουν ότι αν βγουν και πουν ότι θα μειωθούν οι συντάξεις κατά 50% ή 70% με νόμισμα το ευρώ κι ότι μόνο έτσι θα «σωθούν» τα ασφαλιστικά ταμεία, θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες. Θα είναι μία επίσημη παραδοχή της χρεοκοπίας. Η επόμενη «λογική» απόδραση είναι εκείνη της δραχμής. Με αυτό τον τρόπο δεν θα φταίνε εκείνοι για το μείον 50% ή 70%. Θα είναι μία «λογική αντίδραση της αγοράς». Έτσι θα πουν. Είναι το τελευταίο τους οχυρό.
Η δραχμή δεν είναι μία αντισυστημική πρόταση, όπως προβάλλεται. Είναι η συνέχεια του project της «προσαρμογής» που ξεκίνησε το 2010.
Η Ελλάδα είναι μία κατεστραμμένη χώρα. Η επιλογή από την πρώτη στιγμή ήταν εκείνη της μείωσης των κρατικών δαπανών και της ταυτόχρονης αύξησης των επενδύσεων. Χάσαμε έξι πολύτιμα χρόνια και είναι αμφίβολο πλέον αν έχουμε άλλους έξι μήνες. Η καταστροφή που θα σημειωθεί αν εγκαταλείψουμε το ευρώ θα είναι άνευ προηγουμένου και θα κάνουμε πολλά χρόνια να σηκώσουμε κεφάλι. Οι πιθανότητες να γλιτώσουμε τα χειρότερα λιγοστεύουν μέρα με την ημέρα. Χρειαζόμαστε έναν μάγο που θα μπορέσει να καταπλήξει τα πλήθη. Να παγώσει τον χρόνο στην κλεψύδρα και να κάνει αληθινά θαύματα σε έναν κόσμο που έχει πάψει να πιστεύει στην δύναμη της φαντασίας και της δημιουργικότητας των ανθρώπων.
Θανάσης Μαυρίδης
Aγώνας για ζωή
Πριν από κάποια χρόνια ο Μαραθώνιος της Αθήνας ήταν ένα αφανές γεγονός που αφορούσε μόνο επαγγελματίες δρομείς. Το 2002 έτρεξαν 1.779 αθλητές. Εχθές συμμετείχαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες. Όλοι τρέχουν. Αποφόρτιση, αλληλεγγύη, ομαδική ψυχοθεραπεία, επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου; Τι οδηγεί τόσον κόσμο να ξεπεράσει τον εαυτό του;
Χρόνος ανάγνωσης:
9
‘
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο γεγονός που να ζωντανεύει στιγμιαία την Αθήνα τόσο, όσο ο Μαραθώνιος. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που η σκιά μιας πολλαπλής και αδιάλειπτης κρίσης βαραίνει πάνω μας και η πόλη μετατρέπεται σε πένθιμο κάδρο μιας ανέμπνευστης καθημερινότητας, ο Μαραθώνιος είναι μια αφορμή για φασαρία και αναστάτωση. Κάτι σαν ξυπνητήρι.
Είναι βέβαια και πολλά παραπάνω από αυτό. Μια ιστορία 120 ετών –τόσα συμπληρώθηκαν χθες– γεμάτη πόνο και συγκινήσεις, γέλια και λυγμούς, πτώσεις και θριάμβους. Η ιστορία της ζωής μας. Βαθιά μοναχική και επίπονη και τόσο άμεσα εξαρτώμενη από τον Άλλον, από το βλέμμα, το άγγιγμα και τη φωνή πολλών άλλων, οικείων και αγνώστων που σπρώχνουν το μυαλό ως τη γραμμή τερματισμού, όταν το σώμα καταρρέει και ο ορίζοντας θαμπώνει.
Σώμα, ψυχή και πνεύμα στην αφετηρία
Η Αθήνα τρέχει. Αν μας άφησε ένα θετικό κουσούρι η κρίση, είναι η ανάγκη που νιώθουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι να αποφορτιστούν ψυχολογικά και να επανοικειοποιηθούν το σώμα τους και τον δημόσιο χώρο. Ο Μαραθώνιος της Αθήνας πριν από μία δεκαετία ήταν ένα αφανές και παραγκωνισμένο γεγονός, που αφορούσε μόνο τους επαγγελματίες δρομείς και κάποιους λίγους ερασιτέχνες και προκαλούσε εκνευρισμό σε όλους τους υπόλοιπους για το ασυνήθιστο κυριακάτικο μποτιλιάρισμα. Μόλις 1.779 δρομείς έτρεξαν στο Μαραθώνιο του 2002. Χθες έτρεξαν 50.000 άνθρωποι από 105 χώρες στην κλασική διαδρομή και τις παράλληλες δράσεις των 5 και 10 χιλιομέτρων, των 1.200 μέτρων για παιδιά και των Special Olympics. Πολλοί περισσότεροι στήθηκαν στα πεζοδρόμια παράπλευρα της διαδρομής για να τους στηρίξουν. Ακόμα και ο ήλιος τους έκανε το χατίρι, έσπασε χθες για λίγο τη χειμωνιάτικη μουντάδα και απλώθηκε αστραφτερά πάνω από την πρωτεύουσα. Από τον Μαραθώνα μέχρι το Καλλιμάρμαρο, κάθε τετραγωνικό αυτής της πόλης έγινε μια μικρή εστία αλληλεγγύης με εμψυχωτικά νεύματα και επευφημίες που ξυπνούσαν τις κρυσταλλωμένες από την κούραση σκέψεις. Δεν είναι εύκολο πράγμα τα 42,195 χιλιόμετρα.
«Ακούς τους χτύπους της καρδιάς, νιώθεις κάθε ίνα του κορμιού σου, το μυαλό σου σε κλάσματα δευτερολέπτου διαχειρίζεται το σώμα σου, είσαι μόνος εσύ και οι δυνάμεις σου. Εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, να ζήσεις την περιπέτεια, να γεμίσεις γνώσεις… Μονολογείς, οι σφυγμοί σου έχουν φτάσει στα κόκκινα, η ανάσα δυνατή, οι χτύποι της καρδιάς έχουν μεταφερθεί στο κεφάλι… Λίγα μέτρα ακόμη, φτερά στα πόδια δίνουν οι επευφημίες, θα αντέξεις, σου φαίνεται απίστευτο, τα κατάφερες, έφτασες… Δεν μπόρεσα να κάνω αυτό το ταξίδι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Δεν έβαλα το σώμα, τη ψυχή, το πνεύμα στην αφετηρία. Όμως κάθε χρόνο κάνω αυτό το ταξίδι μέσα από τους χιλιάδες δρομείς που παρακολουθώ στη διαδρομή. Η προσπάθεια, η κούραση, η ικανοποίηση, ο ιδρώτας, το μάτωμα με κυριεύουν βλέποντάς τους», περιγράφει ο υπεύθυνος τύπου του ΣΕΓΑΣ και του Αυθεντικού Μαραθωνίου, Μπάμπης Ζανιάς.
Γιατί ο Μαραθώνιος, από όλες τις κορυφαίες αθλητικές διοργανώσεις, κρατάει κάτι από τη μαγεία και τον συμβολισμό του. Ξεφεύγει από το αρχετυπικό καλούπι του καλογυμνασμένου, νεαρού και επαγγελματικού σώματος της αθλητικής βιομηχανίας και γίνεται υπόθεση των απλών ανθρώπων. Κατεβαίνουν σε αυτήν την κούρσα με όλη την αντιφατικότητα της ύπαρξής τους, με τα σκαμπανεβάσματα και τις υπερβάσεις που διέπουν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Είναι ένα πολύχρωμο ποτάμι ανθρώπων κάθε ηλικίας, φύλου, έθνους, φυλής, που δεν ανταγωνίζονται. Συμμετέχουν. Μια φευγαλέα ίσως και μικροσκοπική αποτύπωση του φιλειρηνικού οράματος του ανθρώπου στην μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένος ο Μαραθώνιος της Αθήνας, του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εδώ, τα ρεκόρ και οι χρόνοι έχουν ελάχιστη σημασία. Σημασία έχει να μπεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, περπατώντας, κουτσαίνοντας, αναστενάζοντας, με τον δικό σου χρόνο και τρόπο. Απλά να μπεις και να πεις την ιστορία σου. Το inside story παρακολούθησε και σας παρουσιάζει τέσσερις τέτοιες ξεχωριστές ιστορίες ανθρώπων που έτρεξαν στις διαδρομές του Αυθεντικού Μαραθωνίου, κουβαλώντας μαζί τους δυνατά μηνύματα και ισχυρές αξίες.
Αλέξανδρος Καϊάφας
Βρήκα τον Αλέξανδρο στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου λίγες μέρες πριν τον αγώνα. Φορούσε το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο της «Σχεδίας» και πούλαγε το περιοδικό στους περαστικούς. Τα τελευταία τρία χρόνια το περιοδικό έγινε γι’ αυτόν ένα ανέλπιστο εργαλείο βιοπορισμού. «Βγάζουμε ένα εισόδημα με αξιοπρέπεια. Δεν κάνουμε ελεημοσύνη», μου λέει. Η ζωή του Αλέξανδρου ακολούθησε την ιλιγγιώδη πτωτική πορεία της ελληνικής οικονομίας. Δούλευε 16 χρόνια στη ΦΑΓΕ, απολύθηκε, έμεινε άνεργη και η σύντροφός του, χώρισαν και βρέθηκε στον αέρα. Για ένα διάστημα φιλοξενήθηκε στο σπίτι της αδερφής του. Μέσω της «Σχεδίας» κατάφερε να νοικιάσει ένα διαμέρισμα και να αποκτήσει ξανά την ασφάλεια ενός σπιτιού και την ανακούφιση του προσωπικού χώρου.
Πέρυσι, σε ηλικία 45 ετών, έτρεξε τον πρώτο του Μαραθώνιο. Όταν τερμάτισε υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι δεν θα το ξανακάνει. Μετά από δύο μήνες, όταν άνοιξαν οι εγγραφές, δήλωσε συμμετοχή ξανά. «Κατά τη διάρκεια του αγώνα έβαζα μικρούς στόχους, έλεγα μέχρι το επόμενο φανάρι. Μετά το 20οχιλιόμετρο πονούσα, σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Είδα την αδερφή μου και τα πιτσιρίκια στη διαδρομή και είπα μέσα μου ότι θα τερματίσω ακόμα και έρποντας. Το 41ο χιλιόμετρο δεν πέρναγε με τίποτα, ένιωθα σαν να έκανα άλλον έναν Μαραθώνιο, είχα την αγωνία του τερματισμού. Όταν τερμάτισα όμως ένιωσα αληθινά δυνατός. Τη Δευτέρα ήμουν κομμάτια, πονούσα παντού, λες και με είχαν τσιμεντώσει», διηγείται.
Όταν τελείωνε τη δουλειά, πήγαινε σπίτι, έκανε ένα μπάνιο κι έβγαινε για τρέξιμο. «Την τελευταία εβδομάδα έχω ελαττώσει και το τσιγάρο στο πλαίσιο της προετοιμασίας. Το Σάββατο δεν θα καπνίσω καθόλου», μου είπε.
Την Κυριακή τον πέτυχα στο ύψος του Προεδρικού Μεγάρου, ήταν εξουθενωμένος, πήγαινε περπατώντας αλλά μόλις άκουσε τις φωνές του κόσμου άρχισε πάλι να τρέχει. Όταν μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο το ρολόι έγραφε εφτά ώρες. Έχω τη αίσθηση ότι το τελευταίο λεπτό αυτών των επτά ωρών ο Αλέξανδρος άγγιξε μια κοσμική διάσταση της αιωνιότητας, την στιγμή που πήρε το μετάλλιο, το φίλησε και απομακρύνθηκε ξαλαφρωμένος. «Είναι εμπειρία ζωής ο Μαραθώνιος, μετράς τον εαυτό σου. Εγώ υπήρχαν μέρες που δεν είχα ούτε 50 λεπτά να πάρω μια φρατζόλα ψωμί. Δεν το έβαλα κάτω. Είμαι εδώ ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους που με υποδέχτηκαν σα να με γνωρίζουν χρόνια και συνεχίζω με το κεφάλι ψηλά», μου είπε.
Βασίλης Τσιατσιάμης
«Είμαι διαβητικός από τα 18 μου. Ο οργανισμός μου υπέστη ένα τεράστιο σοκ, έπεσα και μετά έμαθα ότι είχα διαβήτη». Ήταν νομίζω το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Βασίλης όταν συναντηθήκαμε. Απλά, ακομπλεξάριστα, χωρίς να με αφήνει να διολισθήσω σε μια αμήχανη και άβολη διακριτικότητα. Με αυτό το μήνυμα κατέβηκε αυτός και η υπόλοιπη ομάδα «Τρέχουμε για τον διαβήτη» στις δράσεις της Κυριακής, επιδιώκοντας να εμπνεύσουν αυτοπεποίθηση στους διαβητικούς και να εξοικειώσουν την κοινωνία με την ασθένεια.
Όταν ήταν μικρός, ο Βασίλης ασχολούνταν με τον πρωταθλητισμό στο τζούντο. Μόλις εκδηλώθηκε η ασθένειά του, φοβήθηκε και τα παράτησε. Ύστερα και από παρότρυνση του γιατρού του ξεκίνησε σιγά σιγά να τρέχει. «Εγώ είδα πρώτα τη μεγάλη βελτίωση που επέφερε η άσκηση στη φυσική μου κατάσταση και μετά αποφάσισα να δημιουργήσω αυτήν την πρωτοβουλία. Πέρα από το σωματικό όφελος, το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι να εξωτερικεύουν το πρόβλημά τους. Υπάρχει ένα ταμπού στην Ελλάδα με τις αρρώστιες. Αποφεύγουμε να μιλάμε γι’ αυτές. Ο κόσμος ντρέπεται να πει ότι έχει διαβήτη. Ήξερα ανθρώπους χρόνια, που όταν έμαθαν για την ομάδα, επικοινώνησαν μαζί μου και μου αποκάλυψαν ότι είναι κι αυτοί διαβητικοί. Είναι απελευθερωτικό να μιλάς και ο Μαραθώνιος είναι ένα βήμα έκφρασης για μας. Αλληλεπιδράς με την κοινωνία. Είναι ένα μάθημα για τον εαυτό σου και την κοινωνία, ότι μπορείς με λίγη προσοχή και αυτοέλεγχο να κάνεις τα πάντα», μου λέει.
Στις παράλληλες δράσεις της Κυριακής, στα 5 και στα 10 χιλιόμετρα έτρεξαν συνολικά 22 άτομα με την κίτρινη φωσφοριζέ μπλούζα που έγραφε «Τρέχουμε για τον διαβήτη». Ο Μαραθώνιος έχει μια απαράγραπτη κοινωνική διάσταση για όσους συμμετέχουν αλλά και για όσους είναι εκεί για να παρακολουθήσουν από κοντά την ένταση της στιγμής. Γκρεμίζει στερεότυπα και προκαταλήψεις και διαμορφώνει ένα πεδίο απαλλαγμένο από ιεραρχήσεις, για να συνυπάρξουν όλες οι ανθρώπινες καταστάσεις. Η μοναδική ανισότητα που αναπαράγει είναι ότι απαγορεύει ακόμα στους ανθρώπους με αναπηρία να συμμετάσχουν ανεξάρτητα με αμαξίδια. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι σύντομα θα αρθεί κι αυτή και θα δώσει σε όλους τους ανθρώπους που το επιθυμούν τη δυνατότητα να βιώσουν τη δυναμική του. «Όταν μπαίνεις στο Στάδιο σε πιάνει κυριολεκτικά ανατριχίλα. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μπορείς να το κάνεις είναι μια συγκλονιστική εμπειρία», λέει ο Βασίλης.
Στέλιος Πρασσάς
Ο κύριος Στέλιος είναι μάλλον ο γηραιότερος και ένας από τους πιο χαμογελαστούς μαραθωνοδρόμους. Στα 85 του έχει ζήσει τα πάντα: «Κατοχή, πείνα και ξιπολησιά, κορίτσι μου», μου λέει, «ζόρικοι καιροί, τι να καταλάβω από την κρίση; Στεναχωριέμαι μόνο για τα παιδιά μου, έχουμε μα επιχείρηση στον Βύρωνα με 2-3 υπαλλήλους. Κι αυτά παιδιά μου τα θεωρώ». Ο Μαραθώνιος είναι η μοναδική μέρα που η Αθήνα του φαίνεται όμορφη. Τη θυμάται με χωράφια, χαμηλά σπιτάκια, αυλές και ελάχιστα αυτοκίνητα. Τώρα δεν την αντέχει. «Είναι δηλητηριώδης, γεμάτη μπετόν και αυτοκίνητα», επαναλαμβάνει. Πλέον μένει στον Μαραθώνα, σε ένα κτήμα με κήπο και κότες. Ασχολείται όλη τη μέρα μαζί τους και συνομιλεί με τα πουλιά. Όση ώρα μιλάγαμε στην έκθεση Μαραθωνίου στο γήπεδο του Tae Kwon Do, κάθε Ιάπωνας τουρίστας που πέρναγε και διαπίστωνε ότι ο κύριος Στέλιος είναι μαραθωνοδρόμος, εκλιπαρούσε για μια σέλφι μαζί του κι αυτός ανταποκρινόταν πάντα με χαρά και ευγένεια.
Εδώ και 26 χρόνια, από τότε που ήταν 59 ετών, δεν έχει χάσει ούτε έναν Μαραθώνιο. Έτρεχε παλιά μαζί με άλλους 100 δίπλα στα λεωφορεία, τρέχει και τώρα δίπλα σε χιλιάδες με όλους τους δρόμους κλειστούς. Όλη τη χρονιά κάνει προπονήσεις. Τρέχει περίπου 35 χιλιόμετρα την εβδομάδα, δεν καπνίζει, φροντίζει τη διατροφή και τον ύπνο του και κάθε Νοέμβρη στις 9 το πρωί περιμένει το σάλπισμα στον ιστορικό Τύμβο του Μαραθώνα. Κάπου στα 25 χιλιόμετρα τον καρτερούν η γυναίκα, ο γιος και τα εγγόνια του για έναν πρώτο χαιρετισμό κι έπειτα πιάνουν θέση στο ασφυκτικά γεμάτο Καλλιμάρμαρο για να τον δουν να τερματίζει. Έτσι και φέτος. Πέρασε τα τελευταία μέτρα με ένα αργό τζόκινγκ, καμαρωτός και χαμογελαστός και ο κόσμος ξεσπούσε σε χειροκροτήματα μόλις τον αντίκριζε. Λίγο πριν το νήμα, πήρε μαζί του τα δύο εγγόνια του και τερμάτισαν παρέα. Είναι κάτι σαν τελετουργία, το κάνει κάθε χρόνο, θέλει να τα μυήσει στον υγιή αθλητισμό και το παιχνίδι.
«Δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να γυμνάζονται. Εμένα με γεμίζει πολύ ψυχικά το τρέξιμο. Μου δίνει ζωή. Δεν με νοιάζει να τρέξω γρήγορα, το γλεντάω, πάω όσο αντέχει η καρδιά μου και όταν μπαίνω στο Στάδιο τα ξεχνάω όλα. Άντε και του χρόνου, να ‘μαστε καλά, να τρέξουμε», ευχήθηκε στον αποχαιρετισμό.
Νουρ
Πέτυχα τον Νουρ ένα σκυθρωπό απόγευμα στον λόφο του Στρέφη. Γυμναζόταν μαζί με την υπόλοιπη ομάδα προσφύγων που θα συμμετείχε στις δράσεις του Μαραθωνίου υπό την αιγίδα της ΜΚΟ Solidarity Now. Το βλέμμα του αντανακλούσε τη μελαγχολία του καιρού. Πώς αλλιώς μπορούσε να είναι, για έναν 25χρονο πρόσφυγα που βρίσκεται εδώ και οχτώ μήνες εγκλωβισμένος σε μια συνθήκη τράνζιτ, μακριά από κάθε τι δικό του και οικείο. Μεγάλωσε στη Ράκα, τη σημερινή πιο σκοτεινή περιοχή του πλανήτη, αφότου ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους. Ως ομοφυλόφιλος και φιλελεύθερος νέος εκδιώχθηκε από εκεί. «Στη Συρία αν είσαι ομοφυλόφιλος ο Ασάντ θα σε βάλει φυλακή και ο ISIS θα σε σκοτώσει με κάποιον φριχτό τρόπο», μου λέει δείχνοντας τα σημάδια στα πόδια του από τον βασανισμό που υπέστη.
Έφτασε στην Τουρκία μόνος, πέρασε κάποιες δύσκολες μέρες στις τουρκικές φυλακές κι από κει στη Σάμο. Τώρα ζει σε έναν ξενώνα αλλά το όνειρο του είναι να πάει στην Ολλανδία, όπου ζει ο φίλος του και να σπουδάσει θέατρο. «Έχω κάνει αίτηση για μετεγκατάσταση και περιμένω απάντηση εδώ και πέντε μήνες. Η Υπηρεσία Ασύλου δεν νοιάζεται για μας. Τους έχω εξηγήσει ότι δέχομαι απειλές ακόμα κι εδώ εξαιτίας του σεξουαλικού μου προσανατολισμού. Επιπλέον βαριέμαι, δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω», υποστηρίζει. Ο Νουρ για να ξεγελάσει κάπως αυτή την μονότονη απραξία άρχισε να γυμνάζεται στον Εθνικό Κήπο. Οι γυμναστές που συνεργάζονται με το Solidarity Now του πρότειναν να τρέξει στα 5 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου με την ομάδα προσφύγων και δέχτηκε. «Έχεις ξανατρέξει σε αγώνα αντοχής;» τον ρώτησα. «Συνηθίσαμε στη Ράκα να τρέχουμε για να ξεφύγουμε από τον στρατό του Άσαντ και τη βαρβαρότητα του ISIS», μου απάντησε.
Την ίδια ώρα ο Χασίμ και ο Σουρί βάραγαν σουτάκια στην μπασκέτα του γηπέδου. Τα δυο αδέρφια από τη Συρία μαζί με τη μητέρα τους περιπλανώνται εδώ και τέσσερα χρόνια μακριά από το σπίτι τους. Τώρα μάλλον βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ σε μία λύση. Εγκρίθηκε η αίτηση για μετεγκατάσταση και σε λίγο καιρό θα ταξιδέψουν για Γαλλία. Με τη συμμετοχή τους στη διαδικασία του Μαραθώνιου είναι σαν να αποχαιρετούν επί της ουσίας την Ελλάδα: «Ξέρουμε ότι ο Μαραθώνιος είναι ένα σημαντικό γεγονός στην ιστορία και την κουλτούρα των Ελλήνων. Θέλουμε να τιμήσουμε λοιπόν την Ελλάδα και μαζί την πατρίδα μας που υποφέρει, να στείλουμε ένα μήνυμα ειρήνης σε Έλληνες και Ευρωπαίους, ότι είμαστε ένα».
Ξαναβρήκα όλα αυτά τα νεανικά πρόσωπα, λίγο πιο ξέγνοιαστα, το απόγευμα της Κυριακής στις κερκίδες του Παναθηναϊκού Σταδίου. Είχαν μόλις ολοκληρώσει την απογευματινή διαδρομή των 5 χιλιομέτρων και έβγαζαν όλοι μαζί φωτογραφίες. Κάπου εκεί τελείωσε κι ο 34ος Μαραθώνιος της Αθήνας. Σε μια χρονιά που προχωράει με απώλειες και αναποδιές, οι άνθρωποι αυτήν την Κυριακή έτρεξαν για να ξεφύγουν από κάτι, για να γλιτώσουν από κάτι, για να πιάσουν κάτι, για να διεκδικήσουν κάτι, για να πουν κάτι, για να ξαναπιστέψουν σε κάτι… για όλους τους λόγους του κόσμου. Οι τελευταίοι μαραθωνοδρόμοι τερμάτιζαν και οι δρόμοι γέμιζαν με κουκουλωμένα με εσωθερμικά σώματα, κουρασμένες αγκαλιές και ανάσες ζωής. Στο βάθος της Καλλιρρόης, υπήρχε μια εκθαμβωτική κόκκινη ρωγμή στον αττικό ουρανό, σαν αυτές που μνημόνευε ο Λέοναρντ Κοέν: «από κει –έλεγε– μπαίνει το φως».
Έχει συνεργαστεί με το VICE, το Έψιλον της Ελευθεροτυπίας, το protagon.gr και από το 2012 με το ΒΗΜΑgazino. Συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα για τα ντοκιμαντέρ Φυλές της Αθήνας (ΕΡΤ) και Beyond Gender Greece (ANT1). Τιμήθηκε με το Δημοσιογραφικό Βραβείο «Ελένη Βλάχου» 2013.
Το 2011 ήταν ο επίσημος φωτογράφος των Special Olympics. Μέχρι το 2014 εργαζόταν στο πρακτορείο Fosphotos. Η δουλειά του έχει δημοσιευτεί σε ελληνικά και διεθνή μέσα. Το 2015 τιμήθηκε με το Prix de la Photographie Paris.