Πρόωρος θάνατος: Τι πρέπει να κάνετε για να μειώσετε κατά 24% τον κίνδυνο
Ποιος δεν θέλει να ζήσει υγιής μέχρι τα βαθιά του γεράματα; Βρετανοί επιστήμονες από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μπορούμε να κερδίσουμε χρόνια ζωής αν διασκεδάζουμε και ασχολούμαστε με πράγματα και δραστηριότητες που μας δίνουν ικανοποίηση.
Σχεδόν το 24% των εθελοντών δήλωνε δυσαρεστημένο με τη ζωή του, το 20% ανέφερε απόλαυση σε μία από τις τρεις περιπτώσεις, το 22% σε δύο περιπτώσεις και μόνο το 34% εξέφραζε την άποψη ότι απολάμβανε τη ζωή ολοκληρωτικά. Κατά τα επόμενα 7 χρόνια και συγκεκριμένα από το 2006 ως το 2013, οι 1.310 από τους συμμετέχοντες έχασαν τη ζωή τους. Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι που ανέφεραν υψηλά ποσοστά απόλαυσης και στις τρεις περιπτώσεις είχαν 24% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν κατά τη διάρκεια των 7 ετών, σε σύγκριση με εκείνους που δήλωσαν ότι δεν είχαν καμία απόλαυση, ενώ εκείνοι που δήλωσαν ευχαριστημένοι σε δύο από τις τρεις περιπτώσεις είχαν μειωμένο κίνδυνο θανάτου κατά 17%. Οι ειδικοί υποψιάζονται πως η εξήγηση κρύβεται στο γεγονός ότι οι απολαύσεις της ζωής βελτιώνουν τη διάθεση και αυτό έχει ως συνέπεια την αυξημένη έκκριση ευεργετικών ορμονών στο σώμα. Όταν είμαστε χαρούμενοι οι ορμόνες του στρες (αδρεναλίνη και κορτιζόλη) είναι σε χαμηλά επίπεδα και δεν επιβαρύνουν τον οργανισμό. Επιπλέον, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι λιγότερο πιθανό να καπνίζουν και να πίνουν, κοιμούνται καλύτερα (ο ύπνος είναι ευεργετικός για την άμυνα και τον μεταβολισμό) και γενικότερα φροντίζουν περισσότερο τον εαυτό τους, συγκριτικά με όσους βιώνουν στρεσογόνες καταστάσεις. Παλαιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι όσοι ζουν με λιγότερο άγχος έχουν χαμηλά επίπεδα χοληστερίνης, δεν είναι επιρρεπείς σε φλεγμονές, έχουν δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα και υψηλά επίπεδα αντιοξειδωτικών στο αίμα τους. Η νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «British Medical Journal», επιβεβαιώνει τα ευρήματα μιας άλλης μελέτης που δημοσιεύθηκε πριν μια εβδομάδα από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Harvard, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι που βλέπουν τη ζωή με πιο αισιόδοξη ματιά διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο να αρρωστήσουν από καρκίνο, καρδιακές και αναπνευστικές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια και φλεγμονές και επομένως ζουν περισσότερο.
Κέρδος online 29/12/2016 0:00
Ο λόγος για τον Ζαν Λουί Παστέρ, τον Γάλλο χημικό που τα πειράματά του εκτός των άλλων επιβεβαίωσαν τη θεωρία ότι πολλές ασθένειες προκαλούνται από μικρόβια, ενώ ο ίδιος δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο για τη λύσσα, τον αντιλυσσικό ορό. Ο Παστέρ γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου στη Ντολ και μεγάλωσε στο Αρμπουά, εκεί που είχε το εργαστήριό του και σήμερα στεγάζεται το μουσείο του. Παιδί βυρσοδέψη, ξεχώρισε στο σχολείο, είχε φοβερό ταλέντο στη ζωγραφική, αλλά ο πατέρας του δε το θεωρούσε επικερδές επάγγελμα. Έτσι άφησε κάθε καλλιτεχνική ανησυχία και διάβαζε σκληρά. Πήγε στην Εκόλ Νορμάλ και έγινε καθηγητής φυσικής. Στα 28 του έγινε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Η παστερίωση, τα μικρόβια και η σωτηρία των γαλλικών κρασιών Οι έρευνες του Παστέρ απέδειξαν ότι κάποιοι μικροοργανισμοί μόλυναν τα υγρά κατά τη ζύμωση. Τότε επινόησε μία διαδικασία θέρμαινε τα υγρά όπως το γάλα ώστε να σκοτώσει όλους σχεδόν τους μικροοργανισμούς που βρίσκονταν ήδη μέσα τους. Μαζί με τον Κλωντ Μπερνάρ ολοκλήρωσε την πρώτη δοκιμή στις 20 Απριλίου 1862. Αυτή η διαδικασία ονομάσθηκε παστερίωση. 
Για την ιστορία, ο Ναπολέων ο Γ΄ κατέφυγε στον Παστέρ και του ζήτησε να σώσει τη βιομηχανία οίνου της Γαλλίας από ένα δύσκολο πρόβλημα που αντιμετώπιζε.Το καλό γαλλικό κρασί ήταν περιζήτητο σε όλη την Ευρώπη. Ωστόσο, όσοι είχαν αμπέλια είχαν χάσει χρήματα όταν τα μπουκάλια χαλούσαν κατά τη μεταφορά. Ο Παστέρ συνειδητοποίησε ότι αυτό συνέβαινε εξαιτίας του ότι μολύνονταν. Με μια σειρά προσεκτικών πειραμάτων ανακάλυψε πως όταν το κρασί θερμαίνεται στους 55 βαθμούς, μπορούσαν να σκοτώσουν τα μικρόβια χωρίς να αλλοιώνουν ή να καταστρέφουν τη γεύση. Αυτή η διαδικασία, που αργότερα ονομάστηκε παστερίωση, έσωσε τη βιομηχανία οίνου, και εδραίωσε τη φήμη του Παστέρ. Σήμερα, είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται ευρέως στην βιομηχανία τροφίμων. 
Μουσείο Παστέρ στη γενέτειρά του Μελετώντας αργότερα τη χολέρα των πουλερικών, ο Παστέρ διαπίστωσε ότι οι παλιές καλλιέργειες μικροβίων, καθιστούν τα πουλερικά άνοσα ως προς την ασθένεια της χολέρας. Ήταν η αρχή της ιδέας του να προκαλείται ανοσία μέσω εμβολιασμών, πράγμα που είχε εφαρμοστεί παλιότερα στην περίπτωση της ευλογιάς. Ήταν ο περίφημος δαμαλισμός, μια μέθοδος πολύ διαδεδομένη στην εποχή του Παστέρ. 
Η ανακάλυψη του Παστέρ έφερε επανάσταση στην έρευνα για τις μολυσματικές ασθένειες. Ο Παστέρ στη συνέχεια δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο για τη λύσσα μολύνοντας με τον ιό της κουνέλια και εξασθενώντας μετά τον ιό με αποξήρανση του προσβεβλημένου νευρικού ιστού. Το εμβόλιο είχε δοκιμασθεί μόνο σε 11 σκύλους πριν την πρώτη δοκιμή του σε άνθρωπο. Αυτή η δοκιμή έγινε πρόωρα από τον Παστέρ για να σώσει τη ζωή ενός εννιάχρονου αγοριού που είχε δαγκωθεί από λυσσασμένο σκύλο, του Joseph Meister, στις 6 Ιουλίου 1885. Ο Παστέρ διακινδύνευσε τη θέση του καθώς δεν ήταν γιατρός. Ο εμβολιασμός είχε θεαματική επιτυχία, αφού το παιδί απέφυγε εντελώς την ασθένεια. Μετά από αυτό, ο Παστέρ απέκτησε παγκόσμια δόξα και φήμη, και υμνήθηκε σαν ήρωας. 
Η επιτυχία αυτή έθεσε τα θεμέλια για την παρασκευή και πολλών άλλων εμβολίων, καθώς και στην ίδρυση του Ινστιτούτου Παστέρ, του οποίου ο ίδιος έγινε τιμητικά ο πρώτος διευθυντής. Σε πολύ νεαρή ηλικία, στα 45 του υπέστη εγκεφαλικό και παρέλυσε από την αριστερή του πλευρά. Αλλά δε σταμάτησε να εργάζεται μέχρι το τέλος της ζωής του με τρομερή αφοσίωση. 
Το Ινστιτούτο Παστέρ στην Αθήνα Ο Παστέρ τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής, παράσημο με το οποίο έχουν τιμηθεί μόνο 75 άνθρωποι στην ιστορία και κατέλαβε την ενδέκατη θέση στο βιβλίο του Michael H. Hart «Οι 100: μια κατάταξη των πιο σημαντικών προσώπων της Ιστορίας». Ο αστεροειδής 4804 Παστέρ (4804 Pasteur), που ανακαλύφθηκε το 1989, πήρε το όνομά του καθώς και ο μεγάλος κρατήρας Παστέρ στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης. 
Δεν ξέρω αν υπάρχει ένα κοινώς αποδεκτό «φρούτο των Χριστουγέννων» -δεν νομίζω πάντως, εγώ θα πω για τον εαυτό μου. Για μένα, φρούτο των Χριστουγέννων είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία αριστερά: το μανταρίνι.Η πιο καθαρή χριστουγεννιάτικη εικόνα που έχω συγκρατήσει από την παιδική μου ηλικία, εκτός από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, είναι τα μανταρίνια στη φρουτιέρα, κι ύστερα, στο τραπέζι, ο παππούς να καθαρίζει τα μανταρίνια ώστε να διατηρηθεί το κάτω μέρος ακέραιο, σαν καλαθάκι. Βάζαμε λίγο λάδι και ανάβαμε το άσπρο στέλεχος που απέμενε στον πάτο, σαν φιτιλάκι –και μοσχοβολούσε. Και σήμερα ακόμα, έχω συνδέσει τα Χριστούγεννα μ’ αυτό το φρούτο -αν λείπουν τα μελομακάρονα, ας πούμε, μπορεί να μην το προσέξω, αλλά τα μανταρίνια στη φρουτιέρα είναι απαραίτητα.Σε παλιότερο άρθρο είχαμε μιλήσει για τα 
