Zonars ode

Τα μαθατε τι εγινε 

Στην Πανεπιστημιου

Του ζωναρς το παλαιον καφε

Ανακαινισθη τσιου

Τρια πουλακια λαλησαν

Την ανακαινιση του

Τονα δεξια τ αλλο ζερβα

Τ αλλο του τραπεζιτου

Πολλα γροικουν πολλα λαλουν

Συστημικα και αλλα

Μα τελικα μαζευονται 

Εκει κανουνε αρβαλα

Διοτι αυτο το αστικο

Το παλαιον εν τελει

Στις μερες μας καταντησε

Γαρδουμπα στο τσιγκελι

Δεν ειναι που μας ελειπε

Ενα καφε γαματο

Ειναι γιατι κοινωνικα

Το αληθως σικατο

Εξελιπεν δια παντος

Κι εγινε αχταρμακι

Λιγο πασοκ λιγο νουδου

Και λιγο ποταμακι

Λιγακι κομμωτηριο δευτερο 

Πιστολακι

Και τεσσερα επι τεσσερα

Με δοσεις σαλονακι

Κι εκεινο το περιφημον

Δια χειρος βαραγκη

Στον κυκλωπα πολυφημον

Εδοθη κουτοφραγκοι

Κι απ το σικατο το λαο

Αδειασανε οι παγκοι

Αλλοτε υπηρχαν ποιηται

Και βιεννουα καφεδες

Και αοιδοι  κι ερμηνευταιι

Και λιμο και λακεδες

Κυριες των τιμων μανταμ

Περιξ κολωνακιου

Κι απο τη λυκαββητου

Κι απ τη βουκουρεστιου

Πολιτικοι με ημιψηλα

Και δημοσιογραφοι

Που ετριζεν η πεννα τους

Τρωγαν πατε ελαφι

Και ομορφα ζαχαρωτα

Και φλυτζανακια σπανια

Κι οχι του κωλου τα γκουρμε

Και τα σκατοχαρμανια

Δεν ειναι που ξανανοιξε το ζωναρς 

Οχι μπραβο

Η κοινωνια αλλαξε

Και φαινεται παλαβω

Ολοι τρελλοι μ ακουστικα

Να κρεμοντ απ τις τσεπες

Με αη παντ και κινητα

Αφεντες κι οφειλετες

Μια μουρη,ενα συστημα 

Ενα σκατοσυναφι

Γι αυτο και η ανακαινιση 

Μπορει να παει στραφι

Γι αυτο ισως χρειαζεται

Αστυνομια πληθους

Και ναχει ενα λεηζερ

Σκαναρον τους ανηθους

Τις κοττες απ τα βορεια

Κι απο τας κηφισιας

Που εχουνε τα κοττερα και

Τας περιουσιας

Που ερχονται στο αττικα

Να κανουνε τας ψωναρας

Και εχουνε βρωμα περισση

Κακαδια στς αγκωναρας

Και θελουνε στα υστερα 

Κι ενα καφε εις του ζωναρς

Δε φταιει το καταστημα 

Κι η ανακαινισις του

Εχαθη το αναστημα 

Κυκλοφορουν απληστου

Και μπαινουν οπουδηποτε

Καρυδια και κοκοται

Γιατι καλοι μου χριστιανοι

Χαθηκαν οι ιπποται

Κι αυτη η ταξη αστικη

Που πινε τους καφεδες

Εξεμεινε χωρις βρακι

Κι αφηνει στους ντελβεδες

Της κρισης τ αποτσιγαρα

Τα ηλεκτρικα τσιγαρα

Και τα υαλορουνικα

Στη μαπα τη μουλαρα

Δεν ειναι μονο οι τιμες

Και τα φεησκοντρολια

Μια φατσα ολοι γινανε 

Κι αφεντικα και τσολια

Δε φτανει η ανακαινιση

Και το πιαρ της πλακας

Θελει και κατι ακομα για

Να μην εισαι μαλακας

Ενα μπανακι φιλοι μου

Και τριφτε τους αγκωναρς

Ετσι ισως ναχει νοημα

Ενας καφες στου ζωναρς

Ηθικον ακμαιωτατον

Φιλε μου χρυσανθε πανα

Τα κανες ολα φινα

Μα κατι απ τα μεσα μας 

Χρειαζεται η Αθηνα

Για να χει καποιο νοημα

Αυτο το ρεστορεησον

Αλλιως θα ξαναπεφτουμε 

Ολοι στο κυριε Ελεησον

Μπορεί τη σημερινή εποχή να κυριαρχεί η γενική καχυποψία για τους πολιτικούς και πόσους από αυτούς βάζουν το… χέρι στο μέλι, αλλά υπήρξαν κάποιοι στο παρελθόν, ακόμη και πρωθυπουργοί, που πέθαναν πάμφτωχοι, είτε γιατί χάρισαν την περιουσία τους είτε γιατί επέλεξαν σε όλη τους τη ζωή ένα λιτό τρόπο διαβίωσης.

Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Ιωάννης Καποδίστριας, με τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας να κάνει λιτή ζωή, παρότι ήταν εύπορος, όπως αναφέρει σε σχετικό αφιέρωμα η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Μάλιστα, μοίρασε αρκετή από την περιουσία του στις ανάγκες του κράτους και των συμπολιτών του, ενώ αρνήθηκε να λαμβάνει το μισθό του κυβερνήτη, δηλώνοντας ότι τα ιδιαίτερα εισοδήματά του του αρκούν για να ζήσει. 

Ο εκ των πρωταγωνιστών της επανάστασης του 1821 Ανδρέας Λόντος, πρώην μεγαλοκτηματίας έδωσε στον εθνικό αγώνα μεγάλο τμήμα της περιουσίας του. Έφτασε στη θέση του υπουργού Εσωτερικών και μοίρασε τα χρήματά του και τη σύνταξη που λάμβανε ως στρατηγός σε πρώην συναγωνιστές του. Τα τελευταία του χρόνια ζούσε πάμφτωχος, ξεπουλώντας τα τελευταία του υπάρχοντα, ενώ το 1846 αυτοκτόνησε. Τα παραδείγματα από πρώην πρωθυπουργός που «έφυγαν» δίχως να έχουν περιουσία είναι πολλά από την ελληνική ιστορία. 

Ο Ζηνόβιος Βάλβης, που έκανε δύο θητείες ως πρωθυπουργός, ζούσε αρκετά λιτά και είχε τη συνήθεια να ντύνεται με κάπα τσοπάνου. Πέθανε πάμφτωχος το 1872 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη. 

Το ίδιο φτωχός έφυγε από τη ζωή το 1879 ο εξάκις πρωθυπουργός Επαμεινώντας Δεληγιώργης. Την επόμενη της κηδείας του η Πολιτεία χορήγησε στην οικογένειά του σύνταξη 500 δραχμών το μήνα, για να μην πεινάσουν τα παιδιά του. 

Φτωχότερος από ότι μπήκε στην πολιτική έφυγε και ο επτάκις πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης. Είχε αναγκαστεί να πουλήσει σχεδόν ολόκληρη την πατρική του περιουσία, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε σε νοικιασμένο σπίτι. 

Ανάλογη στάση κράτησε και ο Γεώργιος Καφαντάρης, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός το 1924. Όταν μάλιστα πληροφορήθηκε ότι κάποιος πολιτικός μηχανικός θέλησε να του παραχωρήσει δωρεάν κάποιο σπίτι για να μείνει, καθώς γνώριζε τα οικονομικά και προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας «πού ξέρω τι αξιώσεις θα προβάλει και τι θέματα θα έχει να επιλύσει για να προτείνει τέτοιο πράγμα». Χρειάστηκε να κάνει συμβολαιογραφικό έγγραφο ο πολιτικός μηχανικός, στο οποίο δήλωνε ρητά ότι δεν θα προβάλει καμία αξίωση, για να γίνει τελικά δεκτή η δωρεά του. 

Τέλος, ο Νικόλαος Πλαστήρας έμεινε στην ιστορία ως φτωχός πρωθυπουργός, για τον λιτό τρόπο ζωής του. Απαγόρευε στους συγγενείς του να χρησιμοποιούν το όνομά του για δικό τους όφελος έμενε στο νοίκι, ενώ αρνήθηκε να βάλει τηλέφωνο φωνάζοντας «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται και εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;». 

Μάλιστα, είχε επιστρέψει ένα χρυσό στυλό που του είχε στείλει ο εκδότης Δημήτρης Λαμπράκης, ενώ στο σπίτι του κοιμόταν σε στρατιωτικό ράντσο. Όταν πέθανε το 1953, άφησε μόνο 216 δραχμές στην ψυχοκόρη του, δέκα δολάρια και μία προφορική διαθήκη «Όλα για την Ελλάδα».

Άμετα τάβλα πέγκε πέγκε 

τάδε τούδε μενεξούζε 

μπίχτατά όντζο μόντζο κοτσόντζο..

Φύλατα!!!