Το θείο βρέφος 

Το ζεϊμπέκικο του κινήματος 

Γραμμένο από τον Πάνο Παναγόπουλο.
———————————————————————-
Η ΠΑΡΝΗΘΑ
Πάρνηθα όμορφο βουνό,Πάρνηθα ονειρεμένη,
είναι γλυκιά η αγκάλη σου και τα φιλιά σου μέλι,
Οι δασωμένες σου πλαγιές ίλιγγο με γεμίζουν,
τ΄ανήλιαγα φαράγγια σου,ζάλογγο μου θυμίζουν.
Στις όμορφες κορφούλες σου σταυραετοί φωλιάζουν,
και στις κρυοβρυσούλες σου,νεράϊδες λημεριάζουν,
σκορπίζουν λάμψη ομορφιάς,τον έρωτα αγκαλιάζουν.
Η ποθητή κορφούλα σου,η Κυρά η παινεμένη,
μετ΄τ΄ακριβά της Ανοιξης λουλούδια στολισμένη.
Στης Σκίπιζας τα κρύα νερά,στης Μόλας τα κρουστάλια,
όλο το χρόνο ξωτικά όλο το χρόνο μάγια.
Τα έλατα σου τα ψηλά,τα μονοπάτια κρύβουν,
κι΄Ανοιξη και ο έρωτας,κάτω απ΄τη σκιά τους σμίγουν.
Από τις ψηλές κορφούλες σου,τη θάλασσα αγναντεύω,
σειρήνα σ΄ονειρεύομαι, τα κάλη σου γυρεύω.
Τα ολοδροσά σου τα νερά,βάλσαμο και γιατρεύουν,
του δάσους σου οι ομορφιές,τ΄αγρίμια ημερεύουν.
Στα ονειρευτά φαράγγια σου,σταυραετοί πετάνε.
στις μαγεμένες σου πλαγιές,πέρδικες κελαηδάνε.
Τ΄αηδόνια ψάλλον της χαράς,ολόγλυκα τραγούδια,
σαν σε στολίζει η Ανοιξη,φανταστικά λουλούδια.
Από την πιο ψηλή κορφή,θαυμάζω τη θωριά σου,
και δεν χορταίνω να κοιτώ την τόση ομορφιά σου.
Χιλιάδες χρώματα γλυκά, η αυγούλα όταν ροδίζει,
κι ο ήλιος σε γλυκοφιλά,χρισάφι σε γεμίζει.
Κοντά σου όταν βρίσκομαι,όταν με αγκαλιάζεις,
νεράϊδας νιώθω θαλπωρή, της Αφροδίτης μοιάζεις.
Πάρνηθα αφέντρα μάγγισα,Πάρνηθα μυρωμένη,
από τα πιο όμορφα βουνά, στον κόσμο ξακουσμέμη.
Ν΄ανέβω θέλω στην Κυρά, να ειδώ τον Αγ Γιώργη,
ν΄ακούσω αγέρα βογγητό,νεράϊδας μοιρολόγι.
Και σαν πεθάνω νοσταλγώ, Εσύ να μ΄άγκαλιάσεις,
με λούλουδα και μ΄ευωδιές,γλυκά να με σκεπάσεις.

Η Πάρνηθα είχε ένα εντυπωσιακό σύστημα οχύρωσης από πύργους, κάστρα, τείχη και φρυκτωρίες ως φυσικό τείχος της Αθήνας, στα σύνορα με τη Βοιωτία. Εδώ ο πύργος του Λοιμικού

ΣΑΤΥΡΙΚΑ : ” ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ Η ΜΑΝΑ …ΚΑΘΟΝΤΑΝ …”