11 Νοεμβρίου, 2016, 22:0525 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

11 Νοεμβρίου, 2016, 19:4025 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Κληματαριά πλατεία Θεάτρου

11 Νοεμβρίου, 2016, 18:2525 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Πλατεία Σκουρτανιώτη στα Σκούρτα Βοιωτίας

11 Νοεμβρίου, 2016, 18:1825 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Εγώ είμαι εδώ ..

11 Νοεμβρίου, 2016, 14:1625 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

11 Νοεμβρίου, 2016, 10:2525 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Η ζωή μας είναι ένα… ρίσκο!

– Ρώτησα κάποιον μια φορά: «ένα και ένα πόσο κάνει;» Μου απαντά: «δύο». «Είσαι σίγουρος;» τον ρωτώ πάλι και «…μπορείς να το αποδείξεις;», «έτσι έμαθα στο σχολείο» μου λέει.

Άρα η γνώση μου στηρίζεται σ’ αυτό πού έμαθα από τα βιβλία ή τους καθηγητές, σε κάτι που άκουσα ή κάτι που είδα. Έδειξα απόλυτη εμπιστοσύνη στον δάσκαλο, χωρίς αντιρρήσεις, και δέχθηκα τα λόγια του ως αυθεντικά, με αποτέλεσμα το «ένα συν ένα» όντως να «κάνει δύο»! Η εμπιστοσύνη αυτή είναι ένα είδος «ρίσκου». Ρισκάρω να εμπιστευτώ την γνώση μου στον δάσκαλο, πιστεύοντας ότι αυτός θα μου παρέχει την ακριβή γνώση και την μόρφωση.

– Το πρωί όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι, να ετοιμάσεις το πρωινό σου, να ετοιμαστείς, να βγεις από το σπίτι σου, να πάρεις το αυτοκίνητο ή να πας με τα πόδια στην δουλειά ή στο σχολείο, δεν αναλαμβάνεις ρίσκο με όλα αυτά;

Είναι ρίσκο, γιατί δεν γνωρίζει κανείς των ανθρώπων τι του επιφυλάσσει το επόμενο δευτερόλεπτο της ζωής του. Συνεπώς, τα πάντα στην ζωή μας είναι ρίσκο, γιατί δεν γνωρίζουμε το μέλλον, δεν έχουμε κάποιο προορατικό χάρισμα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι παθητικά περιμένουμε την «μοίρα» μας, αλλά συνεχίζουμε να κινούμαστε και να ζούμε «ρισκάροντας» την ζωή μας!

– Άλλοτε πάλι ξεκινά κάποιος χαρούμενος από το σπίτι του να πάει στην θάλασσα. Όταν φθάσει στην παραλία, αφού ετοιμαστεί, μπαίνει στην θάλασσα και φθάνοντας μέχρι τα γόνατα διαπιστώνει ότι το νερό είναι παγωμένο. Δεν λέει «δροσερό», αλλά «παγωμένο», μέσα στο κατακαλόκαιρο! Αν δειλιάσει και γυρίσει πίσω, θα πάει χαμένη η ετοιμασία του και αντί για δροσιά, το «κέρδος» θα είναι η ζέστη και ο καύσωνας. Τι κάνει όμως; Σφίγγεται και μπαίνει μέσα στο νερό, ρισκάρει δηλαδή και μπαίνει στο «παγωμένο» νερό, μη σκεπτόμενος ότι το παγωμένο θα τον… παγώσει, αλλά σκεπτόμενος πως την «παγωνιά» θα διαδεχθεί η δροσιά και η ξεκούραση από τον καύσωνα του καλοκαιριού.

Μετά από τις παραπάνω απλές σκέψεις τολμώ να πω ότι και η πίστη μας στον Θεό είναι ένα ρίσκο! Τον Θεό δεν τον είδε κανείς σαν ύπαρξη υλική, αλλά μόνο σαν βίωμα ή από ό,τι διάβασε ή άκουσε. Πώς μπορείς λοιπόν να εμπιστευθείς κάτι το οποίο δεν το βλέπεις ή δεν το αγγίζεις; Γι’ αυτό λοιπόν ρισκάρω και πιστεύω στον Θεό, Του εμπιστεύομαι όλη μου την ζωή για να με οδηγήσει στην σωτηρία!

Ρισκάρω σημαίνει τολμώ, δεν μένω άπρακτος, αλλά προσπαθώ, εμπιστεύομαι και συνεχίζω την ζωή μου. Όταν τολμήσουμε και εμπιστευθούμε πραγματικά την ζωή μας όλη στον Χριστό, τότε μόνο θα γνωρίσουμε την πραγματική γαλήνη και ηρεμία που χρειαζόμαστε στην δύσκολη πορεία της ζωής μας.

Αυτός είναι το Φως που διαλύει το σκοτάδι και φωτίζει την οδό της ζωής μας!

Κάθε ένας που ακολουθεί κάποιον οδηγό, περπατά στις πατημασιές του οδηγού του και τον εμπιστεύεται. Ο οδηγός όμως πρέπει να ρισκάρει, να τολμήσει, να προχωρήσει για να οδηγήσει τους υπολοίπους. Εδώ έρχεται η εμπιστοσύνη στον Θεό· Τον βάζεις οδηγό για να ακολουθείς τις πατημασιές Του, και τότε μόνο είναι σίγουρος και ο δικός σου βηματισμός!

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου

11 Νοεμβρίου, 2016, 10:2125 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Ντόναλντ Τραμπ: Ποιος είναι ο «τύπος» που έγινε πλανητάρχης;
Πόσους ανθρώπους έχετε ακούσει να μιλάνε για τον εαυτό τους στο τρίτο πρόσωπο; Ιδού πως περιγράφει τον εαυτό του ένας από αυτούς που πιστεύουν ότι το άπαν στην ζωή είναι η αυτοπεποίθηση: «Είτε τον αγαπάτε, είτε τον μισείτε, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που έχει ξεκάθαρη άποψη για τι θέλει, πως μπορεί να το πετύχει και δεν λογαριάζει εμπόδια. Οι γυναίκες βρίσκουν την ισχύ του τόσο ερεθιστική όσο και τον πλούτο του». Ετσι αυτοπροσδιορίζεται ο δισεκατομμυριούχος που βάλθηκε να γίνει πλανητάρχης, διεκδικώντας το χρίσμα με το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων για τις εκλογές 2016. Αλλωστε θεωρεί ότι αυτό που ξεχωρίζει τους νικητές από τους φοβιτσιάρηδες είναι ο τρόπος που αντιδρούν στην μοίρα. Και αυτός έχει αποφασίσει να τσιγκλίσει την δική του, βάζοντας τον υψηλότερο στόχο στην καριέρα του.

Ποιος είναι όμως αυτός ο ξανθός κύριος με την περίεργη φράντζα που του μικραίνει το μέτωπο; Και πως κατάφερε να αποκτήσει αυτήν την τεράστια περιουσία, τους πολλούς γάμους, τα αντίστοιχα διαζύγια και τις πολιτικές φιλοδοξίες; Γεννημένος τον Ιούνιο του 1946, στο Κουήνς της Νέας Υόρκης, μεγάλωσε σε μια οικογένεια με ρίζες από την Σκωτία και την Γερμανία. Ηταν ανυπάκουος ως παιδί και αποβλήθηκε από το σχολείο. Το αποτέλεσμα ήταν να κάνει ένα πέρασμα από μια στρατιωτική σχολή, στα 13 του χρόνια, έτσι ώστε να μάθει να διαχειρίζεται το ταμπεραμέντο. O νεαρός τα κατάφερε τελικά και έγινε κοινωνικός, αθλητικός και ηγετικός, χωρίς ξεσπάσματα θυμού.

Ο πατέρας του, Φρεντ, είχε μπει στον τομέα των κατασκευαστικών εταιρειών και εκεί αποφάσισε και ο γιος του να κάνει τα πρώτα του βήματα. Μετά από τρία χρόνια μαθητείας, το 1971 έκανε την δική του εταιρεία, η οποία δραστηριοποιήθηκε επίσης στον δήμο της Νέας Υόρκης και ιδιαίτερα στο Μανχάταν. Από πολύ νωρίς ο Τραμπ έδειξε ότι αυτό που τον καθοδηγούσε ήταν το ένστικτό του και ένα έμφυτο ταλέντο να κρίνει τους ανθρώπους και τα όρια τους. Επένδυσε σε μεγάλα κτίρια με ελκυστικά αρχιτεκτονικά σχέδια και καλά σημεία στην πόλη. Άρχισε να κάνει παρέα με ανθρώπους που είχαν περισσότερα χρήματα και επιρροή από αυτόν.Η πιο επιτυχημένη κίνηση στην πρώιμη του καριέρα ήταν να αγοράσει ένα παλιό ξενοδοχείο, το Commodore κοντά στο σταθμό Pen αλλά και το Grand Central. Εκανε μια συμφωνία με τον ξενοδοχειακό γίγαντα της Hyatt και έτσι γεννήθηκε το Grand Hyatt που του απέφερε φήμη και κέρδη. Το δεύτερο βήμα που τον καθιέρωσε ως κορυφαίο κατασκευαστή ήταν η δημιουργία του Trump Tower. Επέλεξε το «φιλέτο» της πέμπτης λεωφόρου κοντά στο γνωστό κοσμηματοπωλείο Τίφανι και έφτιαξε ένα κτίριο με πολυτελή διαμερίσματα σε 58 ορόφους με θέα στο «Μεγάλο Μήλο». Τα σπίτια πουλήθηκαν σαν ζεστό ψωμί σε διασημότητες που ήθελαν μια στυλάτη κατοικία. Χωρίς να αφήσει από το βλέμμα του την Νέα Υόρκη επέκτεινε τις δουλειές του στο Ατλάντικ Σίτι, μπαίνοντας στον τομέα των καζίνο. Το πλέον εμβληματικό του απόκτημα πάντως ήταν το περίφημο ξενοδοχείο «Plaza» κοντά στο Σέντραλ Παρκ.

Η συνέχεια δεν ήταν εξίσου ρόδινη και πολλές από τις αποφάσεις του, όπως λ.χ. να επενδύσει στις αερομεταφορές και να δοκιμάσει την τύχη του στο Λος Αντζελες δεν του πολυβγήκαν. Παράλληλα είχε να αντιμετωπίσει και το κακό κλίμα της δεκαετίας του ΄90 στην κατασκευή και την κτηματαγορά. Παρότι έφτασε να έχει χάσει πολλά λεφτά και να έχει δανειστεί μεγάλα ποσά, κατάφερε να ισορροπήσει. Επίσης δεν ήταν λίγες οι φορές που χρειάστηκε να πάει στα δικαστήρια για να υλοποιήσει τα φιλόδοξά του σχέδια που προσέκρουαν στους νόμους της Νέας Υόρκης και στις ευαισθησίες των κατοίκων. Συνήθως έβγαινε νικητής η αποσυρόταν νωρίς όταν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να κερδίσει τον πόλεμο.

Παρότι στην αρένα των επιχειρήσεων τα κατάφερνε καλά, δεν ίσχυε το ίδιο για τα προσωπικά του. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την τσέχα Ιβάνα, που ήταν τέως αθλήτρια και μοντέλο. Εντονη προσωπικότητα, μπήκε με επεκτατικές διαθέσεις στα επαγγελματικά λημέρια του Τραμπ και διεκδίκησε δικό της μερίδιο. Μαζί έκαναν τρία παιδιά και χώρισαν με τρόπο επεισοδιακό. Η δεύτερη σύζυγος με την οποίαν απέκτησαν ένα παιδί προτού παντρευτούν ήταν η ηθοποιός Μάρλα Μαπλς, με την οποία χώρισε μέσα σε δύο χρόνια με εξίσου μεγάλο θόρυβο και παχυλές αποζημειώσεις. Τελικά μέχρι σήμερα είναι παντρεμένος με ένα μοντέλο από την Σλοβενία, την Μελανία Κνάους (σ.σ. κεντρική φωτογραφία) με την οποίαν έχει έναν γιο.

Παρά την μεγάλη δημοσιότητα, ο Τραμπ ήταν αχόρταγος με τα ΜΜΕ. Το 2004 αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει στο ριάλιτι «The Apprentice» (ο μαθητευόμενος) κάνοντας επικοινωνιακό πάταγο. Ομως και αυτό δεν του ήταν αρκετό και άρχισε να κατατρώγεται με την πολιτική. Ηδη από το 2012 είχε εκφράσει τις φιλοδοξίες του και τον Ιούνιο του 2015 έκανε την επίσημη ανακοίνωση. Ο πρόεδρος Ομπάμα είναι πάντα το στόχαστρο του πολυεκατομμυριούχου, που δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται στον ίδιο και τις πολιτικές του, θεωρώντας ότι είναι πολύ μαλθακός. Οι τοποθετήσεις του πάνω σε ζητήματα οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής είναι πολύ συντηρητικές, λέγοντας λ.χ. ότι θα πετάξει έξω από την χώρα τους μετανάστες και θα κτίσει και άλλο τείχος με το Μεξικό. Πάντως οι τελευταίες μετρήσεις τον δείχνουν ότι έχει αρχίσει να μειώνει την διαφορά ανάμεσα σε εκείνον και την Χίλαρι Κλίντον, η οποία διεκδικεί την προεδρία για λογαριασμό των Δημοκρατικών. Ο μεγιστάνας φαίνεται αποφασισμένος να παλέψει για να κατακτήσει την κορυφή και γνωρίζοντας από τους ουρανοξύστες του, ξέρει να αντιμετωπίζει τα ύψη.

11 Νοεμβρίου, 2016, 09:5925 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Αλμπέρ Καμύ – μην πιστεύετε τους φίλους σας όταν σας ζητούν να είσαστε ειλικρινείς μαζί τους

by Αντικλείδι

Είμαστε όλοι εξαιρετικές περιπτώσεις. Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς. Read more of this pos t

11 Νοεμβρίου, 2016, 07:1425 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Η σιωπή δεν κάνει λάθη

11 Νοεμβρίου, 2016, 06:3325 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Κηπούπολη

Αιγάλεω

10 Νοεμβρίου, 2016, 20:1625 Οκτωβρίου, 2018, 10:32

Έλληνες ποιητές γράφουν για τις εκκλησιές μας!!

Tην εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,
τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των Γραικών·
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
μες τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό –
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό –
ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

Κ.Π. Καβάφης

Τ’ άσπρο ξωκλήσι

Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1973). Έχει θέμα του ένα από τα φωτεινά άσπρα ξωκλήσια που, διασπαρμένα σε όλη την ελληνική ύπαιθρο, δίνουν μια λιτή, οργανικά ενταγμένη στο φυσικό περιβάλλον, εικόνα της ανθρώπινης θρησκευτικότητας και του λαϊκού πανηγυριού.

T άσπρο ξωκλήσι στην πλαγιά, κατάγναντα στον ήλιο,
πυροβολεί με το παλιό, στενό παράθυρό του,

Και την καμπάνα του αψηλά, στον πλάτανο δεμένη,
τηνε κουρντίζει ολονυχτίς για του Αϊ-Λαού τη σκόλη.

Γ. Ρίτσος

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΣΑΛΗ

Αρσαλή: Σημαίνει Αγία Ιερουσαλήμ, είναι εξωκλήσι στο Λιδορίκι χτισμένο μέσα σε σπηλιά, όπου λέγεται ότι στην εποχή της διαμάχης ανάμεσα στους εικονολάτρες και εικονομάχους βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας. Το εκκλησάκι γιορτάζει την Παρασκευή Του Πάσχα, της Ζωοδόχου Πηγής.

Στο ταπεινό της Αρσαλής το εκκλησάκι ,

πουν’ ριζωμένο στην αητοφωλιά τη Γκιώνας

πηγαίνω πάντα , για ν’ ανάψω κεράκι

σαν θα φθινοπωριάσει , κι’ έρθει ο χειμώνας.

Απ’ έξω , η παλιά καμπάνα κρεμασμένη ,

στης γέρικης βελανιδιάς , το ροζιασμένο μπράτσο

πρόχειρα , λες , μ’ ένα παλιό σκοινί δεμένη ,
τον κάμπο αγναντεύει , από ψηλά σαν κάστρο .

Μοσχοβολάει ολόγυρα το χώμα το βρεγμένο ,

κι αυτή η άγρια ομορφιά , με συνεπαίρνει ,

καθώς το χώμα της σπηλιάς το νοτισμένο

όλα της γης τ’ αρώματα μου φέρνει ..

Μόνος στο μισοσκόταδο, μ’ ένα κερί αναμμένο ,