Τα πέτρινα χρόνια ..
η τρασαδούρα έγινε τόσο mainstream
Πιο πολλή σημασία έχει να έψαχνε κανείς, ιστορικά, γιατί ειδικά στην Ελλάδα η τρασαδούρα έγινε τόσο mainstream. Φταίει η έκλυση του θυμικού και η «εκδίκηση της γυφτιάς» επί ΠΑΣΟΚ; Η απασφάλιση κάθε ενοχής όταν επιτέλους οι «μη προνομιούχοι» μπήκαν με τις λάσπες στα θερινά ανάκτορα; Φταίνε τα ζεϊμπέκικα του Αντρέα, ο υπουργός Γιαννόπουλος που φωτογραφιζόταν στα μπουζουξίδικα φασκελώνοντας, με κιλότες στο κεφάλι;
Πηγή: www.lifo.gr
Οι μεγάλες αλήθειες είναι δύο :
1. Η εξουσία ανήκει στον λαό και
2. Ο λαός δεν πρέπει ποτέ να την ασκεί.
Έξυπνος είναι κάποιος που πιστεύει το 10 % από αυτά που ακούει , το 25% από αυτά που διαβάζει και το 50% από αυτά που βλέπει !!
Δημοσιεύθηκε από τον/την stogiatro.grΔημοσιεύθηκε : 06 Δεκεμβρίου 2016
Ο ύπνος καταλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο του συνολικού χρόνου ζωής μας, και αυτό συμβαίνει, διότι είναι απαραίτητος για την εύρυθμη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Η έλλειψή του δημιουργεί προβλήματα τόσο στην ψυχική και σωματική υγεία, όσο και στην καθημερινότητά μας.
Η ακριβής λειτουργική σημασία του ύπνου δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί, αλλά, φαίνεται ότι σχετίζεται με την ανάπαυση των εγκεφαλικών νευρικών κυττάρων και με την καλή λειτουργία της μνήμης και της εκμάθησης.
Με τον όρο «καλό ύπνο», εννοούμε τον ύπνο ικανοποιητικής χρονικής επάρκειας (6-8 ώρες), αλλά και ποιότητας, χωρίς δηλαδή αφυπνίσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο καλός ύπνος είναι αναζωογονητικός, μας γεμίζει ενέργεια και μας βοηθάει να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Όταν ο οργανισμός στερείται καλού ύπνου, τότε διαταράσσεται η ισορροπία της υγείας μας.
Προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψή του
Ο ύπνος είναι πολύ σημαντικός για την σωστή λειτουργία του εγκεφάλου. Καθώς κοιμόμαστε ο εγκέφαλος προετοιμάζεται για τις απαιτήσεις της επόμενης ημέρας. Έρευνες έχουν δείξει ότι ο καλός ύπνος βελτιώνει την ικανότητα εκμάθησης, καθώς επίσης, βοηθά στη συγκέντρωση, στη λήψη αποφάσεων αλλά και στη δημιουργικότητα. Η έλλειψη ύπνου δυσκολεύει την επίλυση προβλημάτων, τον έλεγχο των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς και έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγικότητα στην εργασία. Η έλλειψη ύπνου μπορεί να οδηγήσει σε έντονο στρες, κατάθλιψη, επιθετικότητα ακόμη και σε τάσεις αυτοκτονίας. Ειδικά τα παιδιά και οι έφηβοι επηρεάζονται πολύ περισσότερο από τον ύπνο, και η έλλειψή του έχει συσχετιστεί με προβλήματα συγκέντρωσης, «κακής» συμπεριφοράς και «κακές» επιδόσεις στο σχολείο. Όλα τα παραπάνω, εξελικτικά επηρεάζουν ακόμα και τον τρόπο οδήγησης μας, καθώς ο οργανισμός λόγω έλλειψης ύπνου δεν έχει τα αντανακλαστικά που χρειάζονται.Οι επιπτώσεις στην υγεία
Ο ύπνος ενισχύει ακόμα περισσότερο τη διαδικασία επούλωσης και επιδιόρθωσης της φυσιολογικής φθοράς που υφίσταται τόσο η καρδιά όσο και τα αγγεία. Κατά συνέπεια όταν δεν κοιμόμαστε επαρκώς αυξάνονται κατά πολύ οι πιθανότητες για εμφάνιση πρόωρης γήρανσης, καρδιοπάθειας, νόσου των νεφρών, υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη και εγκεφαλικού επεισοδίου.
Σύμφωνα με έρευνες, ο καλός ύπνος βοηθάει στην καλή λειτουργία των ορμονών συνεπώς η έλλειψή του αυξάνει τον κίνδυνο παχυσαρκίας σε όλες τις ηλιακές ομάδες. Οι ορμόνες που επηρεάζονται είναι η γκρελίνη (ορμόνη που αυξάνει το αίσθημα της πείνας) και η λεπτίνη (ορμόνη που ρυθμίζει το αίσθημα κορεσμού από το φαγητό). Όταν δεν κοιμόμαστε καλά διαταράσσεται η ισορροπία των ορμονών αυτών με αποτέλεσμα να αυξάνεται το αίσθημα της πείνας και να τρώμε περισσότερο. Ο ύπνος επηρεάζει την λειτουργία μιας ακόμη σημαντικής ορμόνης, της ινσουλίνης, η οποία είναι υπεύθυνη για τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Η έλλειψη του ύπνου έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, οδηγώντας σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη. Ο «καλός ύπνος» διεγείρει τον οργανισμό να παράγει μια ορμόνη που είναι απαραίτητη για την σωματική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων. Επίσης ενισχύει την ευεξία των μυών τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες και συντελεί στην επιδιόρθωση βλαβών στους ιστούς, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο και στην αντιγήρανση.
Ακόμη και το ανοσοποιητικό μας σύστημα, δηλαδή η άμυνα του οργανισμού μας σε επιβλαβείς παράγοντες, ενισχύεται από τον καλό ύπνο, ενώ η έλλειψη του οδηγεί σε συχνές λοιμώξεις και σε κάποιες περιπτώσεις συνδέεται με μειωμένη γονιμότητα και λίμπιντο.
Τα οφέλη του καλού ύπνου
Απολαμβάνοντας ένα ποιοτικό ύπνο, αυξάνουμε τις πιθανότητες να έχουμε μια υγιή, δραστήρια ζωή, γεμάτη ευεξία. Για να το πετύχουμε αυτό, θα πρέπει να αποφεύγουμε την έντονη δραστηριότητα, τα προϊόντα καφεΐνης και το τσιγάρο λίγο πριν την ώρα του ύπνου. Θα πρέπει να κοιμόμαστε όταν αισθανόμαστε την ανάγκη και να διατηρούμε ένα σχετικά σταθερό ωράριο ύπνου, επαρκές χρονικά.
Η σωστή επιλογή του στρώματος είναι ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας για να εξασφαλίσουμε έναν καλό ύπνο. Θα πρέπει να επιλέξουμε το στρώμα και εκείνα τα προϊόντα ύπνου, που υπακούν τις δικές μας ανάγκες και ταιριάζουν στο τρόπο ζωής μας. Το περιβάλλον του υπνοδωματίου μας είναι εξίσου σημαντικό καθώς θα πρέπει να έχουμε χαμηλό φωτισμό ενώ η θερμοκρασία θα πρέπει να είναι ήπια (ούτε κρύο ούτε ζεστό). Κατ’ αυτό τον τρόπο είμαστε ήρεμοι κι έτοιμοι να αποβάλλουμε την κούραση και την ένταση της ημέρας.Μπάου Κατερίνα, Πνευμονολόγος, Κέντρο Μελέτης Ύπνου, Α’ Κλινική Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νοσοκομείο “O Ευαγγελισμός”
Τί είναι ρε παλικάρι ;
«Το 95% των ασθενειών εξαφανίζονται με την Πυθαγόρεια Διατροφή»
Ολίγα Περί Πυθαγόρειας Διατροφής
Ιπποκράτης: «Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού. Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».
Tις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη. Κι εδώ, όπως θα δούμε, μας εντυπωσιάζει ο νόμος της αναλογικότητας!
Tις αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη. Κι εδώ, όπως θα δούμε, μας εντυπωσιάζει ο νόμος της αναλογικότητας!
Τα Κόκκινα Φασόλια: πραγματικά μπορούν να θεραπεύσουν και να βοηθήσουν στη διατήρηση της καλής νεφρικής λειτουργίας – και μοιάζουν ακριβώς όπως τα ανθρώπινα νεφρά.
Το Καρύδι: μοιάζει με έναν μικρό εγκέφαλο, ένα αριστερό και ένα δεξί ημισφαίριο, τον άνω και κάτω εγκέφαλο και την παρεγκεφαλίδα. Τα καρύδια βοηθούν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και την εγκεφαλική λειτουργία.
Το Καρότο: Η διατομή του καρότου μοιάζει με το ανθρώπινο μάτι. Τα καρότα ενισχύουν σε μεγάλο βαθμό τη ροή του αίματος στα μάτια και ενισχύουν γενικά την λειτουργία των ματιών.
Το Σέλινο: μοιάζει με τα οστά. Το σέλινο στοχεύει ειδικά στην ενδυνάμωση και την αντοχή των οστών. Τα τρόφιμα με νάτριο, όπως το σέλινο τροφοδοτεί με τα απαραίτητα, τις σκελετικές ανάγκες του σώματος.
Το Αβοκάντο: στοχεύει στην υγεία και στη καλή λειτουργία της μήτρας και του τραχήλου της μήτρας της γυναίκας. Τα Αβοκάντο βοηθούν τις γυναικείες ορμόνες να έλθουν σε ισορροπία, να ρίξει ανεπιθύμητο βάρος μετά τη γέννηση, και την αποτροπή του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.
Τα σύκα: υποκαθιστούν τους όρχεις και είναι γεμάτα από σπόρους και κρέμονται ανά ζεύγη, όταν μεγαλώνουν. Τα σύκα αυξάνουν την κινητικότητα των αρσενικών(+) σπερματοζωαρίων, καθώς αυξάνουν και τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, για βοηθήσουν, να ξεπεραστεί η ανδρική στειρότητα.
Το μανιτάρι: Τα μανιτάρια μπορούν να βοηθήσουν τη βελτίωση της ακοής, όπως ακόμη, τα μανιτάρια είναι ένα από τα λίγα τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη D. Η συγκεκριμένη βιταμίνη είναι σημαντική για υγιή οστά, η οποία ισχυροποιεί ακόμα και τα μικροσκοπικά οστάρια που βρίσκονται μέσα στο αυτί τα οποία μεταδίδουν τον ήχο προς τον εγκέφαλο.
Τα σταφύλια: Μια διατροφή υψηλή σε φρέσκα φρούτα, όπως τα σταφύλια, έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα και το εμφύσημα. Οι σπόροι σταφυλιών περιέχουν επίσης μια χημική ουσία που ονομάζεται proanthocyanidin, η οποία φαίνεται να μειώνει τη δριμύτητα του αλλεργικού άσθματος.
Ginger (η πιπερόριζα): Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της είναι η υποβοήθηση της πέψης, ενώ είναι επίσης μια δημοφιλής θεραπεία για κινητικά προβλήματα-ασθένειες.
Οι Γλυκοπατάτες: Οι γλυκοπατάτες μοιάζουν με το πάγκρεας και πράγματι επιφέρουν ισορροπία το γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών.
Τα κρεμμύδια: Βοηθούν τα κύτταρα να απαλλαγούν από τις τοξίνες. Επίσης, όταν τα κόβουμε, παράγουν δάκρυα, καθαρίζοντας επιθηλιακά κύτταρα του ματιού.
Το σκόρδο: Βοηθάει στην απομάκρυνση άχρηστων υλικών και τις επικίνδυνες ελεύθερες ρίζες από το σώμα.
ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ: ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΠΡΟΙΟΝ ΣΤΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ. ΕΙΝΑΙ 10000 ΦΟΡΕΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΝ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΑΝΤΙΜΙΚΡΟΒΙΑΚΟΥ ΕΥΡΕΟΣ ΦΑΣΜΑΤΟΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ ΤΩΝ ΒΑΚΤΗΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΓΚΩΝ, ΙΚΑΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΥΛΗΚΙΩΝ, ΡΥΘΜΙΣΤΗ ΤΗ ΥΨΗΛΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ. Ο χυμός του λεμονιού περιέχει βιταμίνη C, σάκχαρα, υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και μεταλλικά άλατα (κάλιο, φώσφορο, ασβέστιο, μαγνήσιο, νάτριο και πυρίτιο) ενώ η φλούδα του αναζωογονητικό αιθέριο έλαιο. Επίσης, το λεμόνι είναι πλούσιο σε φλαβόνες, αντιοξειδωτικές ουσίες πολύτιμες στη θεραπευτική. Το λεμόνι είναι εξαιρετικό αντιβακτηριακό, απολυμαντικό, στυπτικό και αντισηπτικό, θεωρείται πως βοηθάει στον έλεγχο του ουρικού οξέος, εμποδίζει τη θρόμβωση των αρτηριών και των φλεβών και τη συσσώρευση αλάτων. Το λεμόνι, επειδή ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα (αυξάνοντας τα λευκά αιμοσφαίρια) θεωρείται και άριστο αιμοστατικό.
Τα αμύγδαλα: Αμυγδαλέλαιο λαμβάνεται από τους καρπούς του αμύγδαλου. Πλούσιο σε βιταμίνες Α, Ε, Β1, Β2, Β6 . Β17 και ιχνοστοιχεία. Η βιταμίνη Β17 δεν είναι βιταμίνη. Είναι η παλιά ονομασία της αμυγδαλίνης. Τρώτε άφοβα κάθε μέρα από λίγα κουκούτσια βερίκοκου και αμύγδαλα.
Τα Voyager κι ο αστεροειδής ‘Κριμιζής’
Πριν καν κλείσει τα 30, ο Σταμάτης Κριμιζής είχε ήδη καταφέρει να ζήσει από απόσταση αναπνοής τη διαστημική επανάσταση, με την αποστολή προς τους απώτερους πλανήτες να τον βρίσκει για τα καλά μέσα στη δράση, αφού συνδέθηκε άμεσα με την σπουδαιότερη αποστολή του περασμένου αιώνα, τα Voyager 1 και 2. “Μαζευτήκαμε όλοι οι τότε 28αρηδες-30αρηδες, οι οποίοι ήμασταν μαθητές των ηγετών στην διαστημική έρευνα, όπως ο Βαν Άλεν κι ο Τζον Σίμπσον κι υπήρξαμε η πρώτη φουρνιά ανθρώπων που πήραν το διδακτορικό τους απ’ το διάστημα. Αποφασίσαμε να σχεδιάσουμε μια συλλογή από μετρητές, οι οποίοι ήταν στην αιχμή του δόρατος τεχνολογικά και να τους προτείνουμε για τα διαστημόπλοια που θα πήγαιναν στους απώτερους πλανήτες, τα οποία ονομάστηκαν Voyager. H NASA είχε διορίσει μια επιτροπή από εμπειρογνώμονες, η οποία κι έκρινε όλα τα πειράματα και τελικώς επέλεξε το δικό μας, κάτι που δεν γίνεται εύκολα, το κατεστημένο δηλαδή να επιλέξει μια ομάδα που δεν είναι μέρος του. Άλλα είναι έτσι το σύστημα εκεί, απολύτως αξιοκρατικό και τεκμηριωμένο και προχώρησαν με εμάς. Θα έλεγε κανείς ότι έκαναν καλή επιλογή διότι όλα αυτά λειτούργησαν κι ακόμη παίρνουμε δεδομένα κι απ’ τα 2 Voyagers και του χρόνου τον Αύγουστο συμπληρώνονται 40 χρόνια απ’ την εκτόξευση των Voyager 1 και 2. Κάθε πρωί λαμβάνω στο μέιλ μου τα δεδομένα απ’ το προηγούμενο βράδυ ”. “Στο πείραμα της ομάδας μας είχαμε ένα μικρό μοτεράκι το οποίο κινείται κάθε 192 δευτερόλεπτα σε διαφορετικές κατευθύνσεις για να καλύψει ολόκληρη τη σφαίρα. Όταν το σχεδίασαν οι μηχανικοί της ομάδας ήταν πεπεισμένοι ότι θα αντέξει μόνο 5-6 μήνες στο διάστημα, τότε δεν ήξερε κανείς με ποιο τρόπο λειτουργεί η λίπανση σε αυτές τις συνθήκες, του απόλυτου κενού. Δοκιμάσαμε πολλά σχήματα και υπήρχε μεγάλη αγωνία, είχαμε ένα στεγνό λιπαντικό και δοκιμάσαμε το μοτεράκι σε συνθήκες τεχνητού κενού στο εργαστήριο για 250.000 κινήσεις, διότι τόσες περιμέναμε μέχρι να φτάσουμε στον Δία και τον Κρόνο. Τελικά, τα μοτεράκια λειτουργούν 39 χρόνια μετά, έχοντας κάνει περισσότερες από 7 εκατομμύρια κινήσεις”.
“Τα Voyager αποδείχθηκαν η αποστολή του 20ου αιώνα για το διάστημα, άλλαξαν σωρηδόν όσα γνωρίζαμε ή δεν γνωρίζαμε για τους απώτερους πλανήτες και ξαναγράφτηκαν τα σχολικά βιβλία και τα βιβλία του Πανεπιστημίου. Έχει ξεπεράσει το ηλιακό μας σύστημα κι είναι τώρα μέσα στο γαλαξία, σε μια απόσταση 21,4 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, που σημαίνει ότι το ηλεκτρομαγνητικό σήμα με την ταχύτητα του φωτός κάνει 19 ώρες για να ταξιδέψει μέχρι τη Γη. Σκεφτείτε ότι για να φτάσει το φως απ’ τον Ήλιο παίρνει μόλις 8,5 λεπτά”. “Ο λόγος που αυτή η αποστολή είχε τόσο μεγάλη απήχηση είναι επειδή προσέφερε καινούρια γνώση. Έγραψε και συνεχίζει να γράφει ιστορία, δεν πρόκειται να δούμε άλλη τέτοια αποστολή για τουλάχιστον μια γενιά. Ο μόνος τρόπος για να γίνει μια τέτοια αποστολή είναι οι πλανήτες να βρίσκονται στην ίδια γενική περιοχή της ουράνιας σφαίρας, ώστε να μπορείς να εκμεταλλεύεσαι τη βαρύτητα του κάθε πλανήτη για να αυξήσεις τη ταχύτητα του διαστημόπλοιου. Έτσι καλύψαμε 4 πλανήτες σε 12 χρόνια, διαφορετικά θα θέλαμε περισσότερα από 40 μόνο για τον Ποσειδώνα. Αυτή η ‘ευθυγράμμιση’ συμβαίνει μια φορά κάθε 175 χρόνια, κάτι που σημαίνει ότι επόμενη ευκαιρία θα έρθει το 2150”. Υπάρχουν τόσο πολλοί αστεροειδείς εκεί έξω, αυτά τα ονόματα τα δίνει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση για να τιμήσει διάφορους επιστήμονες κι ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους της να δώσει σ’ έναν αστεροειδή και το δικό μου όνομα. Εγώ αυτό που λέω συχνά χαριτολογώντας είναι προσοχή μην το ακούσει η εφορία και μου στείλει κανέναν ΕΝΦΙΑ για τον αστεροειδή “Το τελευταίο μου εγχείρημα είναι το New Horizons, το διαστημόπλοιο που πέρασε απ’ τον Πλούτωνα. Έτυχε μάλιστα η συνάντηση του New Horizons με τον Πλούτωνα να γίνει στις 15 Ιουλίου του 2015, δηλαδή ακριβώς 50 χρόνια μετά το πέρασμα του Mariner 4 απ’ τον Άρη το 1965. Πλέον, έχω καλύψει και τους 9 κλασικούς πλανήτες”. Η αποστολή στον Άρη
Πριν από μερικές ημέρες, το National Geographic επαναπροσδιόρισε τον όρο της τηλεοπτικής αφήγησης με τη σειρά ΑΡΗΣ , η οποία παρουσιάζει την προσπάθεια του ανθρώπινου είδους να αποικήσει τον κόκκινο πλανήτη. Το 2033, στο διαστημικό σκάφος ‘Δαίδαλος’ θα βρίσκεται η πρώτη επανδρωμένη αποστολή προς τον Άρη, με εμπνευστή κι οργανωτή της προσπάθειας τον Έλον Μασκ. Ο Σταμάτης Κριμιζής παρακολούθησε τόσο τη σειρά, όσο κι ομιλίες του Μασκ επί του θέματος και φυσικά δεν θα μπορούσε να μην μας προσφέρει τα επιστημονικά του φώτα, σχετικά με το κατά πόσο μια τέτοια αποστολή είναι εφικτή. “Είναι δύσκολο, αν ήταν εύκολο θα είχαμε ήδη πάει στον Άρη και θα είχαμε κάνει εποίκηση όπως λέει κι ο Στίβεν Χόκινγκ. Ο Χόκινγκ είναι θεωρητικός, δεν έχει πολύ καλή γνώση του τι εστί να κατασκευάσεις διαστημόπλοιο. Η δική μου εκτίμηση είναι πως θα είμαστε τυχεροί αν καταφέρουμε να φτάσουμε στον Άρη πριν το 2050”. “Αυτό που προτείνει ο Μασκ είναι εφικτό, όμως υπάρχουν προβλήματα τα οποία ακόμη δεν έχουν λυθεί. Το βασικό είναι ότι υπάρχει η κοσμική ακτινοβολία, η οποία αυξάνει την πιθανότητα του πληρώματος να πάθει καρκίνο τα επόμενα 10-20 χρόνια κατά 400%. Επίσης, δεν λαμβάνει υπόψιν το γεγονός ότι κάθε 5-10 χρόνια υπάρχουν ηλιακές εκρήξεις που στέλνουν στο διάστημα μια δέσμη από πρωτόνια υψηλής ενέργειας, κάτι που σημαίνει ότι μπορούν να διαπεράσουν 2 εκατοστά ατσάλι. Η ακτινοβολία αυτή καταστρέφει τα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού. Αν λοιπόν συμβεί μια τέτοια έκρηξη όσο το διαστημόπλοιο βρίσκεται στην πορεία του προς τον Άρη, μπορεί να αρρωστήσει ή και να πεθάνει το πλήρωμα”.
H βλακεία, ως αντίθετο της ευφυΐας, χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ορισμένους τύπους και ομάδες ανθρώπων που βλέπουν την εξουσία σαν πηγή εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων και πελατειακών διασυνδέσεων. Έτσι οι «βλάκες», εν αντιθέσει προς τους ευφυείς, επιδιώκουν, συνήθως με ανέντιμα, αθέμιτα ή και παράνομα μέσα, να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή συμφέροντα εις βάρος του κοινού αγαθού. Το πρόβλημα τους ομως είναι ότι δεν διαθέτουν την διανοητική ικανότητα να διακρίνουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των ενεργειών τους στην κοινωνία και στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο κύριος στόχος της μελέτης, η οποία διατρέχεται από ένα πολύ ιδιάζον χιούμορ, είναι να αναδείξει ουσιώδεις διαστάσεις και όψεις της παθογένειας της νεοελληνικής κοινωνίας, οι οποίες φαίνεται να είναι διαχρονικές και οπωσδήποτε σύγχρονες.
Ο κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης διετέλεσε πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος, καθηγητής Παντείου, αρχισυντάκτης πολλών εντύπων, διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών και πολλά άλλα, από το 1930 μέχρι το 1956 περίπου. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1906 και σπούδασε στη Γερμανία. Το δοκίμιο αυτό, που γράφτηκε στην αρχική του μορφή στην καθαρεύουσα το 1941, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1941 στο νομικό περιοδικό «Εφημερίς των Ελλήνων Νομικών» και αναδημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1976 στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δικαιοσύνη», αποτελεί μια κοινωνική κριτική εναντίον της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας, και σήμερα κυκλοφορεί τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή.
ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ
Οι βλάκες ταξινομούνται σε δύο κύριες μεγάλες ομάδες, τελείως αντίθετες μεταξύ τους, και ακόμη άλλες τρείς παραλλαγές. Η πρώτη ομάδα βρίσκεται στις κατώτερες κοινωνικές βαθμίδες, κατέχει τις υποδεέστερες κοινωνικές θέσεις και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στη δεύτερη ομάδα, οι βλάκες της οποίας κατέχουν σπουδαίες θέσεις στην κοινωνία. Με βάση την αρχή της ελαχίστης προσπαθείας, συνασπίζονται για να αντιμετωπίσουν μια ισχυρότερη δύναμη στο πρόσωπο των ολίγων ή του ενός, και οργανώνονται σε ομάδες, οι οποίες στην κοινωνιολογία ονομάζονται «κλίκες».
Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει μία μανία, να ανήκει σε οργανώσεις, πάσης φύσεως και όσο το δυνατό περισσότερες. Αυτό εξηγείται πρώτα πρώτα από την έλλειψη ατομικότητας, η οποία συνεπάγεται μία μεγάλη ευκολία αγελοποίησης. Εκτός τούτου, διακατέχεται συνεχώς από φόβο και πανικό μήπως περιέλθει σε οποιοδήποτε «περιθώριο». Αποτέλεσμα: Δημιουργείταιαυτόματη συρροή βλακών σε πάσης φύσεως οργανώσεις. Και εάν μεν οι οργανώσεις αυτές είναι συμφεροντολογικές, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων τους. Εάν όμως είναι πνευματικές, συν τω χρόνω, περιέρχονται σε πλήρη βλακοκρατία.
Κατόπιν όλων τούτων επόμενο είναι ότι οι λεγεώνες των βλακών ωθούνται και υφίστανται ακατανίκητη έλξη από τις παντός είδους αγελαίες, αντιατομιστικές και ομαδιστικές οργανώσεις και θεωρίες, καθώς επίσης και από πάσης φύσεως παρεμβατισμό ή διευθυνομένη οικονομία. Έτσι εξηγείται και η ατελείωτη επιλογή βλακών στα ομαδικά συστήματα, η οποία με την βοήθεια μιας πολιτικής βίας κατοχυρώνεται και σαν πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς. Η ελευθερία της σκέψης (χρήσιμη μόνον σε εκείνους που διαθέτουν σκέψη) είναι για τους βλάκες ιδιαίτερα αντιπαθητική, διότι ασκούμενη από άλλους στρέφεται εναντίον τους, εναντίον των συμφερόντων τους και εναντίον των εξουσιαστικών θέσεων τις οποίες κατέχουν.
Με βάση τα παραπάνω είναι εύκολο να ερμηνευτεί και η ακατανίκητη τάση των βλακών προς πάσης φύσεως αγελαίες εμφανίσεις, κοσμικές συγκεντρώσεις, προβολή από τα Μ.Μ.Ε, διακρίσεις, τίτλους, «διπλώματα» και κάθε είδους «παράσημα». Και εδώ προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα: Από πού κι’ ως πού είναι δεδομένη η δυνατότητα της βλακικής αγέλης να δράσει με τρόπο αποτελεσματικό; Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον διότι ωρισμένοι βλάκες κατέχουν θέσεις υποδεέστερες μεν, αλλά εντελώς «μοιραίες» στον κοινωνικό οργανισμό, ο οποίος στην πράξη βασίζεται στις κατώτερες του βαθμίδες. Στην πράξη, τα πρόσωπα των ανωτέρων βαθμίδων εξαρτώνται από τα κατώτερα και μερικές φορές μάλιστα αυτή η εξάρτηση παίρνει μορφές καθαρά εκβιαστικές. Για παράδειγμα, ένας υπάλληλος μπορεί να προωθήσει ή να ενταφιάσει μία υπόθεση σε μία υπηρεσία ή να καλύψει έναν εγγληματία σε μία αστυνομική αρχή, σε περίπτωση που τα κατώτερα πρόσωπα της ιεραρχίας είναι αλληλέγγυα προς αυτόν. Κατά δεύτερον οι «κλίκες» μπορούν να προωθήσουν τα μέλη τους σε ανώτερες βαθμίδες και να αναδείξουν τον εαυτόν τους, παρακωλύοντας αντίθετες ενέργειες υπερκειμένων παραγόντων για την προώθηση προσώπων αξίων και ικανών. Έτσι, τα δεδομένα της βλακοκρατείας κλιμακώνονται και η καταστάσεις διαιωνίζονται. Ενός βλακός ερχομένου, μύριοι έπονται. Διότι ένας βλάξ, εφόσον ανέλθει, θα προωθήσει πρόσωπα μόνον κατώτερα από τον εαυτόν του.
Οι βλάκες ταξινομούνται σε τρείς μεγάλες υποομάδες ή παραλλαγές. Η πρώτη παραλλαγήπεριλαμβάνει βλάκες και ανίκανους οι οποίοι ανέρχονται και επικρατούν ατομικά και καταλαμβάνουν θέσεις στις οποίες η ανεπάρκεια τους είναι τουλάχιστον ανεκτή αν όχι και πλεονεκτική. Πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί καταλαμβάνουν αξιώματα με τα οποία ουδέποτε θα καταδεχόταν να ασχοληθεί ένας σοβαρά απασχολούμενος άνθρωπος. Άλλοτε όμως μπορεί να γίνουν ακόμη και σοβαροί παράγοντες μίας κυβέρνησης ή ακόμη και πρόεδροι μίας Δημοκρατίας. Και βέβαια όλα τα αξιώματα διανθίζονται με διακρίσεις, παράσημα, δεξιώσεις κ.ο.κ. Για μία τέτοιου είδους άνοδο απαιτούνται ειδικά προσόντα: Πρώτον παντελής έλλειψη προσωπικότητας. Αυτή εκδηλώνεται με μόνιμη απουσία γνώμης πάνω στο οποιοδήποτε ζήτημα, με το φόβο της σύγκρουσης και της διαφωνίας, καθώς επίσης και με μία ολιγόλογη ανιαρότητα, η οποία μπορεί να εκληφθεί και σαν βαθύνοια ή σοβαρότητα, στην πραγματικότητα όμως οφείλεται απλά και μόνον στην απόλυτη έλλειψη πνεύματος. Με λίγα λόγια αυτού του τύπου οι βλάκες είναι σοβαροφανείς και διακρίνονται σε δύο υποομάδες: Αυτούς που «ψωνίζουν», δηλαδή αγοράζουν αλλά δεν πουλάνε, και αυτούς που «σνομπάρουν».
Αυτοί που «ψωνίζουν» έχουν έκδηλη στο πρόσωπο την βλακώδη πονηρία. Η εξυπνάδα ενός τέτοιου βλάκα συνίσταται στην πεποίθηση της ικανότητας του να κρύβει με μεγάλη επιμέλεια την ίδια του την εξυπνάδα. Έτσι λοιπόν αποφεύγει να μιλάει και περιορίζεται να ακούει τα λεγόμενα των άλλων, τα οποία μάλιστα συνοδεύει και με ένα εξυπνώδες ηλίθιο μειδίαμα. Αποφεύγει να απαντά, διότι βεβαίως δεν είναι «κουτός» για να εκτεθεί. Κατ’ αρχήν θεωρεί τον κάθε άνθρωπο εχθρό, ο οποίος καραδοκεί να του αρπάξει, με σκοπό να τον εκθέσει, όποια τυχόν εκδήλωση του ξεφύγει κατά λάθος. Γι’ αυτό και ένας τέτοιος τύπος είναι όλη την ώρα ιδιαίτερα προσεκτικός. Τον καθένα που εκφράζεται με γνώμες και απόψεις τον θεωρεί αναμφισβήτητα βλάκα, ενώ ο ίδιος φροντίζει να κρύβει με επιμέλεια την ευφυϊα του πίσω από ένα συγκαταβατικό μειδίαμα. Για τους διανοούμενους, και ιδίως για αυτούς που αγωνίζονται, τρέφει απέραντη περιφρόνηση και τους αντιμετωπίζει με συγκρατημένη αυτοπεποίθηση, συγκατάβαση και μετριόφρονα υπεροχή.
Αυτοί που «σνομπάρουν» αποτελούν μία πραγματική κοινωνική μάστιγα. Αυτοί, ως επί το πλείστον, μιλούν πολύ και περιπλέκουν με υπέρμετρο στόμφο πράγματα μικρά, προφανή και αυτονόητα που τα παρουσιάζουν για μεγάλα, δυσνόητα και σπουδαία. Διανθίζουν μάλιστα και το πομπώδες ύφος τους με μία στάση προστατευτική, η οποία ζητά να κατακτήσει την συμπάθεια του κόσμου, ενώ στην πραγματικότητα μοναδικό σκοπό έχει να υποτιμήσει τους άλλους.
Στη δεύτερη παραλλαγή εντάσσονται οι λεγόμενες χρυσές μετριότητες, οι οποίες μέσα σε μία στοιχειώδη εξυπνάδα αποφασίζουν να υποδυθούν ότι είναι βλάκες, να κάνουν δηλαδή την «πάπια», όπως λέει και ο λαός. Είναι δηλαδή κάποιοι στοιχειωδώς ευφυιείς οι οποίοι υποκρίνονται, διότι, ζώντας ανάμεσα σε τελείως βλάκες, ξέρουν ότι, αν η στοιχειώδης ευφυία τους αποκαλυφθεί, η παρουσία τους κινδυνεύει να γίνει ασύμφορα προκλητική. Αυτός ο ρόλος βέβαια είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Πρώτα πρώτα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κρύψει κανείς την οποιανδήποτε πνευματική ή ψυχική ζωή του και τις αναπόφευκτες αντανακλάσεις της όποιας εσωτερικότητας στην εξωτερική του εμφάνιση. Έτσι η παρουσία ενός στοιχειωδώς ευφυιούς, που δεν διαθέτει και ιδιαίτερο υποκριτικό ταλέντο και προσπαθεί να κάνει την «πάπια», εκπέμπει μία αύρα ανθρώπου σε κατάσταση άμυνας ή φυγής και στη χειρότερη περίπτωση ζώου σε κατάσταση πανικού. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα της απέχθειας και του φόβου για τους απέναντι, της αποφασιστικότητας να ξεπεράσει τον εαυτό του αλλά και της αυτοαπόρριψης για τον συμβιβασμό που κάνει, προδίδουν την επί της ουσίας αδυναμία του να συναγωνιστεί τους «άλλους». Άλλωστε, οι άλλοι, ως γνήσιοι βλάκες, δηλαδή φτωχοί στο πνεύμα και επίπεδοι στο συναίσθημα, διαθέτουν τέτοιο ένστικτο καχυποψίας, εξ αιτίας του οποίου η κάθε προσπάθεια του στοιχειωδώς ευφυϊούς για να υποκριθεί ματαιώνεται και η κάθε πραγματική του ειλικρίνεια εκλαμβάνεται σαν υποκρισία.
Ο βλάκας έχει την ένστικτη καχυποψία τόσο ανεπτυγμένη, ώστε αδυνατεί να αναγνωρίσει και να εννοήσει συλλογισμούς και ευφυϊείς υπολογισμούς που βασίζονται στην διάννοια. Για τον βλάκα ο μηχανισμός της διάννοιας είναι ξένος και νοητικά απροσπέλαστος. Απέναντι στη σκέψη των άλλων αισθάνεται άοπλος και ανυπεράσπιστος. Έτσι, μία μόνον άμυνα διαθέτει, όπως ακριβώς ένα άγριο ζώο ή ένας πρωτόγονος άνθρωπος: Την ένστικτη καχυποψία. Η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία λειτουργούν τελικά αντίθετα από την διάννοια και κόντρα σε αυτήν, παρά το γεγονός ότι, εξελικτικά, η διάννοια δεν είναι κάτι το οποίο αναπτύσσεται αντίθετα ή ανεξάρτητα από το ένστικτο, αλλά αποτελεί εμπλουτισμό του ενστίκτου με λογικά μέσα. Πονηρία είναι η ενεργητική όψη και το δεύτερο στάδιο της καχυποψίας, η πονηρία δηλαδή συνεπάγεται δράση. Δράση όμως κατά κύριον λόγο αμυντική, η οποία προϋποθέτει ένα ζώο πνευματικά αμήχανο και ενστικτωδώς πανικόβλητο. Ως εκ τούτου δε, και εξαιρετικά επικίνδυνο. Η βλακώδης ποιότητα συλλογισμών και συμπερασμάτων προάγει την παθητική άμυνα που λέγεται καχυποψία σε ενεργητική άμυνα και δράση εναντίον «υπόπτων»… Εκτός αυτού, βλακώδεις συλλογισμοί και συμπεράσματα έρχονται να τεθούν σε πρακτική εφαρμογή και να δραστηριοποιήσουν μεθόδους ανάλογης πνευματικής υποστάθμης, όπως κολακεία, ψεύδος, ραδιουργία, κλάψα και επαιτεία, προσφορά υπηρεσιών με ανήθικο περιεχόμενο, χαφιεδισμό, χειροφιλήματα, εκφωνήσεις λόγων, συρραφή κολακευτικών στίχων και ό,τι άλλο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, ανάλογα με την περίσταση. Αυτή η τελευταία θετική και προσοδοφόρα χρησιμοποίηση της πονηρίας ονομάζεται επιτηδειότης. Και εδώ συμβαίνει και πραγματοποιείται το εξής καταπληκτικό: Η ευτέλεια και η διανοητική κατωτερότητα των κολακευομένων προσδίδει μεγάλη δύναμη στα βλακώδη μέσα, τόσο μεγάλη ώστε οι βλάκες, με την λεγόμενη επιτηδειότητά τους, καταφέρνουν τελικά και πετυχαίνουν τον σκοπό τους, προωθούνται και επικρατούν.
Εδώ βεβαίως τίθεται ένα πάρα πολύ μεγάλο ερώτημα: Ποιά υποκατηγορία βλακών είναι η πλέον επικίνδυνη για την κοινωνία, αυτή που διαπράττει όλα όσα αναφέραμε παραπάνω ή εκείνη που θεωρεί ως ευφυείς όλους αυτούς τους επιτήδειους βλάκες; Με άλλα λόγια ποιός είναι περισσότερο βλάξ, ο κολακεύων ή ο κολακευόμενος; Όπως όμως και να έχει το ζήτημα, βέβαιον είναι ότι όλα τα μέσα της λεγόμενης επιτηδειότητας είναι εντελώς άσχετα με την ευφυϊα και ότι κανένας πραγματικά ευφυής δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να τα χρησιμοποιήσει από την στιγμή που η ευφυϊα αναμφισβήτητα δίνει στον κατέχοντα την δυνατότητα να πολεμήσει και να επικρατήσει με την αξία του. Ότι τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούν οι επιτήδειοι είναι ευκολώτερα δεν αμφισβητείται. Ότι ο κολακευόμενος, εάν πιστέψει στην ειλικρίνεια του επιτηδείου είναι βλάξ, επίσης δεν αμφισβητείται. Είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ότι, εαν ο κολακευόμενος είναι βλάξ, βλάξ θα είναι και αναγκαστικά και αυτός ο οποίος τον πείθει; Αλλοίμονο… Κανένας ευφυής δεν έχει μέχρι τώρα κατορθώσει να πείσει έναν βλάκα και καμία συνεννόηση δεν έχει επιτευχθεί μεταξύ ετερογενών εγκεφάλων. Δύο κεφαλές, για να συνεννοηθούν, πρέπει να είναι ή εξ ίσου κενές ή εξ ίσου πλήρεις. Κλασσική είναι η αποτυχία των ευφυών οι οποίοι κατά καιρούς αποπειράθηκαν να εισέλθουν στον ψυχοδιανοητικό κόσμο των βλακών. Και αλλοίμονο… Εάν οι βλάκες τυχαίνει κάποτε να είναι και ισχυροί εξουσιαστές των υψηλών αξιωμάτων, τραγική είναι η μοίρα των αποτυχόντων ευφυών. Τόσο τραγική μέχρι του σημείου να οδηγηθούν αυτοί οι άτυχοι στην απελπισία και καμιά φορά και στον τερματισμό της σταδιοδρομίας τους ή ακόμα και της ζωής τους. Αντιθέτως, ούτε ένα νέφος δεν διατάραξε ποτέ την σύμπνοια μεταξύ των ομοειδών εκείνων βλακών οι οποίοι θεωρούν τους ατυχήσαντες αυτούς ευφυείς αναμφισβητήτως βλάκες.
Η τρίτη παραλλαγή αποτελεί μία προχωρημένη μορφή της προηγουμένης. Εδώ εντάσσονται κάποιοι βλάκες-απατεώνες, συνοδευόμενοι μάλιστα από μία ακόμη βλακώδη υποομάδα, τους βλάκες-θαυμαστές των απατεώνων. Οι πρώτοι δεν διστάζουν να διακηρύττουν με κομψότητα, βάσει κάποιου λεγόμενου ωφελιμισμού, ότι η τιμιότητα είναι βλακεία. Όμως, αν ένας βλάκας καταφεύγει στην επιτηδειότητα λόγω των πενιχρών πνευματικών του μέσων, εξ αιτίας της ίδιας πενίας και έλλειψης θα καταφύγει και στην απάτη. Ως γνωστόν, απάτη είναι είτε η παρουσίαση ψευδών πραγμάτων ως αληθών, είτε και η απλή αποσιώπηση της αλήθειας. Από έναν τέτοιον ορισμό προκύπτει η επικρατέστερη άποψη των συνηθισμένων ανθρώπων ότι η απάτη επιτυγχάνει αφ ενός μεν λόγω της ευφυϊας του απατεώνα, αφ ετέρου δε λόγω της ευπιστίας του θύματος. Όμως, ο καθένας, ακόμη και ένας βλάκας, μπορεί να παρουσιάσει ψεύτικα πράγματα ως αληθινά. Η απάτη είναι ο διανοητικά ευκολώτερος δρόμος, γι’ αυτό και καταφεύγει σε αυτήν ο στερημένος από άποψη ευφυϊας. Αντιθέτως τα έντιμα μέσα είναι δυσκολώτερα, διότι προϋποθέτουν διανοητική ενέργεια και πραγματική ατομική αξία. Παρόλα ταύτα, μεταξύ των θαυμαστών των απατεώνων είναι ευρύτατα διαδεδομένη η αντίληψη ότι ένας απατεώνας όχι μόνον αποκλείεται να είναι βλάκας, αλλά οπωσδήποτε είναι ευφυής. Αυτή η αντίληψη προέρχεται από την «θεωρία» των βλακών περί της ευπιστίας. Πράγματι, είναι αλήθεια ότι ο βλακωδέστερος των βλακών θα μπορούσε να εξαπατήσει έναν Κάντ ή έναν Μπετόβεν. Κι’ αυτό διότι η ευπιστία, θεωρώντας εκ των προτέρων τα άλλα άτομα ως έντιμα και συνεπώς ευφυή, είναι το μεγαλύτερο τεκμήριο πνευματικής ανάπτυξης και πολιτισμού. Όμως οι βλάκες είναι εθισμένοι να «σκέπτονται» όχι με τον νοητικό μηχανισμό, τον οποίον άλλωστε δεν διαθέτουν, αλλά με χονδροειδείς και μόνον εξωτερικές εντυπώσεις. Δεν ερευνούν τις αιτιοκρατικές σχέσεις, αλλά εντυπωσιάζονται από το μεμονωμένο γεγονός μιας επιτυχημένης απάτης, και από ένα τέτοιο γεγονός συνάγεται με συνοπτικές διαδικασίες αφ ενός μεν η βλακεία του θύματος, αφ ετέρου δε η ευφυϊα του απατεώνος.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ
Eύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η παραγωγή βλακών δεν είναι ταξική. Η φύση δεν έδωσε σε μία ωρισμένη κοινωνική τάξη το επίζηλο αυτό προνόμιο. Καμία κοινωνική τάξη δεν στερήθηκε τους βλάκες και τον ιδιαίτερο κοινωνικό τους ρόλο. Η βλακεία δεν έχει ταξική πατρίδα. Ψυχολογικές είναι οι διαφορές που δημιουργούν τις ποικιλίες και τις παραλλαγές μεταξύ των βλακών που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και η εκάστοτε ανώτερη τάξη φαίνεται ότι έχει προικιστεί πλουσιοπάροχα με τους πλέον διασκεδαστικούς από τους τύπους αυτούς. Ο βλάκας της ανώτερης τάξης, με την φυσική ατροφία στον βουλητικό του κόσμο και χωρίς καμία δικιά του πνευματικότητα, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπ’ όψιν του την ατελείωτη σειρά από τα «πρέπει» και τις απαγορεύσεις που του επιβάλλει η ευπρεπής του οικογένεια. Έτσι, μέσα στον ταξικό του κύκλο κερδίζει τον τίτλο του «καλού παιδιού», ενώ στην αντικειμενική διάλεκτο θα μπορούσε να αποκληθεί με επιείκεια «ευπρεπής» ή «καθώς πρέπει βλάξ». Αντίθετα, ένα παιδί του λαού ονομάζεται σε αντίστοιχη περίπτωση, κατά κυριολεξία και χωρίς επιείκεια, πολύ απλά και πολύ λαϊκά και εντελώς απερίφραστα «κόπανος». Και στα πλαίσια της κατώτερης κοινωνικής τάξης τα πράγματα είναι για τον βλάκα πάρα πολύ πιο δύσκολα. Ένας βλάκας ανώτερης κοινωνικής τάξης απολαμβάνει στην μαθητική του ηλικία όλη την μορφωτική αγωγή και περιποίηση, που τον κάνουν να παραμένει ψυχολογικά αμείωτος. Αυτό όμως σε πρεσβύτερη ηλικία επαυξάνει την γελοία του αυτοπεποίθηση, του δίνει την δυνατότητα να φτάσει ανενόχλητος σε υψηλά κοινωνικά αξιώματα και η ατομική του ύπαρξη, ως μη ώφειλε, είναι γνωστή στην κοινωνία. Αντίθετα ένας βλάκας-παιδί του λαού χειραγωγείται πολύ σκληρά, τόσο από τους γονείς του, όσο και από τους δασκάλους του και τους συμμαθητές του στο σχολείο. Και αυτή η σκληρότητα μπορεί να τον φτάσει μέχρι την πλήρη ψυχολογική εξουθένωση με την υποτίμηση, τους προπηλακισμούς, τις φάρσες, τις ύβρεις και τις βιαιοπραγίες. Μετά από όλα αυτά βέβαια ο βλάξ των λαϊκών τάξεων είναι πάρα πολύ δύσκολο να ανέλθει στην κοινωνική κλίμακα, γι’ αυτό και, σε σύγκριση με τον γεμάτο αυτοπεποίθηση και έπαρση βλάκα των ανωτέρων τάξεων, είναι πολύ λιγώτερο γελοίος, συμπαθέστερος, σεμνότερος, εν πολλοίς άγνωστος και βεβαίως ακινδυνώτερος. Όπως και να έχουν τα πράγματα όμως, το πνευματικό προλεταριάτο πάσης ταξικής καταγωγής είναι ένα και ενιαίο.
ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ;
Μετά από όλη αυτήν την θεώρηση των πραγμάτων, ένα μεγάλο ζήτημα που προκύπτει είναι η σχέση μεταξύ του βλάκα και του επιτήδειου ή και του απατεώνα. Με άλλα λόγια, η σχέση ανάμεσα στην τιμιότητα και την βλακεία ή ανάμεσα στην ανηθικότητα και την ευφυϊα. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι θεωρούν τον επιτήδειο και τον απατεώνα ενδεχομένως ανήθικους, τους κατατάσσουν όμως αναμφισβήτητα μεταξύ των ευφυϊών. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι διαχωρίζουν την ανηθικότητα από την βλακεία και το ήθος από την ευφυϊα. Όμως συμβαίνει εντελώς το αντίθετο: Ο επιτήδειος και ο απατεών είναι απλά και μόνον υποδιαιρέσεις του βλακός. Και ιδού πώς: Κανένας άξιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Κανένας άνθρωπος με πραγματική αξία δεν έχει ανάγκη να γίνει επιτήδειος ή απατεών. Η πονηρία αποτελεί φυσική ιδιότητα των βλακών και αναπτύσσεται σαν η μόνη εφικτή άμυνα, στην οποία η φυσική ατροφία του νοητικού μηχανισμού των βλακών επιτρέπει να αναπτυχθεί. Από αυτήν και μόνον την διαπίστωση προκύπτει ότι μόνον ένας άνθρωπος πνευματικά ανάπηρος έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Απόλυτη συνέπεια τηςπνευματικής αναπηρίας ενός βλάκα είναι άλλωστε όχι μόνον η αγελαία του τάση, όχι μόνον ηπροώθησή του, πλάτη με πλάτη, με την λεγεώνα των ομοίων του, αλλά και η έλλειψη αντίθετης γνώμης, η αποφυγή κάθε σύγκρουσης και κάθε μάχης, και η προσφυγή, αντί όλων αυτών, στα ευτελέστερα και ευκολώτερα μέσα της κολακείας, των εκδουλεύσεων, τηςεπιτηδειότητας και της απάτης. Εξ’ ού και έπεται το ακλόνητο τούτο δόγμα: Η ανηθικότητα αποτελεί αποκλειστικό προϊόν βλακείας.
Συγγραφέας: Ευάγγελος Λεμπέσης
Με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung, μετά το χθεσινό Eurogroup. Μάλιστα, σε δημοσίευμα της αναφέρει ότι πρόκειται για έναν πολιτικό που… προσφέρει στην σωτηρία της χώρας.
«Για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα μπορεί κανείς να έχει όποια γνώμη θέλει, αλλά το ότι ο αριστερός πολιτικός προσφέρει στη σωτηρία της Ελλάδας από την κρίση δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Όταν πρόσφατα έκανε ανασχηματισμό τo έκανε ακριβώς για να δείξει καλή διάθεση στις Βρυξέλλες.
Όποιος ήταν αντίθετος με την εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών μέτρων απομακρύνθηκε από την πρώτη γραμμή της κυβέρνησής του. Είναι η ειρωνεία της ιστορίας το γεγονός ότι οι διεθνείς πιστωτές δεν ήθελαν να τον δουν στην εξουσία και τώρα πρέπει να παραδεχτούν ότι δεν θα υπήρχε καλύτερος εκτελεστής» γράφει.
Η εφημερίδα, μάλιστα, τα βάζει και με την κυβέρνηση της Μέρκελ καθώς όπως σχολιάζει το γεγονός πως αρνείται την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μπορεί να προκαλέσει την πιθανή πτώση του Τσίπρα, και «σε αυτήν την περίπτωση η κρίση θα επιτρέψει στην ευρωπαϊκή ατζέντα ταχύτερα και με πιο έντονο τρόπο, από ό,τι θα περίμεναν όλοι». «Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της αξιολόγησης των μεταρρυθμίσεων. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι ικανοποιημένοι, αλλά το τρίτο πακέτο στερεί το οξυγόνο για να αναπνεύσουν οι Έλληνες» προσθέτει ο αρθρογράφος.
Η εφημερίδα σημειώνει ότι δίνεται πολύ μικρό χρονικό περιθώριο στην Ελλάδα για να ανακάμψει και τα μέτρα λιτότητας οδηγούν τους Έλληνες πολίτες στην φοροδιαφυγή και την μαύρη οικονομία. Μάλιστα, υπογραμμίζει ότι ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάδα μπορούν να αντέξουν το ενδεχόμενο νέων εκλογών στη χώρα.
«Όποιος επενδυτής κοιτά προς την μεριά αυτής της χώρας μπορεί μόνο να τρομοκρατηθεί με το πόσο μικρό περιθώριο δίνεται στην Ελλάδα για να ανακάμψει οικονομικά. Το καλοκαίρι της κρίσης, το 2015, επρόκειτο λιγότερο για τη μακροπρόθεσμη σωτηρία της χώρας και περισσότερο για τη συμφωνία να εξασφαλιστούν τα δισεκατομμύρια της βοήθειας από τις χώρες-δανειστές. Επρόκειτο εμφανώς περί του αφηγήματος ότι η Ελλάδα πρέπει να ματώσει. Και αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Από την Αθήνα απαιτούνται περισσότερα από ό,τι μπορεί να δώσει. Η επιβληθείσα πολιτική περικοπών οδηγεί τους πολίτες στην φοροααποφυγή και τη μαύρη οικονομία. Δεν υπάρχει πλέον κανένα κίνητρο να κάνει κάποιος μια επιχείρηση στην Ελλάδα, διότι οι επιβαρύνσεις είναι παράλογα υψηλές.
Τα καλά μυαλά φεύγουν επίσης από την χώρα. Έτσι δεν μπορεί όμως να ανακάμψει η οικονομία. Οποίος θέλει να βοηθήσει τη χώρα δεν πρέπει να αφήνει να πλανάται το θέμα της αξιόλογης ελάφρυνσης του χρέους της. Δυστυχώς, όμως, η γερμανική κυβέρνηση πράττει το ακριβώς αντίθετο και προκαλεί με αυτόν τον τρόπο την πιθανή πτώση του Τσίπρα.
Όλες αυτές τις επώδυνες μεταρρυθμίσεις o Έλληνας πρωθυπουργός κατάφερε να τις εφαρμόσει υποσχόμενος στους πολίτες ότι στο τέλος το χρέος θα μειωθεί και η χώρα θα αποκτήσει μια προοπτική χωρίς προγράμματα βοήθειας. Αν οι δανειστές αρνηθούν τότε αποδέχονται τις συνέπειες της αποτυχίας της ελληνικής κυβέρνησης στο εσωτερικό, δεδομένου ότι ήδη γίνεται λόγος για νέες εκλογές. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η κρίση θα επιτρέψει στην ευρωπαϊκή ατζέντα ταχύτερα και με πιο έντονο τρόπο, από ότι θα ανέμεναν όλοι. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί κανείς να το αντέξει».
Με πληροφορίες ΑΠΕ – ΜΠΕ
Όποιος ήταν αντίθετος με την εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών μέτρων απομακρύνθηκε από την πρώτη γραμμή της κυβέρνησής του. Είναι η ειρωνεία της ιστορίας το γεγονός ότι οι διεθνείς πιστωτές δεν ήθελαν να τον δουν στην εξουσία και τώρα πρέπει να παραδεχτούν ότι δεν θα υπήρχε καλύτερος εκτελεστής» γράφει.
Η εφημερίδα, μάλιστα, τα βάζει και με την κυβέρνηση της Μέρκελ καθώς όπως σχολιάζει το γεγονός πως αρνείται την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μπορεί να προκαλέσει την πιθανή πτώση του Τσίπρα, και «σε αυτήν την περίπτωση η κρίση θα επιτρέψει στην ευρωπαϊκή ατζέντα ταχύτερα και με πιο έντονο τρόπο, από ό,τι θα περίμεναν όλοι». «Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της αξιολόγησης των μεταρρυθμίσεων. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι ικανοποιημένοι, αλλά το τρίτο πακέτο στερεί το οξυγόνο για να αναπνεύσουν οι Έλληνες» προσθέτει ο αρθρογράφος.
Η εφημερίδα σημειώνει ότι δίνεται πολύ μικρό χρονικό περιθώριο στην Ελλάδα για να ανακάμψει και τα μέτρα λιτότητας οδηγούν τους Έλληνες πολίτες στην φοροδιαφυγή και την μαύρη οικονομία. Μάλιστα, υπογραμμίζει ότι ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάδα μπορούν να αντέξουν το ενδεχόμενο νέων εκλογών στη χώρα.
«Όποιος επενδυτής κοιτά προς την μεριά αυτής της χώρας μπορεί μόνο να τρομοκρατηθεί με το πόσο μικρό περιθώριο δίνεται στην Ελλάδα για να ανακάμψει οικονομικά. Το καλοκαίρι της κρίσης, το 2015, επρόκειτο λιγότερο για τη μακροπρόθεσμη σωτηρία της χώρας και περισσότερο για τη συμφωνία να εξασφαλιστούν τα δισεκατομμύρια της βοήθειας από τις χώρες-δανειστές. Επρόκειτο εμφανώς περί του αφηγήματος ότι η Ελλάδα πρέπει να ματώσει. Και αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Από την Αθήνα απαιτούνται περισσότερα από ό,τι μπορεί να δώσει. Η επιβληθείσα πολιτική περικοπών οδηγεί τους πολίτες στην φοροααποφυγή και τη μαύρη οικονομία. Δεν υπάρχει πλέον κανένα κίνητρο να κάνει κάποιος μια επιχείρηση στην Ελλάδα, διότι οι επιβαρύνσεις είναι παράλογα υψηλές.
Τα καλά μυαλά φεύγουν επίσης από την χώρα. Έτσι δεν μπορεί όμως να ανακάμψει η οικονομία. Οποίος θέλει να βοηθήσει τη χώρα δεν πρέπει να αφήνει να πλανάται το θέμα της αξιόλογης ελάφρυνσης του χρέους της. Δυστυχώς, όμως, η γερμανική κυβέρνηση πράττει το ακριβώς αντίθετο και προκαλεί με αυτόν τον τρόπο την πιθανή πτώση του Τσίπρα.
Όλες αυτές τις επώδυνες μεταρρυθμίσεις o Έλληνας πρωθυπουργός κατάφερε να τις εφαρμόσει υποσχόμενος στους πολίτες ότι στο τέλος το χρέος θα μειωθεί και η χώρα θα αποκτήσει μια προοπτική χωρίς προγράμματα βοήθειας. Αν οι δανειστές αρνηθούν τότε αποδέχονται τις συνέπειες της αποτυχίας της ελληνικής κυβέρνησης στο εσωτερικό, δεδομένου ότι ήδη γίνεται λόγος για νέες εκλογές. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η κρίση θα επιτρέψει στην ευρωπαϊκή ατζέντα ταχύτερα και με πιο έντονο τρόπο, από ότι θα ανέμεναν όλοι. Κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί κανείς να το αντέξει».
Με πληροφορίες ΑΠΕ – ΜΠΕ
” ΖΗΣΕ ΤΟ..ΟΝΕΙΡΟ …”
Σήκω νωρίς το χάραμα , έβγα στο παραθύρι,
τρύγα ,την πρώτη, του ηλιού τη χρυσωμένη αχτίδα ,
χωρίς ανάσα , ρούφηξε τ’ολόγιομο ποτήρι
με της ζωής τις ομορφιές , πάντα… υπάρχει ελπίδα.
Μη σταματάς τα ονείρατα , ταξίδευε στο χρόνο
όσο έχει το κορμί αντοχές και το ποθεί η καρδιά σου ,
άσ’ το τραγούδι ατέλειωτο , κράτα για σένα μόνο
του στίχου το τελείωμα , βαθειά , μεσ’ στα όνειρά σου…
Κι’ αν σε προδώσει η ζωή , εσύ θα το’χεις νοιώσει
το υπέρτατο συναίσθημα , βαθειά , μεσ’ στην ψυχή σου
κι’έτσι , το ονειροτράγουδο ποτέ δεν θα τελειώσει ,
θα το ‘χεις πάντα συντροφιά , ως να σβηστεί η ζωή σου …..
Κωνσταντίνος Ευθ.Καψάλης
Λιδορίκι 12 12 06.
ΣΥΛΛΟΓΗ ” ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ “..
ΣΥΛΛΟΓΗ ” ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ “..
Κουίζ : τι προσφέρει ο πιο κάτω ιστότοπος και ποιός τον δημιούργησε ;;
Οι απαντήσεις στο email: orinadervenoxoria @gmail.com
Για τις σωστές απαντήσεις θα δοθεί ένα μπουκάλι άλλοθι η αλληγορία !,
Ο Γιάννης Ρίτσος κοσμεί το ασύλληπτο μετρό της Στοκχόλμης
Το μετρό της Στοκχόλμης μπορεί να μην είναι το μεγαλύτερο, ούτε το πιο πολυσύχναστο, αλλά είναι σίγουρα είναι το πιο όμορφο μετρό στον κόσμο. Κάθε διαδρομή με το Tunnelbana είναι μια ασύλληπτη εμπειρία, αφού πρόκειται για μια ατέλειωτη γκαλερί τέχνης (η μεγαλύτερη στον κόσμο) μήκους 110 χιλιομέτρων. 
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Εκπληκτικά έργα τέχνης κοσμούν τα υπόγεια τοιχώματα των 90 από τους 100 σταθμούς του μετρό, με έργα-μωσαϊκά, γλυπτά, ψηφιδωτά και εγκαταστάσεις – από τουλάχιστον 150 καλλιτέχνες. 
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Εκεί, στα τοιχώματα του πιο όμορφου μετρό στον κόσμο υπάρχουν γραμμένοι οι στίχοι του σπουδαίου Ελληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσου. (Ευχαριστούμε τον ερασιτέχνη φωτογράφο Λάμπρο Τσιαπάλη για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών ). Η συγκεκριμένη τοιχογραφία βρίσκεται στον σταθμό Tensta και είναι ένα μέρος του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου «Γράμμα στον Ζολιό – Κιουρί». 
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Διαβάστε εδώ τη σχετική στροφή του ποιήματος: Ζολιό,
πολλοί θα βάζαν την υπογραφή τους κάτου απ’ το γράμμα μου
όμως δεν ξέρουν γράμματα
θα ‘βαζαν μονάχα ένα σταυρό
σαν τους χωρικούς τού Μπονίκρο,
μα τούτοι που δεν ξέρουνε να βάζουν την υπογραφή τους
ξέρουν να βάζουν όλη την καρδιά τους
για τη λευτεριά και την ειρήνη
και ‘γω υπογράφω για όσους ξέρουν
να βάζουν όλη την καρδιά τους
για τη λευτεριά και την ειρήνη.
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Οι περισσότεροι σταθμοί του μετρό της Στοκχόλμης δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σχεδόν κάθε σταθμός έχει τη δική του γκαλερί, ενώ η κατασκευή του άρχισε το 1947. Οι πρώτοι σταθμοί εγκαινιάστηκαν από τον Σουηδό βασιλιά το 1951, ενώ ο τελευταίος άνοιξε το 1994. Δείτε παρακάτω μερικές ακόμα φωτογραφίες του πιο εντυπωσιακού μετρό στον κόσμο. 
Shutterstock 
Shutterstock 
Shutterstock 
Shutterstock 
Shutterstock 
Shutterstock
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Εκπληκτικά έργα τέχνης κοσμούν τα υπόγεια τοιχώματα των 90 από τους 100 σταθμούς του μετρό, με έργα-μωσαϊκά, γλυπτά, ψηφιδωτά και εγκαταστάσεις – από τουλάχιστον 150 καλλιτέχνες. Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Εκεί, στα τοιχώματα του πιο όμορφου μετρό στον κόσμο υπάρχουν γραμμένοι οι στίχοι του σπουδαίου Ελληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσου. (Ευχαριστούμε τον ερασιτέχνη φωτογράφο Λάμπρο Τσιαπάλη για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών ). Η συγκεκριμένη τοιχογραφία βρίσκεται στον σταθμό Tensta και είναι ένα μέρος του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου «Γράμμα στον Ζολιό – Κιουρί». Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Διαβάστε εδώ τη σχετική στροφή του ποιήματος: Ζολιό,πολλοί θα βάζαν την υπογραφή τους κάτου απ’ το γράμμα μου
όμως δεν ξέρουν γράμματα
θα ‘βαζαν μονάχα ένα σταυρό
σαν τους χωρικούς τού Μπονίκρο,
μα τούτοι που δεν ξέρουνε να βάζουν την υπογραφή τους
ξέρουν να βάζουν όλη την καρδιά τους
για τη λευτεριά και την ειρήνη
και ‘γω υπογράφω για όσους ξέρουν
να βάζουν όλη την καρδιά τους
για τη λευτεριά και την ειρήνη.
Μετρό Στοκχόλμης – Φωτο Λάμπρος Τσιαπάλης Οι περισσότεροι σταθμοί του μετρό της Στοκχόλμης δημιουργήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Σχεδόν κάθε σταθμός έχει τη δική του γκαλερί, ενώ η κατασκευή του άρχισε το 1947. Οι πρώτοι σταθμοί εγκαινιάστηκαν από τον Σουηδό βασιλιά το 1951, ενώ ο τελευταίος άνοιξε το 1994. Δείτε παρακάτω μερικές ακόμα φωτογραφίες του πιο εντυπωσιακού μετρό στον κόσμο. Shutterstock Shutterstock Shutterstock Shutterstock Shutterstock ShutterstockΤελευταία επιθυμία !!!
